Saloni.ca Archive

Αυτές τις μέρες γράφεται ο επίλογος της πράξης τακτοποίησης αριθμ. 1 (ολογράφως ένα) του 1926.

Μαρτίου σε λίγες μέρες δεν θα υπάρχει, στη θέση του 2 πολυώροφες πολυκατοικίες.

Γι αυτήν την πράξη είχα γράψει στην ΑΘ το μακρινό 2015: Η πράξη τακτοποίησης Νο 1 (1926) αφορά στο οικόπεδο του Ναούμ Ιωαννίδη γωνία Μαρτίου και Βασ. Ολγας. Το γνωστό ακίνητο, το εκ των πραγμάτων διατηρημένο, έστω και σ αυτήν την κατάσταση, λογω της επιμονής της τελευταίας κληρονόμου της οικογένειας. Στην πιο πάνω πράξη τακτοποίησης η γωνία που ανήκε στην οικογένεια Παπαθεοδοσίου, απαλλοτριώθηκε υπέρ δημοσίου κατά ένα μέρος της (τα παραπήγματα δηλαδή ή μπαράγκες (ορολογία στην πράξη 10 του 26), ενώ το μικρότερο που απέμενε προσκυρώθηκε στην ιδιοκτησία Ναούμ Ιωαννίδη. Η παρ. γ' υποχρέωνε τον Ιωαννίδη να κτίσει εντός 2 ετών όροφο στο προσκυρούμενο τμήμα με ποινή, σε περίπτωση μη πραγματοποίησης, να του αφαιρεθεί η ιδιοκτησία του τμήματος. Το καλλιγραφημένο λεκτικό που συνοδεύει την πράξη είναι χάρμα ιδέσθαι. Μετά επιστράτευσαν τις γραφομηχανές και ανθρώπους που έγραφαν στο πόδι.

Σπύρος Αλευρόπουλος

Facebook: https://web.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid022bcEyDRpgQvDWZgYaEr7qPNWxpoFDL1dCCNTCebLGZgqdeQR8cPhcprG1tAH8Pbjl?_rdc=1&_rdr

Χθεσινές λήψεις από την πορεία των έργων

Η πράξη τακτοποίησης 1/1926

Λήψη του 2021, του Θωμά Νεδέλκου

Κάποια στιγμή την δεκαετία του 1950 με την ευκαιρία μιας νεροποντής

Η καλή ανάλυση της φωτογραφίας επιτρέπει να δούμε λεπτομέρειες. Η δεύτερη φωτογραφία είναι μεγέθυνση της εικόνας του τραμ – όταν βγήκε η φωτογραφία δεν είχε πολύ καιρό που λειτουργούσαν τα ηλεκτρικά τραμ και οι συρμοί ακόμα χρησιμοποιούσαν τα βαγόνια του ιππήλατου ως δεύτερα.

Πιο ενδιαφέρουσα η τρίτη φωτογραφία που δείχνει το Ολύμπια, σε μια φάση όταν εκεί είχε εγκατασταθεί ο κινηματογράφος των Αδελφών Πατέ, με την επιγραφή του στην πρόσοψη. Το Πατέ μετακόμισε λίγο αργότερα. Αναλυτική περιγραφή των μετακομίσεων του κινηματογράφου Πατέ από τον Σπύρο Αλευρόπουλο και την Μάρα Νικοπούλου στα https://archive.saloni.ca/1323 και https://archive.saloni.ca/1328, από όπου και τα δύο αποκόμματα από την Journal του 1909, με αναφορές στον κινηματογράφο Πατέ στο Ολύμπια.

Η πηγή της αρχικής φωτογραφίας: https://www.gettyimages.co.uk/detail/news-photo/uferpromenade-um-1910-news-photo/542367219?adppopup=true&fbclid=IwAR0AXOBj6pWjM304PIzzOQkIGYpuBgPQzjvYLmN74Web8IPDNTnskWk_jEQ

Θόδωρος Νάτσινας

Facebook: https://web.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid02eK6wQ1QLxGbGLVFZyMq9pE2hMhoS2s6wVcvAijFukxSzGCKepNBFgXcrXBoNjnAAl?_rdc=1&_rdr

Οι υπόλοιπες φωτογραφίες του Boris Carmi από Θεσσαλονίκη. 1958.

Πηγή : Εθνική Βιβλιοθήκη του Ισραήλ

Facebook: https://web.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid0k7MxXF8aqUTuiictBSPfzFYwn59jGAVoxPGXrUz8Tf24eVAqJgHnAkbk9tnmrqnyl?_rdc=1&_rdr

Εγνατία. Πρώτο κτήριο το πρώην ξενοδοχείο Σωσσίδη. Το 1958 στέγαζε την ΥΠΕΜ (Υπηρεσία Παραγωγικών Έργων Μακεδονίας). Δίπλα η αγορά “Νέα Στοά”. Στην Βενιζέλου αριστερά από πίσω, το πρώην Δημαρχείο, Καραβάν Σαράι.

Το Μπεζεστένι στην Βενιζέλου.

Τσιμισκή με Βενιζέλου. Κέντρο του εμπορικού κέντρου. Το ισόγειο του Μεγάρου Γκατένιο – Φλωρεντίν, με τον κλασικό τροχονόμο της διασταύρωσης.

Μουσικός Οίκος “ΝτοΡεΜι”. Βινύλια στους τοίχους του. Στην Εγνατία.

Μέσα σε παραδοσιακό καφενείο. Δοσοληψίες μεταξύ συνταξιούχου και πλανόδιου λαχειοπώλη.

Καθημερινότητα στην Εγνατία του 1958.

Το ψυχιατρείο του Εβραικού Συνοικισμού Χίρς (Casa de los Locos). Βουτυρά με Γιαννιτσών. Αυτό και η Συναγωγή ήταν τα 2 μόνα κτήρια που διασώθηκαν μετά τον Μάιο του 1943. Όλα τα υπόλοιπα όμορφα σπιτάκια του συνοικισμού καταστράφηκαν και λεηλατήθηκαν γιά να καταλήξουν οικοδομικό υλικό.

Οδός Αγίου Παύλου. Το Τουρκικό Προξενείο και στο βάθος η Ροτόντα.

Κρεοπωλείον.

Βενιζέλου μπροστά στο Μπεζεστένι. Μάνα και κόρη χαζεύουν τα κοσμήματα μπροστά σε κάποια βιτρίνα.

Λίγο μετά την επικράτηση του Λεωφορείου.

Κοντινές λήψεις. Εγνατίας με Βενιζέλου.

Χωρίς πολυκατοικίες, από την Εγνατία ήταν ορατά τα κτήρια της οδού Κλεισούρας !

1865 -1866. Τα παραθαλάσσια τείχη. Των Αρμενικής καταγωγής φωτογράφων αδελφών Αμπντουλλάχ.

Φωτογραφία από τα Εθνικά Αρχεία της Ουγγαρίας (Magyar Nemzeti Levéltár) https://mnl.gov.hu/mnl/ol/hirek/az_oszman_fenykepeszet_hajnalan?fbclid=IwAR0yh5ukJIZovemvbx4uXayZ15S5BpwJpzLkoxa1-6eEmUj7_yy6LG5c9qs

Η φωτογραφία αυτή ανήκει σε όλους, ελεύθερη από τους Ούγγρους. Μάλιστα αναφέρεται στην αρχική πως πρόκειται για την Θεσσαλονίκη, οπότε ούτε καν θέμα αναγνώρισης της υπήρχε. Καμία ομάδα δεν έχει το δικαίωμα να την οικειοποιείται.

Έχουν ανέβει χιλιάδες φωτογραφίες, σε όλες τις ομάδες, μετά από έρευνα κάποιου από τα μέλη τους. Χαμηλόφωνα και ταπεινά.

Facebook: https://web.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid02iSpW66gkZiC2UZa1nqK9VATcVazTcmvtus8E1hPhEZR8SuJ3VQ1vhueUtvDW27TRl?_rdc=1&_rdr

Μπορεί ο στίχος του Καββαδία να λέει ότι της Σαλονίκης μοναχά της πρέπει το καράβι, αλλά και ο αέρας δεν την βλάπτει.

Oι λήψεις είναι σχετικά σύγχρονες, έχοντας βάλει τα drones στη ζωή μας, και σίγουρα εντυπωσιακές.

Φυσικά κρατήσαμε τα διακριτικά των δημιουργών τους, όπου αυτά υπήρχαν.

Και η αρχή από την ευρηματική διαφήμιση της Absolut.

Facebook: https://web.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid021h5MEKZd6TZRKe5ndRqRLwrPgq6mg4W8h9HAhRLY8MK7LBDZEQKcMRS2R1ormGCtl?_rdc=1&_rdr

Στην διασταύρωση Αγ. Σοφίας με Τσιμισκή καταμεσής στον δρόμο και καταμεσής στον μεσοπόλεμο. Η ζωή του τροχαίου αστυνόμου μοιάζει εύκολη.

Facebook: https://web.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid0w3sc3ynGW8PbDugx6xkR5NryUmJUR6G7NKm5TB6bYusKvYTNFcviHmnkQxQSTMZJl?_rdc=1&_rdr

Αριστερά πίσω από τον τοίχο, το καμπαναριό της παλιάς εκκλησίας του Αγίου Παύλου. Άλλη πόλη.

Φωτογραφία της Γαλλοελβετίδας Σαμπίνε Βάις (1924 – 2021). Από τις σπουδαιότερες γυναίκες φωτογράφους.

Facebook: https://web.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid0Tn5FWYCZztqfwAQAAKE5HxH9tU6b2gYW4rZTGryqVWUc12H7181bhJ82KDb4fhv6l?_rdc=1&_rdr

Σήμερα από την ίδια περίπου θέση ...

Γεννημένη στη Θεσσαλονίκη το 1918. Φωνή που συνδύαζε την αυστηρότητα του κλασσικού ρεμπέτικου και την ευλυγισία των μεγάλων ερμηνευτριών. Ο τρόπος εκφοράς, απλός, απέριττος, ειλικρινής και ζεστός, απόλυτα ταιριαστός με το κλίμα και το ύφος του ρεμπέτικου.

Έγινε γνωστή σαν η “Σαλονικιά”. Ξεκίνησε την καριέρα της πριν από τον πόλεμο. Παρά την εβραϊκή της καταγωγή κατόρθωσε να ξεφύγει στην Αθήνα και να συνεχίσει τις εμφανίσεις της στα ζόρικα χρόνια της Κατοχής. Ο περίγυρος των μουσικών και όσων την γνώριζαν βοήθησε στην απόκρυψη της ταυτότητας της “Στέλλας”. Μετά την απελευθέρωση έζησε στην Αθήνα. Πέθανε το 1954 σε ηλικία μόλις 36 ετών.

Ηχογράφησε περισσότερα από 130 τραγούδια που έχουν μείνει κλασικά. Έγραψαν για αυτήν οι Βασίλης Τσιτσάνης, Απόστολος Καλδάρας, Μανώλης Χιώτης, Μάρκος Βαμβακάρης, μεταξύ πολλών άλλων.

Ακρογιαλιές δειλινά – Στέλλα Χασκίλ, Βασίλης Τσιτσάνης

ΔΜ

Facebook: https://web.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid072UBcwGQSRfhMCxC9tCyqkF2xcx1KjtHWQstE4VrjdYDaD4kdMk1scE6hH668W6Wl?_rdc=1&_rdr

Τσανάκας, Μίγκος, Στέλλα Χασκίλ, Οδυσσέας Μοσχονάς. Εξοχικό κέντρο στην Σαλαμίνα της Θεσσαλονίκης, το 1952. Η παραλιακή, τότε, περιοχή ήταν γεμάτη από εξοχικά κέντρα.

Μητσάκης, Χασκίλ, Χιώτης.

Κομνηνών με Τσιμισκή. Αριστερά το κτίριο όπου στο διάστημα 1927-1967 στεγάστηκε το “Κεντρικό” Φλόκα. Μπροστά μας το Εβραικό Χαμάμ (λουλουδάδικα). Σχεδόν έτοιμη η αγορά Μοδιάνο στην Βασ. Ηρακλείου. Ακόμη μια μεσοπολεμική φωτογραφία με τους μιναρεδες ακόμη να υπάρχουν.

Η φωτογραφία υπάρχει στο βιβλίο της Μαρίας Βάρβογλη “Ραντεβού στου ΦΛΟΚΑ”

Facebook: https://web.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid0rTwqVFMx5rmaM6SWF4rXHFXtiFq1bT9L7r8UBM84p1riB8iwntNtRmn6gRE1WVTDl?_rdc=1&_rdr

Αστόρια Παρκ. Εστιατόριο με ορχήστρα + Θέατρο και Κινηματογράφος το 1922-23. Κάτω από το Καλαμαρί. 1917-1923.

Η πρώτη φωτογραφία ανέβηκε χθες στις ΠΦΘ. Το κέντρο που αναζητούν είναι το “Αστόρια Παρκ”. Είναι μιά σπουδαία ανακάλυψη γιατί μέχρι τώρα το σημαντικό αυτό κοσμικο-πολιτιστικό κέντρο του μεσοπολέμου ήταν αχαρτογράφητο.

Τα εγκαίνια τον Μάιο του 1917. 1917-1923 υπάρχουν διαφημίσεις του. Η θέση του κάτω από τον κήπο, αλσύλλιο τότε, του Καλαμαρί. Στο οικόπεδο Σκουτάρη.

Σε τοπογραφικό της 1ης Ιανουαρίου του 1934 το όμορφο κτήριο υπήρχε ακόμα. Ιούνιο του 1938 ήταν άδειο οικόπεδο.

ΥΓ Προσθέτοντας καθημερινά στην ανάρτηση νέες διαφημίσεις του, συμπέρασμα είναι πως ήταν κανονικότατα Θέατρο και Κινηματογράφος. Τα καλοκαίρια του 1922 – 1923. Μεταξύ άλλων παραστασεις έδωσε εδώ η Ελληνική οπερέττα, ο Θίασος Απέργη, διάφορα “θέατρα ποικιλιών” μέχρι το 1923. Απο κει και πέρα σίγησε.

ΔΜ

Facebook: https://web.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid02kpRaRTenK9dQX7YuRXUeq47NDG54D3LwdTVDfsFCnE3Wz7uDP2uuxueTsyz6Eve6l?_rdc=1&_rdr

Αστόρια Παρκ. Εστιατόριον μετά ορχήστρας. Άκρη αριστερά. Δίπλα στον τοίχο του πλυσταριού του Καλαμαρί.

“Αστόρια Παρκ”. Εγκαίνια τον Μάιο του 1917.

“Αστόρια Παρκ”. Στο οικόπεδο Σκούταρη δίπλα στο σπίτι του τότε δήμαρχου Αγγελάκη

Σε τοπογραφικό της 1ης Ιανουαρίου του 1934 το όμορφο κτήριο υπήρχε ακόμα.

Μάιο του 1917 τα επίσημα εγκαίνια. “Θα αποβή ασφαλώς το εντευκτήριον της ομογενούς και διεθνούς αριστοκρατίας. Ιδιαιτέρα αίθουσα εχει προορισθή διά το διπλωματικόν σώμα ... Βασιλίσσης Όλγας 116”.

Γνωρίζουμε πως αυτή ήταν η διεύθυνση του παλιού Καλαμαρί. Παρά την μεγάλη απόσταση του από την Όλγας έδινε αυτήν την διεύθυνση. Περνούσες μέσα από πραγματικό δάσος για να φτάσεις.

Το εστιατόριο “Βερδέν” στην Λεωφόρο Νίκης 29 (σημερινό 15). Οι ιδιοκτήτες του ανέλαβαν το “Αστόρια” τον Μαίο του 1917. Προφανώς είχε καταστραφεί πριν την μεγάλη πυρκαγιά.

Ιούνιο του 1938 ήταν άδειο οικόπεδο.

Άμα γνωρίζεις περί τίνος πρόκειται η επιγραφή διαβάζεται άνετα ASTORIA αριστερά εύκολα, PARK δεξιά.

Διαφημίσεις του 1919 και 1920. Ήταν το κοσμικότερο εστιατόριο των “Εξοχών” μέχρι να του πάρει τα ηνία ο κοντινός κήπος King George το 1921.

Το σημαντικό αυτό κοσμικό κέντρο του μεσοπολέμου ήταν αχαρτογράφητο. Η θέση του κάτω από τον κήπο, αλσύλλιο τότε, του Καλαμαρί. 1917-1922.

... του προσθέτω ακόμα έναν χρόνο ζωής. Το καλοκαίρι του 1923 εμφανίζεται σαν θέατρο με την παράσταση της Ελληνικής οπερέττας, αλλά και με “θέατρο ποικιλιών” όπως επίσης και σαν Κινηματογραφος. 1917 – 1923. Από κει και πέρα σιωπή.

Θέατρο και Κινηματογράφος το 1922-23.