Στη γωνία Αγαπηνού με Εγνατία

Μιας και ξαναείδαμε την Αγαπηνού, ευκαιρία να προσθέσουμε στον χάρτη και το χαρακτηριστικό κτίριο στη γωνία Αγαπηνού με Εγνατία που επέζησε μάλιστα μέχρι τη δεκαετία του ’60.

Μάρα Νικοπούλου

Τότε βγήκε και η «καλύτερή» του φωτογραφία, από τον Δ. Παπαδήμο (αρχείο ΕΛΙΑ). Πίσω του ήδη τότε αποτυπώνονται κάποιες από τις νεόκτιστες πολυκατοικίες απ’ αυτές που γέμισαν τελικά την περιοχή.

Εδώ, η δυτική του όψη, σε απόσπασμα κατοχικής φωτογραφίας από το ύψος της Καμάρας, αρκετά χρόνια νωρίτερα. Αν έχω καταλάβει καλά από περιγραφές παλιών γειτόνων στις ομάδες, σ’ αυτό το σημείο η Αγαπηνού έβγαινε στην Εγνατία με σκαλάκια.

Κι ακόμα πιο παλιά, ένα απόσπασμα με τη θέση του στο νότιο πεζοδρόμιο στην Εγνατία να ξεχωρίζει χάρη στο ριγέ μοτίβο του και το αέτωμα στο μπαλκονάκι του τρίτου ορόφου.

Εδώ το ξαναβλέπουμε, σε σύγκριση με αυτό που ξέρουμε ως σπίτι του αρχιραββίνου Μέιρ (Βενιζέλου με Αριστοτέλους/νυν Ολύμπου). Φυσικά και υπάρχουν διαφορές, αλλά υπάρχουν και σαφείς ομοιότητες πέρα από το ‘ριγέ’ που το συναντάμε σε αρκετά σπίτια. Τα πιο χαρακτηριστικά τους κοινά στοιχεία είναι α) οι γωνιακές προβολές μόνον στον πρώτο όροφο που σχηματίζουν μπαλκονάκι στον δεύτερο (με πράσινο) έστω κι αν σ’ αυτό της Αγαπηνού βλέπουμε και στέγαστρο. Β) Και στα δύο κτίρια, το έρκερ της πρόσοψης προς τον κεντρικό δρόμο εκτείνεται σε δύο ορόφους, και οι στέγες (αετώματα και στις δυο περιπτώσεις) στηρίζονται με κολώνες, δίνοντάς τους μια πιο ‘ελαφριά’ μορφή Δυστυχώς δεν έχουμε ολόκληρη φωτογραφία αυτού της Αγαπηνού στα πρώτα του χρόνια για να δούμε αν όντως ο τρίτος όροφος ήταν όλος κλεισμένος από την αρχή. Η πλήρης έλλειψη διακοσμητικών σ’ αυτό που βλέπουμε στην φωτό του Παπαδήπου, μας κάνει να υποψιαζόμαστε ότι μπορεί να έκλεισε αργότερα. Και αυτό θα το έκανε να «μοιάζει» ακόμα παραπάνω με το «σπίτι του Μέιρ». Χωρίς όμως να ξέρουμε ούτε καν ποιο προηγήθηκε.

Η κατοχική φωτογραφία ολόκληρη (από ανάρτηση της κ. Δημητριάδου-Ταβλαρίδου-ΠΦΘ) μας δίνει και μια εικόνα της αρχής των έργων στην Εγνατία και των σημείων που απαλλοτριώθηκαν. Το συγκεκριμένο κτίριο θεωρούνταν ρυμοτομούμενο ήδη από το 1925. Σε διάφορες πράξεις τακτοποίησης, μέχρι και το 1940, εμφανίζεται ως ιδιοκτησία Άννας Πέτρου. Σημειωτέον, διαγώνια απέναντι, λίγα μέτρα πιο δυτικά, υπήρχε και ένα ακόμα οικόπεδο της ίδιας ιδιοκτήτριας, μάλλον απ’ αυτά που στέγαζαν καταστήματα. Αργότερα, το 1959 και 1961, η γωνία Αγαπηνού αναφέρεται ως ιδιοκτησία Θεολογίδη (Πέτρου και Κων/νου, αντίστοιχα).