Τo γερμανικό προξενείο στην Οικία Γιουσούφ Καπαντζή, στη σημερινή γωνία των οδών Ζάννα και Βασ. Όλγας 97, κάποια στιγμή το 1916. Σκωτσέζοι στρατιώτες εισέρχονται στο φυλασσόμενο από βρεττανούς γερμανικό προξενείο, μετά την κατάληψή του κατά την διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου από συμμαχικές δυνάμεις της Αντάντ. Μαζί με το γερμανικό καταλήφθηκαν ως εχθρικά το αυστριακό, βουλγαρικό και τουρκικό προξενείο. Στερεοσκοπική φωτογραφία που προσφέρεται στο ebay.
Tο συγκρότημα του Μύλου, περιελάμβανε εκτός από τον κεντρικό μύλο, το κτίριο της διοίκησης, την κατοικία του διευθυντή, τις αποθήκες Α και Β, έναν κυλινδρικό μύλο, φούρνους, μηχανουργείο και υψηλές καμινάδες δίπλα στους φούρνους. Μετά την καταστροφή του, την θέση του πήρε το σημερινό πενταώροφο κτήριο. Εκείνη την εποχή και πριν από την φωτιά, ο Μύλος ήταν ο μεγαλύτερος της Ανατολικής Ευρώπης και απασχολούσε 250 εργαζόμενους και παρήγαγε 80.000 οκάδες αλεύρι ημερησίως (Βλ. περισσότερες λεπτομέρειες στο άρθρο https://shorturl.at/KPQU8 ). H κάρτα προσφέρθηκε σε παρελθοντική δημοπρασία του οίκου Καραμήτσου.
Ιδρύθηκε το 1878 από τους Chalom Saias & Mipot. Η κλωστοϋφαντουργία απασχολούσε 400 κυρίως εργάτριες, λιγότερο άντρες. Οι ηλικίες μεταξύ 14 και 18 χρόνων, το ωράριο από την ανατολή ως τη δύση του ήλιου.
Εδώ το 1908 όταν επαναλειτούργησε με νέους ιδιοκτήτες τους Sides et Cie. Μετά την πυρκαγιά του 1890 και την καταστροφή του παλιού φουγάρου, απέκτησε νέο ύψους 35 μέτρων, ακριβώς ίδιο με το αντίστοιχο των μύλων Αλλατίνη.
https://archive.saloni.ca/1272
Η φωτογραφία περιλαμβάνεται στην συλλογή Pierre de Gigord, στην έκθεση “Salonique Jerusalem des Balkans” και παρουσιάζεται στο Musée D'art et d'histoire du Judaïsme στο Παρίσι.
Οδός Βάκχου στη Μπάρα, στο Βαρδάρι του 1916 (βλ. στον χάρτη https://archive.saloni.ca/839). Η φωτογραφία ανήκει στην συλλογή Pierre de Gigord, που περιλαμβάνεται στην έκθεση “Salonique Jerusalem des Balkans” και παρουσιάζεται στο Musée D'art et d'histoire du Judaïsme στο Παρίσι.
Η οδός Λυσίου πριν 41 χρόνια, Οικία Λυσίου 4 (ασπρόμαυρη φώτο Πλάτων Κλεανθίδης 1982, έγχρωμη φώτο Πλάτων Κλεανθίδης 2023)
Η οδός Λυσίου είναι ένα στενάκι με σκάλες, από τα πιο θεαματικά της Άνω Πόλης. Ξεκινά από την οδό Τιμοθέου, από την πίσω πλευρά του Όσιου Δαβίδ, δίπλα από την βρύση του Χατζή Μεχμέτ και μετά από αρκετές σκάλες καταλήγει στην οδό Δημ. Πολιορκητού. Κατεβαίνοντας την όμως σε αποζημιώνει, αφού έχεις μπροστά σου, πέρα από τον Ναό του Όσιου Δαβίδ, όλη την πόλη της Θεσσαλονίκης και το Θερμαϊκό στα πόδια σου.
Κατοχή. Το τραμ διασχίζει την τότε Λεωφόρο Στρατού. Σήμερα χώρος της ΔΕΘ.
Η ΧΑΝΘ δεξιά και η πρώην Ηλεκτρική εταιρία αριστερά τα μόνα αναγνωρίσιμα κτήρια. Φρέσκο υλικό από το ebay
Σήμερα θα βρισκόμασταν Λεωφόρου Νίκης 7. Το Ιμπέριαλ ήταν δίπλα από τον κινηματογράφο Ολύμπια. Λόγω της εξαιρετικής ανάλυσής της φωτογραφίας, διακρίνεται στην τέντα της εισόδου του, η αναγραφή ΚΟΥΡΕΙΟΝ-COIFFEUR, όπως και στην από κάτω ταμπέλα. Πρόκειται για το κουρείο του Ιωάννη Τσιτσικλή, το οποίο στεγαζόταν στο ξενοδοχείο (βλ. περισσότερες πληροφορίες στην ανάρτηση του χάρτη https://archive.saloni.ca/893). Παρατηρούμε την αφιερωματική αψίδα του “Cercle des Intimes” που στήθηκε περίπου στο ύψος της τότε οδού Κισσάβου, την πρώτη επέτειο από την επαναφορά του Οθωμανικού Συντάγματος του 1876 από του Νεότουρκους. Το “Cercle des Intimes” υπήρξε ένας εβραϊκός πολιτιστικός σύλλογος ο οποίος ιδρύθηκε στην Θεσσαλονίκη την δεκαετία του 1870 από μια ομάδα διανοουμένων για την προώθηση των εβραϊκών πολιτιστικών και φιλανθρωπικών δραστηριοτήτων.
Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη από τον Ali Eniss στο δυτικότερο μπαλκόνι του ξενοδοχείου Ιμπέριαλ, ενώ διακρίνουμε στο βάθος τον Λευκό Πύργο, περιλαμβάνεται δε στην έκθεση “Salonique Jerusalem des Balkans” στο Musée D'art et d'histoire du Judaïsme στο Παρίσι, από την δωρεά του Pierre de Gigord.