Ο φαρμακοποιός Paul Laurent που γνωρίσαμε σε προηγούμενες αναρτήσεις κατά την παραμονή του στην πόλη επισκέφτηκε τη συνοικία της Μπάρας και κατέγραψε με τον φωτογραφικό του φακό τους επαγγελματίες φωτογράφους της εποχής που είχαν στημένα υπαίθρια σκηνικά στην οδό Ταντάλου, λίγο πιο πάνω από τη Μοναστηρίου. Οι πελάτες ως επί το πλείστον στρατιώτες αλλά και πολίτες τους συναντάμε συχνά να ποζάρουν για αναμνηστικές φωτογραφίες με φόντο που παραπέμπει στη Θεσσαλονίκη.
Την οδό Ταντάλου την είχαμε γνωρίσει από την εργασία του Σπύρου Αλευρόπουλου και της Μάρας Νικοπούλου από εδώ: https://archive.saloni.ca/835
Με τις μαυροντυμένες οθωμανές κυρίες να περπατούν μπροστά από το Διοικητήριο, αριστερά μας ο μιναρές του Σαατλί τζαμί. Βρισκόμαστε χρονολογικά περίπου στα 1918-1919 με τον μιναρέ να έχει επιβιώσει της πυρκαγιάς, όχι για πολύ. Φωτογραφία του γάλλου φαρμακοποιού Paul Laurent που προσφέρεται στο Delcampe.
Ανηφορίζοντας ο Paul Laurent την οδό Βενιζέλου λίγο πιο πάνω από τη Φιλίππου αντικρίζει ένα περίεργο θέαμα. Μέσα στα ερείπια, ένα πρόχειρο φυλάκιο με σταυρό στη σκεπή (παρεκκλήσι;), έναν φύλακα και έναν ιερέα. Θα υπέθετε κάποιος ότι κάτι σπουδαίο υπάρχει στα γκρεμίσματα και το καταγράφει με τον φωτογραφικό του φακό. Όπως όλα δείχνουν το φυλάκιο τοποθετείται στη Βενιζέλου μεταξύ Ολύμπου και Φιλίππου στο ύψος της σημερινής Μπαλταδώρου. Τι υπάρχει όμως που αξίζει τέτοια φύλαξη; Λύση στο μυστήριο φαίνεται να δίνει μια παλιότερη ανάρτηση που επιμελήθηκε η Μάρα Νικοπούλου (https://archive.saloni.ca/1350) με τα δημοσιεύματα της εποχής να μας ενημερώνουν για την ανακάλυψη μιας αρχαίας εκκλησίας κοντά στο σημείο. Πιθανόν έτσι δικαιολογείται η ύπαρξη του φυλακίου στο πεζοδρόμιο της Βενιζέλου ώστε να διευκολύνεται η επιτήρηση του αρχαιολογικού χώρου και παράλληλα να ικανοποιούνται οι θρησκευτικές ανάγκες των πιστών.
Στη φωτογραφία αυτή του Paul Laurent μάς δίνεται η δυνατότητα να δούμε και τον ίδιο – ή μάλλον την σκιά του.
Μάρα Νικοπούλου
Πηγή: Delcampe Item n° #1428116036
Η τοποθέτηση της φωτογραφίας στην οδό Βενιζέλου δεν προβληματίζει. Το μέγαρο Μεΐρ τοπόσημο της συνοικίας. Η συσχέτιση με μία κάρτα που είχαμε δει εδώ: https://archive.saloni.ca/1296
Αταύτιστη από το βιβλίο του Ηλία Πετρόπουλου που πλέον αποκτά οδό και αριθμό.
Ίδια με την προηγούμενη από διαφορετική πηγή.
Μία από τις λήψεις του Paul Laurent δείχνει το ζυθεστιατόριο του Πεντζίκη μάλλον το 1919.
Τουλάχιστον αυτό το έτος αναφέρουν οι άλλες λήψεις του που είναι χρονολογημένες Σε συνδυασμό με άλλες προγενέστερες λήψεις μπορούμε να διαπιστώσουμε την κοινή εμπειρία:
Παντού και πάντα τα τραπεζοκαθίσματα σ αυτήν τήν πόλη έτειναν να επεκτείνονται, με τους μαγαζάτορες να περιφράσσουν καμιά φορά και τον αντίστοιχο χώρο.
Εκτός κι αν ο Δήμος τότε είχε καλύτερο σύστημα βεβαίωσης και είσπραξης των τελών κατάληψης και χρήσης δημοτικού χώρου...
Η οδός Βενιζέλου από την Εγνατία μέσα από τον φακό του Paul Laurent.
Κατά την περιήγησή του ο φαρμακοποιός καταγράφει την άνοδο της Βενιζέλου και τα καταστροφικά αποτελέσματα της πυρκαγιάς του 1917 με πιθανή ημερομηνία λήψης το 1919 σύμφωνα με μία άλλη χρονολογημένη σειρά φωτογραφιών.
O κρητικός δεκανέας χωροφύλακας βρίσκεται μπροστά από το διώροφο κτήριο στην τότε συμβολή των οδών Εθνικής Αμύνης και Νικ. Γερμανού δίπλα από την Πλατεία του Λευκού Πύργου. Στη διασταύρωση μπροστά από το κτήριο ενώνονταν οι γραμμές του τραμ που διέρχονταν από την οδό Εθνικής Αμύνης με εκείνες που διέρχονταν από τη οδό Νίκης. Επί της οδού Νικ. Γερμανού διερχόταν η σιδηροδρομική γραμμή Θεσσαλονίκης-Μίκρας, που κατασκευάσθηκε από τους Γάλλους κατά τον Α ́ Παγκόσμιο Πόλεμο για την κάλυψη των στρατιωτικών τους αναγκών. Κρίμα που το άρτι εμφανισθέν κιόσκι με το λιακωτό μας κρύβουν την ταμπέλα του ταχυδρομικού παραρτήματος του Λευκού Πύργου. Είμαστε περίπου στην περίοδο 1918-1919. Η φωτογραφία προέρχεται από τον γάλλο φαρμακοποιό Paul Laurent και προσφέρεται στο Delcampe.
Η οδός Νικ. Γερμανού, με το κτήριο του ταχυδρομείου να βρίσκεται ακριβώς στην μέση της και να κατεδαφίζεται την δεκαετία του 1930 στα πλαίσια της ευθυγράμμισής της
Από την καινούρια σοδειά φωτογραφιών του φαρμακοποιού Paul Lorent ενδιαφέρουσες φωτογραφίες εμπλουτίζουν τις αναρτήσεις μας, προσθέτουν όψεις της πόλης στον χάρτη μας. Το Πίντι στην Κασσάνδρου, στην Αρριανού πριν την Αρμενοπούλου, ένα γαϊδουράκι ανεβαίνει τα τείχη λίγο πριν τον πύργο της Αλύσεως.
Το γαϊδουράκι φορτωμένο με γκιούμια ανεβαίνει μαζί με τον γαλατά την ανηφόρα κατά μήκος των τειχών λίγο πριν φτάσει στον σημερινό Κρεωνίδη. Όμορφη πανοραμική απεικόνιση της πόλης, καθώς και του ρέματος της οδού Ελ. Ζωγράφου με το χαρακτηριστικό σπιτάκι. Και αυτή η φωτογραφία από από το αρχείο του φαρμακοποιού Paul Laurent.
Γύρω στο 1952
Κατά τον Χάρη Βάρβογλη ίσως κατοχική, παρμένη από τους επάνω ορόφους της παλιάς Φιλοσοφικής
Αρχές 1958
Αρχές 1959
Γύρω στο 1960
Σύμφωνα με τον Χάρη Βάρβογλη:
Με τη μαρμάρινη σκάλα δεξιά τελειωμένη πρέπει να είναι άνοιξη του 1961.
1961
Η πλατεία του Χημείου το 1961
Η πλατεία του Χημείου το 1962
Το κτίσμα που εμφανίζεται στο γήπεδο του Ηρακλή, το 1952 περίπου είναι το ίδιο μ' αυτό που βρίσκεται δίπλα στο γιαπί της Φυσικομαθηματικής Σχολής, το Φεβρουάριο 1958 ;;
Από την έκθεση Souvenirs de Salonique στο Γαλλικό Ινστιτούτο.
Οι εγκαταστάσεις του Αγ. Βικεντίου στον Φραγκομαχαλά σύμφωνα με τη λεζάντα. Διασταυρώθηκε με μια ανάρτηση του κ. Μπασαγιάννη στις ΠΦΘ.
Κατά τα φαινόμενα στο 2ο τόμο του “Αρχείων Ανάλεκτα” υπάρχει σχετική δημοσίευση (άρθρο της κ. Αναστασίας Βαλαβανίδου με τίτλο “Η Γαλλική Σχολή Θηλέων των Αδελφών του Ελέους στο Φραγκομαχαλά της Θεσσαλονίκης” γνωστό ως Άγιος Βικέντιος) με μια ακόμα φωτογραφία που τοποθετεί το κτίριο στο τετράγωνο Τύπου, Βαλαωρίτου, Καθολικών (ΟΤ 149).
Η φωτογραφία είναι της όψης επί της Τύπου με την Βαλαωρίτου αριστερά.
Θόδωρος Νάτσινας, με φωτογραφικές συμβολές του Βαγγέλη Καβάλα