Ο κινηματογράφος Λαϊκόν

Πέρσι τον Νοέμβρη, περνώντας από το Βαρδάρι, έριξα μια ματιά στο κτίριο όπου βρισκόταν το Λαϊκόν, ο κινηματογράφος, και παρόλο που το βρήκα κλειστό έμοιαζε σαν να ήταν σε θέση να ανοίξει και να λειτουργεί ξανά. Με αφορμή μια φωτογραφία του κινηματογράφου από το 1961-2 από το βιβλίο του Πετρόπουλου και επειδή δεν του έχουμε κάνει αφιέρωμα, σε αντίθεση με το Πάνθεον, μάζεψα μερικές ακόμα φωτογραφίες. Εντόπισα επίσης μια συνέντευξη στην Παράλλαξη του Νίκου Σταμούλη, ταμία του κινηματογράφου από το 1990, που δίνει πληροφορίες για τον κινηματογράφο που τις έχω στις επιμέρους φωτογραφίες. Η συνέντευξη στο https://parallaximag.gr/thessaloniki/prosopa/i-zoes-ton-allon-sto-pio-cult-sinema-tis-po

Θόδωρος Νάτσινας

Η φωτογραφία από το βιβλίο του Πετρόπουλου έχει χρονολογηθεί 1961-1962 και δείχνει την διαπλάτυνση και δημιουργία κεντρικής νησίδας στην Μοναστηρίου. Το Λαϊκόν ξεχωρίζει μέσα στην ανυπαρξία άλλων σημαντικών κτιρίων. Ξεχωρίζει και η μοντέρνα αρχιτεκτονική του. Σύμφωνα και με τον Σταμούλη κατασκευάστηκε ως κτίριο αποκλειστικά κινηματογράφου, με μια μεγάλη αίθουσα, 1000 θεατών. “Έπαιζε αρχικά ταινίες ελληνικές, περιπέτειες, κωμωδίες. Είναι στην ψυχή του Βαρδαρίου. Εδώ που ήταν τα σύνορα της μέσα Θεσσαλονίκης με τον έξω κόσμο. Σ’ αυτό το σημείο προπολεμικά υπήρχε ένα πηγάδι, γύρω γύρω είχε τα χάνια όπου έρχονταν οι έμποροι και διανυκτέρευαν.”

Πραγματικά εντυπωσιάζει το μέγεθός του αλλά και η λευκότητά του στην αεροφωτογραφία της περιοχής. Ακριβώς απέναντι διακρίνεται το χάνι Κορυτσά. Λεπτομέρειες πάλι από τον Σταμούλη: τον πρωτολειτούργησαν “τρεις εργολάβοι που ανέλαβαν να τον χτίσουν. Οι Πεσματζόγλου, Τσαμπάζης και Νικολαΐδης και όταν οι άνθρωποι δεν μπορούσαν πλέον να ασχοληθούν με τον κινηματογράφο, το 1978 το νοίκιασε η εταιρία Ζαφειρίου- Ράππος.”

Σε αυτή την φωτογραφία, περίπου την ίδια εποχή με τις προηγούμενες ξεχωρίζει πάλι στην περιοχή.

Η Μοναστηρίου έχει διαμορφωθεί ως ένα σημείο και άλλα κτίρια έχουν αρχίσει να καλύπτουν το κτίριο του Λαϊκόν, εδώ φαίνεται μόνο η πρόσοψη και από την πινακίδα το ΚΙΝ/ΦΟΣ Λ

Σύντομα πρέπει να αποφάσισαν να σηκώσουν μερικούς ακόμα ορόφους από πάνω από τον κινηματογράφο. Εδώ στο κτίσιμο.

Ο Κωνσταντίνος έφυγε από την μέση της πλατείας, η οβάλ νησίδα εξαφανίστηκε και εξαφανίστηκε και η μορφή του ΛαΙκόν καθώς το κτίριο, με το πανωσήκωμα, απέκτησε άλλη όψη! Τους πείραζε η προηγούμενη του κινηματογράφου; Θεώρησαν αυτή την μορφή πιο “ωραία”; Ήθελαν το κτίριο να δέσει με τα υπόλοιπα άσχημα της περιοχής;

Κάποια στιγμή το αποθανατίζει και ο Λουκάς Βενετούλιας, με την καινούρια μορφή.

Η είσοδος όπως την είδα τον Νοέμβριο. Μου φάνηκε έτοιμη να ανοίξει. Έναρξη από τις 10 το πρωί!

Έτοιμες και οι προθήκες για τις δύο αίθουσες που λειτουργούν ως τις 4 μετά τα μεσάνυκτα (!) και τις “καμπίνες”, μάλλον για γνωριμίες. Λεπτομέρειες για τις ταινίες από τον Σταμούλη πάλι: “Στο Αλέκα το Σεπτέμβριο του 1976 παίχτηκε το πρώτο πορνό της Θεσσαλονίκης. Ήταν ένα κομμάτι φιλμ 7 λεπτών που ήρθε από την Ευρώπη και παιζόταν υπό τη μορφή τσόντας δηλαδή συνήθως μετά το διάλειμμα και ενώ έπαιζες πχ μια σεξοκωμωδία, έβαζες ένα κομμάτι σκληρό πορνό, αυτό που λέμε την τσόντα, και περιμένανε όλοι για να το δούνε. Όταν πρωτοξεκίνησε το πορνό πέρασε όλος ο κόσμος, όποιος μπορείς να φανταστείς. Τα πρώτα χρόνια στο Αλέκα ερχόντουσαν εκδρομικά λεωφορεία και άδειαζαν κόσμο από όλη την Β. Ελλάδα για να δούνε πορνό. Οικογενειάρχες, οι γυναίκες τους, ήταν περίεργοι ήθελαν να δούνε, δεν ξέρανε τι είναι, δεν είχανε δει στη ζωή τους, ήταν θέαμα για αυτούς. Όταν το ενδιαφέρον του κόσμου στράφηκε στην ιδιωτική τηλεόραση και τις βιντεοταινίες άρχισε να μειώνεται η προσέλευση. Αυτοί που ήθελαν να δούνε αγόρασαν βίντεο αργότερα dvd και βλέπανε σπίτι τους έτσι ο κινηματογράφος μετεξελίχθηκε από θέαμα σε χώρο γνωριμιών όπου η ταινία απλά είναι η πρόφαση έρχονται ξέρουν ότι μπορεί να βρουν κάποιον που να τον ενδιαφέρει για να καταλήξουν σε γνωριμία και σεξ.”

Η πρώτη αναφορά τον Οκτώβριο του 1961 στη Μακεδονία. Από την αρχή ως κιν/φος β' προβολής

Και μια διαφήμιση του Λαϊκόν, “Μακεδονία” 23/09/1966, από τότε που ήταν οικογενειακός κινηματογράφος. (από http://cinemahellas.blogspot.com/)

Φωτογραφία του 1991. Τότε στην αίθουσα Α το σεξ, στην Β περιπέτειες. Αργότερα, όπως πληροφορεί το Lifo η Α ήταν για straight, η Β για gay. Πολύ αργότερα προστέθηκε και αίθουσα C.

Δεν σκέφτηκα να σηκώσω το κεφάλι μου να δω τι πινακίδα υπάρχει (αν υπάρχει) τώρα. Το google δίνει μια πρόσφατη (προ covid) εικόνα, όπου δεν υπάρχει η μεγάλη αλλά δύο, μια κακόμοιρη παλιομοδίτικη και μια πολύ σύγχρονη της ψηφιακής εποχής και στα αγγλικά.

Οι εργασίες διάνοιξης με τα γκρεμίσματα άρχισαν τον Αύγουστο του 1961. Το Λαϊκόν βγήκε στην πρώτη γραμμή της Μοναστηρίου.

Τα εισιτήρια στους κινηματογράφους 1968-69 και 1969-70. Το Λαϊκόν πρώτο και τις δύο χρονιές στους κινηματογράφους Β προβολής και σε σχέση με όλους στην 4η θέση το 68-69 και στην 3η το 69-70! Γενικά Λαϊκόν-Ίλιον-Πάνθεον-Αλκαζάρ στους πρωταθλητές. Και πολλά άγνωστα, πχ Βιολέττα στην Πλ. Σιδ. Σταθμού (το Πλ. είναι για πλατεία ή για παλαιό;) Ανάρτηση Alexis Papasavvas στην Άγνωστη Θεσσαλονίκη το 2013 (!!!)

Φωτογραφίες από την καθημερινότητα του σινεμά από https://www.striftaris.com/news/2015/3/8/cine-?fbclid=IwAR1I9A0yWGUAfFSalBSDVAFgg4iuMjW4WmxkMD9_POl5GNI6s2O3mN8tBp8

φωτ. Γιώργου Στριφτάρη

Από τον ίδιο σύνδεσμο ο ταμίας επί χρόνια του κινηματογράφου Νίκος Σταμούλης.

φωτ. Γιώργου Στριφτάρη