Ομαδα ερευνας για την παλια Θεσσαλονικη
Μέγαρο Τυρολόη, ιδιοκτησία Ιωάννη Δημητριάδη. Γωνία Αγίας Σοφίας και Λεωφόρου Νίκης.
Κτίστηκε το 1931 σε σχέδια του αρχιτέκτονα Γ. Μανούσου. Εξαώροφη πολυκατοικία που χαρακτηρίστηκε διατηρητέα το 1983. Στο Ισόγειο του πάντα φιλοξένησε και φιλοξενεί δημοφιλή για την πόλη καφέ με απεριόριστη θέα. Αστόρια Β, Τόττη, μπρασερί «Garçon».
Αριστερά το ξενοδοχείο “Ματζέστικ” στην αρχή της οδού Αγίας Σοφίας. Αρχιτέκτονας ήταν και εδώ ο Απόστολος Γρεκός. Δεξιά η οδός Βογατσικού. Στο κέντρο η Μητρόπολη.
1928, ανοικοδόμηση με πολλά κενά παραλιακά.
Μεσαίωνας. Έξαλλος μοναχός επιτίθεται με καρέκλα σε πιάνο. Στην συνέχεια οι “πιστοί” το αποτελείωσαν. Συναυλία του Σάκη Παπαδημητρίου στη Ροτόντα ... που δεν έγινε ποτέ. 1995 Οκτώβριος.
O λάκκος στην Σχολή Τυφλών. Μέρος 2ο. Από την Βασιλίσσης Όλγας προς τον Θερμαϊκό. Μέχρι την κάποτε πλαζ του “Μιραμάρε”.
Iδιοκτησίες της Χάννα Μοντιάνο, δίπλα στην έπαυλη Τορνιβούκα. + φωτογραφίες από την Σχολή Τυφλών προς την απέναντι “όχθη”.
Διάφορες φωτογραφίες. Κάποιες από το βιβλίο του Βασίλη Κολώνα για τις “Εξοχές”, κάποιες από περιοδικό της συλλογής Μέγα στο ΑΠΘ, κάποιες κατοχικές.
Περισσότερα και εδώ https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid029xjtSHgmZiM8n6tmJR7rKx6NXDvsrDZ3JatG1sqFGP45jb2RU47zJ68dV5qZ6dLel
Δ.Μ.
Βασιλίσσης Όλγας, δεύτερο σπίτι από τον λάκκο. Ιδιοκτησία Χάννα Μοντιάνο. Ο ιδιωτικός δρόμος αριστερά κατέβαινε στην πλαζ του Μιραμάρε.
Πρώτο σπίτι δίπλα στον λάκκο
Βασ. Όλγας. Αριστερά τα 2 πρώτα σπίτια μετά τον λάκκο που είδαμε στις προηγούμενες φωτογραφίες.
Μετά η είσοδος στην Τορνιβούκα. Αργότερα Ναυτική Βάση. Οδός Καραισκάκη προς την θάλασσα σήμερα.
Από την Σχολή Τυφλών μιά ακόμα ιδιοκτησία Χάννας Μοντιάνο ... στην απέναντι όχθη του χειμάρρου.
Κατεβαίνοντας προς την πλαζ του Μιραμάρε η θέα ήταν καλούτσικη. Ο φράκτης κάτω – κάτω του ρέμματος Κωνσταντινίδη ... τότε, Τυφλών αργότερα.
Τα 2 σπίτια στην Βασιλίσσης Όλγας που είδαμε στις πρώτες φωτογραφίες. Από τον λάκκο μέχρι την σημερινή οδό Καραισκάκη. Η Σχολή Τυφλών το κτήριο αριστερά.
Το πρώτο σπίτι μετά το λάκκο, πάνω στην Βασ. Όλγας. Από την Σχολή Τυφλών.
Σχολή Τυφλών. Μετά τον φράκτη, κάτω, οι εγκαταστάσεις της πλαζ του Μιραμάρε. Κοντά στην θάλασσα.
Σχολή Τυφλών προς τις ιδιοκτησίες Χάννα Μοντιάνο στην απέναντι μεριά του ρέμματος.
Πίσω, πολύ κοντά στο Μιραμάρε. Από την σχολή Τυφλών.
Μπάνιο μπροστά από την Σχολή Τυφλών.
Στη γωνία Μητροπόλεως με Αριστοτέλους. Το εκπαιδευτήριο άθικτο. Καταστράφηκε λίγους μήνες αργότερα από ιταλικούς βομβαρδισμούς. Μετά τον πόλεμο χρησιμοποιήθηκε από την Τροχαία και την Λέσχη της Αστυνομίας. Ξενοδοχείο “Ηλέκτρα Παλάς” από τις αρχές της δεκαετίας του 70.
Στην πλατεία Αριστοτέλους, μπροστά μας, φαίνεται ανάποδα η πινακίδα του θερινού κινηματογράφου “Ορφεύς”, δεν τον έχουμε ξαναδεί. Το ψηλό κτήριο πίσω είναι ο “Λαμπρόπουλος”. Δεξιά κτίζεται το “Ολύμπια”, θα φάει κι αυτό τις βόμβες του.
1939. Αττικ στον θερινό Ορφέα με το παιδί θαύμα .... Νινή Ζαχά.
Θερινός Ορφέας. Ιούνιο του 1940 η διαφήμιση.
Μεταξύ των οδών Κολοκοτρώνη και Καραϊσκάκη.
Ο δρόμος που τον αντικατέστησε είχε τελευταία το όνομα του Αλμπέρτου Ναρ. Ο Ζέρβας τον ξανα-ονόμασε Χρυσοχόου ...
5 φωτογραφίες του λάκκου στην οδό Βασιλίσσης Όλγας. Οι 3 από Γαλλικά αρχεία (ΑΠΠ). Η τελευταία του κου Θωμά Τσιφτσή (1959).
Δ.Μ.
Ο λάκκος κάτω από την Βασ. Όλγας. Αριστερά το κτήριο της Σχολής Τυφλών τότε Σχολή Κωνσταντινίδη.
Επάνω μεριά της Βασ. Όλγας. Ο λάκκος αριστερά.
Ευρύτερη άποψη του κτηρίου που είδαμε στην προηγούμενη εικόνα. Αριστερά από τον λάκκο υπήρχαν μικρομάγαζα.
Τα μικρομάγαζα. Από τον λάκκο μέχρι την οδό Καραισκάκη. Κάνα δυό συνεχίζουν και μετά την οδό Καραισκάκη.
1959, η γέφυρα στην οδό Βασ. Όλγας, από την ακατονόμαστη σημερινή οδό. Φωτογραφία του Θωμά Τσιφτσή
Ήταν στην Λεωφόρο Γεωργικής Σχολής δίπλα στο σημερινό ERgon Αγορά.
Εργοστάσιο επεξεργασίας πολλών χρήσεων υποπροϊόντων καλαμποκιού. Άνοιξε το 1953 σε παραθαλάσσιο οικόπεδο 35 στρεμμάτων, τεράστιο για την εποχή. Με ό,τι πιο σύγχρονο στον παραγωγικό μηχανολογικό εξοπλισμό. Απασχολούσε παραπάνω από 250 εργαζόμενους. 2008 το Εργοστάσιο έκλεισε. Οι μηχανές ξηλώνονται και μεταφέρονται στην Βουλγαρία. Κτίρια και υποδομές κατεδαφίζονται.
Η μυρωδιά του όταν πλησίαζες αξέχαστη ...
ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ Στη Θεσσαλονίκη η Βιαμύλ ήταν σημαντική. Η βίλα της οικογένειας του βιομήχανου Κουβερτάρη ήταν μέσα στους χώρους του εργοστασίου και οι σχέσεις των εργαζομένων με τους εργοδότες ήταν πολύ καλές. Ο Χαΐτογλου ήταν ένας από τους μεγαλύτερους πελάτες της. Το 1964 ο Κουβερτάρης πέθανε και τον διαδέχθηκε ο γαμπρός του Μιχ. Κασιμάτης.
Τα δεδομένα ανατρέπονται όταν δημιουργείται η Βιομηχανία Σακχάρεως με τις ανάλογες επιδοτήσεις από το κράτος. Η τιμή του καλαμποκιού είναι επίσης ελεγχόμενη από το κράτος. Η Βιαμύλ και άλλες επιχειρήσεις του κλάδου δεν αντέχουν. Ο Κασιμάτης αναζητά στην Ευρώπη συνεταίρους και επιλέγει την Amylum. Η νέα εταιρεία όμως φαίνεται ότι δεν μπορεί να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα.
Το 1988 η οικογένεια ενεργοποιεί την συμφωνία της με την Amylum. Δίνει το 49% των μετοχών αρχικά και σύντομα το σύνολο τους. Αποτέλεσμα ο βελγικός όμιλος να κατέχει το 95%. Μετονομάσθηκε σε Αmylum Ηellas. Το 1989 η βρετανική Τate & Lyle, μέτοχος του νέου ομίλου, απέκτησε και τον έλεγχο της. Τον Φεβρουάριο του 2006 ανακοινώθηκε το κλείσιμο του εργοστασίου. Αιτία η αναθεώρηση στο καθεστώς της ποσόστωσης της ζάχαρης για την Ελλάδα, που έκανε μη ανταγωνιστική την τιμή της παραγόμενης ισογλυκόζης.
Το τελικό χτύπημα ήρθε το 2008. Η εταιρία εγκαταλείπει την Ελλάδα. Το νέο εργοστάσιο της «Tate & Lyle» βάζει αμέσως μπροστά. Είναι στο Ράζγκραντ της Βουλγαρίας, από όπου πλέον στέλνει τα προϊόντα του και σε Έλληνες πελάτες.
Δ.Μ.