Saloni.ca Archive

Ομαδα ερευνας για την παλια Θεσσαλονικη

Αμέσως μετά το ρέμα μέχρι την Κολοκοτρώνη σήμερα βρίσκονται δύο πολυκατοικίες, με αριθμούς 45 και 47. Παρακολουθούμε τις πρώτες λήψεις στο σημείο αυτό. Από τον Σπύρο Αλευρόπουλο

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=906473023175665&id=204212503401724

Η λήψη σήμερα δείχνει την αναλογία και το σχετικό βάθος των οικοπέδων που φαίνεται και στο ρυθμιστικό του 63, παρόλο που προβλέπεται το φάγωμα της γωνίας προς το ρέμα, προκειμένου να φαρδύνει η μετέπειτα Χρυσοχόου και σημερινή Ναρ. Πάλι η ματιά ανάμεσα στο 43 και το 45 στην φωτογραφία του Θωμά Τσιφτσή του 1958 Γιατρός (οφθαλμίατρος φαίνεται) στον όροφο, μαγαζί στο ισόγειο

που η ταμπέλα του φαίνεται εδώ. Ε. Α. Βλαχόπουλος, επιδιορθώσεις υποδημάτων. Ακόμη παλιότερη η λήψη, όταν το 43 ήταν απλώς κήπος Και το ρέμα σε πλήρη λειτουργία. αν και... Είναι τόσο παρόμοια η λήψη που μοιάζει να είναι πειραγμένη από καλλωπιστές ή δραματοποιούς της εποχής. Το 47 σε θαυμάσια λήψη από το βιβλίο του Κολώνα Η Θεσσαλονίκη εκτός των τειχών. Μια ενδιαφέρουσα πληροφορία που ανέσυρε ο Νίκανδρος Καστανίδης από το βιβλίο “Δρόμοι και γειτονίες της Θεσσαλονίκης μέχρι το 1944, του Κ. Τομανά (Θεσσαλονίκη, 2006, σελ. 251)” : «…απέναντι από το ορφανοτροφείο Μέλισσα, ήταν ένα μεγάλο σπίτι με αυλή, στο οποίο έμενε ο μοναστηριώτης κτηματίας Βαλαούρης.» Από την Μέλισσα, το εντυπωσιακό 47, με είσοδο από την Βασ. Όλγας, στη γωνία με Κολοκοτρώνη. Η εγγύτητα με την Μέλισσα φαίνεται και από αυτήν τη λήψη. Ίσως επομένως ο Βαλαούρης να έμενε στο 47 Η κάθετη φωτογραφική απεικόνιση των όσων είδαμε στις αρχές της δεκαετίας του 1930 Σε φωτογραφία που ανέβασε ο κ. Νικόπουλος στις ΠΦΘ, το 47 αντικαθίσταται κάποια στιγμή πριν τον πόλεμο από μία τριώροφη πολυκατοικία.

Αυτά περίπου τα χρόνια, η αεροφωτογραφία δείχνει την προηγούμενη λήψη από την ταράτσα της ιταλικής καπναποθήκης, πίσω από την βίλα Ίντα, μέχρι το 47. Λίγο πριν τον πόλεμο, μόλις διακρίνεται αυτή η πολυκατοικία πίσω από την σχολή Τυφλών, σε φωτογραφία που ανέβασε ο Γιάννης Σιδηρόπουλος στις ΠΦΘ.

Το εξοχικό κέντρο Μιραμάρ βρίσκονταν ανατολικά της παλιάς Ναυτικής Διοίκησης Β. Αιγαίου. Ήταν το ν. 7 από τα σπίτια της Χάννα Μοδιάνο που είδαμε τις προηγούμενες μέρες, το πιο παλιό απ όλα. Το Μιραμάρ το χώριζε απο την Σχολή τυφλών το ρέμα Κωνσταντινίδη. Μπροστά στην Σχολή τυφλών ήταν άλλο εξοχικό κέντρο με το όνομα Κύματα

Από τον Δαυίδ Μπράβο

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=909602432862724&id=204212503401724

Η φωτογραφία δεξιά είναι του γνωστού συνθέτη Χατζηνάσιου από τα λουτρά Λειτουργεί το παράρτημα των λουτρών Μεγ. Αλεξάνδρου, μπαιν μιξτ, δίπλα στην Σχολή Κωνσταντινίδη, το ΜΙΡΑΜΑΡ. Το Μιραμάρ έρημο σε μια βόλτα, δεν ήταν προφανώς προσβάσιμο όλες τις ώρες, σε αντίθεση με την παραλία στη σχολή Κωνσταντινίδη.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση το 7, ιδιοκτησίας Τσακμακόπουλου, γκρεμίστηκε τον Αύγουστο του 1960 Μακεδονία 7-8-60: πωλούνται τα υλικά από την κατεδάφισή του

Σχετικά με το απομεινάρι του σπιτιού, του οικοπέδου Μοδιάνο, που ακουμπούσε στην πολυκατοικία της Καραϊσκάκη (με είσοδο από την λεωφόρο Μεγ. Αλεξάνδρου 29Α).

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=909562112866756&id=204212503401724

Το παράδοξο θέαμα της αταίριαστης επαφής δύο εποχών. Για προσανατολισμό μας πίσω μας είναι η θάλασσα.

Ακόμη μια φωτογραφία απ αυτό το απομεινάρι, πριν το 1982, όταν κτίστηκε η πολυκατοικία. Από το βιβλίο του Μουτσόπουλου Vanishing Thessaloniki. 1982 Πρόκειται για το κτίσμα που αριθμήσαμε με το ν. 5. Το 5 είναι με τη δίρριχτη στέγη ενώ το 7, που είχε υποστηριχτεί σε ομάδες, έχει τετράριχτη.

Την βίλα Τορνιβούκα την έφαγε ολόκληρη η παραλιακή Λεωφόρος συνεπώς και την οικία που την αριθμήσαμε με το 7.

Με το βέλος το σημείο της επαφής των δύο κτισμάτων.

Οι ιδιοκτησίες της Χάννα Μοντιάνο, δίπλα στην έπαυλη Χατζη Αγκιάχ – Τορνιβούκα.

Όλη η περιοχή από Τορνιβούκα μέχρι τον λάκκο Κωνσταντινίδη ανήκε στην οικογένεια της Μοντιάνο. Αυτές οι βίλες, προσεγμένες αρχιτεκτονικά, στριμώχνονταν στο στενόμακρο οικόπεδο ανάμεσα στη βίλα Τορνιβούκα και το ρέμα, πριν τη Σχολή Τυφλών

Το 1908 η Μοντιάνο παίρνει άδεια για ανέγερση 3 τριώροφων. Δημιούργησαν και ιδιωτικό δρόμο ανάμεσα σ αυτές που είχαν πρόσοψη στην Βασ. Όλγας. Όταν διανοίχτηκε η Καραισκάκη προς την θάλασσα τα περισσότερα κτήρια είχαν ήδη γκρεμιστεί. Την τελευταία, μαζί με την Τορνιβούκα, τις έφαγε η παραλιακή Λεωφόρος σχεδόν ολόκληρες. Μέρος ενός μισο-γκρεμισμένου κτηρίου ακούμπησε σε πολυκατοικία της Καραισκάκη από το 1990. Αυτό θα το δούμε αύριο.

Από τον Δαυίδ Μπράβο

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=909540616202239&id=204212503401724

Τις αριθμούμε από το 1 ως το 7 στο τοπογραφικό και την αεροφωτογραφία. Οι οικίες που έχουν ενδιαφέρον είναι οι 1,2,3,5,7. Από όλες έχουμε φωτογραφίες. Οι 6 και 4 ήταν χαμηλότερα σπίτια ίσως βοηθητικά. Το τελευταίο σπίτι προς την θάλασσα (7) κτίστηκε το 1898 και ανήκε στην οικογένεια μέχρι το 1951. Πουλήθηκε τότε στον Δ. Τσακμακόπουλο. Παραθαλάσσια μπροστά στο 7, ήταν η πλαζ του Μιραμάρε. Τα υπόλοιπα κτίρια και καταστήματα κτίζονται μεταξυ 1907 μέχρι και μετά τον Α ΠΠ. 1916. Ιδιοκτησίες Χάννα Μοντιάνο. Οικίες 7,5,3 και 2. Το τελευταίο σπίτι προς την θάλασσα (7) κτίστηκε το 1898. Το 1 δεν υπήρχε μέχρι και μετά τον ΑΠΠ. Φαίνεται ο αρχικά ιδιωτικός δρόμος ανάμεσα στο 1 και το 2. Από δω πήγαινες στην πλαζ του Μιραμάρε. Δεξιά η Ναυτική Διοίκηση – Τορνιβούκα.

Το 2. Βλέπουμε και την Σχολή Κωνσταντινίδη δεξιά, σημερινή Σχολή Τυφλών. Το 2 από τον χείμαρρο Κωνσταντινίδη, σημερινή οδός Αλμπέρτου Ναρ. Φωτογραφία του Θωμά Τσιφτσή, αναρτημένη στις ΠΦΘ Το ν. 3 από την αρχική. 5. Ο πύργος δεξιά, ήταν ορατός από όλες της μεριές του ορίζοντα. Δεν ήταν βέβαα και η Τορνιβούκα που με τον εντυπωσιακό κρεμμυδόσχημο τρούλο της, έκλεβε την δόξα του πύργου του 5. 5. Ο πύργος δεξιά, ήταν ορατός από όλες της μεριές του ορίζοντα. Εδώ το ογκώδες προς τα πίσω σπίτι, στα τελευταία του. 5 και Τορνιβούκα. Ο πύργος του ήταν ορατός από παντού Το τελευταίο σπίτι προς την θάλασσα (7) κτίστηκε το 1898. Ανήκε στην οικογένεια μέχρι το 1951. Πάλι το 5, ορατό από παντού. Η πομπή της κηδείας του Γεώργιου. Το 5 στο βάθος. Ο χώρος που θα καταλάμβαναν περίπου σήμερα

Οικία Χατζή Αγκιάχ, αργότερα Τορνιβούκα. Κτίστηκε το 1911 και μέχρι το 1960 ήταν το χαρακτηριστικότερο τοπόσημο της συνοικίας των Εξοχών. Γοητευτική πάνω στο δικό της μικρό ακρωτήρι στον τότε δαντελωτό κόλπο. Η οικία Χατζή Αγκιάχ, 1911 (αρχιτέκτονας Ξενοφών Παιονίδης), ήταν από τα ελάχιστα δείγματα στην Θεσσαλονίκη με χαρακτηριστικά Ισπανό – Μαυριτανικά. Κόστισε 375.000 γρόσσια. Διέθετε μεταξύ άλλων ειδική εγκατάσταση καλοριφέρ και ηλεκτρικού ρεύματος. Ο εντυπωσιακός περσικός κρεμμυδόσχημος τρούλος της δέσποζε στην παραλία. Η οικογένεια Χατζή Αγκιάχ είχε σερβική υπηκοότητα και δεν μπήκε στην διαδικασία ανταλλαγής πληθυσμων. Το 1923 την πούλησαν στον καπνέμπορο Κ. Τορνιβούκα, κάτοικο Δρέσδης. Το 1951 η ιδιοκτησία περιήλθε στην Ναυτική Διοίκηση Βορείου Ελλάδος. Κατεδαφίστηκε τον Φεβρουάριο του 1960. Η θέση της σήμερα είναι κάτω από την Παραλιακή Λεωφόρο στην αρχή της οδού Καραισκάκη.

Από τον Δαυίδ Μπράβο και τον Νίκανδρο Καστανίδη

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=912756259214008&id=204212503401724

Έπαυλη Χατζή Αγκιάχ, αργότερα Τορνιβούκα. Κτίστηκε το 1911 και μέχρι το 1960 ήταν το χαρακτηριστικότερο τοπόσημο της συνοικίας των Εξοχών. Γοητευτική πάνω στο δικό της μικρό ακρωτήρι στον τότε δαντελωτό κόλπο. Λίγο πριν τα λοίσθια του περίτεχνου αυτού κτίσματος στην άκρη του χειμάρρου Κωνσταντινίδη, γύρω στο 1958, όταν η επιχωμάτωση στη γύρω παραλία του είχε ήδη προχωρήσει.

Και μια φωτογραφία του ακόμη πριν το τέλος του

Ίσως η τελευταία φωτογραφία του, το 1959 περίπου

Η βίλα Τορνιβούκα, και οι ιδιοκτησίες Χάννα Μοδιάνο με πρόσοψη στους σημερινούς αριθμούς Βασ. Όλγας 28 και 30

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=905576826598618&id=204212503401724

Μια ματιά στη γειτονιά. Η βίλα Τορνιβούκα δεν έχει ακριβώς πρόσοψη στην Βασ. Όλγας αλλά την εξετάζουμε και αυτήν εδώ μια και το οικόπεδο που κατέχει έχει πρόσοψη επί της λεωφόρου. Βρίσκεται στο βάθος του οικοπέδου, ακριβώς δίπλα στη θάλασσα, ανάμεσα στα νούμερα 26-28. Το ανατολικό μάλιστα σπίτι από τα δύο που αντιστοιχούν σήμερα στο ν. 26 βρίσκεται εντός του οικοπέδου της βίλας Τορνιβούκα. Όπως φαίνονταν η βίλα στο βάθος του οικοπέδου. Η βίλα Χατζή Αγκιάχ, γνωστή ως Τορνιβούκα, κτίσμα του 1911. Γύρω στα 1960 το άσπρο κτίσμα ανήκει στο οικόπεδο. Όπως φαίνεται και σ αυτή τη φωτογραφία. Ναυτική διοίκηση. Το επόμενο μακρόστενο οικόπεδο που αντιστοιχεί στα νούμερα 28 και 30 περιέκλειε ιδιοκτησίες της οικογ. Μοδιάνο, που έφταναν μέχρι τη θάλασσα. Στην πράξη 1326/58 το οικόπεδο όπου ανήκει το 28 φέρεται ως δημόσιο κτήμα (ΔΔΚ) ενώ το 30 ανήκει ακόμη στην οικογένεια Μοδιάνο. Στην πράξη 2062/65 ως ιδιοκτήτες φέρονται αντίστοιχα οι Αμανατίδης και Χάλιος Ανάμεσα στα 2 σπίτια, υπήρχε ιδιωτική οδός η οποία πρόσφερε πρόσβαση σ όλες τις ιδιοκτησίες. Η οδός αυτή αναφέρεται το 1958 ως οδός Κωνσταντινίδη (προηγούμενη φωτο), ενώ το 1965 (αλλά και στο ρυμοτομικό του 63, ως οδός Μιραμάρ). Το σημερινό ν. 28, η δυτική από τις οικίες Μοδιάνο με πρόσοψη στη Βασ. Όλγας. Από το βιβλίο του Κολώνα Η Θεσσαλονίκη εκτός των τειχών. Πρέπει να ήταν το παλιό 40 (με βάση την τότε δεδομένη αρίθμηση της Σχ. Τυφλών ως 44). Εδώ ίσως στο ισόγειο ένα φαρμακείο. Και το σημερινό ν. 30 η δυτική οικία Μοδιάνο, ακριβώς δίπλα στον χείμαρρο, φωτογραφία του Θωμά Τσιφτσή από τα 1958 Στο ισόγειο ένα κομμωτήριο, (το είχε τοποθετήσει εδώ και ο Γιάννης Σιδηρόπουλος στις ΠΦΘ) Από το βιβλίο του Χρίστου Ζαφείρη Εν Θεσσαλονίκη 1900-1960. Άλλες χρήσεις που αναφέρονται στο τότε 42, είδη προικός, φαρμακείο. Φωτογραφία τέλη δεκαετίας 30 που ανέβασε ο Γ. Σιδηρόπουλος, στην πίσω μεριά της Σχ. Τυφλών η οικία Μοδιάνο αριστερά. Και κατά την κατοχή οι δυο οικίες δίπλα δίπλα με το άνοιγμα για το ιδιωτικό δρομάκι ανάμεσα. Αυτή η οικία είχε κτιστεί πρώτη από τις 2. Εδώ κατά την συνοδεία του νεκρού του Γεωργίου το 1912. Το 30 παρόν, το 28 λείπει. Πάλι το 30 στο βάθος, από την ανατολική του όψη. Στο ρυμοτομικό του 63 Στα 1930κάτι και το σήμερα

Πριν αφήσουμε αυτό το κομμάτι της Βασ. Όλγας, υπάρχει μια εκκρεμότητα στην Παρασκευοπούλου, το Κέντρο Νέο Φάληρο, απέναντι από τον Θερινό.

Από τον Δαυίδ Μπράβο

Ο θερινός κινηματογράφος Φάληρο, ήταν και θέατρο πριν τον ΒΠΠ με το όνομα Νέον Φάληρο. Μετά την καταστροφή του από πυρκαγιά τον Δεκέμβριο του 1928, μεγάλο μέρος των δραστηριοτήτων του πέρασε απέναντι στο παραθαλάσσιο εξοχικό κέντρο με το ίδιο όνομα.

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=907300519759582&id=204212503401724

Ο θερινός κινηματογράφος Φάληρο και το παραθαλάσσιο εξοχικό κέντρο με το ίδιο όνομα στα τελευταία τους. 1927 Ιούνιος, το θέατρο τότε εκεί που ήταν ο θερινός αργότερα. 1937 Δεκέμβριος, άρα είχε και κλειστούς χώρους

1939 Ιούλιος Πυρκαγιά Δεκέμβριος του 1928. Ιδιοκτήτης ακινήτου Νέδος. 1933 εγκαίνια του κοσμικού κέντρου Νέο Φαλήρο με υπεύθυνο τον Ευάγγελο Φλόκα.

Για τους σημερινούς αριθμούς Βασ. Όλγας 39, 41 και 43 τα στοιχεία είναι λίγα και οι φωτογραφίσεις έμμεσες.

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=903461566810144&id=204212503401724

Φωτογραφίες από τα μαγαζιά δεν έχουμε, πέραν από δύο κατοχικές. Και αυτή που ανέβασε ο Γιάννης Σιδηρόπουλος στις ΠΦΘ. Και ακόμη μία, πολύ μακρινή, γύρω στα 1960 Έχουμε όμως από το γωνιακό σπίτι. δίπλα στο ρέμα. Εδώ πριν το 45 και το γεφυράκι, το οικόπεδο που θα καταλάβει. Εμφανίζεται έστω και λίγο από τα 1916 και μετά. Σε φωτογραφία δεκαετίας του 30 που ανέβασε ο Γιάννης Σιδηρόπουλος στις ΠΦΘ, στο βάθος

Μία φωτογραφία του Θωμά Τσιφτσή από τα 1958, αναρτημένη στις ΠΦΘ Το γωνιακό στον αρ. 43, εδώ το 3, το 1966 είχε τον αριθμό 65. Και μάλλον πρόκειται γι αυτό το σπίτι. Πάλι στα 1918 με αρ. 65, περιγράφεται η μεταβίβαση ενός σπιτιού με κήπο που αγοράζει η ιταλίδα υπήκοος Ινές Μουσέρι. Ανατολικά συνορεύει με λάκκο και δυτικά με κηπότοπο. Στο ρυθμιστικό του 1963. Η αεροφωτογραφία του 30 Και το σήμερα

Παύλου Μελά 36 (γωνία με Παλαιών Πατρών Γερμανού) Από τον Νίκανδρο Καστανίδη

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=911215729368061&id=204212503401724

Στο τεύχος του Μαΐου 1929 του περιοδικού “ΕΡΓΑ, Εικονογραφημένο Δεκαπενθήμερο Περιοδικό της Βιομηχανίας, της Συγκοινωνίας και των Τεχνικών Έργων”, με τη λεζάντα: Μία πολυκατοικία εν Θεσσαλονίκη με 18 κατοικίες. Είναι κτισμένη επί οικοπέδου ολικού εμβαδού 353 τ.μ, συμπεριλαμβανομένων των φωταγωγών και αυλής, των υπό των οικοδομικών κανονισμών επιβεβλημένων. Γύρω στο 1930. Από το βιβλίο “Η διαδρομή της Μνήμης, Τσιμισκή Αγίας Σοφίας Διαγώνιος” των Γ. Αναστασιάδη, Ε. Χεκίμογλου (Θεσσαλονίκη, 1997, σελ. 98) 1963 Το κουτούκι με το καλό κρασί (τις δεκαετίες 1950, 1960. 1970, ίσως και παλιότερα), δίπλα στην είσοδο της πολυκατοικίας. Σήμερα δεν υπάρχει. [Φωτογραφία που ανάρτησε ο κ. Στυλιανός Χαραλαμπίδης στις ΠΦΘ, στις 23-8-2016 Νεότερη αεροφωτογραφία όπου φαίνεται η εν λόγω πολυκατοικία στη διασταύρωση Παύλου Μελά με Παλαιών Πατρών Γερμανού. Αναφέρθηκε ότι πρόκειται για το μέγαρο Σερετάκη. Ποίος ήταν ο Σερετάκης;; Ποιός ήταν ο αρχιτέκτονας ή ο πολιτικός μηχανικός που το έκτισε;;; Αεροφωτογραφία της διασταύρωσης Παύλου Μελά με Παλαιών Πατρών Γερμανού, στα τέλη της δεκαετίας του 1920. Φαίνεται το “μέγαρο Σερετάκη” κι απέναντι τα Λουτρά της Αγίας Σοφίας, που ακόμη δεν είχαν κατεδαφιστεί.

“Ο Αθλητικός Σύλλογος του ΑΡΗ. Παλιό Εντευκτήριο (Βασιλίσσης Όλγας 30 σημερινό 24)

Η “Λέσχη (ή Εντευκτήριον) του Άρεως” στεγάστηκε προπολεμικά και συνέχισε και μετά τον Β ΠΠ στο αρχοντικό επί της Βασιλίσσης Όλγας 30. Σε αυτή την περιοχή έχει τις ρίζες του ο Άρης. Η λέσχη αποτέλεσε κύριο πόλο έλξης για τους νέους – νέες. Πινγκ-πονγκ, τάβλι, ντάμες, ντόμινα, σκάκια, τράπουλες, λειτουργούσε και κυλικείο. Διέθετε αίθουσες φύλαξης των κυπέλλων και διπλωμάτων, συνεδριάσεων του Συμβουλίου, γραμματείας και αποθήκευσης αθλητικού υλικού. Προς την πλευρά της θάλασσας υπήρχε γήπεδο μπάσκετ με κερκίδες όπως και αγωνιστικό κολυμβητήριο. “Στο θαλάσσιο χώρο, μπροστά στο τεραίν του μπάσκετ, οργανώσαμε, δουλεύοντας εθελοντικά, αγωνιστικό κολυμβητήριο” “ Όποτε κέρδιζε η Α' Ομάδα, γινόταν στη Λέσχη τέτοια τσιμπούσια με χορούς και τραγούδια, που μια φορά ένας άσχετος περαστικός μπήκε μέσα και γύρευε μπομπονιέρες για τα παιδιά του.” Κ.Χ. Ροδοκανάκης Άνθισαν λόγω της εγγύτητας με τη θάλασσα δραστηριότητες όπως η κολύμβηση – υδατοσφαίριση, η κωπηλασία, η ιστιοπλοία. Ο ΑΣ ΑΡΗΣ συνδέεται με τα ανερχόμενα αστικά στρώματα της Θεσσαλονίκης του μεσοπολέμου, μετά την ενσωμάτωση στον ελληνικό κορμό. Στα πρώτα χρόνια ύπαρξης του ήταν ο κατεξοχήν εκπρόσωπος του πολυπολιτισμού. Κοσμοπολίτης και θεματοφύλακας ευρωπαϊκών προοδευτικών ιδεών. Βάσει του καταστατικού του εκγύμναζε αθλητές “εκ πασών των κοινωνικών τάξεων”, χωρίς κοινωνικούς αποκλεισμούς. Ήταν ο πρώτος σύλλογος με γυναικεία τμήματα, ήδη από τη δεκαετία του 1920, πολύ πριν τη θέσπιση ψήφου των γυναικών στην Ελλάδα. Στις τάξεις του συνυπήρχαν εκτός από τους ντόπιους, οι Ευρωπαίοι που ζούσαν στην πόλη. Πολλοί οι Αρμένιοι και πολλοί οι Εβραίοι. Επίσης το πρώτο αστικό κύμα Ελλήνων προσφύγων, (που μιλούσαν Ελληνικά !) Σμυρνιοί, Κωνσταντινουπολίτες κλπ, όσοι ήρθαν πριν το 1922, αλλα και οι αστοί-μικροαστοί πρόσφυγες μετα το 1922. Ο σύλλογος κατέκτησε το πρώτο πρωτάθλημα Ελλάδας τόσο στο ποδόσφαιρο (1928) όσο και στην υδατοσφαίριση-πόλο (το 1928,1929,1930) (1932), πρωταγωνίστησε δε στα περισσότερα αθλήματα, αποκτώντας φίλους σε όλη τη χώρα. Το 1922 ιδρύθηκε το τμήμα μπάσκετ και το 1925 ιδρύεται το τμήμα πόλο του συλλόγου. Πρωταθλήματα ποδοσφαίρου 1928, 1932, 1946. Για το μπάσκετ δεν χρειάζεται να γράψεις πολλά. ΓΚΑΛΗΣ και η ΠΡΩΤΗ και μοναδική ελληνική ομάδα που μας ενσωμάτωσε στον ευρωπαικό κορμό και τα παγκόσμια αθλητικά δρώμενα. Έβαλε το μπάσκετ σε κάθε ελληνικό σπίτι και απογείωσε το άθλημα τη δεκαετία του 80. Αυτοκρατορία, που ΕΥΤΥΧΩΣ την ζήσαμε. Η μόνη φορά μεταπολεμικά που η πόλη βγήκε από το καβούκι της. Κατέκτησε πρωτάθλημα Ελλάδος και στο ανδρικό βόλεϊ (1997), σπάζοντας την κυριαρχία των Αθηναικών σωματείων στο άθλημα. Το τμήμα πυγμαχίας το 1972 κατακτά το πρωτάθλημα Ελλάδος. Προπύργιο της οπαδικής του βάσης υπήρξε η ευρύτερη περιοχή της Αγίας Τριάδας και συνολικά των Εξοχών. Το 1991 η ομάδα χόκεϊ κατακτά για τρίτη συνεχόμενη φορά το πρωτάθλημα και το τμήμα στίβου το Πανελλήνιο πρωτάθλημα κλειστού στίβου γυναικών. Το γυναικείο τμήμα Άρσης βαρών κατακτά το πρωτάθλημα Ελλάδος το 1994 και το 1995. Κατά τη διάρκεια της ιστορίας του, ο Άρης έχει καλλιεργήσει 21 διαφορετικά αθλήματα. Ο επίσημος ύμνος του Άρη είναι ο πρώτος που δημιουργήθηκε για ομάδα στην Ελλάδα. Γράφτηκε το 1926 σε στίχους του Γεωργίου Κίτσου που μελοποίησε ο Σεκόντο Ποζέλι (γιος του αρχιτέκτονα Βιταλιάνο Ποζέλι της τότε πολυεθνικής Θεσσαλονίκης) με τίτλο “Άρης Νικητής”. Την ενορχήστρωση έκανε ο Αιμίλιος Ριάδης, σημαντικός συνθέτης της κλασικής μουσικής και φίλος της ομάδας”.

από τον Δαυίδ Μπράβο

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=904951506661150&id=204212503401724

Η θέση 1 ήταν η είσοδος στις αθλητικές εγκαταστάσεις του Άρη. Γήπεδο μπάσκετ και θαλάσσια σπορ. Η θέση 2 ήταν η είσοδος της Λέσχης ή Εντευκτηρίου, σημερινή Βασ Όλγας 24. Η θέση 2 ήταν η είσοδος της Λέσχης ή Εντευκτηρίου, σημερινή Βασ Όλγας 24. Θέση 1 ήταν η είσοδος στις αθλητικές εγκαταστάσεις του Άρη. Γήπεδο μπάσκετ και θαλάσσια σπορ. Θέση 2 ήταν η είσοδος της Λέσχης Παλιό Εντευκτήριο (Βασιλίσσης Όλγας 30 σημερινό 24) Πρωταθλητής Ελλάδας υδατοσφαίριση-πόλο (1928,1929,1930) (1932) 1928. Η εποχή του Ποδοσφαίρου στην Ελλάδα, ξεκινάει με τον Άρη. «Σήμερα όμως αγαπητοί μου συμπαίκτες, κρατάμε στα χέρια μας, ή μάλλον καλύτερα στα πόδια μας, τον τρόπο να αλλάξουμε τον ρου της ιστορίας! Αν κατορθώσουμε και κερδίσουμε σήμερα, θα πάρουμε το πρώτο πανελλήνιο τρόπαιο. Να είστε σίγουροι πως ακόμη και μετά από εκατό χρόνια θα μιλάνε γι'αυτό. Γιατί θα είναι το πρώτο! Και η εποχή του ποδοσφαίρου στην Ελλάδα θα ξεκινήσει από τον Άρη. Θα ξεκινήσει με μας». Κώστας Βικελίδης Ο Άρης ήταν ο πρώτος σύλλογος με γυναικεία τμήματα, ήδη από τη δεκαετία του 1920, πολύ πριν τη θέσπιση ψήφου των γυναικών στην Ελλάδα. Εδώ η γυναικεία ομάδα μπάσκετ. Φωτογραφία Χρήστος Καββαδάς. Η ομάδα κολύμβησης Η πρωταθλήτρια ομάδα καλαθόσφαιρας του Άρη το 1930