«Νεκροταφείο στην εκκλησία του Αγ. Γεωργίου, 25/1/1920» γράφει στη λεζάντα της φωτογραφίας ο Γάλλος στρατιωτικός, σε ένα άλμπουμ που βρίσκουμε στο Delcampe.
Oι φωτογραφίες του νεκροταφείου στην ανατολική πλευρά της Ροτόντας -που μεταξύ άλλων φιλοξενεί και τον τάφο του Χορτατζή, το «όνομα» του οποίου είχε η Ροτόντα τα χρόνια που είχε μετατραπεί σε τζαμί- είναι ελάχιστες. Εδώ, πολλές ταφόπλακες έχουν μετακινηθεί και συγκεντρωθεί σε ένα σημείο, προφανώς από τους Γάλλους αρχαιολόγους. Θυμίζουμε ότι οι Γάλλοι, κι ανάμεσά τους ο Ερνέστ Εμπράρ πριν αρχίσει ν’ ασχολείται με το νέο σχέδιο της πόλης μετά την πυρκαγιά, διενεργούσαν εργασίες ανασκαφής εκεί και στην Καμάρα από τον Μάιο του 1917. Σ’ αυτούς, μάλιστα, οφείλεται και το γεγονός ότι ο μιναρές της εξαιρέθηκε από την κατεδάφιση.
Ακόμη πέντε φωτογραφίες από τα Λαδάδικα, πριν την αλλαγή του χαρακτήρα της περιοχής, από το βιβλίο Νεώτερα Μνημεία της Θεσσαλονίκης, έκδοση του 1985-6.
Η πρώτη από κτίριο της οδού Φωκαίας που έχει καταστραφεί. Η δεύτερη από την οδό Περιστερίου, η τρίτη δείχνει το κτίριο στη γωνία Δραγούμη και Οπλοποιού, η τέταρτη είναι από το ξενοδοχείο Μπρίστολ. Τα κτίρια αυτά υπάρχουν ακόμα, ανακαινισμένα. Η θέση της πέμπτης φωτογραφίας μου είναι άγνωστη.
Περιάνδρου με Έκτορος, μπροστά στον φούρνο του Μεϊμάρογλου. Μόνιμη στάση του μανάβη με το γαϊδουράκι. Από τις σχετικά λίγες έγχρωμες του Σωκράτη Ιορδανίδη [Αρχείο ΜΦΘ]
Πολιορκητού προς Άθωνος, από τον φακό του Σωκράτη Ιορδανίδη, την δεκαετία του ’70.
Περιέργως πώς, και τα τέσσερα κτίρια που διακρίνονται υπάρχουν ακόμα. Στο μεγάλο, με τα δύο σαχνισιά και τα σιδερένια φουρούσια, έζησε για χρόνια ο Ντίνος Χριστιανόπουλος. Αριστερά στη φωτό, τα δύο σπίτια στο βόρειο πεζοδρόμιο της Άθωνος δεν έχουν μεν ιδιαίτερο αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον ούτε είναι πολύ παλιά, αλλά το σχετικά μικρό ύψος τους -σε σχέση με όλα τα «νεοπαραδοσιακά» που έχουν πνίξει την γειτονιά- δίνει ανάσα στο σημείο.
Κτίρια που φοβόμασταν ότι θα χαθούν ευτυχώς συνεχίζουν να υπάρχουν και σε πολύ καλύτερη κατάσταση.
Στο κτίριο Αγ. Σοφίας και Αγ. Θεοδώρας (με την Νανόκα) προλάβαμε το τριγωνικό αέτωμα με τα αρχικά ΜΚ και το ακροκέραμο. Το αέτωμα κατεδαφίστηκε μετά τον σεισμό του 1978 ως επικίνδυνο.
Η Αγ. Σοφίας σε αυτό το τμήμα ήταν τότε δρόμος με αυτοκίνητα αλλά καταφέραμε και τα αποφύγαμε στις φωτογραφίες
Μέγαρο Πρεβεδουράκη 1924, του αρχιτέκτονα Λ. Παλαιολόγου – σήμερα κατάστημα Ζara
Σχόλιο Χάρη Βάρβογλη: Το ΜΚ σήμαινε Μερκούριος Καμπίτογλου. Η φωτογραφία από την εποχή που ο Μαυροσκούφης είχε αφήσει το γυμναστήριο πάνω από τα ΔΙΟΝΥΣΙΑ και είχε μεταφερθεί στην απέναντι γωνία από την οικία Καμπίτογλου.
Από την οδό Σαχίνη 28, ο Σωκράτης Ιορδανίδης φωτογραφίζει ένα σπίτι που υπάρχει ακόμα -και πολύ φροντισμένο- και την βορειοδυτική πλευρά της Αγ. Αικατερίνης, στα τέλη των 70ς-αρχές 80ς. Το «πεντακοσαράκι» δείχνει ιδανικό για τα στενά της Άνω Πόλης.
Μάρα Νικοπούλου
Η πολυκατοικία αυτή (Βενιζέλου 76 με Ολύμπου 52) γύρω στο 1980
Από τον Νίκανδρο Καστανίδη
Από το απόκομμα της Μακεδονίας του 1957 μαθαίνουμε ότι ήταν ιδιοκτησία του Εμμανουήλ και της Χρυσής Παπαδημοπούλου.
Μετά θάνατο δωρήθηκε στους ναούς Αγ. Δημητρίου, Πρ. Ηλία, 40 Μαρτύρων και 40 Εκκλησιών και τα έσοδα των μισθωμάτων θα διατίθενται για την προικοδότηση κατ έτος ενός άπορου κοριτσιού.
Μνημόσυνο και εντοίχιση πλάκας με τα ονόματα των ευεργετών.