Το βιβλιοπωλείο “Μόλχο” μεταφέρθηκε στο Μέγαρο Κόφφα το 1940. Νωρίτερα ακριβώς στην ίδια θέση (1930-1940) ήταν τα πρώτα καταστήματα των “Λαμπρόπουλων”. Εκείνην την χρονιά, λίγο πριν τον πόλεμο, οι Λαμπρόπουλοι μετακόμισαν στο ιδιόκτητο γνωστό κτήριο, γωνία Τσιμισκή με Κομνηνών.
Σε αντιπαραβολή διαφήμιση με την πρόσοψη του Λαμπρόπουλου (1939), με κατοχική φωτογραφία της πρόσοψης του Μόλχο. Πρόκειται για το ίδιο κατάστημα.
Για τον Ασσαέλ. Το θέμα που εγείρεται είναι τουλάχιστον αστείο. Μια φωτογραφία που κυκλοφορεί πολλά χρόνια στο δίκτυο, υπήρχε σε δημοπρασία ελεύθερη, έγινε και εξώφυλλο βιβλίου το μακρινό 2015. Η ψηφιακή αναπαραγωγή της θα μπορούσε να γίνει πανεύκολα από τον οποιοδήποτε με την κάμερα του κινητού του σε ένα βιβλιοπωλείο.
Το βιβλίο με την φωτογραφία υπάρχει σε όλες τις ψηφιακές μορφές. Το “δανείζουν” μεταξύ άλλων και η πανεπιστημιακή βιβλιοθήκη. Η δε φωτογραφία του εξωφύλλου υπάρχει σε δεκάδες αναρτήσεις διαφήμισης του βιβλίου. Εκεί δεν παραπονέθηκε κανείς. Με λίγα λόγια η φωτογραφία είναι πασίγνωστη και χιλιο-αναρτημένη. Τίποτα το σπάνιο.
Δεν υπάρχει η έκφραση “ανήκει ως γνωστό στο αρχείο μου”. Ποιός σου κατοχυρώνει αυτό το δικαίωμα και ποιός είναι υποχρεωμένος να το γνωρίζει ... αν ισχύει. Σε μια φωτογραφία απλή, που κάλλιστα θα μπορούσε να έχει αντίγραφα. Βάλε υδατογράφημα αν νομίζεις πως κατέχεις κάτι τόσο σπάνιο. Βρέθηκε ο μοναδικός “κληρονόμος” των χιτλερικών αρχείων για την πόλη. Σκόπιμα το κάνεις για να κάνεις κακό στην ομάδα, να δημιουργήσεις θόρυβο γύρω από το όνομα σου και να διαφημίσεις την πραμάτεια σου. Το να δηλώνεις επάγγελμα “συλλέκτης” είναι ότι πιο άχρηστο έχω ακούσει από αργόσχολο. Δεν σε ενδιαφέρει η πόλη είναι πασιφανές αλλά κρατάς και αρχαία κακία. Που κανονικά άλλοι έπρεπε να την έχουν.
Ξεκίνησες μια αντιδικία, εδώ και στην Άγνωστη, σε προέτρεψα να σταματήσεις, το συνέχισες και συνεχίζεις να βρίζεις. Έχεις και “συμμάχους”. Κάποιους από αυτούς τους ενδιαφέρει ο σκοταδισμός για τα δικά τους ιδιοτελή κίνητρα και συμφέροντα.
Οδός 4ης Αυγούστου. Έτσι ονομαζόταν η οδός Αγίας Σοφίας επί Μεταξά. Εδώ παρέα με τον Βασιλέα. Τους βλέπουμε να σουλατσάρουν πάνω κάτω την οδό, από την Τσιμισκή μέχρι την Νίκης. Οι φωτογραφίες από το ξενοδοχείο “Αστόρια”.
Ο Μπόγιας. 2 αδέσποτα σκυλούδια μέσα στην κλούβα σε στωική στάση. Η απόχη πάνω από το αμάξι ... τέλη δεκαετίας του 20.
Πιθανότερα Θεσσαλονίκη. Η εξοχική τοποθεσία δεν έχει αναγνωριστεί ακόμα. Μπορεί κάπου στο Ντεπό. Το Λυσσιατρείο από το 1925 ήταν δίπλα στο Νοσοκομείο “Άγιος Δημήτριος”
To 1928. Για γέλια και για κλάματα. Διασκέδασα πολύ διαβάζοντας αυτό το άρθρο. Αφορά την επέκταση του τραμ το 1928. Τότε είχε φτάσει μέχρι το Ιπποκράτειο. Οι κεντρικές γραμμές είχαν τροποποιηθεί λόγω του Νέου Σχεδίου Πόλης. Στην ουσία χιλιομετρικά ήταν λίγο μεγαλύτερο από αυτό της Οθωμανικής Περιόδου.
Μεταφέρετε τις υποσχέσεις των κυβερνήσεων για το ΤΡΑΜ στο σήμερα για το ΜΕΤΡΟ και ΜΠΙΓΚΟ. ΔΕΝ έγινε τίποτα. 1928 διαφημίζεται, αλλά μόνο από το 1952 μέχρι το 1957 έφτασε Χαριλάου (για να ξηλωθεί). Εδώ περιμένουμε ακόμα την Κεντρική Γραμμή. Μας δουλεύουν κανονικά.
Η πρώτη εγχείρηση αλλαγής φύλου στην Ελλάδα έγινε στην Θεσσαλονίκη. Γιατροί ήταν οι Νεδέλκος, Βαλάση και Αριστείδου.
Το σχετικό πλήρες ρεπορτάζ της εφημερίδας “Μακεδονία”. 22 Οκτωβρίου 1938.
Η “έρευνα” ως τώρα, έλεγε πως πρώτη εγχείρηση αλλαγής φύλου έγινε το 1951 στο Μαιευτήριο “Αλεξάνδρα” στην Αθήνα. Άρα βγάζουμε είδηση.
Κτίστηκε από τον Γ. Μανούσο το 1924.
Αρχικά ιδιοκτησία του καπνοβιομήχανου Γ. Πανά. Το 1936 φιλοξενούσε το Ελληνοαμερικανικό Επιμορφωτικό Ινστιτούτο. Στην κατοχή τον Ερυθρό Σταυρό. Μέχρι να κτιστούν οι τριγύρω πολυκατοικίες για αρκετά χρόνια, ήταν ένα εμβληματικό κτήριο.
Θερινός κινηματογράφος “Διονύσια”. Αμέσως μετά το Μέγαρο Τυρολόη. Δίπλα στην Brasserie Garcon (Τόττης για τους παλιούς, Αστόρια ΙΙ γιά τους αρχαίους). Εγκαίνια το 1932.
Άλλαξε 4 ονόματα. Από “Διονύσια” 1932, σε “Ρεξ” από το 1937. Ανενεργός την κατοχή. Τον Ιούλιο του 1945 άνοιξε ξανά με την ονομασία του διπλανού καφέ “Αστόρια”. “Αμιράλ” ονομάστηκε από το 1965 μέχρι να γίνει πολυκατοικία το 1980.
Τα θερινά “Διονύσια” μεταφέρθηκαν στο μέσο της ανατολικής πλευράς της πλατείας Αριστοτέλους, δίπλα στον “Ζέφυρο”. Προσωρινά αφού μετονομάστηκαν πάλι σε “Ρίο”.
Θερινός κινηματογράφος Διονύσια. Αμέσως μετά το Μέγαρο Τυρολόη. Εγκαίνια το 1932.
Θερινός κινηματογράφος “Ρεξ” από το 1937.
“Ρεξ” από το 1937. Διπλα στο Μέγαρο Τυρολόη.
Κατοχή, ο θερινός κινηματογράφος δίπλα στο Μέγαρο Δημητριάδη – Τυρολόη δεν λειτουργεί.
Σινέ Βαριετέ “Αστόρια” Τον Ιούλιο του 1945 άνοιξε ξανά με την ονομασία του διπλανού καφέ “Αστόρια”.
Ο θερινός “Αστόρια” ονομάστηκε “Αμιράλ” από το 1965 μέχρι να γίνει πολυκατοικία το 1980.
1937. Τα θερινά “Διονύσια” μεταφέρθηκαν στο μέσο της ανατολικής πλευράς της πλατείας Αριστοτέλους, δίπλα στον “Ζέφυρο”. Το “Ρεξ” στην Νίκης ήταν η μετονομασιά του πρώην “Διονύσια”.