Ομαδα ερευνας για την παλια Θεσσαλονικη
Λαδάδικα όταν ήταν περιοχή εμπορίου – οι φωτογραφίες μοιάζουν σαν να βγήκαν Κυριακή. Πλ. Πετρακάκη, Κατούνη και Αιγύπτου γύρω από το κτίριο του Ζύθου. Ούτε ίχνος καφέ, εστιατορίου, τραπεζοκαθισμάτων κλπ.
Οι φωτογραφίες από το βιβλίο Νεώτερα Μνημεία της Θεσσαλονίκης, έκδοση του 1985-6
Θόδωρος Νάτσινας
Νίκανδρος Καστανίδης
Από τις πιο παλιές φωτογραφίες της πόλης, παρμένη από το Μπεχτσινάρι δεν θα μπορούσε να λείπει από την σελίδα μας. Βρίσκεται στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Αυστρίας και τραβήχτηκε το 1863 από τον Dr Josef Székely, 25χρονο τοτε χημικό και φωτογράφο, προερχόμενο από την Βιέννη. Σε πολύ καλή ανάλυση βρίσκεται εδώ: https://commons.wikimedia.org/wiki/File:The_oldest_photograph_of_Thessaloniki.jpg?fbclid=IwAR2YPMMa4kHgdpLsbme6XqWNet6RjtA326aCHcMbnSPHvZr-uIw-nV_jaKE
Οι κινηματογράφοι Ρίο και Θέτις στην Περαία το 1990 από ένα ταλαιπωρημένο α/μ φιλμ
Αμπελοκήπων αρκετά ψηλά ο κινηματογράφος Ρίο.
Ο κινηματογράφος Θέτις ακόμη σε λειτουργία τότε, για 2-3 χρόνια ακόμη ίσως.
Αμπελοκήπων και Διογένους γωνία, κοντά στην θάλασσα, ο μακροβιότερος κινηματογράφος της κάτω Περαίας. Έκλεισε τελευταίος.
Στα θερινά σινεμά της Περαίας Ρεξ, Αλκυών, Ρίο, Θέτις.
Όταν τα ζεις δεν τα φωτογραφίζεις, ποια η ανάγκη τότε (και ποια τα μέσα άλλωστε); Όταν επιστρέφεις όμως και τα βρίσκεις λίγο πριν το γκρέμισμά τους τότε σκέφτεσαι ότι πρέπει να κρατήσεις τα όποια απομεινάρια της παιδικής σου ηλικίας. Ό,τι είναι δυνατόν.
Το Ρεξ το πρόλαβα να κτίζεται κάποια στιγμή γύρω στα 1970, ίσως λίγο πιο πριν. Μάλιστα επιστρατεύτηκα από τον ιδιοκτήτη να στρώσω και κάποιες από εκείνες τις άσπρες πάνινες καρέκλες πάνω στο απλωμένο χαλίκι. Η αμοιβή ήταν η δωρεάν είσοδος στην πρώτη νυκτερινή προβολή. Έπειτα, επειδή δεν είχε άλλα δωρεάν, λαθραία πάνω από την ταράτσα του Γλάρου (μετά κτίστηκε το Golden Star) να προσπαθώ να διακρίνω γράμματα στην οθόνη από απόσταση, εξαιρετικά άβολες συνθήκες. Κάθε απόγευμα, γύρω στις 5, έβλεπα τον ιδιοκτήτη να καρφώνει τις διαφημιστικές φωτογραφίες του έργου στα πλαίσια στις τσιμεντένιες βιτρίνες προς τον δρόμο, να μπαίνει στο αυτοκίνητό του με το ηλεκτρικό χωνί από πάνω, οδηγώντας με το ένα χέρι και με το άλλο το μικρόφωνο, να παίρνει σβάρνα τους δρόμους διαφημίζοντας τα 2 έργα της ημέρας. Τον πρόλαβα να δίνει την θέση του στην πολυκατοικία που υπάρχει σήμερα. Πολλά λόγια για έναν κινηματογράφο που δεν πρόλαβα να φωτογραφίσω. Όταν διέθετα τα μέσα είχε προ πολλού εκλείψει.
Σήμερα φωτογραφίες του 1991 από τον κινηματογράφο Αλκυών.
Σπύρος Αλευρόπουλος
Ένας ασπριτζής στην πλατεία Μακεδονομάχων περιμένει το μεροκάματο.
Φωτογραφία Ζήση Σαρίκα
Συνεχίζοντας την βόλτα του 1976, μια ματιά στην πλ. Αριστοτέλους. Η εικόνα της πλατείας με τα καφέ πολύ πιο ήρεμη και ήσυχη από ότι σήμερα. Τραπεζάκια και καρέκλες μόνο, καθόλου ομπρέλες, ανεμιστήρες, μανιτάρια, σκαμπό, πολυθρόνες και όλα τα άλλα φλύαρα χαρακτηριστικά της σύγχρονης “εστίασης”. Ακόμα και ο Τόττης πολύ απλός. Το Ολύμπιον ήταν γκρι, χρειαζόταν ένα βάψιμο. Μπροστά του, στο κάτω μέρος της φωτογραφίας τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα – τότε δεν ήταν πεζόδρομος η οδός Αριστοτέλους. Μάλιστα διακρίνονται τα παρκόμετρα που υπήρχαν σε εκείνο το σημείο, μοιάζουν με μικρά αυτάκια να προεξέχουν από τα ΙΧ.
Θόδωρος Νάτσινας
H Κόκκινη Βρύση και το ανατολικό κομμάτι της ‘περίεργης’ οδού Σταγείρων την δεκαετία του ’60 σε φωτογραφία του Σωκράτη Ιορδανίδη [από το αρχείο του ΜΦΘ, με κωδικό 26097]. Ψηλά, το γνωστό τούβλινο σπίτι. Τότε μάλλον δεν ήξεραν ότι θα παραμείνει ασοβάτιστο για πάντα και θα αποτελέσει ένα είδος τοπόσημο μέχρι και τις μέρες μας -έστω μισορημαγμένο. Bonus: το κάρο με το γαϊδουράκι, ένα από τα πολλά που φρόντιζαν την ‘τροφοδοσία’ της Άνω Πόλης.
Αγ. Σοφίας 54, ακριβώς κάτω από την Αχειροποίητο. Παγωτά, γιαούρτι ο Γιώργος. Στο ισόγειο ένα μαγαζί γνωστό σε όλη την γειτονιά. Οι φωτογραφίες είναι του Leo Dri από τον Ιούλιο του 2004,
Απόσπασμα από καρτ ποστάλ
(πριν την πυρκαγιά) όλες από τον Λ. Πύργο, αν και μπορεί να μην είναι όλες από τον ίδιο όροφο. Τις τρεις τελευταίες τις προσδιορίζω το 1917, γιατί υπάρχει η γραμμή της Μίκρας, πριν την πυρκαγιά.
Θόδωρος Νάτσινας
1906
Επέκταση παραλιακής από τα 12 στα 20 μέτρα
1913
Τέλος του Β’ Βαλκανικού πολέμου
1916
Κατάρριψη του Ζέπελιν
Τέλος 1916-17
Σιδηρόδρομος Μίκρας έχει κατασκευαστεί αλλά τα υλικά είναι στον δρόμο
1917
Πριν τον Αύγουστο
Από τις λίγες φωτογραφίες τρένου στην γραμμή της Μίκρας
1917
Χειμώνας
1917
Πριν τον Αύγουστο
