Ομαδα ερευνας για την παλια Θεσσαλονικη
Η πόλη έτσι όπως την αντίκριζαν το 1916 οι στρατιώτες πάνω από τα συμμαχικά πλοία. Επιχρωματισμένο απόσπασμα από το γαλλικό ντοκυμαντέρ: “Apocalypse: la Première Guerre mondiale (Documentaire) épisode 3/5” https://fb.watch/4vzlbZImHc/
Από την σελίδα του Χρήστου Καββαδά (https://www.facebook.com/photo.php?fbid=1970504526595337&set=a.1385794345066361&type=3&theater) ανέσυρα αυτήν την κομψή κυρία που μας κοιτάει στο μπαλκόνι, από το ύψος του 3ου ορόφου, Νίκης 37 στην ΝΔ γωνία με Βογατσικού Η πολυκατοικία ήταν ιδιοκτησίας Μαλάκη-Παπαμανώλη, (από την εργασία του Νίκανδρου Καστανίδη εδώ: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid02CEoYxqNwNaorimvy3vdZBFe2KZVxfpZc4TvoZgkvPN5iouZWQ1E1vA1n3cyX1r3Sl ) Μια ματιά στα κτίσματα σ αυτό το ύψος της λεωφόρου Νίκης. Από τον Σπύρο Αλευρόπουλο
Στο ύψος αυτό, πριν την πυρκαγιά είμαστε δυτικά των δύο δίδυμων τριώροφων. Επάνω από την δυτική δίδυμη πέρασε η Βογατσικού ως νοητή προέκταση της τότε Βασιλέως Νικολάου.
Για λίγο πριν και λίγο μετά την πυρκαγιά πάλι από τον Νίκανδρο εδώ:
. Μια πρόσθετη λεπτομέρεια της φωτό: οι ζωγραφισμένοι σταυροί στις εξώπορτες – σημάδι ότι εκείνη την εποχή κατοικούνταν πια από Χριστιανούς, κατά πάσα πιθανότητα πρόσφυγες.
Φωτογραφία Joseph Pigassou ν.162, ασπρόμαυρη μονή γυάλινη πλάκα, 6,5Χ9 εκ. photo Joseph Pigassou n°162 sur plaque mono 65x90 NB
Μεγέθυνση της λεπτομέρειας που αναφέρθηκε πιο πάνω
Λίγο πιο ψηλά (σχεδόν από τη γωνία της Παπανικολή) και κάποιους μήνες αργότερα. Τυπικά, ο φωτογράφος εδώ είναι άγνωστος. Το καδράρισμα της φωτογραφίας, όμως, παραπέμπει στον Pigassou. Στο φόντο, η Μονή Βλατάδων και τα χαρακτηριστικά δέντρα μπροστά της.
Φωτογραφία σε χαρτί που συνέλεξε ο Paul Albarel. Βρίσκεται στην Médiathèque du Grand Narbonne, με αρ. AD11- 1510 photo ramenée par Paul Albarel – Médiathèque du Grand Narbonne AD11- 1510 tirage papier
Από την εποχή του ιππήλατου τραμ
Ίδιας εποχής σε διαφημιστική κάρτα του Ξενοδοχείου της Αγγλίας
Από την εποχή της επανάστασης των Νεότουρκων το 1908
Και αυτή του 1908
Απελευθέρωση, το 1912
Εποχή των συμμάχων
Πυρκαγιά
Μετά την πυρκαγιά, από το Όλυμπος Νάουσα έχει μείνει η πρόσοψη, η ζωή συνεχίζεται στα υπόλοιπα καφέ
Πριν 130 χρόνια – στο φύλλο της 23/8/1889 ανακοινώθηκε ότι ο Χαμντί Μπέη έλαβε το προνόμιο για την κατασκευή τραμ στην πόλη. Ο τροχιόδρομος μπήκε στη ζωή της πόλης από τα ψιλά των εφημερίδων. Στην πρώτη του μορφή, ως ιππήλατο, άρχισε να λειτουργεί το 1893
Από τον Θόδωρο Νάτσινα
Εφημερίδα «Φάρος της Μακεδονίας» 23/8/1889, σελίδα 2
Ακριβώς πριν δύο χρόνια βλέπαμε την θέα ανάμεσα στα καλώδια, προς το λιμάνι, δυτικά. Σήμερα, αφού μας δίνεται η δυνατότητα, στρέφουμε την κεφαλή και προς ανατολάς να δούμε, πάντα ανάμεσα απ' τα καλώδια, την παραλία μέχρι τον Πύργο και ακόμη πιο πέρα. Από το μέγαρο Δημητριάδη, Αγ. Σοφίας και Νίκης, από κάτω μας τραπεζάκια απ το Soldatenheim. Μια ιδαίτερη ματιά στην κατεχόμενη πόλη.
Δημήτριος Φυλλίζης (1882-1965),
Πόντιος Πολιτικός Μηχανικός, με αξιοσημείωτο έργο στη Θεσσαλονίκη την περίοδο του μεσοπολέμου, ιδρυτικό μέλος του Ιδρύματος “Παναγία Σουμελά” και αντιπρόεδρος του το 1958 Από τον Νίκανδρο Καστανίδη.
Ο Δημήτριος Φυλλίζης γεννήθηκε στην Τραπεζούντα το 1882, τελείωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στο περίφημο Φροντιστήριο και συνέχισε με τη φοίτηση του στο Τμήμα Πολιτικών Μηχανικών του Μετσόβιου Πολυτεχνείου στην Αθήνα. Μετά την ην απόκτηση του διπλώματος του Πολιτικού Μηχανικού, το 1906, πήγε στο Παρίσι για μετεκπαίδευση. Επέστρεψε στην Τραπεζούντα το 1908 και εργάστηκε ως ελεύθερος επαγγελματίας την περίοδο 1908-1914 σε διάφορες οικοδομικές κατασκευές, όπως τράπεζες, κτίρια δικαστηρίων, λοιμοκαθαρτηρίων κ.ά. Την περίοδο 1914-1918, εργάστηκε σε ρωσικά στρατιωτικά έργα, όπως λιμενικές και υδραυλικές εγκαταστάσεις. Την περίοδο 1918-1023 εργάστηκε σε Τουρκική υπηρεσία της Τραπεζούντας. Παράλληλα τα χρόνια εκείνα προσέφερε τις υπηρεσίες του στο έργο του μητροπολίτη Τραπεζούντας Χρύσανθο.
Από το 1923 εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη και ανάπτυξε σημαντικό έργο, όπως της εκκλησίας της Μεταμόρφωσης της Καλαμαριά, στην αναστήλωση της εκκλησίας του Αγίου Δημητρίου, στις μελέτες για την εκκλησία της Παναγίας Σουμελάς, στην ανάπτυξη της πανεπιστημιούπολης Θεσσαλονίκης ως προϊστάμενος της τεχνικής υπηρεσίας του πανεπιστημίου. Αξίζει να επισημανθούν και μερικά από τα οικοδομικά έργα του στη Θεσσαλονίκη: ρο μέγαρο Μοσκώφ στη Διαγώνιο, το μέγαρο Χατζηδημούλα στην Ερμού με Καρόλου Ντιλ, το μέγαρο Τάτη στην Αγίου Μηνά, την αγορά των προσφύγων παλαιοπωλών Θεσσαλονίκης, Μπιτ Παζάρ, το συνοικισμό Κάμπελ κ.ά.
Παράλληλα είχε κοινωφελή δράση συμμετέχοντας στην ίδρυση ποντιακών σωματείων, μεταξύ των οποίων και του ιδρύματος της Παναγίας Σουμελά. Απεβίωσε στη Θεσσαλονίκη τον Ιούνιο του 1965.
Ο Δ. Φυλλίζης τελειόφοιτος του Μετσόβιου Πολυτεχνείου, με συμφοιτητές του, το 1906
Ο Δ. Φυλλίζης μόλις είχε επιστρέψει στην Τραπεζούντα από το Παρίσι
Ο Δ. Φυλλίζης με τη μητέρα του
Ο Δ. Φυλλίζης με τη σύζυγό του Γεωργία, το γένος Κωστάκη Βελισσαρίδη
Η οικία του Κωστάκη Βελισσαρίδη, του πεθερού του Δ. Φυλλίζη, στην Τραπεζούντα
Ο Δ. Φυλλίζης στην αρχή της σταδιοδρομίας του
Ο Δ. Φυλλίζης σε Φιλανθρωπική Επιτροπή στην Τραπεζούντα. Στη μέση καθισμένος ο μητροπολίτης Χρύσανθος
Ο Δ. Φυλλίζης στο γραφείο του
Από επιστολόχαρτο του Δ. Φυλλίζη
Ο Δ. Φυλλίζης με τον πατριάρχη Αθηναγόρα στην Παναγία Σουμελά, γύρω στο 1958
Ένα από τα βιβλία που έγραψε ο Δ. Φυλλίζης
Το μέγαρο Μοσκώφ, στη Διαγώνιο-έργο του Δ, Φυλλίζη το 1924
Το μέγαρο Χατζηδημούλα (σημ. Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων), στην Ερμού με Καρόλου Ντηλ-έργο του Δ, Φυλλίζη το 1924
Το μέγαρο Κουκουμπάνη, στη Αγίου Μηνά 1 με Κατούνη-έργο του Δ, Φυλλίζη γύρω στο 1926
Οικοδομή στην πλατεία Αγίου Δημητρίου (γωνία Αγίου Δημητρίου με Σελεύκου)-έργο του Δ. Φυλλίζη το 1935
Τα σπίτια που έκλειναν την σημερινή Δημ. Γούναρη.
Χωρίς αριθμό πλέον αυτά μια και τα πήρε ο δρόμος, είναι από τα μακροβιότερα στο μέτωπο της παραλίας, μαζί με το Messageries Maritimes, με πάνω από 80 χρόνια ζωής.
Από τον Σπύρο Αλευρόπουλο, με φωτογραφικές και χρονολογικές συμβολές από τον Βαγγέλη Καβάλα
Φωτογραφικά τα δύο αυτά σπίτια είναι παρόντα ήδη από τις αρχές του 1890.
Εδώ δεξιά το 1895, το ανατολικό ήδη με αρκετά σημεία φθοράς
Εδώ αριστερά στο ανατολικό, οι κυρίες στο μπαλκόνι του.
Σ αυτό κατά τον Τομανά θα μεταφερθεί το ξενοδοχείο Ρόμα μετά την πυρκαγιά (πανσιόν κατά την JdS, διασημότερο ήταν το εστιατόριο που είχε ο Bastasini κάτω από το Ρόμα)
Το απόσπασμα από τον Τομανά. Επιβεβαιώνεται η αναφορά Γουγούση ότι το δυτικό ήταν το καφενείο του Μπακλέα που είχαμε δει στην αναζήτηση του Αλάμπρα.
το οποίο βλέπουμε εδώ μετά το Αλάμπρα
πριν το 1911
μετά το 1911
1913
Μπροστά στη Χειμάρας, του Μπακλέα δεξιά
Μεσοπολεμική
Πάνω από τους τρίποδες
Πίσω από τα παληκάρια, κατά την κατοχή
Απελευθέρωση
Τη δεκαετία του 50 όλα τα ισόγεια ως κέντρα εστίασης και αναψυχής
Αυγουστος 1959, ακόμη υπάρχουν.
Απόσπασμα αεροφωτογραφίας Βαγγέλη Καβάλα
Στα 1960 περίπου η διάνοιξη γίνεται πράξη. Πρώτο θύμα το κτίσμα δυτικά.
Απόσπασμα φωτογραφίας Βαγγέλη Καβάλα, άνοιξη του 1961.
Το ανατολικο κτιριο πρεπει να γκρεμιστηκε στα 1962
Λίγο αργότερα, περί το 1964 η Δημ. Γούναρη βλέπει θάλασσα.
1913 – Έφεδροι αξιωματικοί (Πολιτικοί Μηχανικοί) του πυροβολικού στο “Καραμπουρνού” Θεσσαλονίκης Από τον Νίκανδρο Καστανίδη