Saloni.ca Archive

Το λιθόστρωτο της Απ. Παύλου έσβηνε λίγο πριν συναντήσει την Εγνατία. Λήψη του 1965

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid0aQZKg7bhS1WtMdLwQ6LCar51DV6mRGwCDKFqZm1YQbkTvLjkAxZFHRPNqqx8FW9Nl

Σπύρος Αλευρόπουλος

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid05evGp9A3PSuQF28TgsAMEUFwXMN4H723yQWscSPwUHEkEkpdHc2xJVwiGZrqfPNxl

Η Αλκυών στην παλιά της μορφή. Δίπλα διακρίνεται το σπίτι του Φέντυ

Λίγο πριν κατεδαφιστεί. Στην παραλία, γωνία με Ηπείρου.

Έχουμε όμως ιδίως γι αυτό το σπίτι λήψεις από πολύ παλιότερα, που κάποιες απ' αυτές τις είχαμε αναρτήσει στην σελίδα μας https://archive.saloni.ca/1317

Και πρώτα πρώτα αυτή από το ύψος περίπου της οδού Δημοκρατίας. Μια εικόνα πριν 80 χρόνια. Διάσπαρτα σπιτάκια στη μέση του πουθενά, μια όαση το καλοκαίρι για τους σπάνιους εκδρομείς.

Επιδείξεις επί κατοχής στο Φάληρο με το σπίτι στο βάθος

Ανάρτηση Μαρίας Χασάπη, λήψη 1949

Οικογενειακή φωτογραφία του Θόδωρου Νάτσινα περίπου το 1955.

1988-9 και 2020-2 – το ίδιο σημείο, παρόμοια οπτική γωνία. Ο δρόμος είναι η Μουδανιών, μεταξύ της Βούλγαρη και του Κ12. Ο φωτογράφος βρίσκεται κοντά στο κεραμοποιείο του Αλλατίνι και κοιτάζει την Καλαμαριά, συγκεκριμένα το Βότση και την Κηφισιά. Αν ξέρετε την εκκλησία που φαίνεται στην εικόνα του google, την Αγ. Αναστασία την Φαρμακολύτρια, θα μπορείτε να προσανατολιστείτε πιο εύκολα.

Θόδωρος Νάτσινας

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid0886PfqcaUr4BxCsbEArp1VwUC9h6wQcqCGjCKY7HxqDX2Ctt11AgvmBS5nuUU782l

Για την πλατεία της Περαίας, την σκάλα της και ό,τι πρωτοέβλεπε όποιος ερχόταν με το καραβάκι δανείζομαι φωτογραφίες κυρίως από τον Δημήτρη Παναγιωτίδη

Σπύρος Αλευρόπουλος

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid0GnZyxK9ducsz6izd9BipMh1TCTTQsUViNqMaXfaHQnnQVoDR5SZ48iXRUWDjvwS9l

Από την σκάλα της Περαίας λήψεις του 1977 του Δημ. Παναγιωτίδη. Το μεγάλο κτίσμα μπροστά για αρκετά χρόνια είχε ανεκμετάλλευτο το ισόγειο, έχοντας αντικαταστήσει μια ταβέρνα στις αρχές του 70. Το βοριαδάκι έφερε και έντονο κυματισμό

Από το ίδιο σημείο και προς την πλατεία. Πάλι του Δημ. Παναγιωτίδη

Η μισή αυτή καρτ ποστάλ συνοψίζει τις δύο προηγούμενες λήψεις και είναι χρονικά προγενέστερη. Η κλασική εικόνα της Περαίας με τον πολύ κόσμο στην στενή λωρίδα αμμουδιάς.

Πάλι από την σκάλα αλλά αρκετά χρόνια πιο πριν. Ο Δημήτρης Παναγιωτίδης παιδάκι το 1962 στην ξύλινη σκάλα. Δεν θυμάμαι άλλη λήψη με την ξύλινη σκάλα. Ακόμη και η ταινία του Βέγγου Επιχείρηση γης μαδιάμ, είναι γυρισμένη το 1969 στην τσιμεντένια πια σκάλα. Για την κατασκευή των τσιμεντένιων αποβαθρών στα θέρετρα του Θερμαϊκού έχουμε υλικό αναρτημένο εδώ: https://archive.saloni.ca/334

Η πλατεία της Περαίας αρχές του 70. Τρία περίπτερα (αργότερα φτιάχτηκε και 4ο στο βάθος) στην πλατεία, οι τέντες στην σκάλα γι αυτούς που περίμεναν τα καραβάκια

Δεξιά στην πλατεία επάνω το σπίτι του παππού του Δημ. Παναγιωτίδη και πίσω του, στο βάθος, η Ποτοποιϊα Γεωργιάδη

Σχόλιο Μαρίας Γεωργιάδου: Maria Georgiadou Ο πατερας μου ήταν Γεωργιαδης και ειχαν με ρα αδελφια του τη Ποτοποια.Εβγαζαν ρετσινα κυριως χυμα και τη μοιραζαμε στις ταβερνες.Ολα τα παιδικά μου καλοκαιρια μεχρι το 1973 τα περνουσαμε στη Περαια.Η θαλασσα ήταν υπεροχη οι ψαροβαρκες έβγαζαν και πουλουσαν ντοπιες γαριδες μετρουσαμε τα παγωτα που τρωγαμε και καναμε βουτιες απο τη ξυλινη εξεδρα.Τότε όλα τα παραλιακα κεντρα είχαν ξύλινες κατασκευες πάνω στην άμμο που τις λέγαμε τσαρδακια.Εχω χιλιαδες αναμνησεις απο τα θερινα σινεμά θυμάμαι 3 στη Περαια το Θετις το Ρεξ και το Ριο.Τελος παντων όταν αρχιζω να θυμαμαι τελειωμο δεν εχω.

Η λήψη αυτή από τον Roulis Kiorpes αναρτημένη στις ΠΦΘ, δείχνει το τρίτο περίπτερο που φτιάχτηκε στην πλατεία της Περαίας. Ο ίδιος την χρονολογεί, αν σημείωσα καλά, το 1964, αλλά νομίζω ότι πρέπει να είναι από την δεκαετία του 1970. Σε αντίθεση με τα παλιότερα περίπτερα αυτό πουλούσε μόνο φαγώσιμα είδη.

Πληροφορίες από Δημ Παναγιωτίδη: Ο ιδιοκτήτης, ανάπηρος πολέμου, ήταν αρχικά πλανόδιος πωλητής ξηρών καρπών και για πολλά χρόνια πουλούσε παράλληλα δίπλα στο καρότσι φυστίκια, στραγάλια και σπόρια, ενώ ο γιός του κρατούσε το περίπτερο με τα σάντουιτς και τα παγωτά. Μετά το 1985 ο γιός άνοιξε τον “γύρο της Περαίας” ακριβώς απέναντι

Πάλι από την σκάλα η υπόλοιπη μισή καρτ ποστάλ δείχνει την παραλιακή Περαία προς την μεριά του Χορτιάτη και τις κεραίες του Αμερικανικού σταθμού.

Η όψη της πλατείας σήμερα. Καρέ από drone απομονωμένο από εδώ:

Νίκανδρος Καστανίδης

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid02ktxzNigt78WkP6gPprkPQtBMjTUhjcaxNPZcp8j21gvVE7x7MkDKaqqhnD4bKQkzl

Η ΔΕΘ το 1954 και στο βάθος η Γεωπονική Σχολή και το Χημείο υπό ανέγερση

Και η αφίσα της 19ης ΔΕΘ του 1954

100+ χρόνια διαφορά για να δούμε τέτοιες γλώσσες μαζί σε πινακίδα στην Θεσσαλονίκη. Η πρόσφατη φωτογραφία σε κατάστημα στην Δωδεκανήσου.

Θόδωρος Νάτσινας

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid0J3JYuHoYCfQwm1a1CNteDZumRgiuHb2f37tCvD6MMH4acwQkEzcEeFQBJqFzggvel

Προσπερνώντας την Αίγλη, που έτσι κι αλλιώς την είχαμε δει εδώ: https://archive.saloni.ca/698 μια ματιά και στις επόμενες ψαροταβέρνες, με πιο γνωστές τον Σπύρο και τον Λάκη, από αυτήν την πλευρά της Περαίας.

Σπύρος Αλευρόπουλος

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid0UBwpDfpn7mHo3hWybf34QHiFRLPUjqe8duo6jx3DnMWfrFc9uc3V5GA5s3VBxR74l

Από την δεκαετία του 80 είχαν αρχίσει να βάζουν τα βράδια τα τραπεζοκαθίσματα στην άμμο από το απόγευμα και μετά. Κάποια στιγμή μονιμοποιήθηκαν.

Ανάμεσα στον Λάκη και το Golden Star ανεβαίνει η Μακεδονίας. Η Αίγλη χρησιμοποιούσε τον χώρο αριστερά ως εστιατόριο, πριν κτιστεί πολυκατοικία. Η είσοδός του μόλις φαίνεται αριστερά.

Απ' αυτόν τον δρόμο κάποια στιγμή την δεκαετία του 70 παρασύρθηκαν από τα χειμαρρώδη νερά της βροχής αυτοκίνητα στη θάλασσα.

Θόδωρος Νάτσινας

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid02ND6QQ1XW2DiHsk3qi2UachETE9QLuYjH3JEMudxXMN7iDCvxdDxwmpv8Z9J56kAYl

(από το αρχείο του Γ. Τσαουσάκη)

Νίκανδρος Καστανίδης

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid02d6qTZg5vexjsuJaRrohR5zKARpZG4mus9C1FUMXniriA4u1MoYUdTHj5WUqu92MKl

Ο ναός του Αγίου Δημητρίου, το Αλατζά Ιμαρέτ και τα πέριξ

Πλατεία Αριστοτέλους και τα πέριξ

Το λιμάνι και τα πέριξ

Η ΔΕΘ και τα πέριξ

Συνεχίζοντας το οδοιπορικό μας στα παλιά παραθεριστικά της Περαίας, ένα ιδιαίτερο σπίτι στην γωνία Αθηνάς με 25ης Μαρτίου. Ήταν και η αφορμή, αν θυμάμαι καλά, να τραβήξω αυτές τις φωτογραφίες, εκείνη η προχειρογραμμένη ταμπέλα στην αυλή του που προέγραφε την μοίρα του.

Σπύρος Αλευρόπουλος

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid02w34cDKaMDVwoHi3KASF7yKFsRAH32Ta2YG9xnZJ78URoBgDT4D6GNB4g7BpCKxW4l

Από την Αθηνάς

Και από την 25ης Μαρτίου

Το επόμενο σπίτι. Ποτέ δεν ήμουν σίγουρος πώς έμπαινε κανείς εκεί μέσα.

Μάλλον από αυτήν την είσοδο με τα πρασινοβαμμένα ξύλα, που όμως ποτέ δεν την θυμάμαι ανοιγμένη. Ακριβώς δίπλα του, πρώτη γραμμή στην θάλασσα, ίσως η πιο χαρακτηριστική παραθεριστική κατοικία της Περαίας. Πετρόκτιστη. Επάνω στην παλιά βόλτα, δίπλα στις ταβέρνες. Ιδιοκτησία Καντίδη, όπως μας πληροφορεί ο Δημήτρης Παναγιωτίδης

Και από μπροστά. Αργότερα πρέπει να αγοράστηκε από το Αίγλη, το διπλανό μικρό, τότε, ξενοδοχείο και κτίστηκε ένα πολύ μεγαλύτερο.