Saloni.ca Archive

Για την Γερμανική Σχολή στο Βαρδάρη, αλλά και στη λεωφόρο Νίκης κατά την Κατοχή, εδώ: https://archive.saloni.ca/207

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=938801789942788&id=204212503401724

Η είδηση για τα εγκαίνια της Γερμανικής Σχολής στη “Μακεδονία”, στις 4-11-1929 Πρώτες λήψεις που έχουμε, κατά τη λειτουργία της στην περίοδο της Κατοχής.

5/4/1947 η Στρατιωτική Ιατρική Σχολή εγκαθίσταται στο κτίριο της Γερμανικής μέχρι τον Δεκέμβριο του 1958 πηγή: https://ssas.army.gr/el/content/istoriki-anadromi Μακεδονία 3/12/1960 εκποιούνται τα υλικά από την κατεδάφιση ενός διώροφου που βρισκόταν πίσω από την Σχολή Κατεδαφίστηκε αυτό που είναι στο κόκκινο πλαίσιο Το 1961 το Γερμανικό Δημόσιο αγοράζει το οικόπεδο και η Σχολή επανεγκαθίσταται στην παλιά της έδρα. Εδώ η φωτογραφία είναι από τις εργασίες ανακαίνισης (1959-60) προκειμένου να ξαναχρησιμοποιηθεί ως διδακτήριο, μέχρι το 1996

Βασ. Όλγας 66, 68, 70 Από το ύψος της 28ης Οκτωβρίου περίπου, περνάμε τη Νίκογλου και καταλήγουμε στο άλλο ρέμα, στη σημερινή Κοσμά Αιτωλού. Η Γερμανική Σχολή, η βίλα Μοδιάνο και η βίλα Μπενρουμπή. Τα δύο πρώτα με ένα μεγάλο κήπο μπροστά και το κτίσμα στο βάθος, ενώ η βίλα Μπενρουμπή ακολουθούνταν από αρκετά κτίσματα από πίσω. Από τον Σπύρο Αλευρόπουλο

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=938450583311242&id=204212503401724

1916 το 66 αδόμητο οι άλλες δύο βίλες υπάρχουν ήδη Η είσοδος στο σημερινό 66 δεξιά από την πομπή στην κηδεία του Γεωργίου με τις θρησκευτικές αρχές της πόλης σε πρώτο πλάνο. Βασ. Όλγας 66 (παλιά 70) στο βάθος του μεγάλου οικοπέδου. Από το 1929 υπάρχει η Γερμανική Σχολή Φεύγοντας από την Σχολή και κινούμενοι ανατολικά, το θυρωρείο του Κυβερνείου (βίλα Μοδιάνο, σήμερα Λαογραφικό και Εθνολογικό Μουσείο) στο 68 Η κηδεία του Γεωργίου μας έδωσε τη δυνατότητα να δούμε την είσοδο του Κυβερνείου από κοντά, και το θυρωρείο, δεξιά Και πάλι στην είσοδο του Κυβερνείου Μπροστά στην είσοδο του Κυβερνείου

Για το τι υπήρχε πριν στο οικόπεδο του Κυβερνείου βλ. δύο αναρτήσεις της Μάρας Νικοπούλου για την οικογένεια Κάρολου Ασλάν Και εδώ σε ανάρτηση Dimitris Tompou στις ΠΦΘ Από την Ορέστου προς την είσοδο του 68 Και πιο κάτω βλέποντας τον μικρό δρόμο που την χώριζε από τα ανατολικά κτίσματα, την μετέπειτα Νίκογλου. Σχέδια του 1960. Εκεί που διανοιγόταν ο παραλιακός αυτοκινητόδρομος και έφτανε μέχρι το Κυβερνείο η σκέψη ήταν να γίνει μια κυκλική πλατεία, όπως μπροστά στην ηλεκτρική, που να ενώνει την παραλιακή με την Β. Όλγας. Στα χαρτιά αυτό. Μακεδονία 5/10/1960 Και βλέπουμε περίπου τι εννοούσαν και σε ποιο σημείο: εκεί που η παραλιακή φτάνει στο τέλος της κοντά στο Κυβερνείο (σήμερα Λαογραφικό Μουσείο). Την χρησιμοποιήσαμε για το 83 απέναντι, αυτή τη φορά για τη βίλα Μπενρουμπή στο 70. από το αρχείο του Jean Pierre-Francois Και όταν του Χαμντί μπέη είχε πέσει. Φωτογραφία από το αρχείο του κ. Πρόδρομου Νικιτίδη Στο ρυμοτομικό στα 66 και 68 δεν καταλαβαίνω τι ακριβώς ήθελαν να κάνουν. Και το σήμερα

Στο Μέγαρο Μπίλλη στην Πλ. Ιπποδρομίου ξεκίνησε από τις 30 Σεπτεμβρίου έκθεση φωτογραφιών του Βασίλη Μποζίκη. Τις δεκαετίες του 70 και 80 αποκλείεται να μην σκόνταφτες επάνω του σε όλες τις πολιτιστικές και πολιτικές εκδηλώσεις. Καλός σαν φωτορεπόρτερ, ανοιχτό μυαλό. Στα Φεστιβάλ Κινηματογραφου πάλι άχαστος εκεί μπροστά σου στην πλατεία. Επί Μίνωα Βολανάκη συνεργάστηκε και με το ΚΘΒΕ. Κάποια καλοκαίρια βοηθούσε στην Άφυτο το τοπικό Φεστιβάλ. Μερικές από τις φωτογραφίες του κυκλοφόρησαν ήδη στο δίκτυο από το ΚΙΘ. Διάλεξα καμμιά δεκαριά. Η έκθεση Μποζίκη θα είναι ανοιχτή μέχρι 30 Νοεμβρίου.

Από τον Δαυίδ Μπράβο

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=934944486995185&id=204212503401724

Πτι Παλαί Πριν την διάνοιξη της Ιασωνίδου. Κοντά στο Φαργκάνη. Ο αλησμόνητος Θωμάς Βασιλειάδης, σε εκδήλωση μνήμης για τον Γρηγόρη Λαμπράκη, 22 Μαίου 1975. Καραμανλήs στο χώρο του Μακεδονία Παλλάς, 1 Σεπτεμβρίου 1974. Μουτάφης. Οικία Αριγκόνι ακόμα εκεί.

ΥΓ Η φωτογραφία κυκλοφορεί στο δίκτυο αντεστραμμένη. Την επανέφερα στην σωστή κατεύθυνση. Το περίπτερο στην πλατεία Αγίας Σοφίας, λίγο πριν την στροφή για την οδό Κεραμοπούλου. 1975 Ερμού, πριν τον Κλαουδάτο. Social Distancing 😃 στην πλατεία του Χημείου, συναυλία. Ο Θεοδωράκης στο Καυτατζόγλειο. Μετά τον σεισμό. Χούντα. Μετά τον σεισμό. Ο Βασίλης Μποζίκης

Τα κτίσματα στην Β. Όλγας 81 και 83. Καλά τεκμηριωμένα και τα δύο στην αρχική τους μορφή, στο βιβλίο του Κολώνα “Η Θεσσαλονίκη εκτός των τειχών”

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=924869588002675&id=204212503401724

Από τις πρώτες φωτογραφίες, δεξιά φαίνεται λίγο η βίλα στο 81. Και οι δύο κατοικίες από τις πρώτες που κτίστηκαν στις αρχές του 20ου αιώνα. Εδώ δεξιά το 81 κατά την κατοχή. Και πάλι το 81 από το διδακτορικό του Κολώνα. Το κτίσμα στο ν. 81 υπάρχει από το 1908, ιδιοκτησίας Σαμδατζιάν. Κιπριζλιάν και Πορτοκαλιάν οι επόμενοι ιδιοκτήτες, κατεδαφίζεται την δεκαετία του 1980 Το διπλανό κτίσμα στο ν. 83, σε σχέδια Παιονίδη, ήταν ιδιοκτησίας Μοσσιέρι, στέγαζε το προξενείο της Ιταλίας το 1918. Οι επόμενοι ιδιοκτήτες Ρεβάχ, Σαπόρτα, Γκατένιο, και το 1951 καταλήγει στον Δεληγκάρη. Κατεδαφίζεται το 1960 Σε φωτογραφία της απογόνου της οικογένειας Δεληγκάρη, Ελεονώρας Κανταρτζή, αναρτήθηκε στις ΠΦΘ. Το 83 έτσι όπως το έβλεπε κανείς από την πολυκατοικία του Γιακούπ πασά στο ν. 89 Η σχέση του 83 δεξιά, με την απέναντι βίλα Μπενρουμπή, σε φωτογραφία του Jean Pierre-Francois Αρχές δεκαετίας 60, και συγκεκριμένα το 1961, κτίζεται η πολυκατοικία στο 83, το 81 ακόμα αντέχει Το ίδιο κι εδώ Και πάλι πίσω στα 1916 η γειτονιά με τις δύο βίλες Η μεσοπολεμική αεροφωτογραφία Το ρυμοτομικό του 63 Και το σήμερα

Κήποι και προσόψεις, κοντινές λήψεις. Και οι δύο είχαν συντριβάνια στους κήπους τους. Φωτογραφιες 1916-18. Συμπλήρωμα.

ΥΓ Γιά την Τελτζή – Αθηνοδώρου και μόνο που έμεινε εκεί ο αρχιστράτηγος των συμμαχικών δυνάμεων, Louis Franchet d'Esperey θα έπρεπε να την είχε καταστήσει διατηρητέα. Πιθανό μουσείο του ΑΠΠ σε κτήριο αντάξιο. Νικηφόρος εναντίον των Βουλγάρων, προκάλεσε την κατάρρευση του Νότιου Μετώπου και συνέβαλε στην ανακωχή του “Μεγάλου Πολέμου”. Πολιτιστικός τουρισμός λέγεται. Ούτως η άλλως θα έπρεπε να είχαμε καταστήσει την Θεσσαλονίκη επίκεντρο γιά τον ρόλο που έπαιξε στον ΑΠΠ. Που είναι πραγματικότητα. Σήμερα έρχονται χιλιάδες, κυρίως Σέρβοι, να δουν που πολέμησαν οι παππούδες τους. Άνετα θα μπορούσες να το εκμεταλλευτείς γιά την προσέλκυση Αυστραλών, Βρετανών, Γάλλων κλπ ... Όνειρα θερινής νύχτας.

Από τον Δαυίδ Μπράβο

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=928249227664711&id=204212503401724

Τελτζή, Βασ. Όλγας 38

Τελτζή – Αθηνοδώρου. Τελτζή – Αθηνοδώρου προς Μέλισσα. Συντριβάνι στον κήπο. Μέλισσα προς Τελτζή – Αθηνοδώρου. Επίσης συντριβάνι στον κήπο. Φαίνεται στο βάθος ένα από τα όμορφα μπαλκονάκια της Τελτζή. Ο κήπος της Τελτζή με το μικρό συντριβάνι. Ο κήπος της Μέλισσας. Αυλή της Μέλισσας. Αυλή της Μέλισσας. Αυλή της Μέλισσας. Στο βάθος ο μιναρές του Γενί Τζαμί στην Αρχ. Μουσείου. Οικία Τελτζή και Μέλισσα από την θάλασσα. Στο βάθος ο μιναρές του Γενί Τζαμί στην Αρχ. Μουσείου. Τελτζή. Είσοδος στην Τελτζή. Τελτζή. Louis Franchet d'Esperey Louis Franchet d'Esperey, αρχιστράτηγος των συμμαχικών δυνάμεων.

Βασ. Όλγας οι αριθμοί 75, 77 και 79, ανάμεσα στην 28ης Οκτωβρίου και την Ορέστου Από τον Σπύρο Αλευρόπουλο

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=924867874669513&id=204212503401724

Απέναντι από τις δίδυμες βίλες, η πρώτη στη σειρά που βλέπουμε, πάλι με ένα τεράστιο πεύκο μπροστά της στον αρ. 75. Την διέκρινε και ο Νίκανδρος Καστανίδης σ αυτήν την κατοχική. Μεγάλο κομμάτι αυτής της βίλας το έφαγε η διάνοιξη της 28ης Οκτωβρίου. Σύμφωνα με μαρτυρία Γ. Ταχιάου ανήκε στην οικογένεια Ακουαρόνε. Δίπλα στο 75, το 77. Από τις παλιές φωτογραφίες δεν είναι εμφανής. όμως στο βιβλίο του Κολώνα έχουμε όμορφες λήψεις της. Πρόκειται για τη βίλα που το 1925 ανήκε στον Οσμάν Νουρή. Από το 1939 οι ιδιοκτήτες είναι κατά σειρά Τσινόπουλος, Χατζηαγγέλου και το 1954 ο Νικ.Ταγαράς, μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 70 οπότε και κατεδαφίζεται. Οι βίλες δεξιά κρυμμένες μέσα στα δένδρα στις αρχές του αιώνα. Το 79 ήταν για μεγάλο διάστημα αδόμητο. Από πιο ανατολικά φαίνεται μόνον η 75

Κατά την κατοχή, τα ευρύχωρα οικόπεδα, και το 79 πάντα αδόμητο. Στο 79 εμφανίζεται μια πολυκατοικία μεταπολεμικά, που είδαμε πριν και στο ρυμοτομικό Τρεις λήψεις από την πολυκατοικία στο 72, αρχές του 1960 προς την ίδια κατεύθυνση, τα τελευταία χρόνια ζωής αυτών των κτισμάτων

Μέγαρο Σκαπέρδα, Τσιμισκή 32, γωνία με Αριστοτέλους, εκεί που σήμερα είναι ο Τερκενλής. Από τον Νίκανδρο Καστανίδη Η φωτογραφία είναι του 1930 (;;) περίπου, τότε νομίζω ότι κτίστηκε.

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=928251394331161&id=204212503401724

Το κτίριο παρουσιάζει κάποιες διαφοροποιήσεις σε σχέση με τη σημερινή του αρχιτεκτονική κατάσταση.

Αρχικά υπήρχαν στην Τσιμισκή 3 κολώνες και στοά, δηλ. είχε εν μέρει την ίδια αρχιτεκτονική όψη με τις κολώνες και τις στοές που καθιερώθηκαν στις πολυκατοικίες της Αριστοτέλους. Αργότερα καταργήθηκαν οι 2 κολώνες και η στοά από τη μεριά της Τσιμισκή, εκεί δηλ. που είναι από το 1948 ο Τερκενλής. Δεν είναι γνωστό πότε έγινε αυτή η αλλαγή. Στη φωτογραφία αυτή, που είναι του μεσοπολέμου, διαφαίνεται δεξιά ένα μέρος της καμάρας από τη στοά του μεγάρου Σκαπέρδα, στην Τσιμισκή. Στον Α’ όροφο από τη μεριά της Αριστοτέλους, φαίνεται ότι δεν υπήρχαν μπαλκόνια. Πιθανότατα να δημιουργήθηκαν σε κάποια αναμόρφωση του κτιρίου, Άγνωστο πότε. Στη φωτογραφία, που είναι του 1964, φαίνεται ότι το μέγαρο Σκαπέρδα αναμορφώθηκε. Προστέθηκε ένας όροφος και είναι φρεσκοβαμμένο. Αξίζει να σημειωθεί ότι στο σεισμό του 1932 το συγκεκριμένο κτίριο υπέστη ζημιές.

Όλοι ξέρουμε το εντυπωσιακό διώροφο νεοκλασικό στην Βασ. Όλγας 133 & Π. Συνδίκα. Διατηρητέο από το 1985 φιλοξένησε δύο θρυλικά μπαρ, τον “Βελλερεφόντη” και την “Πανσέλοινο” τελευταία το Β’ Αστ.Τμήμα Τροχαίας. Εδώ και 2 χρόνια στεγάζει την “Έπαυλη Μαρόκκου” πολυχώρο για καφέ, φαγητό και ποτό.

Ακριβώς δίπλα, Βασ. Όλγας 135, υπήρχε και δεύτερη έπαυλη της οικογένειας, κατοικία του Αλφρέδο Μαρόκκο. Oi 3 αδερφοί Μαρόκκο (Jean, Matteo, Antonio), ήταν αυστριακοί υπήκοοι και όλοι τους φαρμακοποιοί. Πολιτογραφημένοι Σαλονικιοί έζησαν και πέθαναν εδώ. Το φαρμακείο τους ήταν στην Εγνατία από το 1895. Το 1914 στη θέση του λειτούργησε το ζυθοπωλείο “Νέος Κόσμος”. Μετά το 1920 επαναλειτούργησε στην οδό Βενιζέλου 9. Ο οικογενειακός τάφος της οικογένειας βρίσκεται στο νεκροταφείο των καθολικών στους Αμπελόκηπους.

Η γνωστή έπαυλη χτίστηκε από τον Ιωάννη (Jean) Μαρόκκο γύρω στο 1906. Δόθηκε σαν προίκα στην κόρη του Μαρία Τερέζα, σύζυγο του Κάρολου Γκόρια. Την φαντάζομαι μικρούλα να πηγαίνει στο Καλαμαρί ακριβώς απέναντι από το σπίτι της.

Παρόλο που ο Κολώνας γράφει πως το 1919 πουλήθηκε στην Έλσα Μπουρλά, σε τοπογραφικά του 1935-36 εμφανίζεται η Μαρία Τερέζα ιδιοκτήτης. Το 1951 η ιδιοκτησία περνάει στο Ελληνικό Δημόσιο. Γιά την δεύτερη έπαυλη του Αλφρέδο Μαρόκκο δεν γνωρίζουμε πολλά. Σίγουρα κτίστηκε μετά το 1906 και την γκρέμισαν γύρω στο 1960.

Από τον Δαυίδ Μπράβο

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=934045517085082&id=204212503401724

Οι 2 επαύλεις Μαρόκκο.Το διώροφο νεοκλασικό στην Βασ. Όλγας 133 & Π. Συνδίκα αριστερά. Δεξιά η 2η έπαυλη Βασ. Όλγας 135, ιδιοκτησία του Αλφρέδο Μαρόκκο. Ανάληψη, Σχοινά, Χατζηλαζάρου-Σιάγα και οι 2 επαύλεις της οικογένειας Μαρόκκο. Περισσότερο βλέπουμε την 2η χαμένη, ιδιοκτησία του Αλφρέδο Μαρόκκο. Αεροφωτογραφία 1958-59. Έπαυλη Μαρόκκο. Το εντυπωσιακό διώροφο νεοκλασικό της Συνοικίας των Εξοχών που επιβίωσε. Ο Σέρβικος στρατός το 1916 μπροστά από τη 2η έπαυλη Μαρόκκου, ιδιοκτησία του Αλφρέδο Μαρόκκο. Στην απέναντι, από τις 2 οικίες Μαρόκκο, μεριά της Βασ. Όλγας το Καλαμαρί. Ο Κολώνας γράφει πως το 1919 η έπαυλη Μαρόκκου πουλήθηκε στην Έλσα Μπουρλά. Στο τοπογραφικό του 1935 όμως που βλέπουμε εμφανίζεται η Μαρία Τερέζα, κόρη Ιωάννη Μαρόκκου, σαν ιδιοκτήτης. Το 115, ιδιοκτησία του Αλφρέδο Μαρόκκο. Έπαυλη Μαρόκκου 1 Οι 2 επαύλεις Μαρόκκου το 1916. Πάνω αριστερά η εκκλησία της Ανάληψης. Β’ Αστ.Τμήμα Τροχαίας Την δεκαετία του 80. Πέτρου Συνδίκα τον χειμώνα. Αριστερά η οικία Χατζηλαζάρου – Σιάγα. Δεξιά η Μαρόκκου. Ο οικογενειακός τάφος των Μαρόκκο στο νεκροταφείο των καθολικών “Αγίου Βικεντίου του Παύλου” στους Αμπελόκηπους, πίσω από τα συμμαχικά κοιμητήρια του Ζέιτενλικ.

Από την ερημική λεωφόρο Εξοχών μέχρι το σήμερα. Παίρνουμε τις κατοικίες να τις εξετάσουμε με αντίστροφη φορά, από το 64 έως το 56

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=924865364669764&id=204212503401724

Στο κομμάτι αυτό τα πρώτα κτίσματα ήταν οι δύο όμοιες κατοικίες, στους σημερινούς αριθμούς 62 και 64. Τις χώριζε η Κανάρη (28ης Οκτωβρίου σήμερα)

Πρώτα το εντυπωσιακό θυρωρείο του Κυβερνείου και μετά οι δύο δίδυμες κατοικίες. Επίσης από την είσοδο του Κυβερνείου Και από πιο μακριά Λίγο μετά τον πόλεμο το τραμ έχει αφήσει πίσω του τις δίδυμες. Σ αυτήν την κατοχική εμφανίζονται όλα. Το τετραώροφο 56, το τριώροφο 58 το μονώροφο 60 και φυσικά οι δίδυμες στο 62 και 64. Όπως και εδώ. Το 58 διακρίνεται από την επιμήκη σοφίτα του, το 60 εξαφανισμένο ανάμεσα από τους όγκους των κτιρίων που το περιβάλλουν. Κατοχή. Οι αναλογίες των τριών πρώτων φαίνονται καλύτερα εδώ. Το 60 ανήκει στην ισραηλιτική κοινότητα, το 58 στου κληρονόμους Ααρών Εσφόρμες Η οικία Σιάγα (νομίζω ήταν ο αρχιτέκτονας;) στην πράξη 1327/1958 ιδιοκτήτρια είναι η Μπέλλα, χήρα Σεμτώβ Σαλτιέλ Το ψηλό 56 από την πίσω πλευρά διακρίνεται εδώ δεξιά στο κόκκινο πλαίσιο.

Βασ. Όλγας 48, 50, 52, 54, μετά την Καλλιδοπούλου, πηγαίνοντας ανατολικά. Από τον Σπύρο Αλευρόπουλο

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=924863424669958&id=204212503401724

Η καλύτερη λήψη των μαγαζιών στο σημερινό 50. Από το 48 έχουμε μόνον μια υποψία. Το σημερινό 48, στη σειρά με τα άλλα, λίγο πίσω από τα μαγαζιά φέρεται ως ιδιοκτησία Δόμνας Ευαγγελίδου στην πράξη 1327/1958. Όπως φαίνεται και κάτω στην πράξη 353 υπάρχει απ' το 1932 τουλάχιστον. Στο 50, όπως είδαμε και στην αρχική, μια σειρά από μαγαζιά. Τα λουτρά είχαν διεύθυνση 58 (Μακεδονία 27/5/1920, 17/6/1932). Με βάση αυτό, λογικά τότε αυτά τα μαγαζιά ήταν στο 62. Υπήρχε ένα μπακάλικο Μάνο και Αραλούφ Μακεδονία 24-1-1920 Κάποιος προσπάθησε διάρρηξη τον Αύγουστο του 1921 σ΄ ένα από τα μαγαζιά. Στον τότε αρ. 62 ζούσε μια οικογ. Κοέν. Χαϊμάκης ( ; ) επάνω, Τζίλντα κάτω 1932 και 1938 αντίστοιχα. Μπορεί να είναι μια διπλανή οικία. Στην αεροφωτογραφία του 1960 τα μαγαζιά δεν φαίνεται να υπάρχουν.

Στο 52 μια μεσοπολεμική κατοικία μέσα στα δέντρα Αυτή η φωτογραφία του 1947, και κάποιες παρακάτω, είναι από το βιβλίο του Κατσαρού “Μια απόφαση, μάχομαι μέχρι το τέλος” Υπάρχει κι αυτή η καθαρότερη εκδοχή αλλά παραλείπει τον δρόμο.

Τα σπίτια στους σημερινούς αριθμούς 52 και 54. Το 54 επίσης μια νεωτερική μεσοπολεμική κατοικία. Φαίνεται κι εδώ δεξιά, από το βιβλίο του Κολώνα Και από πιο ανατολικά. Το 52 πίσω από το μεγάλο πεύκο. Και από ακόμη πιο μακριά., με το μεγάλο πεύκο να σημαδεύει την περιοχή. Στην αεροφωτογραφία πριν τον πόλεμο Με το ρυμοτομικό Μετά μπήκαν όλα σε μια σειρά. Κυριολεκτικά. Το σήμερα.