Saloni.ca Archive

Ομαδα ερευνας για την παλια Θεσσαλονικη

Η κρήνη δεν λειτουργούσε τον Μάρτιο του 1916 που την φωτογράφισε ο Οπερατέρ KD (Charles-René Darrieux) του Φωτογραφικού Τομέα της Γαλλικής Στρατιάς -και βέβαια δεν υπάρχει πια. Ωστόσο, το μικρό λουτρό πίσω της διατηρείται ακόμα ως μέρος σπιτιού.

Μάρα Νικοπούλου

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid0Zxq5TDHZL2XApKMvmZLQ6RsJnPuqo5DiFbE3kQYcwJkxwMbFngEguMnk9QABLaSBl

Η φωτό από το Γαλλικό Υπουργείο Πολιτισμού [https://www.pop.culture.gouv.fr] με κωδικό τεκμηρίου 045654. Ο Νταριέ κοιτάζει προς τα νοτιοδυτικά και αριστερά βλέπουμε την Αγία Αικατερίνη με τον μιναρέ της.

Το σύμπλεγμα λουτρό και κρήνη, από την άλλη πλευρά, με τους στρατιώτες να ποζάρουν καθισμένοι στον θόλου του λουτρού με φόντο τα τείχη, από τα ψηφιοποιημένα αρχεία του Μουσείου Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης και τη Συλλογή Μέγα -κωδικός 41243.

Σύμφωνα με τον Β. Δημητριάδη η οδός Ισμήνης ανήκε στη συνοικία Tarakci-που μάλιστα κάνει ένα περίεργο σχήμα για να την συμπεριλάβει. Αλλά στον χάρτη του δεν σημειώνεται ούτε λουτρό, ούτε κρήνη, παρόλο που δεν υπάρχει καμία αμφιβολία για τη θέση τους. Ωστόσο στην περιγραφή της συνοικίας Ταρακσί αναφέρεται ότι το 1906 υπήρχε η βρύση του Βυρσοδέψη Αλή Αγά, και πιθανότατα είναι αυτή που βλέπουμε. Στην Ισμήνης υπάρχει άλλη μία βρύση, αλλά δεν πρέπει να ταυτίζεται με την κρήνη του Αλή Αγά, καθώς είναι ενσωματωμένη σε αρχοντικό -την έχουμε δει (και θα την ξαναδούμε σε άλλη ανάρτηση σύντομα)

Πίσω από την καγκελόπορτα, ο θόλος του λουτρού -ασβεστωμένος έτσι που θυμίζει περισσότερο Κυκλάδες- και ο φύλακάς του, τον Δεκέμβριο 2013. Στο παλιό χαρτογραφικό πόρταλ του Δήμου Θεσσαλονίκης, δεν σημειωνόταν ως διατηρητέο. Με το καινούργιο πόρταλ δεν βγάζω άκρη… Όπως και να ‘χει, εύχομαι να μην κινδυνεύει να γίνει νεοπαραδοσιακό ή ‘χώρος πρασίνου΄ (βλέπε πάρκινγκ) λόγω της γειτνίασής του με τα τείχη.

Λεωφόρος Ναυάρχου Κουντουριώτου.

Δύο φωτογραφίες από τη βιβλιοθήκη στο Κογκρέσο των Η.Π.Α. (Library of Congress) αναδεικνύουν τμήμα της οδού.

Στην πρώτη βλέπουμε το νο. 25 στην οποία βρίσκεται η γενκή αποθήκη νο. 1 του Αμερικανικού Ερυθρού Σταυρού και το νο. 27, κατάστημα οίνων και ποτών του Κουένκα. Στη δεύτερη, μία πανοραμική λήψη από το ανατολικό κτίριο της Bartissol στη γωνία με Σαλαμίνος. Στο απόσπασμα της αεροφωτογραφίας από το «Χρονικό της Μεγάλης Πυρκαγιάς» της Αλέκας Γερόλυμπου επισημαίνουμε τις θέσεις των φωτογράφων.

Στάθης Ασλανίδης

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid02DSSPQumxfv3L5yNvTBS5EqjkeGfs2L3UM7aTRH411eUtjT5MRaVutta3WkS3Tr8ol

Το «Καρίπειον Μέλαθρον», ένα από τα ωραιότερα δείγματα παραδοσιακής αρχιτεκτονικής στην Άνω Πόλη, την περίοδο που ακόμη ήταν κατοικία και στο ισόγειο υπήρχε ένα μαγαζί με την επιγραφή «Καπνοπωλείο και Ψιλικά». Το «Καρίπειον Μέλαθρον» βρίσκεται στη διασταύρωση των οδών Ολυμπιάδος και Στ. Δραγούμη και αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα δείγματα παραδοσιακής αρχιτεκτονικής στην Άνω Πόλη. Κατασκευάστηκε το 1890 ως αρχοντικό σπίτι του γιου του τελευταίου Οθωμανού πολιτικού διοικητή της Θεσσαλονίκης Αμπντουραχμάν Γιαζή Πασά, ενδεχομένως από τον γνωστό Ιταλό αρχιτέκτονα στη Θεσσαλονίκη, τον Βιταλιάνο Ποζέλι. Ο επιπλοπώλης Σ. Νοταρίδης αγόρασε το ακίνητο το 1928, το οποίο στη συνέχεια, από τον κληρονόμό του, περιήλθε στον ιατρό Αλέξανδρο Καρίπη, ο οποίος φρόντισε να το αποκαταστήσει με τη συνδρομή του Υπουργείου Πολιτισμού, καθιστώντας το επίσης έδρα του Ιδρύματος Εθνικού και Θρησκευτικού Προβληματισμού (Ι.Ε.Θ.Π.). Από το 2019 στεγάζεται το αρχιτεκτονικό γραφείο Urban Soul project. Το κτήριο αποτελεί το μοναδικό δείγμα σταυρεπίστεγου τύπου κατοικίας στην Άνω Πόλη και παρουσιάζει πολλά ιδιαίτερα μορφολογικά στοιχεία, όπως το σαχνισί με τα μεταλλικά περίτεχνα φουρούσια, οι ψευδοπαραστάδες με τα Κορινθιάζοντα επίκρανα στις γωνίες του κτιρίου και οι διακοσμητικοί ρόδακες στις όψεις.

Πηγές https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CE%B1%CF%81%CE%AF%CF%80%CE%B5%CE%B9%CE%BF%CE%BD_%CE%9C%CE%AD%CE%BB%CE%B1%CE%B8%CF%81%CE%BF%CE%BD?fbclid=IwAR3ymjBYk6YB7mPa1P2P8pnlf1EdOWR5Bq3HRZCfO9TWvXmm7IGxDcRetoc https://thessarchitecture.wordpress.com/2020/12/01/%CE%BA%CE%B1%CF%81%CE%B9%CF%80%CE%B5%CE%B9%CE%BF%CE%BD-%CE%BC%CE%B5%CE%BB%CE%B1%CE%B8%CF%81%CE%BF%CE%BD/?fbclid=IwAR0EvTjRmP10YZ7eA0wZRkfCKEdmgkhh7c1yfFNz1rjlr0YVspzAGDVPDIE https://parallaximag.gr/thessaloniki-news/maties-ston-poli/karipionmelathron?fbclid=IwAR0K_ZjHBNHozw1HmeOFwPYfzUN8sLi1_1IRewBMic3VOTmGUNM2JjDtLaI ΥΑ ΥΠΠΕ/ΔΙΛΑΠ/Γ/618/36144/20-6-1980 – ΦΕΚ 609/Β/3-7-1980 https://archive.saloni.ca/962 https://www.openhousethessaloniki.gr/en/building/urban-soul-project/?fbclid=IwAR3KVP7JDco9nnh9xp_5ZWzXdcFc2efCMz7x6mR0gcmnoqCyQ525Q6sfnYo

Πλάτων Κλεανθίδης

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid0LoznZaTnfdfWingY4PW989rWUivb58JoREjWn26Tq119Zt2wL8NGC6ff9iYMPvCUl

Καρίπειον Μέλαθρον (φώτο Πλάτων Κλεανθίδης 1982)

Καρίπειον Μέλαθρον-Η όψη της Στ. Δραγούμη (φώτο Πλάτων Κλεανθίδης 1982)

Καρίπειον Μέλαθρον-Η όψη της Στ. Δραγούμη (φώτο Πλάτων Κλεανθίδης 2022)

“Το παιδί με το γαϊδούρι”

Φωτογραφία του Gaston Chérau (Γκαστόν Σερώ) στην άνω πόλη. Κυκλοφόρησε πριν μερικά χρόνια σε δύο εκδοχές από δύο διαφορετικούς δημοπρατικούς οίκους στη Γαλλία. Η στερεοσκοπική (regisaline) αναρτήθηκε στο ebay και η δεύτερη εκδοχή αντεστραμμένη από τη σελίδα του δημοπράτη (Kallimages).

Ποια ήταν όμως η ορθή φορά της φωτογραφίας; Ευτυχής κατάληξη, ο γρίφος δεν κατάφερε να γεράσει. Η αναζητούμενη στερεοσκοπική συσχετίστηκε με μία φωτό της ίδιας σειράς χαμηλά της Νικομάχου από το ύψος της Δημητρίου Πολιορκητού και μας ανταμείβει με το δυτικό πανόραμα της πόλης από το ύψος της Παλαμίδου με Νικομάχου.

Δεξιά στη φωτογραφία φαίνονται τα σπίτια μέχρι τα σημερινά σκαλοπάτια της. Το σπίτι αριστερά που μόλις διακρίνεται ταυτίζεται με το σπίτι στη γωνία Παλαμίδου με Νικομάχου που είχαμε δει εδώ: https://archive.saloni.ca/2235. Να επισημάνουμε ότι η οδός Νικομάχου έχει την ιδιαιτερότητα μιας καμπύλης που ξεκινά από τη Δημητρίου Πολιορκητού και καταλήγει στην Παλαμίδου. Στη συνέχεια, ακολουθούν μερικά σημεία ταυτίσεων για την κατανόηση της θέσης. Σκόπιμα δεν αναρτήθηκε η αντεστραμμένη φωτό.

Στάθης Ασλανίδης

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid02TwTxPezN3T1RKGkvgWdmz4TWyHTKmNGF9ZGRP3nuwuBYgU5YkyCi2NjrF5NKjS1Sl

Η μεσοπολεμική Θεσσαλονίκη γύρω από την Αγία Σοφία και με κέντρο τον ναό σε λήψη από πολυκατοικία της Αλεξάνδρου Σβώλου. Θολή λήψη, ατμόσφαιρα κατοχής.

Από το ίδιο μέρος, από πιο ψηλά έχουμε δει σχεδόν το πανόραμα που πρόσφερε το ύψος αυτής της πολυκατοικίας εδώ: https://archive.saloni.ca/1692

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid02zxhefNcF6LkQsE23qswmUmmgSAXkZESH5QgJ5YAE82jkWh3Qu2RNLYxroMydZfhJl

Η οδός Μουσών, λίγα μόλις μέτρα ανατολικά από την Μωρεάς, και η θέα που είχε προς το Τριγώνιο (Πύργος της Αλύσεως), όπως την αποτύπωσε ο υπολοχαγός Homolle. Σύμφωνα με την πηγή [https://www.pop.culture.gouv.fr] η φωτογραφία με κωδικό 051159 έχει τραβηχτεί τον Νοέμβριο του 1915.

Μάρα Νικοπούλου

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid02qJzyDwEP36dm5SB91oQNMuqW5BC7VseiphGDZf7aKKjmNN9J4bjy2VrTt76gFMDal

Ζουμ στα ψηλά, με σημειωμένο τον θόλο του Τεκέ του Καντίρ Μπαμπά. Κοντινές του φωτογραφίες είχαμε δει εδώ: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid0McUehANcMh97fzuaqZCL1iVyd9dPsnXgGvaeTXREzTKMtfB5fsHbK7PD11nGo4dYl Μπροστά του, λίγο προς τα αριστερά, το σπίτι με το αέτωμα είναι διατηρητέο και αποκατεστημένο της Μουσών 47 που σήμερα στεγάζει υπηρεσίες της Εφορείας Νεοτέρων Μνημείων.

Η εικόνα από το street view του Google (του 2011) χωρίς καμία θέα προς τα πάνω πια.

Φωτογραφία στρατιωτικών και προσωπικού μπροστά στην είσοδο της Οικίας Αχμέτ Καπαντζή στην Βασιλίσσης Όλγας 105. Η αναμνηστική φωτογραφία τραβήχτηκε στις 4 Απρίλιου του 1956, εφτά χρόνια μετά την ίδρυση του ΝΑΤΟ, σύμφωνα με οπίσθια σημείωση επί της φωτογραφίας, η οποία είναι γραμμένη στα τούρκικα. Μια από τις χρήσεις του κτηρίου αφορούσε την στέγαση υπηρεσιών του ΝΑΤΟ, από το 1954 έως το 1973, εξ ου και η γνωστή του ονομασία στους παλαιότερους Θεσσαλονικείς ως «κτήριο του ΝΑΤΟ» (βλ. περισσότερα στο https://archive.saloni.ca/1479). Η Ελλάδα μαζί με την Τουρκία εισήλθαν ως μέλη στο ΝΑΤΟ στις 18 Φεβρουαρίου 1952. Στις 8 Σεπτεμβρίου 1952 ιδρύθηκε μια νέα χερσαία διοίκηση για το σύνολο των ανατολικών περιοχών της συμμαχίας, οι Συμμαχικές Χερσαίες Δυνάμεις Νοτιοανατολικής Ευρώπης (LANDSOUTHEAST), με το αρχηγείο της να τοποθετείται στην Σμύρνη. Αντίστοιχα δημιουργήθηκε υπαρχηγείο διοίκησης και στην Θεσσαλονίκη με τον τίτλο LANDSOUTHEAST Advanced Command Post (ACP). Φαίνεται πάντως ότι κάποια στιγμή υπήρξε η διάθεση εξεύρεσης νέου κτηρίου για την στέγαση του υπαρχηγείου, όπως προκύπτει από σχετική διοικητική αλληλογραφία τον Απρίλιο του 1969.

Η φωτογραφία προσφέρεται σε διαδικτυακή δημοπρασία.

Αλέξανδρος Σαββόπουλος

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid02bZsk8fRNsLmuAqxZfq6eHm4v79jyJjWFKjUJnbfNKHDT9w2xPhF171TLALbExxeTl

Έγγραφο του Απρίλιου 1969, με το οποίο γνωστοποιείται η πρόθεση μεταφοράς της υποδιοίκησης σε νέο κτήριο.

Το όμορφο σπίτι στην γωνία Νίκης 75 με Χειμάρας τότε, Δημ. Γούναρη σήμερα, το είχαμε δει σε αρκετές φωτογραφίες εδώ: https://archive.saloni.ca/1022 Κάποιες απ' αυτές και κατά την περίοδο της Κατοχής. Σήμερα μια ακόμη κατοχική λήψη με την προνομιακή θέα από το ύψος του μεσαίου μπαλκονιού στον τελευταίο όροφο.

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid02v7bUkwZTJq5Tk9HXc5WJm3G6MhB6wCRB7FHqC66bL7hUb5jBMHNvon5kwJcU2nGfl

Στην δεύτερη φωτογραφία από την συλλογή Μήτου κάποιοι από τους τότε ενοίκους.

Το σπίτι στο ν. 75 κατά τον μεσοπόλεμο. Η Δημ Γούναρη δεν είχε διανοιγεί ακόμη.

Κάποια στιγμή πριν το 1920 αρχίζει η περίοδος του φούρνου Μπογδάνου, Εγνατίας 357, στην Καμάρα

Σπύρος Αλευρόπουλος

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid02m7Ti8kXrwHSKeUvfiEjxmTwT3aMT8to6xm1G1soQPQVKBzyttDuW1mziibRzEJiKl

Μια αναφορά στην διεύθυνση του αρτοποιείου για τα δελτία σίτισης των προσφύγων του 1922

Ενεργός στο σωματείο αρτοποιών

Μια πρώτη αναφορά της λειτουργίας του ιατρείου Δ. Τώνη πάνω από τον φούρνο. Γυναικολόγος, με ιδιαίτερο ιατρείο για τα αφροδίσια. Μάρτιος του 1925

Η κλινική γίνεται πολυκλινική με χειρουργεία και με περίθαλψη ασθενών Ιούνιος του 1925

Οι φωτογραφίες με την ταμπέλα του γυναικολόγου αφθονούν κατά τον μεσοπόλεμο

Μια αναφορά για ένα ατύχημα στην κλινική τον Σεπτέμβριο του 1931. Η ταμπέλα με το όνομα του γιατρού απουσιάζει την περίοδο της Κατοχής.

Το 1932 αναφέρεται λειτουργία αρτοποιείου με το όνομα του Μπογδάνου στην 25ης Μαρτίου. Ποιος ξέρει αν ήταν της ίδιας ιδιοκτησίας. Το 387 στην Εγνατία μάλλον είναι τυπογραφικό λάθος. Μακεδονία 20-6-1932

Φωτογραφίες με τον φούρνο ανοιχτό κατά την περίοδο της Κατοχής

Σεπτέμβριος του 1955 από το αρχείο Βαγγ. Καβάλα. Ο φούρνος πρέπει να έχει σταματήσει την λειτουργία του.

Από ανάρτηση Βασ. Σεραφίδη στις ΠΦΘ, με ημερομηνία λήψης 27/8/1956. Η κατεδάφιση έχει αρχίσει.

Πάλι από το αρχείο Βαγγ. Καβάλα το τέλος. Στην θέση του ακριβώς δεν κτίστηκε τίποτα, για να αναδειχθεί καλύτερα το μνημείο της Καμάρας

Βρισκόμαστε στο νοτιοανατολικό μέρος του οικοπέδου του νοσοκομείου, με τον φακό να απεικονίζει νοσηλευτικό προσωπικό, τον ιατρό και μια ασθενή. Πίσω από τον πέτρινο περίβολο διερχόταν το κατηργημένο σήμερα μέρος της οδού Ύδρας και στα δεξιά διακρίνεται η γωνία του απέναντι κτηρίου.

Με την βοήθεια ενός τοπογραφικού αποσπάσματος μιας πράξης τακτοποίησης του 1931, γίνονται αντιληπτές οι θέσεις από το εξάγωνο κιόσκι, το μικρό κτήριο στα αριστερά εντός του οικοπέδου του νοσοκομείου καθώς και το απέναντι κτήριο (σχολείο).

Σύμφωνα με τον Ν. Κυριαζίδη στο έργο του «Η Θεσσαλονίκη από υγιεινής απόψεως», το διώροφο Ρωσικό νοσοκομείο, του οποίου η κατασκευή χρηματοδοτήθηκε από την Ρωσία, εγκαινιάστηκε τον Ιανουάριο του 1910 και περιλάμβανε 16 κλίνες μετά χειρουργείου, μικροβιολογικού εργαστηρίου και χημείου, θερμαινόμενο δια κεντρικής θερμάνσεως μετά θερμού ύδατος, απαστράπτον εκ καθαριότητας και εκπληρούν πάντας του όρους της υγιεινής. Σύμφωνα με τον Β. Κολώνα στο βιβλίο του «Η Θεσσαλονίκη εκτός των τειχών» το νοσοκομείο εγκαταλείπεται μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, λειτουργεί υπό την αιγίδα του Ερυθρού Σταυρού, καταλαμβάνεται από έλληνες πρόσφυγες από τη Ρωσία, ενώ βρίσκεται να στεγάζει από το 1925 την δημόσια Μαιευτική Γυναικολογική Κλινική, η οποία στη συνέχεια μετονομάζεται σε Δημόσιο Μαιευτήριο και λειτουργεί μέχρι το 1975. Σήμερα το κτήριο είναι διατηρητέο και στεγάζει το Ιστορικό Αρχείο Μακεδονίας. Η αναγραφή κάποιων λεπτομερειών στην οπίσθια πλευρά της φωτογραφίας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι τον Απρίλη του 1924 το νοσοκομείο λειτουργούσε ως Κλινική, ενώ ανάμεσα στο φωτογραφηθέντες περιλαμβάνεται και ο εκ Βλάστης ιατρός Γεώργιος Βασδραβέλλης.

Ευχαριστώ τον Γ. Καναβούρα για την παραχώρηση της φωτογραφίας.

Αλέξανδρος Σαββόπουλος

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid0yhCoWCa5jNT3pc5ksTuc21CUuit6aXYE2iBqjzFc8CdqFtTDdgq3GmpnX7vb2Fy6l

Στο τοπογραφικό απόσπασμα μιας πράξης τακτοποίησης του 1931, παρατείθενται οι θέσεις από το εξάγωνο κιόσκι, το μικρό κτήριο εντός του οικοπέδου, το κατηργημένο σήμερα μέρος της οδού Ύδρας καθώς και το απέναντι κτήριο (σχολείο). Μπροστά από το οικόπεδο του Ρωσικού Νοσοκομείου διέρχεται η οδός Παπαναστασίου.

Το βιογραφικό του Γεώργιου Βασδραβέλλη καταγράφεται από τον Ιωάννη Βασδραβέλλη στον 12ο τόμο του περιοδικού «Μακεδονικά» το 1972, από όπου και η φωτογραφία του. Ο ιατρός Γεώργιος Ιωάννου Βασδραβέλλης καταγόταν από την Βλάστη της Δυτικής Μακεδονίας, Αποφοίτησε αριστούχος από το Γυμνάσιο Τσοτυλίου το έτος 1897-98, μετέβη στην συνεχεία στην Αθήνα και γράφτηκε στην ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου, από όπου αποφοίτησε ως αριστούχος. Μετεκπαιδεύθηκε αργότερα για μια διετία στο Πανεπιστήμιον της Βιέννης. Στην συνεχεία εγκαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολή, όπου ενεπλάκη ενεργά σ’ όλα τα εθνικά ζητήματα. Διετέλεσε διευθυντής των Γαλλικών Νοσοκομείων Heremia Κωνσταντινουπόλεως και επί σειρά πολλών ετών γενικός γραμματέας και πρόεδρος της Μακεδονικής Φιλεκπαιδευτικής ’Αδελφότητος. Εκδιώχθηκε από τούς Τούρκους για την ανάμιξη του σε εθνικά θέματα, κατέφυγε στην Ελλάδα μετά την Μικρασιατική καταστροφή, όπου εξάσκησε την ιατρική, ανασύστησε μαζί με άλλους την Μακεδονική Φιλεκπαιδευτική Αδελφότητα, και μερίμνησε ιδιαιτέρως για το Γυμνάσιο και Οικοτροφείο του Τσοτυλίου. Απεβίωσε το έτος 1948 προσβληθείς από καρκίνο

Διαφήμιση της πολυκλινικής στο Ρωσικό νοσοκομείο

Μακεδονία 11/6/1924

Το Ρωσικό Νοσοκομείο στις αρχές του 20ου αιώνα από εδώ: https://ros-vos.net/history/kons/1/saloniki/

Να συμπληρώσουμε ότι ο θεμέλιος λίθος του νοσοκομείου τέθηκε στις 6/19 Δεκεμβρίου ημέρα της ονομαστικής εορτής του Τσάρου Νικολάου Β΄. Η εντυπωσιακή τελετή είχε εορταστικό χαρακτήρα στην οποία συμμετείχαν όλοι οι υψηλά ιστάμενοι της πολιτικής, στρατιωτικής και θρησκευτικής ηγεσίας. Οι μπάντες του ορφανοτροφείου και της πολυτεχνικής σχολής έδωσαν στην εκδήλωση έναν πανηγυρικό χαρακτήρα. Οι Ρώσοι μοναχοί που κατέφθασαν από το Άγιο Όρος έψαλαν τη θεία λειτουργία και τον εθνικό ύμνο της Ρωσίας. Το νέο νοσοκομείο θα κατασκευαστεί με δωρεές από τις ορθόδοξες μονές του Αγίου Όρους. Την μελέτη – επίβλεψη ανέλαβε ο αρχιτέκτονας μηχανικός κ. Serkissoff ο οποίος συνέταξε τα σχέδια του κτηρίου. Όλοι οι ασθενείς, χωρίς διάκριση εθνικότητας, θα γίνονται δεκτοί στο Ρωσικό Νοσοκομείο. [Οι πληροφορίες αντλήθηκαν από το φύλλο της εφημερίδας Journal de Salonique με συντάκτη τον Sam Levy που δημοσιεύτηκε στις 30 Δεκεμβρίου 1907, σελίδα 3]