Saloni.ca Archive

Από ανάρτηση Thomas Latis στις ΠΦΘ και από άλμπουμ του πανεπιστημίου του Cambridge ΒΑ Προς τα ανατολικά η Κασσάνδρου αριστερά ΝΑ λίγες μοίρες πιο νότια Λήψη Frank W. Peers προς τον Νότο

Το “Χάνιον Τουρπάλη” όταν αναφέρεται στις διάφορες ομάδες τοποθετείται στη Β. Ουγκώ με Βεροίας. Ο Ευστάθιος Ασλανίδης τοποθετεί το χάνι στην σωστή του διεύθυνση: Βίκτωρος Ουγκώ με Εδέσσης. Κάποιοι από τους ενοίκους του και μια υπόθεση σχετικά με τον κατασκευαστή του.

Χάνιον Τουρπάλη Απουσιάζει η σκιά του Εμνιέτ Χαν, άρα είμαστε χρονολογικά πίσω από το έτος ανέγερσής του. Σύμφωνα με πρόσφατες εκτιμήσεις, το Εμνιέτ τοποθετείται περίπου 1894-1896. Αν αυτό ισχύει, η λήψη αυτή πρέπει να ανάγεται σε προγενέστερο χρόνο. Να σημειώσουμε ότι στην θέση της παράγκας έχουμε κτίσμα στις μεταγενέστερες του 1916 με έναν όροφο. Φωτογραφία συσχέτισης η κάρτα με το Λόντζα Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι βλέπουμε το εν λόγω κτίριο. Μία γνωστή φωτογραφία σε zoom για να δούμε και την ακριβή του τοποθέτηση. Η νότια γωνία Βίκτωρος Ουγκώ με Εδέσσης, απέναντι δηλ. από τη νότια πρόσοψη του Εμνιέτ Χαν, μέγαρο Νάτσινα. Μπορούμε πλέον με ασφάλεια να σημειώσουμε τις σωστές ονομασίες των δρόμων. Στη γωνία δεξιά μετά το Εμνιέτ φαίνεται ένα κτίριο με έναν όροφο, Εδέσσης 1. Απέναντι ακριβώς είναι το κτίριο της αρχικής, το Τουρπάλη Χαν. Φάρος της Θεσσαλονίκης 23 Οκτωβρίου 1900 Στο Τουρπάλη Χαν είχε τα γραφεία του ο Δημ Κοντορέπας. Σύμφωνα με πληροφορίες Χρ. Καββαδά σε μια φωτογραφία του που είχε αναρτήσει: “Δημήτριος Αλεξάνδρου Κοντορέπας, γόνος μίας από τις επιφανέστερες χριστιανικές οικογένειες της Θεσσαλονίκης κατά την διάρκεια της τουρκοκρατίας. Ιδρυτικόν μέλος του Ομίλου Φιλομούσων Θεσσαλονίκης και του Ηρακλέους. Υπήρξε μακεδονομάχος, τιμηθείς με το μετάλλιον πρώτης τάξεως. Στενότατος φίλος της οικογενείας Δραγούμη, των αδελφών Νικολάου και Αθανασίου Μάνου, του αρχιτέκτονος Ξεν. Παιονίδη καθώς και του τυπογράφου Γεωργίου Διβόλη”. Να προσθέσουμε και τον Ξενοφώντα Παιονίδη στο Τουρπάλη Χαν, ο οποίος διατηρεί γραφείο τουλάχιστον από το 1902. Το Τουρπάλη Χαν είναι έργο του Παιονίδη; Στο περιοδικό Θεσσαλονικέων πόλις η κα Θάλεια Μαντοπούλου μας παρουσιάζει ένα αφιέρωμα με τίτλο “Ο αρχιτέκτων Ξενοφών Παιονίδης Ένα σχεδίασμα για το έργο του”. Μαθαίνουμε ότι δραστηριοποιείται από νεαρός και συνδέεται αμέσως με την Ελληνική Κοινότητα, εμπλεκόμενος στην ανέγερση του μητροπολιτικού συγκροτήματος στα 1892. Σε σημείο παρακάτω και στη φωτ.19 απεικονίζει την οικία Μερκουρίου Καμπίτογλου στη διασταύρωση των οδών Αγίας Σοφίας με Αγίας Θεοδώρας, η οποία έχει αρκετές ομοιότητες κατασκευαστικές και αρχιτεκτονικές, σύμφωνα με τα δικά μου μάτια. Δεν αρκεί αυτό, αλλά η υπόθεση μπορεί να τεθεί.

Μετά τα πρώτα πανοράματα της πόλης από την περιοχή του Μπέστσιναρ, τον Μάιο του 1916, στις εκβολές του Λουδία (Καρά Ασμάκ) ο Gaston Chérau βλέπει την πόλη από μακριά. Μπροστά του οι εκβολές του Αξιού εκείνη την εποχή. Ακόμη και από αυτήν την απόσταση αναγνωρίζονται τοπόσημα όπως ο Λευκός Πύργος και οι μύλοι Αλλατίνη.

Η εικόνα στις εκβολές των δύο ποταμών σήμερα σε σχέση με την πόλη

Το χιόνι στην Θεσσαλονίκη, συνειρμικά, θύμισε σε παλιότερους ανάλογες μέρες της παιδικής τους ηλικίας. Ο Νίκανδρος Καστανίδης ανασύρει δύο προσωπικές του φωτογραφίες από την οδό Βογατσικού χιονισμένη, γύρω στο 1955-56.

Βογατσικού, στη γωνία της με Προξένου Κορομηλά, γύρω στο 1955-56

Στη μέση του, τότε, μαντρότοιχου της μητρόπολης επί της Βογατσικού, γύρω στο 1955-56 Η σημερινή θέση του χιονοπόλεμου και του χιονάνθρωπου των προηγουμένων φωτογραφιών. Η σημερινή θέση του χιονοπόλεμου και του χιονάνθρωπου των αρχικών φωτογραφιών.

Αναγνώριση από τον Ευστάθιο Ασλανίδη.

Η φωτογραφία δεξιά από το άλμπουμ της σουηδέζας νοσοκόμου Kerstin Nordendahl το 1913. Σημειωμένα τα κοινά σημεία.

Το ίδιο σημείο περίπου (λίγο πιο πάνω, με Αρχελάου) να θυμίσουμε ότι αναγνωρίστηκε από τη Μάρα Νικοπούλου σε παλιότερη ανάρτηση: https://archive.saloni.ca/249

Γιάννης Σβορώνος, Συνοικισμός Ραμόνα. Από «Τα Φοιτητικά Γράμματα της Θεσσαλονίκης», τεύχος 6, Δεκέμβριος 1955 – Ιανουάριος 1956. Από τον Χρήστο Καββαδά

Θεσσαλονίκη – [Αγία Φωτεινή ]. Πενήντα χρόνια στη Θ. γνωρίζω μόνο δύο – τρεις δρόμους, ευτυχώς ένας από αυτούς είναι η Δημητρίου Πολιορκητού σε διαμέρισμα της οποίας διέμενα για μεγάλο διάστημα. Νομίζω όμως ότι στο τέλος της δεκαετίας του ’60 περνούσαμε μέσα [πάνω] από τους δρόμους με χώμα της Αγίας Φωτεινής για να πάμε στο Πανεπιστήμιο [Πολυτεχνική Σχολή]. Ελπίζω να μην κάνω λάθος. Από τον Χρήστο Καββαδά.

Κάρτα που αναρτήθηκε πρόσφατα σε δημοπρασία στο διαδίκτυο. Κάρτα συσχέτισης από τους ίδιους. Εγνατία με Βενιζέλου μετά τη φωτιά τον Αύγουστο του 1917, κοιτάζοντας τον βορρά. Από τον Ευστάθιο Ασλανίδη

Η Βενιζέλου ανηφορίζει μπροστά μας Τα σημεία συσχέτισης https://zzz.zaclys.com/download.php?z=2&doc_id=6717821 πριν την πυρκαγιά

Μιχαήλ Τριανταφύλλου (1880-1951)-Βιβλιοπωλείο, Χαρτοπωλείο, Τυπογραφεία Από τον Νίκανδρο Καστανίδη.

Γεννήθηκε στον Ταξιάρχη Χαλκιδικής και ήταν γιός του δασκάλου Τριαντάφυλλου. Φοίτησε στο υποδιδασκαλείο Θεσσαλονίκης και ήταν από τους πρώτους που αποφοίτησαν απ’ αυτό. Διορίστηκε αρχικά δάσκαλος στο χωριό του, το 1898-1899, στη συνέχεια στο Γραδεμπόριο (σημ. Πεντάλοφο) Θεσσαλονίκης κι αργότερα στους Προμάχους Πέλλας, στο Μπάχοβο της Καρατζόβας, στο Παλαιοχώρι και στην Αρναία Χαλκιδικής. Από νωρίς συνδέθηκε με τον Μακεδονικό Αγώνα και προσέφερε τις υπηρεσίες του ως σύνδεσμος του Ελληνικού Προξενείου Θεσσαλονίκης. Είχε βαθιά ελληνική συνείδηση και εμπνέονταν από τον Αρχαίο Ελληνικό πολιτισμό. Αξιοσημείωτη ήταν η μεταβάπτιση που έκανε σ’ αρκετούς μαθητές του, δίνοντας τους αρχαία ελληνικά ονόματα, όπως Αλέξανδρος, Αριστοτέλης, Σωκράτης κ.ά.

Μετά την επανάσταση των Νεότουρκων και την ισχύ του Οθωμανικού Συντάγματος παραιτήθηκε από την εκπαιδευτική του θέση και ξεκίνησε την τυπογραφική δραστηριότητα και τη επιχείρηση χαρτοπωλείου-βιβλιοπωλείου. Το 1909 ίδρυσε ένα μικρό τυπογραφείο στη Θεσσαλονίκη, στην οδό Αγίας Τριάδος, με τη βοήθεια του συμπατριώτη, συναδέλφου και μακεδονομάχου συναγωνιστή του, Αθανάσιο Βελώνη (1866 ή 1876-1946), ο οποίος του έστειλε μια εκτυπωτική μηχανή από την Αμερική. Αμέσως μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης, το 1912, αγόρασε ένα μεγάλο σύγχρονο πιεστήριο γερμανικής τεχνολογίας, από έναν Οθωμανό εκδότη τούρκικης εφημερίδας της Θεσσαλονίκης και φίλο του. Το 1914 ιδρύθηκε η εταιρία τυπογραφίας και εμπορίας χαρτικών και βιβλίων “Τριανταφύλλου, Μ. και Σία” με συνεταίρους τον Αθανάσιο Βελώνη, τον Μιχαήλ Κώττα και τον Χαρίλαο Χάρακα. Η επιχείρηση εγκαταστάθηκε στην οδό Βενιζέλου 97, όπου παρέμεινε μέχρι την πυρκαγιά του 1917. Το γερμανικό πιεστήριο διασώθηκε στην πυρκαγιά ενώ η υπόλοιπη επιχείρηση καταστράφηκε κι έτσι μεταφέρθηκε το βιβλιοπωλείο στα παραπήγματα της Βασιλ. Κωνσταντίνου (σημ. Εθνικής Αμύνης) 35 και το τυπογραφείο στην οδό Βασιλ. Καρόλου κοντά στην Καμάρα. Το 1929, το κατάστημα της Βασιλ. Καρόλου μετεγκαταστάθηκε στην Ερμού 41. Το 1934, η συνεταιριστική αυτή εταιρεία διαλύθηκε κι ανέλαβε την επιχείρηση μόνος του ο Μιχαήλ Τριανταφύλλου. Τότε μεταφέρθηκαν και τα δύο καταστήματα στη Αριστοτέλους, παραδίπλα από την Εγνατία. Η επιχείρηση του Μιχαήλ Τριανταφυλλίδη περιλάμβανε και εκδοτικό οίκο.

Ο Μιχαήλ Τριανταφύλλου έγραψε και τέσσερα μικρά βιβλιαράκια, τα εξής: – Τα αναφαίρετα δίκαια της Ελλάδος (1945), – Θείος όνειρος (1946), – Φωνή Δευτέρα (1947), -Η Ελληνική γλώσσα ως εθνική και παγκόσμιος αξία (1948). Μετά το θάνατό του, το 1951, την επιχείρηση ανέλαβαν οι δύο γιοι του, ο Όλυμπος (που ανέλαβε την τυπογραφία) και ο Περσέας (που ανέλαβε το βιβλιοχαρτοπωλείο) και μετονομάστηκε «Μ. Τριανταφύλλου Υιοί». Αξίζει να αναφερθεί ότι ο Μιχαήλ Τριανταφύλλου είχε και μια (τουλάχιστον) κόρη, την Αύρα. Το 1964 το τυπογραφείο μεταφέρθηκε στην περιοχή Βυζάντιο της Καλαμαριάς και το 1982 αναλαμβάνει το τυπογραφείο ο γιος τού Ολύμπου, Μιχάλης και του βιβλιοχαρτοπωλείου, ο γιος του Περσέα, Μιχάλης. Το 1988 γίνεται ο διαχωρισμός της εταιρείας σε δύο σκέλη: αυτό της τυπογραφίας κι αυτό του βιβλιοχαρτοπωλείου. Τότε, περίπου, κλείνει και το ιστορικό κατάστημα Τριανταφύλλου στην Αριστοτέλους κι άνοιξε το αντίστοιχο βιβλιοχαρτοπωλείο, που είχε αναλάβει ο Μιχάλης Τριανταφύλλου του Περσέα, στην οδό Παλαιών Πατρών Γερμανού, δίπλα στον κινηματογράφο-θέατρο Θυμέλη. Το 2002 η τυπογραφική επιχείρηση μεταφέρθηκε σε σύγχρονες εγκαταστάσεις στο Λάκκωμα Χαλκιδικής και την διευθύνει ο Μιχάλης Τριανταφύλλου του Όλυμπου. Αντίθετα η επιχείρηση του βιβλιοχαρτοπωλείου μάλλον δεν άντεξε την οικονομική κρίση του 2010. Μιχαήλ Τριανταφύλλου (1880-1951) Το βιβλιοχαρτοπωλείο Τριανταφύλλου πριν την πυρκαγιά στην Βενιζέλου 97, κοντά στην Φιλίππου. Μακεδονία 24 Αυγούστου 1913 σελ. 2. Στην εφημερίδα Νέα Αλήθεια, 3 Αυγούστου 1914 σελ.3 επιβεβαιώνεται η διεύθυνση που πρωτοβρήκε ο Ευστ. Ασλανίδης στη σημείωση 20 του Ευάγγελου Χεκίμογλου στην “Τοπογραφία των χριστιανικών σχολείων της Θεσσαλονίκης κατά τον 19ο αιώνα”, Θεσσαλονικέων πόλις τεύχος 17 γράφει: [20] Ι. Τσικόπουλος, «Ιστορία των σχολείων της Θεσσαλονίκης», Μακεδονικόν Ημερολόγιον «Ο Γόρδιος Δεσμός» Χρήστου Γουγούση 1915, [εκδόται καταστήματα Μ. Τριανταφύλλου και Σίας, οδός Βενιζέλου αριθ. 97, Θεσσαλονίκη]. Το βιβλιοχαρτοπωλείο”Μ. Τριανταφύλλου & Σία” στην Βασιλ. Κωνσταντίνου (σημ. Εθνικής Αμύνης) 35, τη δεκαετία του 1920 ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ,25/9/1931, σελ.4 Η επιχείρηση “Μ. Τριανταφύλλου” στην Αριστοτέλους, παραδίπλα της Εγνατίας, γύρω στο 1945 Το βιβλιοχαροπωλείο “Μιχ. Τριανταφύλου” στην Αριστοτέλους, γύρω στο 1950 Ο Όλυμπος Τριανταφύλλου με τη σύζυγό του Ο Όλυμπος Τριανταφύλλου με τη σύζυγό του και το γιο του Μιχάλη Ο Περσέας Τριανταφύλλου με το γιο του Μιχάλη Η τυπογραφική επιχείρηση του Μιχάλη Ο. Τριανταφύλλου στο Λάκκωμα Χαλκιδικής

Ας πάρουμε την θετική εκδοχή. Το κανόνι που σημαδεύει την πόλη μπαίνει στη λήψη γιατί ισορροπεί οριζόντιες με τις μονότονες κάθετες γραμμές στο βάθος. Είναι αξιοσημείωτο ότι μάλλον δεν έχουμε τέτοιες λήψεις στα χρόνια της κατεστραμμένης πόλης. Θα ήταν πολύ προχωρημένο το χιούμορ για την εποχή. Από τον Σπύρο Αλευρόπουλο

Πληροφορίες από τον Adrian Wright στις ΠΦΘ: Το βρετανικό καταδρομικό HMS Doris, που πρωτοήρθε στην Θεσσαλονίκη την 1 Οκτ.1915 , 4 μέρες πριν την απόβαση των Αγγλογαλλών. Ανάμεσα στ' άλλα βυθομέτρησε το Θερμαικό και έριξε τα ανθυποβρυχιακά δίχτυα που ήταν απαραίτητα πριν έρθουν τα μεταγωγικά.

Και πάλι Οκτώβριος του 1915 και πάλι πληροφορίες από τον Adrian Wright στις ΠΦΘ: Το 6ο Τάγμα του Leinster Regiment και το 6ο Τάγμα των Royal Irish Rifles στην πρύμνη του HMS Albion

Εδώ δεν φταίει ο φωτογράφος. Απόσπασμα από μια ευρύτερη λήψη του Gaston Chérau πάνω από το γαλλικό αντιτορπιλικό Tirailleur τύπου Voltigeur απ ό,τι διάβασα. Ακόμη μια φορά Οκτώβριος του 1915

Θεσσαλονικη,1936,επι του τορπιλοβολου “ ΑΙΓΛΗ