Saloni.ca Archive

Ομαδα ερευνας για την παλια Θεσσαλονικη

Οι ιδιοκτησίες της Χάννα Μοντιάνο, δίπλα στην έπαυλη Χατζη Αγκιάχ – Τορνιβούκα.

Όλη η περιοχή από Τορνιβούκα μέχρι τον λάκκο Κωνσταντινίδη ανήκε στην οικογένεια της Μοντιάνο. Αυτές οι βίλες, προσεγμένες αρχιτεκτονικά, στριμώχνονταν στο στενόμακρο οικόπεδο ανάμεσα στη βίλα Τορνιβούκα και το ρέμα, πριν τη Σχολή Τυφλών

Το 1908 η Μοντιάνο παίρνει άδεια για ανέγερση 3 τριώροφων. Δημιούργησαν και ιδιωτικό δρόμο ανάμεσα σ αυτές που είχαν πρόσοψη στην Βασ. Όλγας. Όταν διανοίχτηκε η Καραισκάκη προς την θάλασσα τα περισσότερα κτήρια είχαν ήδη γκρεμιστεί. Την τελευταία, μαζί με την Τορνιβούκα, τις έφαγε η παραλιακή Λεωφόρος σχεδόν ολόκληρες. Μέρος ενός μισο-γκρεμισμένου κτηρίου ακούμπησε σε πολυκατοικία της Καραισκάκη από το 1990. Αυτό θα το δούμε αύριο.

Από τον Δαυίδ Μπράβο

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=909540616202239&id=204212503401724

Τις αριθμούμε από το 1 ως το 7 στο τοπογραφικό και την αεροφωτογραφία. Οι οικίες που έχουν ενδιαφέρον είναι οι 1,2,3,5,7. Από όλες έχουμε φωτογραφίες. Οι 6 και 4 ήταν χαμηλότερα σπίτια ίσως βοηθητικά. Το τελευταίο σπίτι προς την θάλασσα (7) κτίστηκε το 1898 και ανήκε στην οικογένεια μέχρι το 1951. Πουλήθηκε τότε στον Δ. Τσακμακόπουλο. Παραθαλάσσια μπροστά στο 7, ήταν η πλαζ του Μιραμάρε. Τα υπόλοιπα κτίρια και καταστήματα κτίζονται μεταξυ 1907 μέχρι και μετά τον Α ΠΠ. 1916. Ιδιοκτησίες Χάννα Μοντιάνο. Οικίες 7,5,3 και 2. Το τελευταίο σπίτι προς την θάλασσα (7) κτίστηκε το 1898. Το 1 δεν υπήρχε μέχρι και μετά τον ΑΠΠ. Φαίνεται ο αρχικά ιδιωτικός δρόμος ανάμεσα στο 1 και το 2. Από δω πήγαινες στην πλαζ του Μιραμάρε. Δεξιά η Ναυτική Διοίκηση – Τορνιβούκα.

Το 2. Βλέπουμε και την Σχολή Κωνσταντινίδη δεξιά, σημερινή Σχολή Τυφλών. Το 2 από τον χείμαρρο Κωνσταντινίδη, σημερινή οδός Αλμπέρτου Ναρ. Φωτογραφία του Θωμά Τσιφτσή, αναρτημένη στις ΠΦΘ Το ν. 3 από την αρχική. 5. Ο πύργος δεξιά, ήταν ορατός από όλες της μεριές του ορίζοντα. Δεν ήταν βέβαα και η Τορνιβούκα που με τον εντυπωσιακό κρεμμυδόσχημο τρούλο της, έκλεβε την δόξα του πύργου του 5. 5. Ο πύργος δεξιά, ήταν ορατός από όλες της μεριές του ορίζοντα. Εδώ το ογκώδες προς τα πίσω σπίτι, στα τελευταία του. 5 και Τορνιβούκα. Ο πύργος του ήταν ορατός από παντού Το τελευταίο σπίτι προς την θάλασσα (7) κτίστηκε το 1898. Ανήκε στην οικογένεια μέχρι το 1951. Πάλι το 5, ορατό από παντού. Η πομπή της κηδείας του Γεώργιου. Το 5 στο βάθος. Ο χώρος που θα καταλάμβαναν περίπου σήμερα

Οικία Χατζή Αγκιάχ, αργότερα Τορνιβούκα. Κτίστηκε το 1911 και μέχρι το 1960 ήταν το χαρακτηριστικότερο τοπόσημο της συνοικίας των Εξοχών. Γοητευτική πάνω στο δικό της μικρό ακρωτήρι στον τότε δαντελωτό κόλπο. Η οικία Χατζή Αγκιάχ, 1911 (αρχιτέκτονας Ξενοφών Παιονίδης), ήταν από τα ελάχιστα δείγματα στην Θεσσαλονίκη με χαρακτηριστικά Ισπανό – Μαυριτανικά. Κόστισε 375.000 γρόσσια. Διέθετε μεταξύ άλλων ειδική εγκατάσταση καλοριφέρ και ηλεκτρικού ρεύματος. Ο εντυπωσιακός περσικός κρεμμυδόσχημος τρούλος της δέσποζε στην παραλία. Η οικογένεια Χατζή Αγκιάχ είχε σερβική υπηκοότητα και δεν μπήκε στην διαδικασία ανταλλαγής πληθυσμων. Το 1923 την πούλησαν στον καπνέμπορο Κ. Τορνιβούκα, κάτοικο Δρέσδης. Το 1951 η ιδιοκτησία περιήλθε στην Ναυτική Διοίκηση Βορείου Ελλάδος. Κατεδαφίστηκε τον Φεβρουάριο του 1960. Η θέση της σήμερα είναι κάτω από την Παραλιακή Λεωφόρο στην αρχή της οδού Καραισκάκη.

Από τον Δαυίδ Μπράβο και τον Νίκανδρο Καστανίδη

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=912756259214008&id=204212503401724

Έπαυλη Χατζή Αγκιάχ, αργότερα Τορνιβούκα. Κτίστηκε το 1911 και μέχρι το 1960 ήταν το χαρακτηριστικότερο τοπόσημο της συνοικίας των Εξοχών. Γοητευτική πάνω στο δικό της μικρό ακρωτήρι στον τότε δαντελωτό κόλπο. Λίγο πριν τα λοίσθια του περίτεχνου αυτού κτίσματος στην άκρη του χειμάρρου Κωνσταντινίδη, γύρω στο 1958, όταν η επιχωμάτωση στη γύρω παραλία του είχε ήδη προχωρήσει.

Και μια φωτογραφία του ακόμη πριν το τέλος του

Ίσως η τελευταία φωτογραφία του, το 1959 περίπου

Η βίλα Τορνιβούκα, και οι ιδιοκτησίες Χάννα Μοδιάνο με πρόσοψη στους σημερινούς αριθμούς Βασ. Όλγας 28 και 30

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=905576826598618&id=204212503401724

Μια ματιά στη γειτονιά. Η βίλα Τορνιβούκα δεν έχει ακριβώς πρόσοψη στην Βασ. Όλγας αλλά την εξετάζουμε και αυτήν εδώ μια και το οικόπεδο που κατέχει έχει πρόσοψη επί της λεωφόρου. Βρίσκεται στο βάθος του οικοπέδου, ακριβώς δίπλα στη θάλασσα, ανάμεσα στα νούμερα 26-28. Το ανατολικό μάλιστα σπίτι από τα δύο που αντιστοιχούν σήμερα στο ν. 26 βρίσκεται εντός του οικοπέδου της βίλας Τορνιβούκα. Όπως φαίνονταν η βίλα στο βάθος του οικοπέδου. Η βίλα Χατζή Αγκιάχ, γνωστή ως Τορνιβούκα, κτίσμα του 1911. Γύρω στα 1960 το άσπρο κτίσμα ανήκει στο οικόπεδο. Όπως φαίνεται και σ αυτή τη φωτογραφία. Ναυτική διοίκηση. Το επόμενο μακρόστενο οικόπεδο που αντιστοιχεί στα νούμερα 28 και 30 περιέκλειε ιδιοκτησίες της οικογ. Μοδιάνο, που έφταναν μέχρι τη θάλασσα. Στην πράξη 1326/58 το οικόπεδο όπου ανήκει το 28 φέρεται ως δημόσιο κτήμα (ΔΔΚ) ενώ το 30 ανήκει ακόμη στην οικογένεια Μοδιάνο. Στην πράξη 2062/65 ως ιδιοκτήτες φέρονται αντίστοιχα οι Αμανατίδης και Χάλιος Ανάμεσα στα 2 σπίτια, υπήρχε ιδιωτική οδός η οποία πρόσφερε πρόσβαση σ όλες τις ιδιοκτησίες. Η οδός αυτή αναφέρεται το 1958 ως οδός Κωνσταντινίδη (προηγούμενη φωτο), ενώ το 1965 (αλλά και στο ρυμοτομικό του 63, ως οδός Μιραμάρ). Το σημερινό ν. 28, η δυτική από τις οικίες Μοδιάνο με πρόσοψη στη Βασ. Όλγας. Από το βιβλίο του Κολώνα Η Θεσσαλονίκη εκτός των τειχών. Πρέπει να ήταν το παλιό 40 (με βάση την τότε δεδομένη αρίθμηση της Σχ. Τυφλών ως 44). Εδώ ίσως στο ισόγειο ένα φαρμακείο. Και το σημερινό ν. 30 η δυτική οικία Μοδιάνο, ακριβώς δίπλα στον χείμαρρο, φωτογραφία του Θωμά Τσιφτσή από τα 1958 Στο ισόγειο ένα κομμωτήριο, (το είχε τοποθετήσει εδώ και ο Γιάννης Σιδηρόπουλος στις ΠΦΘ) Από το βιβλίο του Χρίστου Ζαφείρη Εν Θεσσαλονίκη 1900-1960. Άλλες χρήσεις που αναφέρονται στο τότε 42, είδη προικός, φαρμακείο. Φωτογραφία τέλη δεκαετίας 30 που ανέβασε ο Γ. Σιδηρόπουλος, στην πίσω μεριά της Σχ. Τυφλών η οικία Μοδιάνο αριστερά. Και κατά την κατοχή οι δυο οικίες δίπλα δίπλα με το άνοιγμα για το ιδιωτικό δρομάκι ανάμεσα. Αυτή η οικία είχε κτιστεί πρώτη από τις 2. Εδώ κατά την συνοδεία του νεκρού του Γεωργίου το 1912. Το 30 παρόν, το 28 λείπει. Πάλι το 30 στο βάθος, από την ανατολική του όψη. Στο ρυμοτομικό του 63 Στα 1930κάτι και το σήμερα

Πριν αφήσουμε αυτό το κομμάτι της Βασ. Όλγας, υπάρχει μια εκκρεμότητα στην Παρασκευοπούλου, το Κέντρο Νέο Φάληρο, απέναντι από τον Θερινό.

Από τον Δαυίδ Μπράβο

Ο θερινός κινηματογράφος Φάληρο, ήταν και θέατρο πριν τον ΒΠΠ με το όνομα Νέον Φάληρο. Μετά την καταστροφή του από πυρκαγιά τον Δεκέμβριο του 1928, μεγάλο μέρος των δραστηριοτήτων του πέρασε απέναντι στο παραθαλάσσιο εξοχικό κέντρο με το ίδιο όνομα.

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=907300519759582&id=204212503401724

Ο θερινός κινηματογράφος Φάληρο και το παραθαλάσσιο εξοχικό κέντρο με το ίδιο όνομα στα τελευταία τους. 1927 Ιούνιος, το θέατρο τότε εκεί που ήταν ο θερινός αργότερα. 1937 Δεκέμβριος, άρα είχε και κλειστούς χώρους

1939 Ιούλιος Πυρκαγιά Δεκέμβριος του 1928. Ιδιοκτήτης ακινήτου Νέδος. 1933 εγκαίνια του κοσμικού κέντρου Νέο Φαλήρο με υπεύθυνο τον Ευάγγελο Φλόκα.

Για τους σημερινούς αριθμούς Βασ. Όλγας 39, 41 και 43 τα στοιχεία είναι λίγα και οι φωτογραφίσεις έμμεσες.

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=903461566810144&id=204212503401724

Φωτογραφίες από τα μαγαζιά δεν έχουμε, πέραν από δύο κατοχικές. Και αυτή που ανέβασε ο Γιάννης Σιδηρόπουλος στις ΠΦΘ. Και ακόμη μία, πολύ μακρινή, γύρω στα 1960 Έχουμε όμως από το γωνιακό σπίτι. δίπλα στο ρέμα. Εδώ πριν το 45 και το γεφυράκι, το οικόπεδο που θα καταλάβει. Εμφανίζεται έστω και λίγο από τα 1916 και μετά. Σε φωτογραφία δεκαετίας του 30 που ανέβασε ο Γιάννης Σιδηρόπουλος στις ΠΦΘ, στο βάθος

Μία φωτογραφία του Θωμά Τσιφτσή από τα 1958, αναρτημένη στις ΠΦΘ Το γωνιακό στον αρ. 43, εδώ το 3, το 1966 είχε τον αριθμό 65. Και μάλλον πρόκειται γι αυτό το σπίτι. Πάλι στα 1918 με αρ. 65, περιγράφεται η μεταβίβαση ενός σπιτιού με κήπο που αγοράζει η ιταλίδα υπήκοος Ινές Μουσέρι. Ανατολικά συνορεύει με λάκκο και δυτικά με κηπότοπο. Στο ρυθμιστικό του 1963. Η αεροφωτογραφία του 30 Και το σήμερα

Παύλου Μελά 36 (γωνία με Παλαιών Πατρών Γερμανού) Από τον Νίκανδρο Καστανίδη

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=911215729368061&id=204212503401724

Στο τεύχος του Μαΐου 1929 του περιοδικού “ΕΡΓΑ, Εικονογραφημένο Δεκαπενθήμερο Περιοδικό της Βιομηχανίας, της Συγκοινωνίας και των Τεχνικών Έργων”, με τη λεζάντα: Μία πολυκατοικία εν Θεσσαλονίκη με 18 κατοικίες. Είναι κτισμένη επί οικοπέδου ολικού εμβαδού 353 τ.μ, συμπεριλαμβανομένων των φωταγωγών και αυλής, των υπό των οικοδομικών κανονισμών επιβεβλημένων. Γύρω στο 1930. Από το βιβλίο “Η διαδρομή της Μνήμης, Τσιμισκή Αγίας Σοφίας Διαγώνιος” των Γ. Αναστασιάδη, Ε. Χεκίμογλου (Θεσσαλονίκη, 1997, σελ. 98) 1963 Το κουτούκι με το καλό κρασί (τις δεκαετίες 1950, 1960. 1970, ίσως και παλιότερα), δίπλα στην είσοδο της πολυκατοικίας. Σήμερα δεν υπάρχει. [Φωτογραφία που ανάρτησε ο κ. Στυλιανός Χαραλαμπίδης στις ΠΦΘ, στις 23-8-2016 Νεότερη αεροφωτογραφία όπου φαίνεται η εν λόγω πολυκατοικία στη διασταύρωση Παύλου Μελά με Παλαιών Πατρών Γερμανού. Αναφέρθηκε ότι πρόκειται για το μέγαρο Σερετάκη. Ποίος ήταν ο Σερετάκης;; Ποιός ήταν ο αρχιτέκτονας ή ο πολιτικός μηχανικός που το έκτισε;;; Αεροφωτογραφία της διασταύρωσης Παύλου Μελά με Παλαιών Πατρών Γερμανού, στα τέλη της δεκαετίας του 1920. Φαίνεται το “μέγαρο Σερετάκη” κι απέναντι τα Λουτρά της Αγίας Σοφίας, που ακόμη δεν είχαν κατεδαφιστεί.

“Ο Αθλητικός Σύλλογος του ΑΡΗ. Παλιό Εντευκτήριο (Βασιλίσσης Όλγας 30 σημερινό 24)

Η “Λέσχη (ή Εντευκτήριον) του Άρεως” στεγάστηκε προπολεμικά και συνέχισε και μετά τον Β ΠΠ στο αρχοντικό επί της Βασιλίσσης Όλγας 30. Σε αυτή την περιοχή έχει τις ρίζες του ο Άρης. Η λέσχη αποτέλεσε κύριο πόλο έλξης για τους νέους – νέες. Πινγκ-πονγκ, τάβλι, ντάμες, ντόμινα, σκάκια, τράπουλες, λειτουργούσε και κυλικείο. Διέθετε αίθουσες φύλαξης των κυπέλλων και διπλωμάτων, συνεδριάσεων του Συμβουλίου, γραμματείας και αποθήκευσης αθλητικού υλικού. Προς την πλευρά της θάλασσας υπήρχε γήπεδο μπάσκετ με κερκίδες όπως και αγωνιστικό κολυμβητήριο. “Στο θαλάσσιο χώρο, μπροστά στο τεραίν του μπάσκετ, οργανώσαμε, δουλεύοντας εθελοντικά, αγωνιστικό κολυμβητήριο” “ Όποτε κέρδιζε η Α' Ομάδα, γινόταν στη Λέσχη τέτοια τσιμπούσια με χορούς και τραγούδια, που μια φορά ένας άσχετος περαστικός μπήκε μέσα και γύρευε μπομπονιέρες για τα παιδιά του.” Κ.Χ. Ροδοκανάκης Άνθισαν λόγω της εγγύτητας με τη θάλασσα δραστηριότητες όπως η κολύμβηση – υδατοσφαίριση, η κωπηλασία, η ιστιοπλοία. Ο ΑΣ ΑΡΗΣ συνδέεται με τα ανερχόμενα αστικά στρώματα της Θεσσαλονίκης του μεσοπολέμου, μετά την ενσωμάτωση στον ελληνικό κορμό. Στα πρώτα χρόνια ύπαρξης του ήταν ο κατεξοχήν εκπρόσωπος του πολυπολιτισμού. Κοσμοπολίτης και θεματοφύλακας ευρωπαϊκών προοδευτικών ιδεών. Βάσει του καταστατικού του εκγύμναζε αθλητές “εκ πασών των κοινωνικών τάξεων”, χωρίς κοινωνικούς αποκλεισμούς. Ήταν ο πρώτος σύλλογος με γυναικεία τμήματα, ήδη από τη δεκαετία του 1920, πολύ πριν τη θέσπιση ψήφου των γυναικών στην Ελλάδα. Στις τάξεις του συνυπήρχαν εκτός από τους ντόπιους, οι Ευρωπαίοι που ζούσαν στην πόλη. Πολλοί οι Αρμένιοι και πολλοί οι Εβραίοι. Επίσης το πρώτο αστικό κύμα Ελλήνων προσφύγων, (που μιλούσαν Ελληνικά !) Σμυρνιοί, Κωνσταντινουπολίτες κλπ, όσοι ήρθαν πριν το 1922, αλλα και οι αστοί-μικροαστοί πρόσφυγες μετα το 1922. Ο σύλλογος κατέκτησε το πρώτο πρωτάθλημα Ελλάδας τόσο στο ποδόσφαιρο (1928) όσο και στην υδατοσφαίριση-πόλο (το 1928,1929,1930) (1932), πρωταγωνίστησε δε στα περισσότερα αθλήματα, αποκτώντας φίλους σε όλη τη χώρα. Το 1922 ιδρύθηκε το τμήμα μπάσκετ και το 1925 ιδρύεται το τμήμα πόλο του συλλόγου. Πρωταθλήματα ποδοσφαίρου 1928, 1932, 1946. Για το μπάσκετ δεν χρειάζεται να γράψεις πολλά. ΓΚΑΛΗΣ και η ΠΡΩΤΗ και μοναδική ελληνική ομάδα που μας ενσωμάτωσε στον ευρωπαικό κορμό και τα παγκόσμια αθλητικά δρώμενα. Έβαλε το μπάσκετ σε κάθε ελληνικό σπίτι και απογείωσε το άθλημα τη δεκαετία του 80. Αυτοκρατορία, που ΕΥΤΥΧΩΣ την ζήσαμε. Η μόνη φορά μεταπολεμικά που η πόλη βγήκε από το καβούκι της. Κατέκτησε πρωτάθλημα Ελλάδος και στο ανδρικό βόλεϊ (1997), σπάζοντας την κυριαρχία των Αθηναικών σωματείων στο άθλημα. Το τμήμα πυγμαχίας το 1972 κατακτά το πρωτάθλημα Ελλάδος. Προπύργιο της οπαδικής του βάσης υπήρξε η ευρύτερη περιοχή της Αγίας Τριάδας και συνολικά των Εξοχών. Το 1991 η ομάδα χόκεϊ κατακτά για τρίτη συνεχόμενη φορά το πρωτάθλημα και το τμήμα στίβου το Πανελλήνιο πρωτάθλημα κλειστού στίβου γυναικών. Το γυναικείο τμήμα Άρσης βαρών κατακτά το πρωτάθλημα Ελλάδος το 1994 και το 1995. Κατά τη διάρκεια της ιστορίας του, ο Άρης έχει καλλιεργήσει 21 διαφορετικά αθλήματα. Ο επίσημος ύμνος του Άρη είναι ο πρώτος που δημιουργήθηκε για ομάδα στην Ελλάδα. Γράφτηκε το 1926 σε στίχους του Γεωργίου Κίτσου που μελοποίησε ο Σεκόντο Ποζέλι (γιος του αρχιτέκτονα Βιταλιάνο Ποζέλι της τότε πολυεθνικής Θεσσαλονίκης) με τίτλο “Άρης Νικητής”. Την ενορχήστρωση έκανε ο Αιμίλιος Ριάδης, σημαντικός συνθέτης της κλασικής μουσικής και φίλος της ομάδας”.

από τον Δαυίδ Μπράβο

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=904951506661150&id=204212503401724

Η θέση 1 ήταν η είσοδος στις αθλητικές εγκαταστάσεις του Άρη. Γήπεδο μπάσκετ και θαλάσσια σπορ. Η θέση 2 ήταν η είσοδος της Λέσχης ή Εντευκτηρίου, σημερινή Βασ Όλγας 24. Η θέση 2 ήταν η είσοδος της Λέσχης ή Εντευκτηρίου, σημερινή Βασ Όλγας 24. Θέση 1 ήταν η είσοδος στις αθλητικές εγκαταστάσεις του Άρη. Γήπεδο μπάσκετ και θαλάσσια σπορ. Θέση 2 ήταν η είσοδος της Λέσχης Παλιό Εντευκτήριο (Βασιλίσσης Όλγας 30 σημερινό 24) Πρωταθλητής Ελλάδας υδατοσφαίριση-πόλο (1928,1929,1930) (1932) 1928. Η εποχή του Ποδοσφαίρου στην Ελλάδα, ξεκινάει με τον Άρη. «Σήμερα όμως αγαπητοί μου συμπαίκτες, κρατάμε στα χέρια μας, ή μάλλον καλύτερα στα πόδια μας, τον τρόπο να αλλάξουμε τον ρου της ιστορίας! Αν κατορθώσουμε και κερδίσουμε σήμερα, θα πάρουμε το πρώτο πανελλήνιο τρόπαιο. Να είστε σίγουροι πως ακόμη και μετά από εκατό χρόνια θα μιλάνε γι'αυτό. Γιατί θα είναι το πρώτο! Και η εποχή του ποδοσφαίρου στην Ελλάδα θα ξεκινήσει από τον Άρη. Θα ξεκινήσει με μας». Κώστας Βικελίδης Ο Άρης ήταν ο πρώτος σύλλογος με γυναικεία τμήματα, ήδη από τη δεκαετία του 1920, πολύ πριν τη θέσπιση ψήφου των γυναικών στην Ελλάδα. Εδώ η γυναικεία ομάδα μπάσκετ. Φωτογραφία Χρήστος Καββαδάς. Η ομάδα κολύμβησης Η πρωταθλήτρια ομάδα καλαθόσφαιρας του Άρη το 1930

Κτίζεται το 1907 σε σχέδια του Παιονίδη. Ο Κολώνας αναφέρει ως προγενέστερη ιδιοκτήτρια την Άννα Μπουργκάτ. Στην Παράλλαξη αναφέρονται ως ιδιοκτήτες οι Τζεμποργά και Έβελμαν.

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=903176450171989&id=204212503401724

Από το 1915 στεγάζεται το προξενείο της Αυστροουγγαρίας και μετά την κατάληψη των εχθρικών προξενείων χρησιμοποιείται ως στρατηγείο των Σέρβων. Την εποχή της κατάληψής του από τους συμμάχους. Αναγνώριση ως προξενείο Αυστροουγαρίας από Νικόλαο Μίχο. Και εδώ από την πίσω πλευρά του. Ως προξενείο της Ιταλίας χρησιμοποιείται από το 1924. Από το βιβλίο του Κολώνα “Η Θεσσαλονίκη εκτός των τειχών” Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος χρησιμοποιεί τη βίλα για τις ανάγκες των γυρισμάτων της ταινίας ”Μια αιωνιότητα και μια μέρα” Σχετικό απόσπασμα με τα εσωτερικά της βίλας και την εντυπωσιακή σκηνή στο μπαλκόνι εδώ: Ως ερειπωμένο και εγκαταλειμμένο φωτογραφήθηκε σε εντυπωσιακές λήψεις. Μία μάλιστα φωτογραφία της Αλεξάνδρας Κωνσταντινούδη χρησιμοποιήθηκε από φαν της σειράς «American horror story: Coven» και κυκλοφόρησε άτυπα ως πόστερ της σειράς. Και το σήμερα. Γράφτηκε ότι μετά από δημοπρασία πέρασε στην ιδιοκτησία της εταρείας APEX του ομίλου του Λεωνίδα Ζησιάδη Η πίσω όψη από το Google earth

Τα κτίσματα που αντιστοιχούν στους σημερινούς αριθμούς Βασ. Όλγας 20,22,24 και 26, από το ύψος της Αρχ. Μουσείου (Γενί Τζαμί), μέχρι το ύψος της Καραϊσκάκη.

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=903150053507962&id=204212503401724

Το ρυθμιστικό του 1963 δείχνει και το χώρο που θα καταλάμβαναν οι νεοαναγειρόμενες πολυκατοικίες. Ο προσανατολισμός στις πρώτες βίλες ακολουθούσε τη φυσική μορφολογία της ακτής. Την διαπλάτυνση και την ευθυγράμμιση της ακτής ακολούθησε και η τοποθέτηση των σημερινών πολυκατοικιών. Οι διατηρητέες βίλες έμειναν να θυμίζουν το πώς τα τότε οικόπεδα έβλεπαν την θάλασσα. Η μεσοπολεμική αεροφωτογραφία. Ανάμεσα στα σημερινά 22 και 24 μια βίλα που μας είναι γνωστή και από την όψη της προς την θάλασσα. Θα στεγάσει την λέσχη του ΑΡΗ και θα ακολουθήσει σχετική ανάρτηση γι αυτήν. 20 η βίλα Σαλέμ, 22 η βίλα Μισραχή και 24 η βίλα που κρυβόταν καλά από τον φωτογραφικό φακό. Στο 20 Η βίλα Σαλέμ κτισμένη το 1907, εδώ ως ιταλικό προξενείο. Η μπροστινή όψη. Η βίλα Ερσίλιας Μισραχή Βασ. Όλγας 22 σήμερα, σε μοναδικές απεικονίσεις από το βιβλίο του Κολώνα Η Θεσσαλονίκη εκτός των τειχών. Η ίδια βίλα από το φιλμάκι του Μ. Μ. Χαραλάμπους Εδώ από την φωτοτυπημένη ανάρτηση του διδακτορικού του Κολώνα Για να καταλάβουμε πάλι την τοπογραφία της γειτονιάς οι εικόνες από πιο ανατολικά.. Στο πλαίσιο φαίνεται η λεπτομέρεια για να εντοπιστεί η βίλα Μισραχή στο νούμερο 22. Εκεί όπου σήμερα υπάρχει η οικοδομή στη Βασ. Όλγας 24 στο βάθος του οικοπέδου υπήρχε η βίλα που σημειώνεται με το βέλος.΄Την είδαμε προηγουμένως σε λήψη από την θάλασσα. Στην πράξη 1326/58 ιδιοκτήτης φέρεται ο Πρόδρομος Ιωαννίδης. Ανάμεσα στο 24 και το 26, είσοδος για λουτρά, μικροπωλητές υφασμάτων και ειδών ρουχισμού στα κάγκελα. Από το βιβλίο του Πετρόπουλου Η πυρκαγιά του 1917. Ακολουθούν φωτογραφίες από την κηδεία του Γεωργίου τραβηγμένες στο μέρος αυτό.

Στο 30 βλέπουμε μια από τις οικίες Χάννα Μοδιάνο, την ανατολικότερη από τις 2 που είχαν πρόσοψη στην Βασ. Όλγας. Για την τεκμηρίωση, όταν θα μιλήσουμε γι αυτές σε άλλη ανάρτηση. Πάντως είμαστε στα 1912 και η οικία με σημερινό ν. 28 δεν έχει κτιστεί ακόμη. Ολόκληρη η γειτονιά κατά την κατοχή. Απόσπασμα από το γνωστό φιλμ του Μ. Μ. Χαραλάμπους. Το άσπρο κουτί στη μέση ανήκει στο οικόπεδο της Ναυτικής Διοίκησης, πρώην Τορνιβούκα. Είναι στο μέρος όπου τα δύο σπίτια με το ν. 26. Τα 28 και 30 περισσότερο τα εικάζω παρά τα βλέπω, ίσως σε φάση κατεδάφισης. Η κατάσταση σήμερα.

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=900288623794105&id=204212503401724

Το σημερινό 31 αντιστοιχούσε σ αυτό που ονομάζουμε βίλα Μπενουζίλιο. Πρώτος όμως ιδιοκτήτης φέρεται ο Τζιμάρζι και η βίλα χρονολογείται από το 1900. Γύρω στα 1905 ήταν ρώσικο προξενείο όπως φαίνεται και από τη σχετική καρτ ποστάλ. Στα 1909 καταλήγει στον Ελί Μπενουζίλιο, τελευταία χρήση του από τα εκπαιδευτήρια Καραγιάννη, κατεφαδίζεται αρχές δεκαετίας 1970 (στοιχεία από το βιβλίο του Κολώνα “Η Θεσσαλονίκη εκτός των τειχών”). Μια επιστολή 27/5/1910 προς το προξενείο ίσως κατέληξε σ αυτό το κτίριο, αν ακόμη φιλοξενούνταν εδώ και δεν είχε μετακομίσει στο 18. Η βίλα Μπενουζίλιο με τις αμέσως επόμενες βίλες