Μου ζήτησαν περισσότερες λεπτομέρειες για το σημείο που συνέβη το γεγονός. Στην παλιά μου ανάρτηση που κοινοποιώ, έχει αρκετές λεπτομέρειες που πιστεύω ότι θα ικανοποιήσουν τους φίλους...
https://shorturl.at/ozNT0
Το μνημείο του Βασ. Γεωργίου Α’.
Δεξιά του φαίνεται το υπέροχο νεοκλασικό του Καθηγητού Ιατρικής Αλεξανδρίδη με την ψηλή πέτρινη περίφραξη του.
Πολλά άλλαξαν από το 2014 που ανέβασα το κείμενο αυτό. Ο Γεώργιος απέκτησε και συντροφιά την Βασίλισσα του Όλγα καθιστή στο θρόνο της, που προς τιμήν της ονομάστηκε έτσι ένας από τους κεντρικότερους δρόμους της Θεσσαλονίκης...
Η φωτογραφία του Ali Eniss, σε μεγάλη ανάλυση, ανήκει στην συλλογή του Pierre de Gigord και περιλαμβάνεται στο βιβλίο της Catherine Pinguet επιμελήτριας της έκθεσης “Salonique Jerusalem des Balkans” που παρουσιάζεται στο Παρίσι.
Ιδρυτής της Ζυθοποιίας, αρχικά ως αποστακτηρίου, υπήρξε ο Μωύς Αλλατίνι, ενώ μετατράπηκε σε Ζυθοποιία από τους Μισραχή και Φερναντέζ. Το εργοστάσιο οινοπνεύματος και παγοποιίας εγκαινιάστηκε το 1892 και η παρασκευή μπύρας συμπεριλήφθηκε από το 1894 (βλ. περισσότερα στην ανάρτηση https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid0BaQ76wd6Do8ruN92ymTWtFQuYVjKq5cEeyZPJbYfAXqvTYs9SpHdr1s5Fixt86qBl).
Το πολυώροφο συγκρότημα υπήρξε πρωτοποριακό για την εποχή του και βασιζόταν στο σίδηρο σαν οικοδομικό υλικό, εξασφαλίζοντας πυρασφαλή κατασκευή και θεωρούνταν ένα από τα μεγαλύτερα βιομηχανικά συγκροτήματα της Ανατολικής Μεσογείου.
Ο ΠΙΕΡ
Η μπαζωμένη παραλία μπροστά στην Καστέλα μέχρι να σουλουπωθεί και να γίνει αυτό που έγινε σήμερα ήταν ένας άναρχος χώρος όπου ο καθένας πετούσε ότι του περίσσευε και τα φορτηγά των εργολάβων τα μπάζα που κατεδάφιζαν την παλιά μας γειτονιά.
Στο πανέμορφο νεοκλασικό του καθηγητή Αλεξανδρίδη, δίπλα στην προτομή του δολοφονημένου Βασιλιά Γεωργίου εγκαταστάθηκε στον πρώτο όροφο ο Γάλλος πρόξενος.
Το νεοκλασικό αυτό στην αρχή της οδού Αγίας Τριάδος ήταν παραθαλάσσιο πριν γίνει το μπάζωμα με την σκαλίτσα του και την βαρκούλα το αραγμένη δίπλα.
Ο πρόξενος είχε ένα γιό συνομήλικό μας που για μέρες μας χάζευε από το παράθυρο που παίζαμε διάφορα παιχνίδια στο διπλανό παρκάκι και κάναμε του κόσμου τις σκανταλιές.
Κάποια μέρα ξεθάρρεψε βγήκε έξω μας πλησίασε και άρχισε να παίζει μαζί μας. Η άγνοια της γλώσσας καθόλου δεν μας εμπόδισε να παίζουμε άνετα μαζί του τα πάντα.
Ήταν πολύ χρήσιμος στην παρέα γιατί είχε παιχνίδια που εμείς δεν τα γνωρίζαμε καν ότι υπάρχουν κι όλο και κάποιο κουβαλούσε μαζί του που το παίζαμε όλοι.
Καμιά φορά ξεχνούσε σκόπιμα νομίζω κανένα απ΄ αυτά και η παρέα απέκτησε τότε πολλά παιχνίδια made in France.
Έφερνε κάτι καταπληκτικές δερμάτινες μπάλες ποδοσφαίρου που για μας ήταν άγνωστες, μέχρι τότε παίζαμε με ότι βρίσκαμε μπροστά μας αντί για μπάλα.
Κάποια μέρα ‘ ξέχασε ‘ και μια τέτοια καταπληκτική ολοκαίνουρια δερμάτινη μπάλα κι η παρέα ξημεροβραδιαζόταν παίζοντας μ αυτήν, αγνοώντας τις φωνές των μανάδων μας που μας καλούσαν να πάμε στο σπίτι, νύχτωσε πιά.
Χειμώνας στα μπαζωμένα κι η βροχή διαρκείας που είχε προηγηθεί σχημάτισε όπως το συνήθιζε μικρές και μεγάλες λιμνούλες που πάγωναν από την απότομη πτώση της θερμοκρασίας.
Εμείς εκεί πανέτοιμοι αρχίσαμε να παίζουμε το παιχνίδι που ξέραμε από παλιά.
Παίρναμε φόρα στο χώμα και πηδούσαμε με τα παπούτσια στην παγωμένη λιμνούλα και κάναμε μια τεράστια γλίστρα μέχρι να καταλήξουμε απέναντι στο τέλειωμά της σε κάποιο βουναλάκι με χώμα, που κατέληγε σε μια κατά κανόνα μεγαλοπρεπή κολοτούμπα.
Η ακόμα πατώντας επάνω σε ότι βρίσκαμε σανίδα, λαμαρίνα, χαρτόκουτο που τα σπρώχναμε μέχρι το τέλος της.
Κι εκεί που το παιχνίδι είχε ανάψει για τα καλά άνοιξε η μαύρη βαριά σιδερένια πόρτα στον ψηλό μαντρότοιχο του αρχοντικού Καθηγητού Αλεξανδρίδη και φάνηκε φάνηκε η λεπτή φιγούρα του Πιέρ.
Κρατούσε στα χέρια του δυο περίεργα παπούτσια άγνωστα σε μας, με καλογυαλισμένες μεταλλικές λάμες από κάτω.
Τι νάναι άραγε αυτά.
Τον βλέπουμε μια και δυο να βγάζει τα κανονικά του παπούτσια και να φοράει αυτά με τις λάμες δένοντάς τα ψηλά σφιχτά με τα κορδόνια τους.
Πλησιάζει στην παγωμένη λιμνούλα σχεδόν ακροβατώντας επάνω τους.
Μπροστά μας εκτυλίχτηκε ένα πρωτόφαντο θέαμα.
Ο Πιέρ με τα περίεργα αυτά παπούτσια γλίστρησε στην παγωμένη λιμνούλα κι έκανε μια εκπληκτική στροφή που μας άφησε με το στόμα ανοιχτό.
Γλιστρούσε υπέροχα με κινήσεις που θύμιζαν χορεύτρια μπαλέτου κάνοντας απίθανα κόλπα και περιστροφές.
Τρελαθήκαμε, τέτοιο θέαμα δεν είχαμε ξαναδεί.
Ο καλόκαρδος Πιέρ έδωσε τα πατίνια σε όποιον τα ζητούσε.
Τα πατίνια πέραν από πόδια σε πόδια σ όλη την παρέα που δοκίμασε τις ικανότητές της στο πατινάζ επί πάγου.
Σπάσαμε πόδια χέρια πλάτες πέφτοντας άγαρμπα στον πάγο.
Αλλά εκεί εμείς, φάγαμε όλη την μέρα μας κάνοντας πατινάζ επί πάγου για πρώτη φορά ίσως στην ιστορία της πόλης στην μπαζωμένη παραλία του Θερμαϊκού…
Το παρκάκι δίπλα στου Αλεξανδρίδη. Σύμφωνα με επισήμανση του Ιορδάνη Βλαχόπουλου η φωτογραφία είναι τραβηγμένη το 1943 στην Καστέλα πίσω από το μνημείο του Γεωργίου Α΄. Στην φωτογραφία απεικονίζονται η μητέρα του με τον ίδιο ως παιδάκι. Δίπλα της η εξαδέλφη του Αύρα και ο θείος Σταύρος.
Χιονισμένη βαρυχειμωνιάτικη ημέρα του Νοεμβρίου 1915. Ο Έλληνας στρατιώτης με το κάρο του, μόλις έχει αφήσει πίσω του τον αστικό ιστό της Θεσσαλονίκης, βρισκόμενος πιθανώς σε κάποιο σημείο του αμαξιτού δρόμου προς Βέροια.
H φωτογραφία λήψη του γάλλου φωτογράφου Gaston Chérau με Κωδ. APOR024826, προέρχεται από τα γαλλικά αρχεία του Υπουργείου Πολιτισμού https://www.pop.culture.gouv.fr/
Η τότε αμαξιτή οδός προς Βέροια απεικονίζεται στον συνημμένο οθωμανικό χάρτη και ήταν η προέκταση της οδού Μοναστηρίου με την χάραξή της προς τα Διαβατά να την ακολουθεί και σήμερα (πιθανώς με μικρές διαφοροποιήσεις).
Στο ύψος περίπου των σημερινών ΚΤΕΛ υπήρχε και Τούμπα
Οδός Δημητρίου Ιωαννίδη. Καταργημένη μικρή οδός μεταξύ Αγίας Σοφίας και Σωκράτους. Ξεκινούσε από Εγνατία στο σημερινό 77 της οδού και κατέληγε στην Αχειροποίητο τέμνοντας τον πεζόδρομο της Παν. Παπαγεωργίου.
Ο Δημήτριος Ιωαννίδης ο «Σιατιστεύς» ήταν μεγάλος ευεργέτης. Πέθανε στις 12 Οκτωβρίου του 1906 και θάφτηκε στην Ευαγγελίστρια, όπου ακόμη υπάρχει το μνήμα του. Στην διαθήκη του ορίζει ότι δίνει 1200 τουρκικές λίρες για να χτιστεί η «Ελληνική Αστική Σχολή Δ. Ιωαννίδου Σιατιστέως». Η Σχολή αυτή έγινε και υπάρχει ακόμη και σήμερα, είναι το 40ο Δημοτικό Σχολείο, το οποίο βρίσκεται στη γωνία Μανουσογιαννάκη και Φιλικής Εταιρείας , το «Ιωαννίδειο».
Από την περιουσία του Δημήτριου Ιωαννίδη, το κομμάτι που ήταν στη Σερβία και στη Βόρεια Μακεδονία χάθηκε εντελώς. Έμεινε μόνο η ακίνητη περιουσία στη Θεσσαλονίκη, που αποτελούνταν από μία μονώροφη οικία στη Δεσπερέ 23, μία ισόγεια κατοικία στη Διαλέττη 8, μία μονώροφη κατοικία στην Παπαγεωργίου 4, μία μονώροφη οικία στην Μύρωνος 15 ή Κάστορος 8 στην άνω πόλη και το μισό του οικοπέδου “Chateau mon bonheur” στη Βασιλίσσης Όλγας.
Οι σημερινές αλλαγές στην περιοχή γύρω από το Πάρκο Μηνά Πατρίκιου είναι εκκωφαντικές. Προπολεμική αεροφωτογραφία.
Πάνω από την σημερινή Δελφών στην Μαρτίου ήταν ο Εβραϊκός Συνοικισμός 6. Η οδός Μαρασλή ξεκινούσε δίπλα από το Σχολείο του Νούκα (Μαράσλειο – σήμερα 19ο Γενικό Λύκειο) για να φτάσει έστω και στραβή στην Χαριλάου. Σήμερα αυτό το μέρος της οδού είναι η οδός Ζαχαρία Παπαντωνίου.
Η οδός Θερμοπυλών συνέχιζε μετά την Μαρτίου για να περάσει μπροστά από το τεράστιο κτήμα της Χανούμισσας και τον Α.Ο. Αστήρ. Το γήπεδο του Μεγαλέξανδρου ήταν προπολεμικά το σημαντικότερο γήπεδο της Ανατολικής Θεσσαλονίκης. Ομάδα με μεγάλη ιστορία υπάρχει σαν σωματείο από το 1917. Σήμερα η έδρα του είναι στην οδό Μαρίας Κάλλας.
Γιάννης Σαριδάκης
“Πάνω από την σημερινή Δελφών στην Μαρτίου ήταν ο Εβραϊκός Συνοικισμός 6. ” ονομάστηκε 6 γιατί εκει βρισκόταν το Νοσοκομείο Νο 6 στον Α΄ ΠΠ, στις εγκαταστάσεις του Σημερινού Γαλαξία.Στην φωτό του 1916-17 το Νοσοκομείο Νο 6 και στο βάθος δεξια η Καμπτζήδα, σημερινή Πυλαία.
Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη από την άκρη του χειμάρρου Κωνσταντινίδη. Η επιχωμάτωση της παραλίας από τον Λευκό Πύργο μέχρι την οδό Παρασκευοπούλου, με μέριμνα του Οθωμανικού Αυτοκρατορικού Ταμείου, έχει ολοκληρωθεί και νέες κατοικίες έχουν αναγερθεί στα δημιουργηθέντα οικόπεδα. Χαρακτηριστική είναι η νεοπροστεθείσα οικία Πιέρρο Αρριγκόνι στα δεξιά της φωτογραφίας, η οποία βρισκόταν στην γωνία των οδών Μπιζανίου και Εξοχών (σημ. Βασ. Γεωργίου) και είχε χτιστεί σύμφωνα με τον Βασ. Κολώνα το 1897 (βλ. ανάρτηση https://archive.saloni.ca/1359). Διακρίνονται επίσης δύο ξύλινα λουτρά που υπήρχαν στην θάλασα, που απεικονίζονται όπως και η οικία Π. Αρριγκόνι σε πολύφυλλο χάρτη του 1898.
Η ευχετήρια κάρτα του εκδότη H. Seibt, προσφέρθηκε στο Delcampe.