Saloni.ca Archive

Στιγμές σε σημείο της πόλης. Από τα Αρχεία του Πλανήτη του Albert Kahn δύο αυτοχρωμικές λήψεις της φιάλης έξω από τον Άγιο Δημήτριο. Στις αποστολές του δεν έπιασε μόνο την μία στιγμή στο σημείο. Πρόλαβε να δείξει και τις αλλαγές από το πέρασμα του χρόνου στην πόλη. Πριν και μετά την πυρκαγιά.

Οδός Βεροίας, από την Β. Ουγκώ προς την Λέοντος Σοφού, την ώρα της πυρκαγιάς. Ο Ευστάθιος Ασλανίδης διορθώνει την λεζάντα σε μια φωτογραφία συλλογής Β. Α. Μαυρομμάτη, που βρίσκεται στο βιβλίο με τίτλο “Η Θεσσαλονίκη μέσα από το φακό του μεγάλου πολέμου” της Εθνικής Τράπεζας (1991). Οδός Βεροίας, από την Β. Ουγκώ προς την Λέοντος Σοφού, την ώρα της πυρκαγιάς.

Το pdf όπου περιέχεται η φωτογραφία βρίσκεται στο διαδίκτυο στην παρακάτω σελίδα: http://thessaloniki.photos.vagk.gr/images/docs/Photos_1915-1919/files/assets/common/downloads/SALONIQUE_GRANDE_GUERRE_1915-1919.pdf?fbclid=IwAR35v2iekqy1aomO2ZUFFEfiHn3EEbHFmJS2hNcL0FnTsK53hnZypt1HZS0 Φωτογραφία συσχέτισης από ανάρτηση της Γιώτας Ησαϊάδου στις ΠΦΘ στις 24 Ιανουαρίου 2017. Φωτογράφος η Βρετανίδα Agneta Beauchamp (1881-1970) και σύμφωνα με την ίδια, υπηρέτησε στη Θεσσαλονίκη και μας άφησε (ανάμεσα σε άλλα) και μερικές φωτό της πυρκαγιάς του 1917, με το σχολιασμό τους. Αναγνώριση από τον Αθανάσιο Νικόπουλο. Οδός Βεροίας. Τα σημεία συσχέτισης Με την ευκαιρία, στην φωτογραφία συσχέτισης στο βάθος, στην Β. Ουγκώ, βλέπουμε λίγο το Passage Kyrtsi.

Η ανατολική και η δυτική πλευρά Και η αυτοχρωμική. 13/5/1913 από τον Auguste Léon για τα “Αρχεία του Πλανήτη”

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΑΘ. ΒΑΣΙΛΙΚΟΣ, βουλευτής Χαλκιδικής, υπουργός, κάτοικος Θεσσαλονίκης Από τον Νίκανδρο Καστανίδη Γεννήθηκε το 1890, στα Ριζά της Χαλκιδικής και σπούδασε στην Οθωμανική Σχολή Διοίκησης (γνωστή ως Ιδαδιέ, που λειτουργούσε στο σημ. κτίριο της Φιλοσοφικής Σχολής) και στο Πανεπιστήμιο Χοκούκ (;;;). Εργάστηκε αρχικά ως δάσκαλος κι ως δημοτικός υπάλληλος. Διετέλεσε και γραμματέας του μουσουλμάνου δημάρχου της Θεσσαλονίκης, Οσμάν Σαΐτ Ιμπραήμ Χακή Μπέη (;-1934) μετά την απελευθέρωση της πόλης, πιθανότατα στη δεύτερη θητεία του (1920-1922). Τη δεκαετία του 1920, έφθασε μέχρι Γενικός Διευθυντής του Δήμου Θεσσαλονίκης. Παράλληλα ασχολήθηκε και με τη δημοσιογραφία. Μια από τις πρώτες δημοσιογραφικές του δραστηριότητες ήταν η δημοσίευση ενός οδοιπορικού στην Χαλκιδική, το 1918, στην, τότε, εκδοθείσα εφημερίδα “Πάλη” των Χαλκιδικιωτών, Δημητρίου Κώττα (1885-1981) [δικηγόρου κι αργότερα πολιτευτή του Λαϊκού κόμματος] και Μιχαήλ Τριανταφύλλου (1880-1951) [βιβλιοπώλη-τυπογράφου]. Το 1920 εξέδωσε μαζί με τον Γ. Μερέτη, για μικρό χρονικό διάστημα, την εφημερίδα “Χαλκιδική”, για να αναδείξει τα τοπικά προβλήματα και τις διεκδικήσεις. Τρία χρόνια αργότερα, το 1923, ανέλαβε, ως επικεφαλής επιτροπής, την “Εφημερίδα των Αγροτών” του “Μακεδονικού Αγροτικού Πολιτικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης”, που ήταν και ειδικός γραμματέας. Επίσης, εργάστηκε για πολλά χρόνια στην εφημερίδα “Το Φώς”, από το 1923 με ασυνέχειες και το χρονικό διάστημα 1936-1941. Τα δημοσιογραφικά και τα συνδικαλιστικά του ενδιαφέροντα οδηγούσαν, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, στις πολιτικές του επιδιώξεις. Πρωτοεμφανίστηκε ως υποψήφιος βουλευτής στις εκλογές του 1923, με το Αγροτικό Κόμμα Ελλάδος, αλλά δεν εκλέχθηκε. Παρέμεινε στον ίδιο πολιτικό χώρο μέχρι το 1926 περίπου και στη συνέχεια προσχώρησε στο Λαϊκό Κόμμα με το οποίο συμμετείχε στις εκλογές του 1926, αλλά δεν εκλέχθηκε ούτε αυτή τη φορά. Το 1931 εκλέχθηκε Δημοτικός Σύμβουλος του Δήμου Θεσσαλονίκης και μετεξελίχθηκε σε πρόεδρο του Δημοτικού Συμβουλίου μέχρι το 1934. Η δεκαετία του 1930 αποδείχθηκε πιο ευνοϊκή για τις πολιτικές του φιλοδοξίες, μια και το 1932, το 1933 και το 1935 εξελέγη βουλευτής με το Λαϊκό Κόμμα. Οι επιτυχίες του αυτές τον εδραίωσαν μέσα στον πολιτικό του χώρο. Έτσι επανεκλέγεται το 1946 με το ίδιο κόμμα και διορίστηκε υφυπουργός Γενικός Διοικητής Ανατολικής Μακεδονίας από το Μάιο του 1946 μέχρι το Φεβρουάριο του 1947 και αντιπρόεδρος της Βουλής, από το Δεκέμβριο του 1949 μέχρι τον Ιανουάριο του 1950. Στη συνέχεια επανεξελέγη με τον Ελληνικό Συναγερμό, το 1951 και το 1952 και με την ΕΡΕ το 1956, 1958 και 1963. Στην κυβέρνηση της ΕΡΕ διετέλεσε υπουργός Βιομηχανίας, στις αρχές του 1956 και το 1958 εκλέχθηκε αντιπρόεδρος της Βουλής. Στις κοινωνικές και πολιτικές του δραστηριότητες είχε έναν ισχυρό παραστάτη, τη σύζυγό του Μερόπη Τσιώμου (1897-1979), η οποία ήταν μια δυναμική και δημιουργική γυναίκα. Παντρεύτηκαν στις αρχές της δεκαετίας του 1920 (γύρω στο 1922) κι απέκτησαν έναν γιο, τον Περικλή, ο οποίος αναδείχθηκε σ’ έναν εξαιρετικό γιατρό, καρδιολόγο, υφηγητή της Ιατρικής Σχολής του ΑΠΘ. Ο Βασίλειος Βασιλικός βοήθησε για την οργάνωση της ιστορικής κληρονομιάς της Χαλκιδικής, συμβάλλοντας αποφασιστικά, το 1960, στην ίδρυση της Ιστορικής και Λαογραφικής Εταιρείας Χαλκιδικής, όπου έγινε κι ο πρώτος πρόεδρός της. Απεβίωσε το 1977 και η νεκρώσιμος τελετή έγινε στον ναό του Γρηγορίου Παλαμά.

Το1930, σε προεκλογική συνάντηση οπαδών του στη Χαλκιδική ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, 30/4/1921, σελ. 2 Η Μερόπη Τσιώμου-Βασιλικού (1897-1979) Ο Βασ. Αθ. Βασιλικός στο γραφείο του στη Βουλή Ο Βασ. Αθ. Βασιλικός στη βιβλιοθήκη της Βουλής. Πίσω του φαίνεται η σύζυγος του Μερόπη Τσιώμου-Βασιλκού Ο Βασ. Αθ. Βασιλικός, με τα πρώτα μέλη της Διοικούσας Επιτροπής της Ιστορικής και Λαογραφικής Εταιρείας Χαλκιδικής, στο σπίτι του το 1960 Ο Βασ. Αθ. Βασιλικός σε προεκλογική συνάντηση στον Πολύγυρο, τη δεκαετία του 1960 Μακεδονία, 3-4-1977, σελ. 24

Αγίου Μηνά συνέχεια αναγνωρίσεων. Από τον Ευστάθιο Ασλανίδη

Φωτογραφία αταύτιστη που βρήκε η Κατερίνα Κουμλίδου από το αρχείο Gerard Guillard – Eric Allart, Θεσσαλονίκη κατά τον Α΄Π.Π. Βλέπουμε την Αγ. Μηνά ( Ιωάννου Τσιμισκή τότε) προς τα δυτικά περίπου από το ύψος της Βενιζέλου.

Η φωτογραφία συσχέτισης Εδώ μάλιστα φαίνεται το παλιό κτίριο του Stein, μετά την προσθήκη του ορόφου και του τρούλου από τον Αριγκόνι. Τον καιρό που βγήκε η φωτογραφία βέβαια πρέπει να είχε ήδη μετακομίσει στο γνωστό καινούργιο Stein της πλ. Ελευθερίας.

Να θυμηθούμε ότι η αποδελτίωση της Μακεδονίας το 1913 δίνει την έναρξη του καταστήματος στις 8 Σεπτεμβρίου.

Ο φωτογράφος στέκεται στη διασταύρωση των οδών Ιωάννου Τσιμισκή παλαιά σημερινή Αγίου Μηνά με Βενιζέλου και κοιτάζει δυτικά.

Δεξιά απόσπασμα από τη συλλογή Αλέξη Λαπούρτα και την έκθεση “Θεσσαλονίκης εμπόριον 1870-1970” στο πολιτιστικό της Πειραιώς

Μπροστά μας, δεξιά, πάνω απ΄τον κύριο που βλεπουμε πλάτη στην πρώτη φωτογραφία της ανάρτησης, πρέπει να διακρίνεται και η “νότια” όψη του μαγαζιού Δανιηλίδη.

Auguste Leon 13 Μαϊου 1913 για τα “Αρχεία του Πλανήτη” Ο μιναρές του Abdullah Kadi από την Θεοδώρου Γαζή. Ο μιναρές στο βάθος από την Φιλίππου

Βορειοανατολικά Από το Salonique, L incendie de 1917, του Ηλία Πετρόπουλου Προς την Αγ. Δημητρίου Από το Salonique, L incendie de 1917, του Ηλία Πετρόπουλου Προς την ίδια κατεύθυνση αλλά από πιο δυτικά επί της Αγ. Δημητρίου Βλέποντας νότια προς την Λέοντος Σοφού και το Γιουσούφ τζαμί. Επίσης εδώ μια κάρτα που αναγνώρισε ο Στάθης Ασλανίδης από το ίδιο σημείο ΝΔ Βλέποντας δυτικά Από το Salonique, L incendie de 1917, του Ηλία Πετρόπουλου

Θέα προς την πόλη με δύο σύμβολά της φαινομενικά και παραπλανητικά ισοϋψή. Σαν σύμβολα που ήταν, έπεσαν λίγο αργότερα και με μερικά χρόνια διαφορά.

[Θεσσαλονίκη;]. «Επτά Πύργιον *** Αγαπητά μας αδέλφια…σας ευχόμεθα καλά Χριστούγεννα και το Νέον Έτος αίσιον και ευτυχές…» Από τον Χρήστο Καββαδά. Η ευχή επίκαιρη πίσω από ανεπίκαιρη λήψη

Παιδιά μπροστά στον φακό και μέσα στο στούντιο του Paul Zepdji. Από τον Σπύρο Αλευρόπουλο

Έσκυψε και χάθηκε το βλέμμα