Διασταύρωση Εγνατίας με την οδό Αγίας Σοφίας. 1922 – 1944. Ταυτοποιούνται από τον Στάθη Ασλανίδη δύο μεσοπολεμικά ξενοδοχεία. “Ερμής” και “Ωραία Ελλάς”.
Σπάνιες οι φωτογραφίες, ειδικά της πάνω μεριάς. Η κατοχική πρώτη, καλύπτει το μοναδικό κενό στην ανάρτηση για το τραμ στην Εγνατία. https://archive.saloni.ca/1688
Το κτήριο του γραφείου κηδειών του Τσίπη, Εγνατίας 79 έχει αλλάξει μορφή σε σχέση με την 2η φωτογραφία του μεσοπολέμου με την ίδια περιοχή. 3η φωτογραφία, η γνωστή απέναντι μεριά, με το Φαρμακείο Πεντζίκη, τα γραφεία της “Μακεδονίας” κλπ.
Διασταύρωση Εγνατίας με την οδό Αγίας Σοφίας. Το γραφείο τελετών του Τσίπη παραμένει διώροφο, αλλά έχει αλλάξει μορφή. Πρώτο κτήριο δεξιά.
Από την γωνία Αγίας Σοφίας, ίδια περιοχή με την προηγούμενη. Ο Τσίπης το παρα-προτελευταίο κτήριο. Τέλη δεκαετίας του 20.
Το ξενοδοχείο “Ερμής” Εγνατία 291 του Αναστ. Ψάλτου, με την τότε αρίθμηση, και η “Ωραία Ελλάς” των αδελφών Ιατρόπουλου, Εγνατία 295. Οι πληροφορίες από τον Εμπορικό Οδηγό 1925 – 1926
Η στραβή γραμμή τραμ στο ύψος της Πλατείας Μακεδονομάχων. 1920 +/-
Η Βλάστη. “Γαλακτοπωλείον και Χορτοφαγία”. Πλατεία Αγίας Σοφίας από το 1950 μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 60.
Μαζί με τον Γκιγκιλίνη τα πρώτα χορτοφαγικά μαγαζιά. Το σημαντικότερο, εδώ έτρωγες το καλύτερο πρωινό με το πιο εύγευστο γάλα που θυμάμαι να έχω πιεί. Αλλά και απίστευτες τουλούμπες με καϊμάκι βουβαλίσιου γάλακτος, χρόνια πριν από τον Χατζή. Το βράδυ vegetarian, καμία σχέση με το σήμερα. Εξαιρετική ήταν τότε η προσοχή στις λεπτομέρειες της μαγειρικής τέχνης για τους μάστορες της Βλάστης και του Γκιγκιλίνη.
Το πανέμορφο κτήριο που το φιλοξενούσε κάηκε από πυρκαγιά τα πρώτα χρόνια της Χούντας. Ήταν το κτήριο δίπλα στο Μέγαρο Λόγγου (Κόκκινο Σπίτι). Μεταφέρθηκε απέναντι στην οδό Αγ. Σοφίας σε ένα μακρόστενο μαγαζί χωρίς τραπεζάκια έξω. Ήδη είχε αρχίσει να χάνει μέρος της αίγλης του. Τέλη δεκαετίας του 70 και σχεδόν όλη την δεκαετία του 80 μετακόμισαν στην Τσιμισκή, κοντά στο βιβλιοπωλείο “Μόλχο”. Τότε πουλούσαν μόνο λιανική στο χέρι, δεν μπορούσες να κάτσεις να φας επί τόπου. Ούτως η άλλως η Βλάστη έγραψε την δική της γαστρονομική ιστορία στην πόλη.
Η Βλάστη. “Γαλακτοπωλείον και Χορτοφαγία”. Πλατεία Αγίας Σοφίας από το 1950 μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 60
ηλιας φεσσας:
Ιδιοκτησιας Σταχταρη
Η Βλάστη στο βάθος. Το πανέμορφο κτήριο που το φιλοξενούσε κάηκε από πυρκαγιά τα πρώτα χρόνια της Χούντας. Ήταν το κτήριο δίπλα στο Μέγαρο Λόγγου (Κόκκινο Σπίτι). Μεταφέρθηκε απέναντι στην οδό Αγ. Σοφίας σε ένα μακρόστενο μαγαζί χωρίς τραπεζάκια έξω.
Olga Lotu:
Μεγαρο Γωδη
Βλάστη ευθεία. Το καφενείο “Ερμής” δίπλα του στο κόκκινο σπίτι
Τον μεσοπόλεμο το καφενείο Ερμής ήταν στην θέση της Βλάστης. Πρώτος όροφος το οδοντιατρείο του Αμπραχαμιάν.
Κατηφορίζοντας την οδό Αγ. Γεωργίου στο ύψος της Καμάρας, λίγο πριν την Εγνατία περίπου στα 1916-17. Απεικόνιση της αντίθετης πλευράς του δρόμου, όπου διακρίνονται λεπτομέρειες του μαγαζιού δίπλα από την αψίδα. Η φωτογραφία προέρχεται από αρνητικό φωτογραφικής πλάκας και προσφέρεται στο ebay.
Στα 1978. Η ΣΑΚΕ (Αλβανόφιλοι -Μαοϊκοί – ΕνβέρΧότζαΣταλινικοί) οργανώνει εβδομάδα Αλβανικού κινηματογράφου στον Αίαντα ! 😃 Τύφλα νάχουνε τα ιστορικά έπη του Τζέιμς Πάρις.
Δεν γίνεται να υπήρξε ποτέ πιο καλτ η καλύτερα προλεκάλτ εκδήλωση από ετούτη ... η αφίσα από τρέχοντα πλειστηριασμό.
Κατά την μεταπολίτευση εμφανίστηκαν καμιά δεκαριά διαφορετικές ομάδες Μαοϊκών. Σ.Α.Κ.Ε. = Συνεπής Αριστερή Κίνηση Ελλάδας. Ιδρύθηκε στην Θεσσαλονίκη το 1974 από φοιτητές. Έβγαζαν και την εφημερίδα “Οχτώμβρης”. Κάποτε είχαν πρωτοσέλιδο πολιτιστικό θέμα την υπέροχη φιλαρμονική των Τιράνων. Τι έχουνε δει τα μάτια μας ...
Περιστρεφόμενοι Δερβίσηδες. Από μνήμης σχέδιο του William Harvey.
1907 και 1908 ο αρχιτέκτονας William Harvey, μέλος βρετανικής αποστολής στη Θεσσαλονίκη, αποτύπωσε και φωτογράφισε αρχαιολογικούς και λατρευτικούς χώρους. Έτσι πρόσφερε άφθονο υλικό της μορφής Βυζαντινών ναών που τότε ήταν τζαμιά. Αυτή η σπάνια κάρτα ανήκει στην συλλογή του Pierre de Gigord. Στην άψογη ψηφιακή συλλογή του British School at Athens υπάρχει πλήθος άλλων φωτογραφιών και σχεδίων του W. Harvey σε εξαιρετική ποιότητα.
Δύο φωτογραφίες από την έκθεση «Avec vue sur l’Olympe» του εξαιρετικού Γάλλου φωτογράφου Serge Assier (http://sergeassier.com/Gallery/Gallery.aspx?GalerieNumber=09). Στην πρώτη φωτογραφία η μικρή οδός Λουδία στα Λαδάδικα (βλ. ανάρτηση https://archive.saloni.ca/1890). Με την βοήθεια της αφίσας της συναυλίας της Νένας Βενετσάνου, συμπεραίνουμε ότι είμαστε γύρω στον Νοέμβριο του 1998. Παραδίπλα η αποθήκη Δασικών Προϊόντων του Βέργου Βεργίδη. Η δεύτερη φωτογραφία τραβηγμένη πριν την στροφή της Μεγάλης Πορτάρας, με φόντο τον Πύργο Τριγωνίου.
Και μια φωτογραφία του Ι. Αρτόπουλου με το εξής σχόλιο:
“Χριστούγενα 2002, βραδάκι στα Λαδάδικα. Τα παλιά μαγαζάκια στην οδό Λουδία πίσω από την οικία, τη μοναδική πιο παλιά οικία της Θεσσαλονίκης, από τα τέλη του 18ου αιώνα, με την κύρια όψη της στην οδό Αιγύπτου, ετοιμάζονται να αναχωρήσουν στο ταξίδι χωρίς επιστροφή. Η μνήμη τους θα μείνει στις παλιές φωτογραφίες”.
Αυτοχρωμική φωτογραφία των περίτεχνων τάφων στο άκρο του ανατολικού μουσουλμανικού νεκροταφείου της Θεσσαλονίκης γύρω στα 1917 με 1918. Σήμερα θα βρισκόμασταν περίπου στα νοτιαανατολικά της Φιλοσοφικής Σχολής του Α.Π.Θ.. Στο βάθος το κτήριο του Γ.Ν. Άγιος Δημήτριος. Η φωτογραφία ανήκει στην συλλογή του Pierre de Gigord και περιλαμβάνεται στο βιβλίο της Catherine Pinguet επιμελήτριας της έκθεσης “Salonique Jerusalem des Balkans” που παρουσιάζεται στο Musée D'art et d'histoire du Judaïsme στο Παρίσι.
Εγκαινιάστηκε 16 Φεβρουαρίου του 1907. “Θύμα” κι αυτό της μεγάλης πυρκαγιάς τον Αύγουστο του 1917. 10 χρόνια ζωής.
Το διέκρινε η διακοσμητική λεπτομέρεια με πολλά στοιχεία εκλεκτικισμού, “αποικιακής” αρχιτεκτονικής. Στο ισόγειο του “Πρότυπον Κομμωτήριον”. Σήμερα το ξενοδοχείο θα το βρίσκαμε μεταξύ Κομνηνών (τότε Κισσάβου) και Δημοσθένους. Το Μεντιτερανέ κτίστηκε πάνω στον σκελετό του.
Φωτογραφία του Αli Eniss του 1908. Ανήκει στην συλλογή του Pierre de Gigord και περιλαμβάνεται στην έκθεση “Salonique Jerusalem des Balkans” που συνεχίζεται αυτές τις μέρες στο Παρίσι.