Πολυκοσμία στην Λεωφόρο Νίκης και σκαλομαρία από πιτσιρικάδες στο ηλεκτροκίνητο τραμ της γραμμής Αποθήκη-Λευκός Πύργος-Νίκης-Τελωνείο. Η φωτογραφία τραβηγμένη από τον Ali Eniss τον Ιούνιο του 1911 σύμφωνα με την περιγραφή της ανάρτησης του Μουσείου D'art et d'histoire du Judaïsme, κατά την διάρκεια της επίσκεψης του Σουλτάνου Μεχμέτ Ρεσάτ Ε’. Πιθανώς να είναι από άλλη περίσταση, με βάση την αφιερωματική αψίδα στο βάθος.
Η φωτογραφία ανήκει στην συλλογή του Pierre de Gigord και περιλαμβάνεται στην έκθεση “Salonique Jerusalem des Balkans” που παρουσιάζεται στο Musée D'art et d'histoire du Judaïsme στο Παρίσι.
Ο παλιός φούρνος από πορσελάνη στο βάθος του ζαχαροπλαστείου. Υπάρχει και σήμερα. Η μυρωδιά φρέσκου τσουρεκιού στην γύρω περιοχή μυστήριο ανεξιχνίαστο, σήμα κατατεθέν, στην μυθολογία της πόλης.
Efi Gounari:
Θα ήθελα να αναφέρω στο φιλοθεάμων κοινό του φ.μπ οτι χάρις στην παρέμβασή μου και επιμονή μου την ύστατη στιγμή σώθηκε ο γερμανικός φούρνος με τα χαρακτηριστικά άσπρα πλακίδια γύρω γύρω. Ήμουν εκεί ένα πρωινό που γίνονταν το γενικό ξήλωμα του μαγαζιού προς νεωτεριζουσα ανακαίνιση.Ήδη είχαν ξηλώσει τα χαρακτηριστικά πλακάκια μεσοπολέμου στο δάπεδο.Παρων ο γιος Τερκενλης. Τα θέλεις μου λέει.Η δη είχαμε συστηθεί.Εγω με την ειδικότητα μου.Φερε τρίκυκλο και πάρτα. Του λέω τα πλακάκια τα θέλω αλλά θα σωσεις τον Φούρνο.Τρωγαμε τυρόπιτες και πίναμε μετά νερό ελευθεριακό από τα ποτήρια που ανανεόνονταν συνεχώς δίπλα.Τον εσωσα, και ειμαι ευτυχής, όταν περνώ και αν και γερμανικός είναι στη θέση του διατηρωντας τις μνήμες μας στο ιστορικό ζαχαροπλαστείο
Από το ύψος της Αγ. Θεοδώρας επί της Αγ. Σοφίας βλέποντας προς την θάλασσα οι ημίγυμνοι νέοι πανηγυρίζουν τρέχοντας με την φλόγα των Ολυμπιακών Αγώνων του Βερολίνου, το 1936.
Εμείς τρέχοντας αποχαιρετούμε το 2023 ελπίζοντας, όπως κάθε χρόνο, σε καλύτερες μέρες.
Οδός Μοναστηρίου. Μπροστά στον Νέο Σιδηροδρομικό Σταθμό, Απρίλιος του 1960.
Η Μοναστηρίου ήταν ο στενός δρόμος διπλής κατεύθυνσης όπου βλέπουμε το ολλανδικό αμάξι. Δίπλα, στην άπλα, το παρκινγκ του Σταθμού. Στο βάθος η πλατεία στον Βαρδάρι. Τα έργα διαπλάτυνσης της Μοναστηρίου θα αρχίσουν έναν χρόνο αργότερα, τον Ιούλιο του 1961.
Το ταξίδι της τουλίπας αποτύπωσε τελικά την πόλη λίγο πριν την περίοδο ριζικών αλλαγών.
Άγαλμα του έφιππου Κωνσταντίνου Α’, πρωτότοκου γιού του Γεώργιου Α΄ και της Βασίλισσας Όλγας. Διαδρομές.
Το 1940, παραμονές του πολέμου, είχε τοποθετηθεί στο πάρκο της ΧΑΝΘ. Τον Αύγουστο του 1959 έκανε βόλτα στο κέντρο της πλατείας του Βαρδάρη. Με τη διαπλάτυνση του δρόμου, τέλη των ′60ς, τοποθετήθηκε στην σημερινή του θέση, νησίδα κάτω μεριά της πλατείας. Δημιουργός του ο γλύπτης Γεώργιος Δημητριάδης, 1937 – 1940.
Από το 1940, παραμονές του πολέμου, είχε τοποθετηθεί στο πάρκο της ΧΑΝΘ. Αποκαθηλώθηκε τον Αύγουστο του 1959 για να τοποθετηθεί στο κέντρο της πλατείας του Βαρδάρη.
1958-59.
1960 + άδειος ο χώρος.
Σήμερα στην θέση του το σιντριβάνι της πλατείας της ΧΑΝΘ.
... ήταν άλλη μία αγαπημένη θέση πλανόδιων φωτογράφων ...
Άγαλμα του έφιππου Κωνσταντίνου. Από τον Αύγουστο του 1959 στο κέντρο της πλατείας του Βαρδάρη.
Εδώ τον Απρίλιο του 1960. Φωτογραφία της προωθητικής καμπάνιας της Ολλανδικής Floriade, έκθεσης Κηπουρικής. Η μεσαιωνική άμαξα στο βάθος.
Άγαλμα του Κωνσταντίνου. Τέλη των ′60ς, τοποθετήθηκε στην σημερινή του θέση στην νησίδα κάτω μεριά της πλατείας του Βαρδάρι.
Αυτοχρωμική φωτογραφία της ευρύτερης περιοχής της Ευαγγελίστριας, γύρω στα 1917 με 1918. Διακρίνονται ο ναΐσκος του Αγίου Λάζαρου στο χώρο όπου υπήρχε βουλγαρικό νεκροταφείο, στο βάθος τα ανατολικά τείχη και το Δημοτικό Νοσοκομείο. Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη ανάμεσα σε οικογενειακούς εβραϊκούς τάφους, στο βορειοδυτικό άκρο του κατεστραμμένου εβραϊκού νεκροταφείου της Θεσσαλονίκης.
Η φωτογραφία ανήκει στην συλλογή του Pierre de Gigord και περιλαμβάνεται στο βιβλίο της Catherine Pinguet επιμελήτριας της έκθεσης “Salonique Jerusalem des Balkans” που παρουσιάζεται στο Musée D'art et d'histoire du Judaïsme στο Παρίσι.
Tο γκρέμισμα των μιναρέδων ... στον Όσιο Δαυίδ προηγήθηκαν κατά ένα χρόνο, 1924.
Δημοπρασία για το γκρέμισμα έγινε στις 18 Αυγούστου 1925. Η προϋπολογισθείσα δαπάνη ήταν 100.000 Δρχ. Ο εργολάβος ανέλαβε φτηνότερα για 85.995 Δρχ. Η Σύμβαση υπογράφηκε από τον Πέτρο Συνδίκα στις 9 Σεπτεμβρίου 1925. 13.04.1926 το δημοτικό συμβούλιο ασχολήθηκε με το θέμα για τελευταία φορά. Ο συνολικός χρόνος που απαιτήθηκε ήταν οι 15 μήνες.