Saloni.ca Archive

1943, μερικοί απ' αυτούς που ανέλαβαν εβραϊκά καταστήμα της Θεσσαλονίκης, μετά τον εκτοπισμό τους. Από τη διπλωματική εργασία της Κατερίνας Ρούσσου: “Η γενοκτονία των Εβραίων της Ευρώπης : εικόνες και στερεότυπα μέσα από τη ναζιστική προπαγάνδα : ο αντισημιτικός λόγος της Νέας Ευρώπης της Θεσσαλονίκης (Απρίλιος 1941 – Δεκέμβριος 1943)” Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, 2003, σελ. 159 [ http://ir.lib.uth.gr/handle/11615/13362

Μουσουλμανική κηδεία κατεβαίνει την Εθνικής Αμύνης στα 1916/17 και προσπερνά την πρώην Σχολή Αξιωματικών, κι έπειτα Ερυθρό Σταυρό, Προσφυγικό Νοσοκομείο κλπ, νυν Γεννηματά

Αναζητώντας χρώμα στην βόλτα το συναντάς. Και την δροσιά και τα νιάτα και μια δόση ξεγνοιασιάς. Όταν έχεις χρώμα να φωτογραφίσεις συναντάς την περηφάνια ενός ξυπόλητου ανθρώπου. Ρομά στην παραλία της Θεσσαλονίκης, χρόνια κατοχής.

1928, ένα από τα πρώτα ίχνη της Ψυχανάλυσης στη Θεσσαλονίκη από τον Νίκανδρο Καστανίδη.

Ο νευρολόγος-ψυχίατρος Δημήτριος Θ. Κουρέτας (1901-1984) έδωσε διάλεξη για την Ψυχανάλυση, στις 5-2-1928, στον Δικηγορικό Σύλλογο Θεσσαλονίκης, με θέμα: “Περί της Ψυχαναλύσεως του Φρόυντ ή περί της ψυχολογίας του ασυνείδητου”. Αυτή ήταν η πρώτη επισήμανση από ψυχίατρο στην Ελλάδα της νέας, τότε, θεωρίας του αυστριακού Σίγκμουντ Φρόυντ (1856-1939) για την ψυχική κατάσταση του ατόμου (η οποία βασιζόταν στα ερεθίσματα που λαμβάνει στην διάρκεια της ζωής του, από τη παιδική ηλικία κι έπειτα). Κάποια ίχνη των σχετικών ιδεών του Φρόυντ στην Ελλάδα είχαν παρουσιαστεί από παιδαγωγούς και φιλόσοφους, π.χ. από τον Μανόλη Τριανταφυλλίδη (1883-1959) στο άρθρο: “Η αρχή της γλώσσας και η φροϋδιανή ψυχολογία”, του 1915, που δημοσιεύτηκε στο Δελτίο του Εκπαιδευτικού Ομίλου και από τον Γιάννη Ιμβριώτη (1898-1979) η δημοσίευση: “Ψυχανάλυση. Έκθεση των θεωριών του S. Freud”, το 1924, επίσης στο Δελτίο του Εκπαιδευτικού Ομίλου. Από σύμπτωση ο Μ. Τριανταφυλλίδης κι ο Γιάννης Ιμβριώτης δίδαξαν στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, αλλά κι ο Δ.Θ. Κουρέτας δίδαξε στη Ιατρική Σχολή του ίδιου πανεπιστημίου, την περίοδο 1943-1948.

Αξίζει να σημειωθεί ότι όταν ο Κουρέτας ήρθε στη Θεσσαλονίκη, το 1927, ζήτησε να κάνει μια ομιλία στον Ιατρικό Σύλλογο της πόλης και όπως ο ίδιος εκμυστηρεύτηκε στα τέλη της ζωής του: “υπέβαλα και το κείμενον, αλλά συνάντησα αντίδρασιν εις την αίτησιν μου αυτήν και απερρίφθη, διότι κάποιος, μέλος του διοικητικού συμβουλίου, ο οποίος είχε κάνει μετεκπαίδευσιν εις την Βιέννην, κατά την διάρκειαν του πρώτου παγκοσμίου πολέμου, παρηκολούθησε μερικά μαθήματα του Freud και είδε ότι είχε αντίδρασιν εκεί εις την πατρίδα του. Φαίνεται ότι είπε πως η ψυχανάλυσις αντίκειται προς τα χρηστά ήθη των Ελλήνων, πως είναι μίασμα και προκαλεί ψυχοφθοράν. Κατόπιν αρνήσεως του Ιατρικού Συλλόγου, κατέφυγα εις τον Δικηγορικό Σύλλογον”. Η ομιλία αυτή δημοσιεύτηκε το 1928 στο περιοδικό “Ελληνική Ιατρική” της Θεσσαλονίκης.

Το πιο σημαντικό, ίσως, ήταν η αντίδραση αυτή, η οποία αποκρυσταλλώθηκε στο διανοητικό περιβάλλον της Ελλάδας και της Θεσσαλονίκης τις επόμενες δεκαετίες, όταν η Ψυχανάλυση άρχισε να αναπτύσσεται. Η αντίδραση αυτή προέρχονταν από το θρησκευτικό κατεστημένο σε συνδυασμό με την καθιερωμένη ψυχιατρική υπερσυντηρητικότητα και υποθάλπονταν από δημοσιογραφικά μέσα ενημέρωσης, όπως π.χ. η Μακεδονία.

Του 1920, πιο σωστά “Περί ψυχολογίας του ασυνειδήτου” Ο Δημήτριος Θ. Κουρέτας (1901-1984) γεννήθηκε στην Τρίπολη. Άρχισε τις ιατρικές του σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και τις ολοκλήρωσε στη Στρατιωτική Σχολή της Λυών όπου ολοκλήρωσε και το διδακτορικό του. Το 1927 επέστρεψε στην Ελλάδα και εντάχθηκε στο 401 Στρατιωτικό Νοσοκομείο με το βαθμό του ανθυπίατρου και το 1935 ανέλαβε τη διεύθυνση της Ψυχιατρικής Κλινικής του Νοσοκομείου αυτού. Το 1937 εξελέγη Υφηγητής της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Αθήνας. Το 1943 εκλέχθηκε Καθηγητής Νευρολογίας και Ψυχιατρικής στη νεοϊδρυθείσα τότε Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, ενώ είχε ήδη παραιτηθεί από τον Στρατό. Την έδρα αυτή κράτησε μέχρι το 1948. Το 1946 μέχρι το 1951 συμμετείχε στην πρώτη ελληνική ομάδα Ψυχανάλυση που υποστηρίχθηκε από την πριγκίπισσα Μαρία Βοναπάρτη γαλλικής καταγωγής και σύζυγο του πρίγκιπα Γεωργίου, αδελφού του τότε βασιλιά της Ελλάδας. Η ομάδα αυτή απαρτίζονταν από τη Μαρία Βοναπάρτη, τον ποιητή Ανδρέα Εμπειρίκο, το Ψυχίατρο Γεώργιο Ζεβιτζιάνο και τον Καθηγητή της Ψυχιατρικής Δημήτριο Κουρέτα. Το εποχή αυτή ο Κουρέτας ψυχαναλύθηκε στον Α. Εμπειρίκο, ο οποίος είχε τη δυνατότητα να ψυχαναλύσει από το 1935, γιατί είχε ήδη ψυχαναλυθεί στο Παρίσι την περίοδο 1926-1931. Το 1964 εκλέχθηκε Καθηγητής Ψυχιατρικής στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και εφάρμοσε τις ψυχαναλυτικές μεθόδους στο Αιγινήτειο Νοσοκομείο μέχρι το 1968 που συνταξιοδοτήθηκε. Ανακοίνωση των δημοσίευσεων στο περιοδικό “Ελληνική Ιατρική”, το 1928, όπου περιλαμβάνεται και η ομιλία του Κουρέτα στον Δικηγορικό Σύλλογο Θεσσαλονίκης Η ομιλία του Κουρέτα, το 1928, περιλαμβάνεται στο “Ανθολόγιο Ελληνικών Ψυχιατρικών Κειμένων”, του 2006. Όπως είναι φυσικό περιλαμβάνεται και στην αγγλική μετάφραση του “Άνθολόγιου Ελληνικών Ψυχιατρικών Κειμένων”, του 2011. Το άρθρο του Μ. Τριανταφυλλίδη, του 1915. Αξίζει να σημειώθεί ότι ο Τριανταφυλλίδης αναλύθηκε στη Γερμανία, πριν επιστρέψει στην Ελλάδα το 1912. Ανάτυπο της δημοσίευσης του άρθρου του Γιάννη Ιμβριώτη Η υπονόμευση της θεωρίας του Φρόυντ από τη “Μακεδονία” Μια ακόμη υπονόμευση από την ίδια εφημερίδα Και μια τρίτη υπονόμευση από την “Μακεδονία”

Η πρώτη μορφή της Λέσχης γύρω στα 1916-17 1918. Η οριστική μορφή της λέσχης. Η είσοδος από την Βασ. Γεωργίου Η λέσχη στα τέλη του 17

Στον ασφαλή ίσκιο με θέα την θάλασσα και τα καράβια της Ο νοσοκόμος Alexis απολαμβάνει θέα, ποτό και μοναξιά στην Λέσχη. Μία από τις αίθουσες εστίασης των αξιωματικών.

Μακεδονία 13/6/1930 Η Θεσσαλονίκη ήταν βάση συμμαχική. Άγγλοι, Γάλλοι, Ιταλοί, Ρώσσοι, Σέρβοι, αποικιακοί, Μαροκινοί, Σενεγαλέζοι και Ινδοί πήραν την παλιά ήρεμη μορφή της πόλης και την κατακουρέλιασαν. Εφτιαξαν μια πόλη βοερά και σαλατοποιημένη. Οι Αρχές της πόλης ήταν μια στρογγυλή αστειότης. Πολλές διοικήσεις και Αστυνομίες. Σ αυτήν την ατμόσφαιρα οι Γάλλοι αξιωματικοί βρέθηκαν με μια λέσχη. Μια τυπική άδεια δόθηκε εκ των υστέρων μάλιστα. Στην αρχή δεν είχε σημασία. Ήταν μια φιλοξενία. Μετά τον πόλεμο θα έπαιρναν την ξυλεία τους και θα μπάρκαραν. Όμως μέσα στο κλίμα της νίκης του 1918 ο πρόεδρος της Γαλλικής Λέσχης είπε ότι οι πολεμιστές δεν θέλουν να φύγουν από την πόλη. Τότε ο νομάρχης κ. Ντελακοβίας ενθουσιασμένος σήκωσε το ποτήρι του και ... παρεχώρησε τον τόπον. Το ίδιο βράδυ υπογράφηκαν τα χαρτιά. Το 1920 όταν ξεσήκωσαν έναν θόρυβο οι εφημερίδες και η υπηρεσία Σχεδίου πόλεως χάραξε τα έργα γύρω από το Λ. Πύργο έμπαινε πάντα το θέμα με την παραχώρηση. Οι αρμόδιοι δεν ήθελαν να κακοκαρδίσουν την Γαλλία. Ήταν λεπτό το ζήτημα. Διαβήματα έγιναν αλλά οι Γάλλοι ανένδοτοι, έχοντας την υπογραφή του νομάρχη. Β μέρος 14/6/1930 Η υπηρεσία Σχεδίου πόλεως έκανε ό,τι μπορούσε. Στην σύσκεψη στα γραφεία της το 1920 με τον δ/ντή Διοικήσεως και τον Δήμαρχο οι τελευταίοι ήταν υποχωρητικοί: και οι Γάλλοι να φύγουν και οι Γάλλοι να μην δυσαρεστηθούν. Προτάθηκε τότε να τους δώσουν ως αντιπαροχή ένα οικόπεδο αλλού να το κάνουν ό,τι θέλουν στην Δεσπεραί δίπλα στο πεδίο του Άρεως. Και πάλι τίποτε όμως δεν έγινε. “Οι κάτοχοι των παραπηγμάτων δεν εσκοτίζοντο δια τίποτε. Διασκέδαζον και εχόρευον μέσα εις την ευρύχωρην αίθουσαν της Σολιταριτέ. Μέλη της, οι ολίγοι παροικούντες Γάλλοι και όλοι οι Ισραηλίται”. Δεν ελπίζω να γίνει τίποτε. “Οι Γάλλοι, οι λεβαντίνοι και οι Ισραηλίται της Σολινταριτέ, θα εξακολουθούν να παίζουν το μπιλλιάρδο των και να χορεύουν, εις υγείαν ημών των κορόιδων ευσεβών και Ορθοδόξων Χριστιανών. Δια πολύν φαίνεται καιρόν ακόμη. Εκτός εάν...” Ο Θεοδωρίδης που υπογράφει το άρθρο, δίνει φυσικά και τις απαραίτητες αντισημιτικές πινελιές, πιστός στην πολιτική που χάραξε η Μακεδονία από τη στιγμή που η διεύθυνση ανατέθηκε στον διαβόητο Φαρδή. Και δεν ήταν ο μόνος. Είμαστε λίγο καιρό πριν το Κάμπελ και η ΕΕΕ εκθειάζεται και προβάλλεται καθημερινά από τα φύλλα της. Αυτός ο όχι και τόσο ανεξήγητος συγχρωτισμός βενιζελισμού και φασισμού στα τοπικά καθέκαστα είχε ακόμη δρόμο να διαβεί. Αρχές 1930 η λέσχη έχει εκκαθαριστεί, ο κήπος της ΧΑΝΘ δεξιά υπό διαμόρφωση. Ο κήπος της ΧΑΝΘ σχεδόν έτοιμος, το οικόπεδο της Λέσχης ένας μικρός κήπος. Ο κήπος της ΧΑΝΘ έτοιμος τέλη της δεκαετίας 30 Αρχές κατοχής, στην θέση της Λέσχης έχει κτισθεί το Βασιλικό θέατρο (1939), απόσπασμα αεροφωτογραφίας από την συλλογή του Μηνά Δρεστηλιάρη. Το βασιλικό θέατρο στα χρώματα του πολέμου. Οι Γερμανοί φροντίζουν να μην ξεχνιούνται. Δύναμη μέσω της διασκέδσης.

Η δημοπρασία τελειώνει, ο Κήπος του Λευκού Πύργου είναι έτοιμος ν αρχίσει να γράφει την δική του ιστορία.

11/2/1907 O Μουσταφά Μπέη και o Μαϊρ Καράσσο, ως ενοικιαστές, ανακοινώνουν ότι υπέγραψαν ενοικιαστήριο 7 ετών και επιθυμούν να υπενοικιάσουν τις εγκαταστάσεις θαλασσίων λουτρών σε όποιον πεπειραμένο από τέτοια ενδιαφέρεται. Ο Kήπος θα (ξανα)ανοίξει 1 Μαρτίου του 1907. 7/3/1907 Οι ενοικιαστές προσέλαβαν τον Διονύση Λάππο, πρώην διευθυντή του Ολύμπια, και τον Elie Noah, τον διευθυντή του Θεάτρου Eden στην επιχείρησή τους. Ο πρώτος θα διευθύνει την μπυραρία και το ζαχαροπλαστείο και ό,τι έχει να κάνει με τον Κήπο. Ο δεύτερος θα αναλάβει την διεύθυνση των θεαμάτων. Το όνομά του από μόνο του εγγυάται την επιτυχία. Ήδη έχει ξεκινήσει συζητήσεις με μια γαλλική κομπανία για οπερέτες. 17/3/1907 Ο υπέροχος Κήπος ανοίγει προς το τέλος της εβδομάδας. Μας υποσχέθηκαν παράσταση όπερας λίγες μέρες μετά τα εγκαίνια. 25/3/1907 Ο κήπος μόλις άνοιξε. Ιδιαίτερο γούστο και καθαριότητα 4/4/1907 Ιταλική θα είναι η όπερα, Τραβιάτα υπό την διεύθυνση του κ. Labruna. Οι κύριοι Σκουλής και Τεγόπουλος υπενοικίασαν το εστιατόριο. Αυτοί με την σειρά τους προσέλαβαν μάγειρα με μεγάλη φήμη. Οι εγκαταστάσεις λουτρών είναι θαυμάσιες, ξεχωριστές για άνδρες και γυναίκες αλλά με εξαιρετική καθαριότητα. Δεν το πιστεύετε; Πηγαίνετε από κοντά να το δείτε. 29/4/1907 Η είσοδος στον Κήπο ορίστηκε σε 1 πιάστρο για τους μεγάλους και 20 παράδες για τους μικρούς. Το εισιτήριο είναι έναντι μίας κατανάλωσης.

(για να καταλάβουμε τις τιμές, το φύλλο της Journal κοστίζει 1 πιάστρο, το ψωμί α' ποιότητας 78 παράδες).

Επινοούνται διάφοροι τρόποι να προσελκυστεί περισσότερος κόσμος.

6/5/1907 Μια ωραία ιδέα. Οι νταντάδες και οι δασκάλες μικρών παιδίών έχουν δικαίωμα ελεύθερης εισόδου καθ όλη τη διάρκεια της ημέρας.

9/5/1907 Τα σαββατοκύριακα και τις ημέρες αργίας 1 πιάστρο η είσοδος έναντι κατανάλωσης 20 παράδων. Από τη μία το μεσημέρι ένα πιάστρο η είσοδος αλλά χωρίς κατανάλωση. Τις καθημερινές τα πρωινά είσοδος ελεύθερη, ενώ τα απογεύματα είσοδος 1 πιάστρο έναντι κατανάλωσης 20 παράδων. Αυτά θα ισχύσουν από αύριο 10 Μαϊου

13/5/1907 Άλλη πηγή εισόδων η λοταρία.

10/6/1907 Η ιταλική παροικία διοργανώνει πάρτυ για τους Ιταλούς ναύτες, το αναφέρει κι ο Κολώνας στο βιβλίο του για τις εξοχές ως μεγάλο γεγονός στη σ.190 με χίλιους προσκεκλημένους . Τα εισιτήρια έχουν διαβάθμιση θέσης, αλλά δίνουν το δικαίωμα ένας άνδρας να συνοδεύει δύο γυναίκες.

Η αναλογία σντρών γυναικών δεν αναφέρεται για ν αντικατοπτρίσει τα μουσουλμαικά έθιμα, αλλά μάλλον για να εξυπηρετήσει τα ναυτάκια. 17/6/1907 Τα μπάνια στον κήπο αρχίζουν την προσεχή Κυριακή. Κάθε θυσία καταβλήθηκε προκειμένου να εξασφαλιστούν η καθαριότητα και οι ανέσεις. Επίσης καθαρίστηκε ο βυθός της θάλασσας και στρώθηκε άμμος ( ; )

11/7/1907 Έρχονται και ξανάρχονται ενθουσιασμένοι να κάνουν μπάνιο. Υπάρχουν και δελτία συνδρομής που πουλιούνται στο μαγαζί του Ρούσο και Σκάπα, απέναντι από το Στάιν στη Σαμπρή Πασά. Οι καμπίνες από το καλοκαίρι του 1907 και μετά Επίσης κι εδώ. Πάντως δεν μακροημέρευσαν. 8/8/1907 Έχουν γίνει συστάσεις στους καπετάνιους να μην πλησιάζουν στους λουόμενους στον Λ. Πύργο. Ο κάπετάνιος μάλιστα του πλοίου ν. 58 ενοχλεί πηγαίνοντας πολύ κοντά εκεί που κάνουν μπάνιο οι κυρίες. Οι επιχειρηματίες του πάρκου θα διαμαρτυρηθούν. Δεν είναι πετυχημένες όλες οι εκδηλώσεις 27/2/1907 Ένας βιολονίστας θα έδινε ένα σουαρέ στον Κήπο, ελλείψει όμως θεατών η εκδήλωση ματαιώθηκε.

Η Journal πάντως έχει πλήθος αναφορών σε πετυχημένες εκδηλώσεις με ξένους κυρίως καλλιτέχνες όλα αυτα τα χρόνια. 23/3/1908 Ο ενοικιαστής του Ολύμπια και του Κήπου μόλις νοίκιασε και το Σπλέντιτ. Ως ενοικιαστής του Κήπου αναφέρεται εδώ ο Κωνσταντίνος Ρώμπαπας. Δεν είναι ξεκάθαρο πότε ακριβώς μεταβιβάστηκε η ενοικίαση στον Κοζανίτη επιχειρηματία. 6/7/1908 Τα σαββατοκύριακα ιδίως γίνεται πατείς με πατώ σε. Ο κ. Ρώμπαπας θα πρέπει να φροντίσει να επεκτείνει την εγκατάστασή του. Ακολουθεί παρουσίαση καλλλιτεχνών. Ο κόσμος παραπονιέται ότι οι καλλιτέχνες δεν έχουν πλούσιο ρεπερτόριο. 25/10/1908 Μαθαίνουμε την ύπαρξη κινηματογράφου (του κ. Ηλιόπουλου) στο χειμερινό θέατρο του κήπου. Το φιλμ πήρε φωτιά και επακολούθησε πανικός. Δύο θεατές τραυματίστηκαν σοβαρά. Ο κ. Matley υπεύθυνος για τον ηλεκτρισμό του πάρκου δεν ευθύνεται. Μάλιστα όντας παρών στο ατύχημα πήρε την απόφαση να χειρίζονται τις μηχανές προβολής μόνον πιστοποιημένοι οπερατέρ.

4/4/1909 Κινηματογράφος στο Πάρκο η Πρόοδος. Κυριακές και Πέμπτες αλλάζει το πρόγραμμα.

Το θερινό θέατρο και ο κινηματογράφος δίπλα του. Μετά τον Αύγουστο του 1916 από ιταλικό φιλμ παρμένο από τον Λευκό Πύργο. Από την πίσω πλευρά η οθόνη του κινηματογράφου στα 1917 Κι ένα περίεργο επεισόδιο με την ανάμειξη ενός Βούλγαρου γραμματέα του προξενείου και ενός Ρώσου δημοσιογράφου. Συνελήφθησαν επειδή ως τζαμπατζήδες έβλεπαν από βάρκα την προβολή ενός έργου. Μακεδονία 30/5/1912 Περίπου την ίδια περίοδο και πριν κατασκευαστούν οι γραμμές για το τρενάκι της Μίκρας (Ιανουάριο του 1917). 22/8/1909 Πάρκο η Ένωσις. Μετά την επανάσταση των Νεότουρκων Κάποια στιγμή ανάμεσα στο 1917 και τον Ιανουάριο του 1918 τον κινηματογράφο και το υπαίθριο θέατρο αντικαθιστά μια ογκώδης και επιμήκης κατασκευή που φαίνεται στις φωτογραφίες του 1918. Εδώ δεξιά από τον Λ. Πύργο. Ο θερινός κινηματογράφος βρήκε μάλλον χειμερινή στέγη. Η ίδια αυτή κατασκευή (πιθανότατα αίθουσα κινηματογράφου) τον Ιανουάριο του 1918 κατά τα Θεοφάνεια. Μακεδονία 23/11/1918 Ρώμπαπας και Ιμβράκης. Η ονομασία απλώς Κήπος του Λευκού Πύργου Μακεδονία 17/8/1920 Κατεδάφιση μαγαζιών δίπλα στον Κήπο του Λευκού Πύργου. Σιγά σιγά καθαρίζεται ο χώρος μετά την αποχώρηση των συμμαχικών στρατευμάτων. Πανελλήνιο Συνέδριο Εφέδρων Αξιωματικών 20 Μαϊου 1926. Φωτογράφος η Σαπφώ Μιχαλά. Αρχιτεκτονικές λεπτομέρειες σε μεγένθυση της προηγούμενης φωτογραφίας. Φωτογραφία ίσως πιο μετά από το 1930, που δείχνει το επίμηκες κτήριο σε φάση κατεδάφισης. Το προτελευταίο καλοκαίρι του Θεάτρου Κήπου. 1955. Το επόμενο καλοκαίρι, το 1956, το θέατρο του Λευκού Πύργου γκρεμίζεται.

5 Απριλίου 1906 Κτίζεται ο κήπος και έχει την ονομασία “Splendide”. Σε λίγες μέρες θα παραδοθεί στο κοινό. Αναφέρεται ως διευθυντής ο Κων. Ρώμπαπας.

Από τον Zepdji, η γνωστή λήψη κατά την κατασκευή του Κήπου το 1906.

Στις 11 Ιουνιου 1906 ο κήπος “Splendide” δεν έχει ανοίξει ακόμη, αναμένεται με ανυπομονησία. Ο Ρώμπαπας κάνει τη σχετική διαφήμιση στην εφημερίδα, με τη μορφή συνέντευξης: Στις 15 Ιουνίου θα έχουμε την ευκαιρία να χειροκροτήσουμε τον κ. Gardet και τους ηθοποιούς του. Τίποτα όμως ακόμα δεν είναι σίγουρο. Θα κάνουν την παράσταση σε μια προσωρινή σκηνή και οι θεατές δεν θα μπορούν να είναι πάνω από δύο χιλιάδες. Ακόμη δεν είναι έτοιμα όλα τα κτήρια. Συνολικά θα κτιστούν ένα ζαχαροπλατείο, ένα εστιατόριο, θερινό θέατρο[...] Όλα αυτά θα είναι έτοιμα σε 4 περίπου μήνες. 30 γκαρσόνια με στολή, πολλοί κηπουροί, ακόμη κι εισαγόμενοι από την Ευρώπη, θα πλαισιώνουν αυτό το στολίδι που συμπληρώνει τη λεωφόρο Χαμιντιέ δεν θα καταλήγει πλέον σε μια αποθήκη ή ένα απαίσιο εργοτάξιο αλλά στις ασημένιες αντανακλάσεις της θάλασσας. Σημειώστε ότι η είσοδος είναι ελεύθερη, με την έννοια ότι το 1 πιάστρο που θα πληρώσετε στην είσοδο είναι έναντι κατανάλωσης.... Είναι “το σπίτι του Σωκράτη που μεταφέρθηκε στους κήπους της Ακαδημίας” απαλλαγμένο όμως από μαθήματα και μαιευτικές συζητήσεις. Η είσοδος του Κήπου Οι εργασίες έχουν σχεδόν ολοκληρωθεί. Λίγο αργότερα θα κατασκευαστεί και η σκηνή θεάτρου αριστερά καθώς και μια οθόνη κινηματογράφου. 13/8/1906 Τίθεται σε δημοπρασία η ενοικίαση των κατασκευών του κήπου για μια περίοδο 3 ή 5 ετών, ενώ οι παραστάσεις έχουν ήδη αρχίσει, όπως φαίνεται ακριβώς από κάτω. Οι διευθύνοντες αδιαφορούν ή δεν μπορούν να χειριστούν αποτελεσματικά τα προβλήματα. Αύγουστο και Σεπτέμβριο του 1906 τα παράπονα και οι γκρίνιες για τις υπηρεσίες στον Κήπο.

Είναι ενδεικτικό το κλίμα κατά τη μεταβατική περίοδο λειτουργιας του συγκροτήματος.

Υπάρχει ήδη κάποιος που προσφέρει 1200 λίρες ετήσιο ενοίκιο. Στις 18 Οκτωβρίου θα γίνει η οριστική κατακύρωση της ενοικίασης.

Λίγο πριν λήξει η δημοπρασία στις 1/11/1906 εμφανίστηκε ο καινούριος ενοικιαστής, στον οποίο κατακυρώθηκε ο Κήπος. Προσέφερε 1655 λίρες τουρκικές ετησίως.

Οι χρήσεις γης ανατολικά του Λ. Πύργου.

Το Οθωμανικό Δημόσιο έχει αποφασίσει να φτιάξει ένα κτίσμα με κήπο δίπλα στον Λ. Πύργο. Όσοι επιθυμούν την ενοικίασή του ας απευθυνθούν.... Journal de Salonique 9/3/1905 3 Αυγούστου1905. Το Δημόσιο αρχίζει σε περίπου 15 μέρες την κατασκευή του νέου Κήπου, στο χώρο δίπλα στον Λευκό Πύργο που χρησίμευε ως εργοτάξιο της Εταιρείας Λιμένος. Ο χώρος θα φιλοξενεί ένα θέατρο, ένα καφέ και ένα περίπτερο. Θα καλύπτει 13000 τετρ πόδια (1200 τετρ μέτρα περίπου) και μπορεί να επεκταθεί ανάλογα με τις ανάγκες. Θα γίνουν επίσης και εγκαταστάσεις για θαλάσσια λουτρά αντρών και γυναικών 26 Ιουνίου 1905 Ένα τηλεγράφημα από το Παρίσι μας ανακοινώνει την αναχώρηση του κ. Robert για Θεσσαλονίκη, της Εταιρείας Bartisol. Ο κ. Robert κάνει το ταξίδι με σκοπό να επισπεύσει την δραστηριότητα στις εργασίες διαπλάτυναης της παραλίας της πόλης μας, οι οποίες αυτή τη στιγμή βρίσκονται στο στάδιο της βύθισης ενός στρώματος από πέτρες (enrochement-λιθορριπή) πάνω στην οποία θα τοποθετηθεί η σειρά των τεχνητών μπλοκ, των οποίων η κατασκευή προχωράει στο εργοτάξιο του Λευκού Πύργου. Μας υπενθυμίζουν ότι κατά τη διάρκεια της παραμονής του εδώ, ο κ. Robert, έχει την πρόθεση να μελετήσει διάφορα σχέδια όπως την κατασκευή ενός κεντρικού σιδηρ. Σταθμού, ενός εργοστασίου για τον ηλεκτρικό φωτισμό του λιμανιού κλπ. Πρόκειται για την διαπλάτυνση της παραλίας κατά 8 μέτρα το 1905 Ενδεχομένως αυτοί οι σωροί δίπλα στον Λ. Πύργο να είναι το εργοτάξιο της Εταιρείας Λιμένος, με ξύλινα υλικά, μπλοκ, που χρησιμοποιεί κατά την διαπλάτυνση. Αν αυτό ευσταθεί τότε η φωτογραφία του Zepdji είναι του 1905. Λίγο αργότερα τα υλικά είτε έχουν φύγει είτε δεν εμποδίζουν. Ο χώρος πάντως διατίθεται για παραστάσεις τσίρκο τον Ιούλιο, ενώ τον Οκτώβριο για αγώνες πάλης με πεχλιβάνηδες για μια βδομάδα. Είσοδος 1 πιάστρο (γρόσι). Όποιος θέλει να προκρατήσει θέση θα πληρώσει 3 πιάστρα.

Γεράσιμος Η. Πεντόγαλος (1927-2012), από τον Νίκανδρο Καστανίδη.

Δίδαξε την ”Ιστορία της Ιατρικής” στην Ιατρική Σχολή του Α.Π.Θ., από το 1982 μέχρι το 1997, αρχικά ως επίκουρος καθηγητής και στη συνέχεια ως αναπληρωτής καθηγητής.

Η συμβολή του στην ιστορία της Θεσσαλονίκης είναι αξιόλογη. Στο ευρύ ερευνητικό του έργο συμπεριλαμβάνονται και τα εξής βιβλία σχετικά με την ιστορία της Θεσσαλονίκης: 1) Υφηγητές και διδάκτορες της ιατρικής σχολής του Α.Π.Θ. (1997), 2) Γιατροί Θεσσαλονίκης, 1800–1912 (2011) και 3) Ερυθρός Σταυρός πόλεως Θεσσαλονίκης, (Ιούνιος – Αύγουστος 1913) Η μεγάλη προσφορά του λαού της πόλης στην περίθαλψη τραυματιών (2012). Γεννήθηκε στη Κεφαλονιά σπούδασε Ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών κι αργότερα Ιστορία στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Το 1957 ολοκλήρωσε τη διατριβή του στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, με θέμα: Συμβολή εις την μελέτην και θεραπείαν των τραυματικών αρτηριοφλεβικών επικοινωνιών. Άσκησε τη χειρουργική ειδικότητά του στην Κεφαλονιά μέχρι το 1982. Το 1980 ολοκλήρωσε την υφηγεσία του στο ΑΠΘ, με θέμα: Η Ιατρική Σχολή της Ιονίου Ακαδημίας (1824-1828, 1844-1865).

Γεράσιμος Η. Πεντόγαλος (1927-2012) Γεράσιμος Πεντόγαλος, νεότερος Σκίτσο του όταν ήταν 22 χρονών Βιβλίο που δίδαξε στην Ιατρική Σχολή του ΑΠΘ. Εκδόθηκε το 1983. Του 1997 Του 2011 Του 2012

Από τον Δαυίδ Μπράβο.

Εγκαινιάστηκε πανηγυρικά την Πέμπτη 11 Μαρτίου του 1926 ... με το όνομα κινηματογράφος “Αθήναιον”. Το κτήριο (μαζί με το ζαχαροπλαστείο στην είσοδο) ανήκε στον Χαίμ Αλμοσνίνο. Χρησιμοποίησε τους εσωτερικούς χώρους και σαν σχολή χορού με το όνομα “Απόλλων”. Πολύ σύντομα, αρχές Ιανουάριου του 1928, ο Αλμοσνίνο φαλήρισε και οι επιχειρήσεις του κατασχέθηκαν.

Από το βιβλίο του Βασίλη Κολώνα “Η Θεσσαλονίκη εκτός των τειχών. Εικονογραφία της συνοικίας των εξοχών 1885 – 1912” Πέμπτη 11 Μαρτίου του 1926, εγκαίνια του Αθήναιον πριν ονομαστεί Απόλλων. Επιτέλους τα εγκαίνια του Αθήναιον Η απατήσασα, ο ηπατημένος στο θριαμβευτικό βαριετέ του Αθήναιον. Κίνημα Αθήναιον. Η θεά Πόλα Νέγκρη στην ταινία “Διπλούς έρως” που θα προκαλέσει θύελλα.

Σχολή χορού “Απόλλων” στον ίδιο χώρο. Νοέμβριος του 1927. Το ζαχαροπλαστείο-μπυραρία του Αλμοσνίνο τον Ιούλιο του 1927. Στον χώρο που γνωρίζουμε σαν κινηματογράφο Απόλλων. Αρχές Ιανουάριου του 1928, ο Αλμοσνίνο φαλήρισε. Κατασχέθηκαν το ζαχαροπλαστείο και ο κινηματογράφος. Το ποσό, 12.000 χρυσές λίρες. Μετα τον Αλμοσνίνο το σινεμά έφτασε στα χέρια Νάαρ που είχε και το Μοντέρν. Μακεδονία 14-3-1926. Εξαίρεται το ελληνικό όνομα, ηθική και φως τα ζητούμενα από τον κινηματογράφο.

23-1-1928 πυρκαγιά στο Αθήναιον.

Μακεδονία 5-11-29 διπλή ονομασία Απόλλων πρώην Αθήναιον 22-9-1930 το Αθήναιον έχει ξεχαστεί, μόνον Απόλλων Ένα μήνα μετά 23-10-1930 πυρκαγιά και στο Απόλλων. Συχνό φαινόμενο τότε.