Δεξιά αυτό που διακρίνεται είναι η περίφραξη της βίλας στην Βασ. Όλγας 81. Αμέσως μετά αρχίζει η Ορέστου (εκεί που δείχνει η κόκκινη γραμμή του δημοπράτη). Αριστερά η βίλα στο ν. 64 και πιο μπροστά στον φακό η περίφραξη της Γερμανικής Σχολής.
Κατοχική φωτογραφία. Δεν έχουμε πολλές από αυτήν την περίοδο. Αξίζει να μπει στον χάρτη μας.
Για περισσότερες λεπτομέρειες και μια ιστορική αναδρομή στα κτίσματα στον χώρο αυτό μπορείτε να επισκεφτείτε τις σχετικές αναρτήσεις στο saloni.ca (όπου υπάρχουν και οι παραπομπές στις πρώτες αναρτήσεις μας στο FB)
https://archive.saloni.ca/1466https://archive.saloni.ca/1461https://archive.saloni.ca/1464
ή εναλλακτικά να παρακολουθήσετε φωτογραφικά όλην την διαδρομή της Βασ. Όλγας με τα βελάκια στον χάρτη εδώ: https://saloni.ca/
Στην ταινία “Ότι λάμπει είναι χρυσός”, που μας σύστησε ο Vangelis Kavalas, υπάρχει ένα ακόμα σημείο με ενδιαφέρον: η Χαβάι. Την ταινία δεν την έχω δει αλλά στο υπάρχει μια σκηνή από την ταινία γυρισμένη στην Χαβάι, με τους Olympians. H Χαβάι βρισκόταν στην Ν. Πλαστήρα, σε ένα σημείο που ο δρόμος δεν ήταν διανοιγμένος, λίγο μετά από την Μιαούλη.
Το καφενείο κάτω από το ξενοδοχείο Χαλκιδική, Κασσάνδρα αργότερα, Αγ. Σοφίας με Εγνατία, συνέχισε να λειτουργεί και μετά τον σεισμό του 1978. Εδώ το βλέπουμε με γκρεμισμένους τους ορόφους, τον χειμώνα του 1979, σε απόσπασμα φωτογραφίας.
Αριστερά στο βαθος ο δρομος για Τριανδρία. Στο κεντρο το σπίτι με τις καμάρες κατεδαφίσθηκε πρόσφατα για τη διάνοιξη της Αγίου Δημητρίου.
Βαγγέλης Καβάλας
Η ταινία “Ὀ,τι λάμπει είναι χρυσός” γυρίστηκε τον Σεπτέμβριο του 1966 εξ ολοκλήρου στη Θεσσαλονίκη. Σκηνοθέτες ήταν οι Παύλος Φιλίππου και Ντίνος Ηλιόπουλος ο οποίος και πρωταγωνιστούσε. Όλοι οι ηθοποιοί της ταινίας ήταν και μέλη του θιάσου του Ηλιόπουλου που είχε έρθει στη Θεσσαλονίκη για να ανεβάσει την παράσταση “Ξύπνα Βασίλη” μεταξύ 26/7/1966 και 4/9/1966 στο θέατρο Κήπου. Μετά το πέρας των παραστάσεων ξεκίνησαν και τα γυρίσματα της ταινίας. Η πρώτη προβολή της ταινίας πραγματοποιήθηκε στις 21/11/1966 και ήταν μια εισπρακτική αποτυχία, αν κρίνουμε από το γεγονός ότι έκοψε 34.578 εισιτήρια και βρέθηκε στην 100ή θέση από τις 117 ελληνικές ταινίες εκείνης της σεζόν.
Στο παρόν βίντεο ξεχώρισα τα πλάνα που αφορούν σημεία της Θεσσαλονίκης με τη σχετική αναγνώρισης τους. Βλέπουμε την Εγνατία, Αγγελάκη, Βενιζέλου, πλατεία Ελευθερίας, τον σιδηροδρομικό σταθμό, την περιοχή των πανεπιστημίων μπροστά από την είσοδο του ΑΧΕΠΑ, πλάνα του λούνα παρκ της έκθεσης, την Αρετσού και την παραλία της Αγίας Τριάδας.
Ευχαριστώ και τον Theodoros Natsinas για την ταυτιση της Αρετσούς.
Από τα πιο γνωστά κτίρια της πόλης στην πλ. της Αγίας Σοφίας κτίζεται το 1926 από τον αρχιτέκτονα Λεονάρντο Τζεννάρι. Ο Τζεννάρι ήταν αρχιτέκτονας, ανάμεσα σε άλλα, του κτιρίου της ΕΣΗΕΜΘ στην Καλλάρη, του Γαλικού Νοσοκομείου “St Vincent de Paul”, του κινηματογράφου Διονύσια. Όλα αυτά 1925-1926.
Ιδιοκτησία της οικογένειας Γρηγ. Λόγγου βιομήχανου υφαντουργίας από τη Νάουσα. Διατηρητέο από το 1983 πήρε το όνομά του από την ορατή πλίνθινη τοιχοποιία του.
Για πολλά χρόνια στο ισόγειο ήταν το καφενείο Ερμής, τόπος συνάντησης συνταξιούχων εκπαιδευτικών αλλά και εργολάβων οικοδομών. Σήμερα ιδιοκτησία Ιβάν Σαββίδη. Αποκαταστημένο στολίζει την γωνία Αγ. Σοφίας και Ερμού
Anastasia Tessy Deligianni:
Δεν είναι πλίνθινη τοιχοποιία, είναι σταμπωτή τσιμεντοκονία. Αυτό είναι το πρωτοποριακό στοιχείο στην αρχιτεκτονική του Μεσοπολέμου στη Θεσσαλονίκη, ότι το στυλ είναι εκλεκτικιστικό αλλά η ουσία μοντέρνα.
Καθόμουν αμέριμνος στο καγκελάκι του αναψυκτήριου του Δήμου Καλαμαριάς κι απολάμβανα το αναψυκτικό μου , τον γαλάζιο Θερμαϊκό και την απέναντι ακτή Περαία , Μπαξέ , Αγία Τριάδα , όπως την διαλαλούσαν οι κράχτες στα παλιά βαποράκια της γραμμής .
Δεν τολμούσα να δω μπροστά μου στην απότομη πλαγιά γιατί εκεί οι νεοέλληνες δείχνουν όλο τον πολιτισμό που κληρονόμησαν από τους αρχαίους προγόνους του .
Και τι δεν υπήρχε εκεί , έκλεισα τα μάτια μου και έκανα ότι τα αγνοούσα .
Όμως καμμιά φορά μια χαραμάδα ξεφεύγει από την ματιά σου και αντικρύζω ένα θέαμα που δεν τόχα ξαναδεί εδώ .
Ένας κατάλευκος , πανέμορφος , κομψός , μοναχικός Ερωδιός πλατσούριζε με τα καλαμένια ποδαράκια του στα ρηχά ψάχνοντας γιατί άλλο για μικρά ψαράκια και σκουληκάκια .
Μάλλον δεν είχε φτάσει γι αυτόν η ώρα που θα μας αποχαιρετούσε για το ταξίδι του για νότια σε ζεστότερες χώρες .
Κάθισα ώρα και τον χάζευα .
Αχ αυτή η φύση πάντα μας εκπλήσσει .
Εκεί που λες εδώ στα ρηχά ποιος να πλησιάσει νάσου ένας κατάλευκος πανέμορφος Ερωδιός και σου φέρνει τα πάνω κάτω .
Ευτυχώς πρόλαβα και το φωτογράφησα πριν τρομάξει και φύγει …