Saloni.ca Archive

Φθινοπωρινές εκδηλώσεις σε ήρεμα ακόμη νερά. Αριστερά του υπέρλαμπρου Μεντιτερανέ η Κομνηνών.

Κατά τα άλλα, στην τετράκωπο τζούνιορ γυναικών το πλήρωμα του ΝΟΘ επρώτευσε. 29/9/1940 Δίκωπος γυναικών τζούνιορ. Πρώτος ο ΝΟΘ. Συγγενείς και θιασώτες της θέας και του αθλήματος παρακολουθούν Μπροστά σχεδόν στο Φάληρο και την πολυκατοικία του Αριγκόνι (στο ύψος του σημερινού Μακεδονία Παλλάς), δίνεται η εκκίνηση των Κανόε Σίνιορ.

Το καφενείο του Μαλίκ μπέη στην πλατεία Βαρδαρίου. Η πιο παλιά διαθέσιμη απεικόνιση του καφενείου και της πλατείας Βαρδαρίου. Μπροστά στο καφενείο του Μαλίκ περνάει η Ειρήνης δεξιά από την ποτίστρα ένα άλλο καφενείο το οποίο λείπει από όλες τις άλλες λήψεις καθώς η πλατεία έχει διευρυνθεί και η ποτίστρα είναι ορατή από την Εγνατία.. Η φωτογράφιση έχει γίνει από κτήριο της Λαγκαδά. Το καφενείο του Μαλίκ αριστερά βρισκόμαστε στο κέντρο του Βαρδάρι και βλέπουμε την Εγνατία προς τη μεριά του Αλκαζάρ. Συλλογή Paul Albarel, του Μαλίκ αριστερά και μπροστά μας η Εγνατία. Το καφενείο και ευθεία μπροστά μας η Ειρήνη, οι γραμμές του τραμ στην Εγνατία. Κοντινή λήψη του καφενείου Μαλίκ “Μαυρίδη Αλεξάνδρου, ανάμνησις από το καφενείο του Μαλίκ”1929 Από τη συλλογή Παπατζήκα στο βιβλίο με τον Χρ. Ζαφείρη “Εν Θεσσαλονίκη 1900-1960” Ο χώρος της πλατείας σε αεροφωτογραφία του 1916 Μακεδονία 22-10 1931, ο ενοικιαστής του καφενείου Μαλίκ προσπαθεί όσο μπορεί να καθυστερήσει την κατεδάφισή του για την διάνοιξη της πλατείας. Παραπονούνται οι υπόλοιποι έμποροι της περιοχής. Μέσα της δεκαετίας του 30 η πλατεία έχει πάρει με τις διανοίξεις ουσιαστικά την μορφή που ξέρουμε σήμερα.

Αριστερά αρχή Μοναστηρίου, δεξιά η Λαγκαδά Ίσια μπροστά η Λαγκαδά τα κάρα με τα άλογα κρύβουν την ποτίστρα και την Ειρήνης δεξιά. Λαγκαδά, ποτίστρα ζώων και ανθρώπων, Ειρήνης Μικροατύχημα στην αρχή της Λαγκαδά. Πίσω από την ποτίστρα οπωροπωλείο Βενιζέλος. Δεξιά το περίπτερο με την καλλωπισμένη εμφάνιση καπνοπωλείο. Η κίνηση στην περίοδο των συμμάχων σχεδόν επιβάλλει και την παρουσία αστυνόμου με καθήκοντα τροχονόμου. Λίγο πιο μέσα στη Λαγκαδά βλέποντας τους Ρώσους στρατιώτες να αναχωρούν απ την πόλη. Το δέντρο μπροστά στο ξενοδοχείο. Ο λεμονατζής ακριβώς μπροστά στο ξενοδοχείο, από μια φωτογραφία της νοσοκόμας Sybil Biddlecombe Λούστροι κάτω από το ξενοδοχείο μπροστα στο μαγαζί που μάλλον είναι νωρίς για ν ανοίξει. “Ποτά και γλυκίσματα” Από την Λαγκαδά μια ματιά προς την Μοναστηρίου προς τα δεξιά μετά το ξενοδοχείο, ενώ ίσια απέναντι η 26ης Οκτωβρίου. Στις αρχές της Λαγκαδά, γωνία με Μοναστηρίου το ξενοδοχείο Κωνσταντινούπολις, και μετά παράγκες. Σε μια απ' αυτές English Bar. Από τον Θεόδ. Νάτσινα

Η Κεντρική Αστική Σχολή (που στέγασε, αργότερα, τα 34ο-35ο Δημοτικά σχολεία) στην Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, πριν το 1978. Φωτογραφίες της Σχολής που πάντα μας ξέφευγε στο σύνολό της.

Από τον Νίκανδρο Καστανίδη.

Ενταγμένο μέσα σ ένα δίκτυο αστικών σχολών στην πόλη μαζί με την Ιωαννίδειο Αστική Σχολή, την Αστική Σχολή της Ανάληψης και την Αστική Σχολή του Βαρδαρίου.

Πηγή φωτογραφιών: Οι φωτογραφίες και σχέδια προέρχονται από το ερευνητικό θέμα που είχε εκπονήσει ως φοιτήτρια η Θάλεια Μαντοπούλου, στα 1977 (οπότε υπήρχε ακόμα το σχολείο) με θέμα “Ο αρχιτέκτονας Ξενοφών Παιονίδης” κατατεθειμένο στην πανεπιστημιακή βιβλιοθήκη.

Για τον Παιονίδη υπάρχει και το άρθρο της κ. Μαντοπούλου “Ο αρχιτέκτων Ξενοφών Παιονίδης. Ένα σχεδίασμα για το έργο του” στο περιοδικό Θεσσαλονικέων Πόλις 1 (1997) σελ. 114-131. και κατόπιν χρησιμοποιημένες στην διπλωματική Εργασία της Χριστίνας Ρούσσου: Αποκατάσταση 40ου Δημοτικού σχολείου, Ελληνική Αστική Σχολή, Δ. Ιωαννίδη Σιατιστέως , Διατμηματικό Πρόγραμμα Μεταπτυχιακών Σπουδών, Πολυτεχνική Σχολή, ΑΠΘ, 2014. Ακόμη ένα αφιέρωμα εδώ: https://archive.saloni.ca/978

Από την εργασία της Θάλειας Μαντοπούλου “Ο αρχιτέκτονας Ξενοφών Παιονίδης”,1977, στην πανεπιστημιακή βιβλιοθήκη. Από την εργασία της Θάλειας Μαντοπούλου “Ο αρχιτέκτονας Ξενοφών Παιονίδης”,1977, στην πανεπιστημιακή βιβλιοθήκη. Από την εργασία της Θάλειας Μαντοπούλου “Ο αρχιτέκτονας Ξενοφών Παιονίδης”,1977, στην πανεπιστημιακή βιβλιοθήκη. Από την εργασία της Θάλειας Μαντοπούλου “Ο αρχιτέκτονας Ξενοφών Παιονίδης”,1977, στην πανεπιστημιακή βιβλιοθήκη. Μια ακόμη φωτογραφία του κτιρίου της Κεντρικής Αστικής Σχολής Θεσσαλονίκης, κάπως διαφοροποιημένη σε σχέση με την αρχική (όσον αφορά το αέτωμα της σκεπής). Πιθανότατα αυτή η φωτογραφία να είναι νεότερη και η αλλαγή να οφείλεται στο σεισμό του 1978. [Από το βιβλίο “Τα σχολεία της Θεσσαλονίκης”, του Κ. Τομανά, 1997, σελ. 31] Σε αεροφωτογραφία μετά την φωτιά του 17, Αριστερά σημειωμένο πάνω στον χαρτη. Ένα κομματάκι του πατούσε στην σημερινή Ιασωνίδου λίγο πάνω από την οδό Μόδη. Χτισμένο σχεδόν παράλληλα με την Οικοκυρική σχολή στην Εγνατία. Η δομή του Ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος, μέχρι το 1913-17, ήταν Δημοτικό-Ελληνικό σχολείο-Γυμνάσιο. Μια πρώτη νύξη για Αστικό σχολείο, αντί για Ελληνικό σχολείο, διατυπώθηκε από την επιτροπή σύνταξης νομοσχεδίου για την εκπαίδευση του υπουργού παιδείας Γ. Μιλήσης, το 1877. Κατατέθηκε στη Βουλή από τον ίδιο τον Μιλήση με την αφορμή της κατάθεσης αντίστοιχου νομοσχεδίου από τον διάδοχό του υπουργό παιδείας, Θ. Δελιγιάννη, την ίδια χρονιά, αλλά δεν συζητήθηκαν. Ο όρος Αστικά σχολεία προτάθηκε στο πολύκροτο νομοσχέδιο για την παιδεία, Τσιριμώκου-Γληνού, το 1913, το οποίο δεν καρποφόρησε. Ωστόσο, θεσπίστηκαν, με Βασιλικό διάταγμα του 1914, τα Αστικά σχολεία Θηλέων. Στο σχολικό σύστημα του Πατριαρχείου Κωνσταντινούπολής, που ήταν με την έγκριση της Οθωμανικής εξουσίας και εφαρμόζονταν στα Ελληνικά σχολεία της Οθωμανικής επικράτειας, ο όρος Αστικά σχολεία εμφανίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1880, όπως π.χ. στην Κωνσταντινούπολή, στη Θεσσαλονίκη στη Σμύρνη και σ’ άλλα κέντρα του υπόδουλου Ελληνισμού. Στη Θεσσαλονίκη, ειδικότερα, μια πρώτη αναφορά στον όρο αυτό επισημάνθηκε το 1893, στη Λογοδοσία της Εφορίας του Παρθεναγωγείου και φαίνεται, από τα μητρώα των μαθητριών, ότι υπήρχε σε λειτουργία η Αστική Σχολή Θηλέων από το ακαδημαϊκό έτος 1891-2. Μια πιθανή εξήγηση αυτής της διαφοροποίησης του Οικουμενικού Πατριαρχείου από το Ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα του 19ου αιώνα είναι ότι δεν θα μπορούσε να ζητηθεί η έγκριση από τις Οθωμανικές αρχές η λειτουργία μειονοτικών σχολείων με τίτλο: Ελληνικά σχολεία. Φαίνεται ότι το θέμα δεν έχει μελετηθεί από τους ιστορικούς της Ελληνικής εκπαίδευσης.

Προσπερνώντας την Ρακτιβάν, μια ματιά προς τα πίσω,πάντα επί της Αλ. Παπαδοπούλου, σε μια λήψη του Gaston Chérau και τοποθέτηση από την Μάρα Νικοπούλου.

Στην σκιά παραδίπλα γυναικόπαιδα, το καυτό καλοκαίρι του 1917

Η βρύση δεξιά δεν φαίνεται, βλέπουμε δυτικά, προς την Αλ. Παπαδοπούλου (τότε Σούτσου). Από την συλλογή του Paul Albarel αρ. φωτ. AD11028Dv0761490 Και από την αντίθετη μεριά, βλέποντας προς το Τσιναρλί Πάλι μια ματιά προς τα δυτικά προς την Αλ. Παπαδοπούλου (τότε Σούτσου).από τον Joseph Pigassou, αρ. φωτ. 253 Η βρύση με μια ματιά προς την συνέχεια της Κλειούς. προς τα ανατολικά Το πλάνο λίγο ανοίγει για να δούμε και το αντικρινο πεζοδρόμιο. Συμπεριλαμβάνοντας και το μαγαζί απέναντι Από την συλλογή του Paul Albarel, ίσως σε λήψη Joseph Pigassou. Ανεβαίνοντας λιγο προς τα πάνω την Κλειούς και κοιτάζοντας προς τα πίσω, η βρύση δεν φαίνεται δεξιά, απέναντι από τον καθισμένο κύριο, φαίνεται όμως σε μοναδική λήψη ολόκληρο το καφενείο, το σημερινό Ουζερί στο Τσινάρι.

αρ. φωτ. AD11028Dv0761476

1. Λήψη του Gaston Chérau 1915/16. Αναγνώριση από τον Ευστάθιο Ασλανίδη.

2. Λήψη του Gaston Chérau 1915/16. Αναγνώριση από τον Ευστάθιο Ασλανίδη.

3. Η βρύση στο βέλος

Τα σημεία λήψης στον χάρτη

“Ήρωά μου! Γλεντζέ μου! Δυο πιστόλια άδειασαν απάνω σου”. Το βράδυ 9.30 του Σαββάτου 6 Φεβρουαρίου 1932 στην οδό Αφροδίτης 51, ο Αλκής Πέτσας ετών 47 δέχθηκε 6 σφαίρες από πιστόλι Σμιθ μέσα στο καφενείο του. Μακεδονία 8/2/1932 Μεταφέρθηκε στο Δημοτικό Νοσοκομείο όπου εξέπνευσε. Οι σφαίρες τον είχαν διαπεράσει σε διάφορα σημεία του σώματός του, αλλά ένα εξ επαφής στον αριστερό κρόταφο ήταν αυτό που του προκάλεσε τον θάνατο. Επίσης έφερε τραύματα από μαχαίρι. Από την αρχή το πράγμα έδειχνε ότι υπεύθυνοι της δολοφονικής επίθεσης ήταν ο Παράσχος Αυγουλάς 35 χρονών και ο αδελφός του Χατζής 26 που είχαν έλθει πριν 4 μήνες από την Αθήνα. Καταγόμενοι από την Σμύρνη ήθελαν να θέσουν υπό τον έλεγχό τους διάφορα πορνεία και καφενεία της Μπάρας. Κυρίαρχος μέχρι τότε στην περιοχή ήταν ο δολοφονημένος Πέτσας Κωνσταντινοπουλίτης με πατριώτες του καθώς και με διάφορους Κρητικούς, όπως φαίνεται από κατοπινό δημοσίευμα. Οι αδελφοί Αυγουλά είχαν δημιουργήσει στο παρελθόν επεισόδια στην Λέσχη Κυβέλεια ενός Γκοβόρου. Μάταια η διευθύντρια του οίκου Αφροδίτης 38 η Ερασμία Γεωργίου, προσπάθησε θέλοντας να προστατεύσει τον αγαπημένο της Αλκή, να μεσολαβήσει. Το σενάριο της αστυνομίας είναι ότι τα αδέλφια με έναν φίλο τους, τον Νίκο (που έφερε παλτό ραγκλάν) επισκέπτονται τον Αλκή και τον πυροβολούν. Ο αστυνόμος Τζήκας ψάχνει τα αδέλφια στην πόλη, υποθέτοντας ότι δεν πρόλαβαν να διαφύγουν. 9/2/1932 Η κηδεία είναι πάνδημη για τα μέτρα της Μπάρας. Χιλιάδες κόσμος από Βαρδάρι μέχρι την εκκλησία των Αγίων Πάντων. “Η περιοχή Βαρδαρίου είναι εν από τα μεγαλύτερα τμήματα της πόλεως. Περικλείει κόσμον τον οποίον αγνοούμεν, δεν προσέχομεν, ζη ιδιόρρυθμα και έχει ιδικήν του μορφήν, χρώμα, ατμόσφαιρα κινήσεως και ζωής”. Παληκάρι της μπάτσικας ο Αλκής, μπορεί αγαπητικός, χασισοπότης και χασισέμπορος αλλά για το φιλότιμό του, στοκ. Δεξί χέρι της αστυνομίας, προστάτης των φτωχών, ο Αλκής αποτελούσεν σοβαράν εγγύησιν ησυχίας. Στον τεκέ του μέσα κορνιζαρισμένος ο Βενιζέλος. Κατά την κηδεία οι οίκοι ανοχής έκλεισαν. Εκήρυξαν αργίαν προς τιμήν του παλληκαριού. Αι ιερόδουλοι έκαμαν παρέλασιν προ του φερέτρου και εμοιρολόγησαν τον νεκρό H Ερασμία απαρηγόρητη.

“Ήρωά μου! Γλεντζέ μου! Δυο πιστόλια άδειασαν απάνω σου”. 5.000 ακολούθησαν την πομπή από Μοναστηρίου Λαγκαδά μέχρι την Αγ. Παρασκευή. Στις Νέες Φυλακές Σμυρνιώτες και Πολίτες συνεπλάκησαν. Ο Αλκής αν και μιζαδόρος και τεκετζής, ήταν άνθρωπος ευγενών συναισθημάτων. Αυτόν που αδικούσε τον ρεζίλευε. Στον τεκέ του Αλκή Πέτσα, ο Κέρκυρας,(πραγματικό όνομα Χρήστος Παπαδόπουλος) φίλος του Πέτσα είχε πυροβολήσει και τραυματίσει τον Παράσχο Αυγουλά. Ο Παράσχος Αυγουλάς δεν έδωσε στους αστυνόμους τον Κέρκυρα ξέροντας ότι πίσω από την απόπειρά του κρυβόταν ο Πέτσας. Την ημέρα της δολοφονίας τα αδέλφια Αυγουλά μαζί με Καρεκλίδη και Λόβα που αναζητούνται ως συνένοχοι επισκέφτηκαν την λέσχη του Γκοβόρου καθώς και το “Σμυρναϊκόν” όπου προκαλούν επεισόδια. Από εκεί μαζί με έναν Νίκο πήγαν στον τεκέ του Πέτσα και διαπράττουν τον φόνο. Αναζητούνται στα προσφυγικά της Αγ. Φωτεινής. Ποιος όμως ήταν ο Κέρκυρας; Νταής της Μπάρας, ιδιοκτήτης καφενείου, στο οποίο είχε δουλέψει και ο Τσιτσάνης πριν πάει στα Κούτσουρα του Δαλαμάγκα, ύστερα από σύσταση του Μουσχουντή που τον είχε ακούσει στο μαγαζί της οδού Ειρήνης.

Οι αναμνήσεις του Δαλαμάγκα από το βιβλίο του Λ. Παπαδόπουλου, με το απόσπασμα από εδώ: 11/2/1932 Συνελήφθησαν μετά από αξιοποίηση πληροφοριών οι Αυγουλάδες στον προσφυγικό συνοικισμό της Τούμπας στο ΑΠ 79 του συμπατριώτη τους Ευ. Αυλωνίτη. Ένας αστυνόμος τον είδε να έχει αγοράσει όλες τις εφημερίδες και αυτό του κίνησε υποψίες. Τον παρακολούθησαν κι έφτασαν στα ίχνη των Αυγουλάδων. Εκεί συνελήφθη και ο Καρεκλίδης. Στην είδηση της σύλληψης το 9ο Αστ. Τμήμα περιεζώσθη από πλήθος περιέργων και ενδιαφερομένων. Τουφεκισμό στους μπαμπέσηδες! φώναζαν. Ο Χατζής Αυγουλάς πήρε το φονικό πάνω του αθωώνοντας τον αδελφό του. Ως συνένοχο κατωνόμασε τον Καρεκλίδη. Ο Πέτσας εφταιξε, ισχυρίστηκε. Τους εξύβρισε καπηλικότατα, και τους αποκάλεσε αγαπητικούς. Στην συμπλοκή έγινε το κακό. Το πιστόλι τελικά δεν ήταν “Σμιθ” αλλά “(Γ)Κολτ(ς)”. Εξ αυτού λείπουν τόσες σφαίρες όσες διέτρησαν το σώμα του Αλκή. Στην ανάκριση αθώωσαν τον Καρεκλίδη απ την φερόμενη εμπλοκή του. Ο Χατζής ή Στέλιος ή Χαρίσιος Αυγουλάς μαζί με τον Αριστείδη Καρεκλίδη είναι ένοχοι. Δεν είμαστε σωματέμποροι και εκμεταλλευτές, είπαν. Ο Αλκής μας έθιξε λέγοντας μας αγαπητικούς. Αμυνθήκαμε. Μετά φοβηθήκαμε να βγούμε στο μεϊντάνι μήπως μας σκοτώσουν οι φίλοι του Αλκή. Ήμασταν έτοιμοι να παραδοθούμε αλλά μας προλάβατε. Ο Καρεκλίδης αρνήθηκε την ενοχή του. Οι αστυνομικοί και οι δημοσιογράφοι έχουν τις επιφυλάξεις τους. Ο Λόβας παρεμένει εξαφανισμένος. Συνελήφθη και ο Κέρκυρας, αλλά θ αφεθεί ελεύθερος.

12/2/1932 Η αναπαράσταση του φονικού μέσα στον τεκέ. Το μαγγάλι στο οποίο χτύπησε το θύμα και το διάτρητο από τις σφαίρες πανωφόρι του. Χατζής Αυγουλάς και Καρεκλίδης δεν είναι ούτε μπαμπέσηδες ούτε δολοφόνοι κατά τον συνήγορό τους. Εξασκούν το τίμιο επάγγελμα του πλανόδιου πωλητή υφασμάτων. Αναφορές σε παλιές καταδίκες του Παράσχου Αυγουλά. 13/2/1932 Παραδόθηκε ο Λόβας ή Προβελεγγιάδης. Μόλς χθές στο ¨Σμυρναϊκόν” έμαθε ότι καταζητούνταν και έσπευσε να παρουσιαστεί. Στην απολογία ισχυρίστηκαν ότι τυχαία περνούσαν δια της οδού Αφροδίτης και ο Πέτσας τους προσκάλεσε μέσα στον τεκέ του. Εκεί, χωρίς περιστροφές και με τόνο απειλητικό τους είπε: “Βρε τσογλάνια...δεν σας είπα να μην ξαναπατήσετε στ Σαλονίκη;”. Κατάπληκτοι οι κατηγορούμενοι ζήτησαν εξηγήσεις. Έξω φρενών ο Αλκής έχοντας καπνίσει χασίς εξήγαγε περίστροφο και το επέσειε μπροστά τους. Έμφοβοι οι κατηγορούμενοι έβγαλαν το περίστροφο και με κλειστά σχεδόν τα μάτια πυροβόλησαν τον φονευθέντα. Ο Λόβας πρόβαλε άλλοθι ότι τη στιγμή του φόνου ήταν στο ¨Σμυρναϊκόν”. Η ανάκριση προς το παρόν περιορίζεται στο κατά πόσον ο Πέτσας δολοφονήθηκε ανάνδρως ή κατόπιν έριδος και συμπλοκής 14/2/1932 Ο ανακριτής με την μαρτυρία ενός σωφέρ ταξί , του Χριστόφορου Ρουμελιώτη, θεωρεί ότι 4 είχαν εμπλακεί στο φονικό. 16/2/1932 Ο Αρμένιος ξυλουργός Βαχράν Σαμαρτζιάν ήταν σχεδόν αυτόπτης μάρτυρας. Διερχόμενος μπροστά από τον τεκέ, διέκρινε το θύμα μαζί με 4 άτομα. Μιλούσαν ήσυχα, αλλά όταν απομακρύνθηκε άκουσε πυροβολισμούς. 15/2/1932 αρχίζει η δικη της κακουργας πεθερας του καημένου Αθανασόπουλου. Η υπόθεση αυτή θα μονοπωλήσει γι αρκετό καιρό την εφημερίδα. Στις 7 Οκτωβρίου αρχίζει η εκδίκαση της υπόθεσης στις Σέρρες. Την επόμενη μέρα καταδικάστηκαν Στέργιος (Χατζής) Αυγουλάς και Καρεκλίδης. Οι άλλοι αθωώθηκαν Ενδιαφέρουσα η σημείωση στο τέλος. Εκ παραδρομής ο Αλκής Πετσάς αναφέρθηκε ως χασισοπότης. Κάτι σαν ο νεκρός, και μάλιστα ο φονευθείς, δεδικαίωται.

Φωτογραφίες και κάποιες ειδήσεις για μία από τις κεντρικές οδούς της Μπάρας. Τα σημεία λήψης αντιστοιχούν στα νούμερα του χάρτη. Αναγνώριση των σπιτιών από την Μάρα Νικοπούλου και τον Σπύρο Αλευρόπουλο. 1 Στην Ταντάλου βλέποντας ΒΑ την διασταύρωση με Αφροδίτης. Σήμερα Ταντάλου 30 2 Επί της Αφροδίτης το τελευταίο σπίτι πριν την Ταντάλου Σήμερα Αφροδίτης 21, βλέποντας δυτικά 3 Σήμερα Αφροδίτης 12-14 4 Αυτή και η επόμενη λήψη αφορούν στο ίδιο σπίτι. Σήμερα Αφροδίτης 12 5 Σήμερα Αφροδίτης 12 και ανατολικότερα 6 Το σπίτι των δύο προηγούμενων λήψεων (4 και 5) είναι το πρώτο δεξιά. Το μεθεπόμενο σπίτι, εκεί που το κορίτσι είναι στο σκαλοπάτι, είναι το ίδιο με τη λήψη της φωτογραφίας 3. Σήμερα Αφροδίτης 12, βλέποντας προς τα δυτικά Μακεδονία 18/6/1927. Αυτοκτονία για τα μάτια της Οβαδιά Ρασέλ, διευθυντρίας του Οίκου. Ο οίκος αυτός, μαθαίνουμε από τον Μ. Μ. Χαραλάμπους (Μυστική Ιστορία της Θεσσαλονίκης σ. 455-456) που παίρνει τα στοιχεία του από έναν επαγγελματικό κατάλογο του 1933-35, ήταν Αφροδίτης 5. Άλλοι οίκοι στην Αφροδίτης ήταν: Ιτσικα Σόνια Αφροδίτης 2 Σαμουήλ Σίρκα Αφροδίτης 3 Οβαδιά Ρασέλ Αφροδίτης 5 Ισάκ Σόνια Αφροδίτης 6α Αβράμ Σοφία, Αφροδίτης 7 Μεντές Εσθήρ Αφροδίτης 8 Μπέλφορ Φανή Αφροδίτης 9 Μπιλάχερ Γκ Αφροδίτης 10 Ισακ Δόρα Αφροδίτης 11 Ισάκ Σολνέ Αφροδίτης 11 Μουσών Μαρ Αφροδίτης 11 Γεωργιου Βικτωρία Αφροδίτης 11 Γεωργίου Ερασμία παρ Αφροδίτης 38 Λεβή Ρόζα παρ Αφροδίτης 38 Μπουρίνα Μαρ παρ Αφροδίτης 38

Για την Ερασμία Γεωργίου και τον εραστή της θα μιλήσουμε αύριο.

Ο μικρόκοσμος της οδού Αφροδίτης είχε να δώσει τροφή στις στήλες της εφημερίδας και με άλλα δράματα. Τον Σεπτέμβρο του 1932 ο Κοτζιάς αναίρεσε τον Περπινιάν, χασισοπότην

Ένα χρόνο νωρίτερα η Ρασέλ Κουνέ, κάτοικος της οδού Αφροδίτης κατήγγειλε τον πατέρα της Μποχώρ ετών 48, μικροπωλητή ότι την κακοποιούσε σεξουαλικά για ένα μήνα, έχοντάς την έγκλειστη στο σπίτι. Απέδρασε με τη βοήθεια του αδελφού της. Η απολογία του δράστη ήταν ότι χηρεύσας προ έτους δεν μπορούσε να βρει άλλη γυναίκα. Η ιστορία θύμισε στην μικρή μας πόλη τον γιατρό Ρουμπέν στη Βασ. Όλγας ο οποίος το 1925 συνήψε σχέσεις με την κόρη του και εγκαταλείποντας την Ελλάδα κατέφυγε στο Παρίσι, “όπου μέχρι σήμερα συνεχίζει το έγκλημά του”. 3/6/1931, η προσπάθεια να μπει μια τάξη στην αναρχία των οίκων και καταστημάτων που εξυπηρετούσαν με ποικίλους τρόπους τους επισκέπτες συναντά την βίαιη αντίδραση των κατοίκων. Φιντίου και Αφροδίτης είναι ακριβώς εκεί που λίγα χρόνια αργότερα θα αρχίσει να κτίζεται ο Ν. Σ. Σταθμός.

Εκφάνσεις του φοιτητικού κινήματος της Θεσσαλονίκης, από τον Νίκανδρο Καστανίδη.

Κώστας Α. Τριαρίδης (1938-2012), μια εμβληματική προσωπικότητα του φοιτητικού κινήματος της Θεσσαλονίκης, την περίοδο 1960-1967. Ήταν μαχητικός, ιδιαίτερα επικοινωνιακός και με μετριοπαθή πολιτικό λόγο. Υπήρξε ένα από τα ηγετικά μέλη των φοιτητών της Θεσσαλονίκης και στέλεχος της Ελληνικής Δημοκρατικής Νεολαίας (ΕΔΗΝ), δηλ. της νεολαίας της Ένωσης Κέντρου. Για το ρόλο του στους φοιτητικούς αγώνες, χαρακτηριστικό είναι το εξής απόσπασμα από το βιβλίο “Εμείς του ’60 οι εκδρομείς”, του Χρ. Ζαφείρη: “Μια από τις διαδηλώσεις …που παραλίγο … να προκαλούσε αιματοκύλισμα και πρόφαση για κήρυξη στρατιωτικού νόμου ήταν η πορεία της 17ης Δεκεμβρίου του 1962. Εκατοντάδες φοιτητές και ιδίως μαθητές γυμνασίων της πόλης εμποδίστηκαν στην πλατεία Σιντριβανίου από ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις, για να μην προχωρήσουν προς το Υπουργείο Βορείου Ελλάδος. Στην έκρυθμη κατάσταση ο εκ των ηγετών της πορείας και του φοιτητικού κινήματος της εποχής στη Θεσσαλονίκη, Ντίνος Τριαρίδης, άλλαξε το δρομολόγιο της πορείας κι έτσι ‘αφόπλισε” από προφάσεις την παρακρατική αστυνομία που προετοιμαζόταν να ανοίξει πυρ κατά των διαδηλωτών.” [σελ. 60]

Γεννήθηκε στο Κιλκίς και μετακόμισε στα μαθητικά του χρόνια, με την οικογένειά του, στη Θεσσαλονίκη. Αποφοίτησε από το Β’ Γυμνάσιο Θεσσαλονίκης, πήρε πτυχίο και διδακτορικό από την Ιατρική Σχολή του Α.Π.Θ. και, επιπλέον, σπούδασε πολιτικές επιστήμες στο Α.Π.Θ. Εκλέχθηκε αναπληρωτής Καθηγητής στην Ιατρική Σχολή του Α.Π.Θ. απ’ όπου συνταξιοδοτήθηκε.

Κατά τη διάρκεια της χούντας των συνταγματαρχών συνελήφθηκε ως μέλος του Πανελλήνιου Απελευθερωτικού Κινήματος (ΠΑΚ), βασανίστηκε και εκτοπίστηκε για 3 χρόνια. Με τη μεταπολίτευση, το 1974, υπήρξε ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ και πολιτεύτηκε στον νομό Κιλκίς. Εκλέχτηκε 4 φορές βουλευτής, την περίοδο 1989-1996 και έγινε υπουργός Μακεδονίας-Θράκης το χρονικό διάστημα 1993-1996.

Γύρω στο 1962, ο Κ. Τριαρίδης αγορεύει σε μεγάλη φοιτητική συγκέντρωση μπροστά στο Χημείο. 1960, συνάντηση του Κ. Καραμανλή με εκπροσώπους των φοιτητών, μεταξύ των οποίων και ο Κ. Τριαρίδης (ο τρίτος από δεξιά, όχι με τον κίτρινο κύκλο) Γύρω στο 1962, τα γραφεία της Ένωσης Κέντρου στη Θεσσαλονίκη (σημ. Τσιμισκή 36) Δεκαετία 1990, Κ. Τριαρίδης Ο Κ. Τριαρίδης υπεύθυνος του περιοδικού “Φοιτητική”, το 1960 Ο Κ. Τριαρίδης επίσημος ομιλητής στην έναρξη της Φοιτητικής Εβδομάδας του 1962 Ο Κ. Τριαρίδης ομιλητής σε συγκέντρωση φοιτητών, το 1963