Saloni.ca Archive

Γνωστες ηδη αυτοχρωμιες απο τη Θεσσαλονικη και τον Αθω του 1913 και 1918, αλλά επξεργασμενες ψηφιακα (οχι απο εμενα) με το αποτελεσμα να δειχνει ακομα πιο ζωντανο. Πραγματικα φανταστικες.

Βαγγέλης Καβάλας

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid02mSra9u55Bx7RhZQ7GrdJphtd8czM8rg5TQYY2eBwHfrNiFkoJC4d4T8FdeKcAPhPl

Σεπτεμβριος 1918. Αγιο Ορος, μονη Ιβηρων. Μοναχος Αθηναγορας.

Σεπτεμβριος 1918. Αγιο Ορος, μονη Ιβηρων.

Σεπτεμβριος 1918. Αγιο Ορος, μονη Χιλανδαριου. Μοναχος Αρτεμιος. Φωτογραφία από τον Fernand Cuville

Σεπτεμβριος 1918. Αγιο Ορος, μονη Χιλανδαριου. .

Ο θερινός κινηματογράφος Ρουαγιάλ, Βασ. Όλγας 148, στη θέση του γηροκομείου Μοδιάνο. Έκλεισε στις αρχές της δεκαετίας του 1980

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid02xgczjRL3hVZGNnUMiQrjJnEFXeY1X6B5Et3w5eBgb1hB7EpVQscJYpnzeRwybmzyl

Ανάρτηση Ηλία Στεφανίδη στις ΠΦΘ

Η πρώτη αγγελία του κινηματογράφου. Αύγουστος του 1969.

Απέναντι ακριβώς, Βασ. Όλγας 171, το ζαχαροπλαστείο ΗΒΗ, σε ανάρτηση Ηλία Στεφανίδη. Το ζαχαροπλαστείο, από την δεκαετία του 1950, ήταν της οικογενείας Ευστρατίου.

Ιδρύθηκε με χρήματα του Σαούλ Μοδιάνο. Εγκαινιάσθηκε το 1932 σε ιδιόκτητο οίκημα και λειτούργησε μέχρι το 1943 όταν οι τρόφιμοί του είχαν την τύχη των υπόλοιπων εβραίων της πόλης.

Το γηροκομείο δεν ξαναλειτούργησε σ' αυτό το οίκημα. Παρέμεινε κλειστό, κατεδαφίστηκε και το 1981 αναγέρθηκε ένα καινούριο γηροκομείο στο ίδιο οικόπεδο με είσοδο από την Κίμωνος Βόγα.

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid0T91LcagY5sLTNeNpAduEX1M8HYcA1JBahwXqRucWzc5JGfpD1XUSNRuodw5fmd2ul

Η φωτογραφία είναι από την έκθεση του Νταούντ Λεβή, Ο Ιωσήφ Βαένα την πήρε από τον ιστότοπο του Jewish legacy και την ανάρτησε στις ΠΦΘ.

Φωτογραφία που περιέχεται στο βιβλίο του Κολώνα “Θεσσαλονίκη εκτός των τειχών” Τόσο η ανάγλυφη πινακίδα στην τοιχοποιία όσο και η ταμπέλα στην εξώθυρα έχουν αφαιρεθεί. Επίσης έχει αντικατασταθεί η περίφραξη.

Λίγο πριν το τέλος, αναρτημένη στις ΠΦΘ, άγνωστης προέλευσης.

Λήψεις από το κτίριο που πρωτοεμφανίζεται φωτογραφικά στην γωνία Απ. Παύλου με Εγνατία

Σπύρος Αλευρόπουλος

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid027jpA7GkPfFCmskq8JiC3EtJ2ugKXrD4EYmpp3dzY2L9pWjfWyyAyFdnXiWcLHoq7l

Η πιο παλιά φωτογραφία απ' αυτήν την πλευρά (και η δεύτερη παλιότερη της Καμάρας). Διαφέρει ουσιαστικά από τις επόμενες. Καμπυλωτά παράθυρα στο ισόγειο ένα μπαλκονάκι σε εσοχή στον όροφο στην πρόσοψη επί της Εγνατίας. Μεγάλα κυκλικά ανοίγματα επάνω από τις εξώπορτες του σπιτιού.

Η μετατροπή του σπιτιού έχει γίνει, το μπαλκόνι από την πλευρά της Εγνατίας προστέθηκε σε προβολή, τα κυκλικά ανοίγματα αφαιρέθηκαν. Μετά, στην Εγνατία, μέχρι το χαμηλό μονώροφο κενό ή μάλλον κενά οικόπεδα.

Κολλητά κτίζεται ένα σπίτι με σαχνισί. Ανάρτηση Σεμερτζίδη στις ΠΦΘ

Μια τεράστια καπνοδόχος από το ισόγειο, ενοχλούσαν προφανώς οι καπνοί τον όροφο, ίσως αλλαγή χρήσης. Ακόμη ένα σπίτι ψηλότερο, διώροφο προστίθεται πιο πέρα. Έχει γίνει η συντήρηση της Καμάρας

Η μεγάλη καπνοδόχος πρόλαβε και την μονή γραμμή του τραμ το 1893 Προστίθενται και καπνοδόχοι στον όροφο.

Λίγο μετά όμως αφαιρείται ενώ παραμένουν οι καπνοδόχοι στον όροφο.

Περνάμε πια στην εποχή του ηλεκτροκίνητου τραμ μετά το 1908

Από την άλλη πλευρά βλέπουμε καλύτερα το μπαλκόνι που προστέθηκε και την τεχνική του σε υφιστάμενο κτίσμα.

Το 1911 μάλλον, το κτίσμα δεν υπάρχει

Πάλι από την πλευρά της Εγνατίας, το κτίσμα κολλητά με το σαχνισί υπάρχει, αλλά λείπει το μπαλκόνι και ολόκληρο το σπίτι που εξετάζουμε.

Υπάρχουν βέβαια και αποτυπώσεις πριν τις φωτογραφίες. Πηγαίνοντας προς τα πίσω:

Εδώ του Edward Lear καταγραμμένη ημερομηνία 12/9/1848. Δεν διαφέρει πολύ από τις πρώτες φωτογραφίες. Ο φούρνος, μάλλον, πάντα εκεί δεξιά. 100 χρόνια αργότερα θα λειτουργεί ο ηλεκτροκίνητος του Μπογδάνου.

Εδώ από το 1831, στο βιβλίο Voyage dans la Macédoine του Esprit Mari Cousinéry

Και το 1793, από τον Fauvel, η απόλυτη ερημιά, αλλά έτσι κι αλλιώς μάλλον ονειρική είναι η ζωγραφιά παρά ρεαλιστική.

Τρία εισιτήρια τραμ από το φωτογραφικό άλμπουμ της Mary Gladwin, και μια γραφική περιγραφή της ίδιας από τα απομνημονεύματά της, με πηγή το ohiomemory.org.

«Οι τιμές των εισιτηρίων του τραμ ήταν το πιο περίπλοκο πράγμα στην Θεσσαλονίκη. Η Ερυθροσταυρίτισσα μπήκε στην Β’ θέση ενός τραμ, όπου δεν υπήρχε χώρος ούτε για να πέσεις κάτω, πλήρωσε το αντίτιμο και έλαβε ένα μικρό χρωματιστό εισιτήριο. Σε λίγα λεπτά, την έσπρωξαν στην Α’ θέση, έδωσε ένα νόμισμα μικρής αξίας και αντάλλαξε το εισιτήριό της με ένα άλλου χρώματος. Ένας Σέρβος αξιωματικός της παραχώρησε μία θέση -πλήρωσε κάτι ακόμα και της αντικατέστησαν πάλι το εισιτήριο με άλλο χρώμα. Οι τιμές ήταν ακόμα πιο περίπλοκες γιατί υπήρχε έκπτωση εάν ήσουν «στρατιωτικός ή μέλος του Ερυθρού Σταυρού». Μόλις η Ε.Σ. κάθισε, πήρε μια βαθιά ανάσα και ετοιμάστηκε να κοιτάξει τους διπλανούς της, αλλά πριν προλάβει να πάρει δεύτερη ανάσα, ένας ελεγκτής τής ζήτησε το εισιτήριό της, το εξέτασε προσεκτικά για να βεβαιωθεί ότι δεν ήταν πλαστό, και η μικρή διαδρομή της τελείωσε. Τα νομίσματα που λάμβανες για ρέστα προέρχονταν απ’ όλον τον κόσμο (το αμερικάνικο σεντ ήταν πολύ μικρό): από την Τυνησία, την Κύπρο, το Σαν Μαρίνο, την Ισπανία, την Ιταλία, την Ιαπωνία, την Αργεντινή, το Βατικανό, το Δουκάτο του Λουξεμβούργο, την Αυστραλία και το Βέλγιο. Μερικά νομίσματα ήταν πολύ παλιά, συλλεκτικά».

Η Γκλάντγουιν ήρθε στη Θεσσαλονίκη τον Φεβρουάριο του 1917 και έμεινε (με διάφορα πηγαινέλα) περίπου ενάμιση χρόνο. Εκείνης της εποχής πρέπει να ήταν τα εισιτήρια που δημιουργούν μία εύλογη απορία: Πώς τους ήρθε και γράφοντας τα λεπτά με το λατινικό αλφάβητο κόλλησαν αυτό το τελικό s; Μια δική τους εκδοχή για τον πληθυντικό της λέξης στα «ξένα», μάλλον.

Μάρα Νικοπούλου

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid0VABvN3WiE84iktEkfLfTgjYYAPo2TF7BQJxZwawT91ftroL7wiFGfjvviTrH4Xvnl

Στην Λαγκαδά, κάπου 1200 μέτρα από τον Βαρδάρη, μια βρύση και δίπλα της μια πινακίδα. ‘Ισως για να δείχνει δρόμους, ίσως για να ενημερώνει αν επιτρέπεται να πίνουν ζώα ή όχι, όπως έχουμε δει και δίπλα σε άλλες. Λογικά, πάντως, κατά μήκος του άξονα της Λαγκαδά πρέπει να υπήρχε πρόβλεψη και για τα ζώα, αλλά και άλλες βρύσες που δεν έχουμε δει ακόμα.

Την συγκεκριμένη τη βλέπουμε σε απόσπασμα φωτογραφίας του Οπερατέρ Κ από την κηδεία της Katheryn Harley, τον Μάρτιο του 1917. Η φωτογραφία ολόκληρη (θα την δούμε άλλοτε) έχει δημοσιευτεί αρκετές φορές στις σχετικές ομάδες, η βρύση έχει περάσει απαρατήρητη.

Μάρα Νικοπούλου

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid027bQT4uGr22XDH53WoE14XF3DQ5upNN1deZYD4HsNpLGRRgYMwz2Sv1ZybWp2jdTLl

Με διαφορά δευτερολέπτων, από την ίδια θέση. Η ελάχιστα διαφορετική διάταξη των ανθρώπων μάς επιτρέπει να δούμε -έστω πιο θολά- ένα κομμάτι της που κρυβόταν στην προηγούμενη.

Δια χειρός Καρπολά (όπως υπογράφει) στην εφημερίδα ΕΡΜΗΣ της Θεσσαλονίκης, φύλλο της 27/5/1875 (πριν από 147 χρόνια) “To ζήτημα της από τόπου εις τόπον ευχερεστέρας μεταβάσεων των ανθρώπων και μεταφοράς των πραγμάτων σήμερον είναι το σπουδαιότερρον των ζητημάτων, περιλαμβάνον εν εαυτώ το σύνολον των πνευματικών υλικών και πολιτικών συμφερόντων των νεωτέρων κοινωνιών.”

Θόδωρος Νάτσινας

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid0xemNhCQ3MHywge6dPnyc1Z6E7zkj6jY4t6D5UpDAnBHRXoACDUePui9maZN6vu5Wl

Η επικεφαλίδα του τεύχους της ΕΡΜΗΣ όπου βρίσκεται το κείμενο – από την βιβλιοθήκη της Βουλής.

Φιλελλήνων 16. Για πάρα πολλά χρόνια φαινόταν κλειστό, αν και κουρτίνες υπήρχαν. Άκουσα να το ονομάζουν ως το σπίτι του Μπακόλα, αν και αμφιβάλλω αν ποτέ έζησε ο Μπακόλας στο συγκεκριμένο σπίτι. Οι περίοικοι ζητούσαν η κατεδάφιση του συγκεκριμένου σπιτιού να συνδυαστεί με το διπλανό του άδειο οικόπεδο και να φτιαχτεί ένα παρκάκι. Δεν έγινε. Στην θέση του σήμερα ένα μικρό άδειο οικόπεδο ανάμεσα σε δύο μεγάλες πολυκατοικίες.

Σπύρος Αλευρόπουλος

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid02HELnpvNHaDuBpBnWe9e8AVGNnJ228rDEYFphyhxmTzTu8Jgx6be5hhDx5tGXGrkBl

Λήψεις του 1992

Για περισσότερο από 20 χρόνια, μέχρι να κατεδαφιστεί δηλαδή, υπήρχε γραμμένο το “Οχι στο στέμμα”, ορθογραφημένο μάλιστα. Ίσως να ταν το τελευταίο απομεινάρι στην πόλη, ενθύμιο του δημοψηφίσματος.

Σε λήψη του 1963 από την πολυκατοικία που βρίσκεται το Κολοσσαίον που είδαμε χθες, η Φιλελλήνων, με το σπίτι σημειωμένο με το κόκκινο βέλος. Ανάρτηση Antigoni Koronaki στις ΠΦΘ

Η φωτογραφία από το Bing είναι από τότε που γκρεμισμένο πια, είχε δημιουργηθεί μια μεγαλούτσικη αλάνα. Το ίχνος του σπιτιού φαίνεται αποτυπωμένο στην γειτονική καινούρια τότε πολυκατοικία.

Από την πολυκατοικία που στεγάζει στο ισόγειο τον κινηματογράφο Κολοσσαίον, Βασ. Όλγας 150, δύο λήψεις από το αρχείο Antigoni Koronaki, που είχαν αναρτηθεί στις ΠΦΘ.

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid0DDj2vTgVaNr1KPVU7WozQW6AW6Ecyvo88iGACNVAxmtcTEsQbcaRo1m5sKVAK6Xjl

Η Βασ. Όλγας σχεδόν όπως είναι σήμερα. Από την επίσκεψη του Ντε Γκωλ στην πόλη τον Μάιο το 1963. Η πολυκατοικία Βασ. Όλγας 173 αποπερατώνεται. Η πρώτη πλακόστρωση στο πεζοδρόμιο έχει αρχίσει, δεξιά, τα τραπεζάκια πήραν θέση. Ακόμη υπήρχαν δέντρα εκεί.

Η πιο ενδιαφέρουσα από τις δύο λήψεις. Πέρα από τις πρώτες πολυκατοικίες της Βασ. Όλγας, τα στενά ζούσαν ακόμη τον οικιστικό μεσοπόλεμό τους. Εδώ απέναντι ακριβώς από την πολυκατοικία, η Φιλελλήνων, μέχρι σχεδόν το ύψος της Αλεξανδρείας από τα ζυγά νούμερα. Η Παπαδιαμάντη δεν είχε διανοιχτεί ακόμη.

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid02zRrnbHy8JExkTeyCkAc86DWpz96mLctxdCK3HZWxhxBjfvf14ygbqQqc5xzG5Nsyl

Τα βράδια στο Κολοσσαίον. Από την σελίδα του κινηματογράφου στο fb

Μακεδονία 3 Ιανουαρίου 1960, από χθες λειτουργεί ο νέος κινηματογράφος. Εϊναι ενδιαφέρον ότι το λογότυπο του κινηματογράφου με φωτισμό νέον ήταν απομίμηση γραφής με χέρι (και με την περισπωμένη μάλιστα). Το ίδιο στυλ έχει κρατήσει μέχρι σήμερα.

΄Το πρώτο έργο που προβλήθηκε στην οθόνη του.

Το εσωτερικό σε σε ανάρτηση στην ιστοσελίδα biscotto