Saloni.ca Archive

Περιοχή του λιμανιού, φωτογραφημένη από το ανατολικό κτίριο των δίδυμων οικοδομών Μπαρτισόλ, πιθανότατα γύρω στο 1917.
Μεγεθύνοντας τη φωτογραφία διακρίνεται η έδρα των επιχειρήσεων του Κωνσταντίνου Γ. Μέλφου (;;-1932). Πρόκειται για τον μεγαλύτερο αδελφό του γνωστού εκπαιδευτικού της Θεσσαλονίκης , Ιωάννη Γ. Μέλφου (1860-1937) .

Ο Κωνστ. Γ. Μέλφος ήταν επιχειρηματίας και δημοτικός σύμβουλος από το τελευταίο Οθωμανικό Δημοτικό Συμβούλιο της Θεσσαλονίκης, τα επόμενα Δημοτικά Συμβούλια μετά την απελευθέρωση της πόλης, μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1920. Το 1919 ήταν μέλος και του Διοικητικού Συμβουλίου του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Θεσσαλονίκης. Έμενε στην περιοχή του Αγίου Αθανασίου, στην Χριστοπούλου 2. Παστρεύτηκε την Αικατερίνη το γένος Ιωάννου και συμπεθέριασε με την οικογένεια του Αθανάσιου Κούσκουρα, όταν ή κόρη του Καλλιόπη παντρεύτηκε τον Κωνσταντίνο Αθ. Κούσκουρα. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του έμενε στην Αντιγονιδών 5.

Από τον Νίκανδρο Καστανίδη

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/1053970241759275

Στην περιοχή του λιμανιού, πριν το 1920, πιθανότατα γύρω στο 1917 Το λιμάνι και η οπτική δέσμη για την προηγούμενη φωτογραφία Η επιγραφή με το όνομα του Κωνστ. Γ. Μέλφου σε κτίριο, που φαίνεται σε μεγέθυνση της αρχικής φωτογραφίας Τα αδέλφια Κωνστ. και Ιωάννης Μέλφος σε παιδική ηλικία Ένα παράδειγμα των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων του Κωνστ. Γ. Μέλφου

1967: Το κλίμα των ημερών, μεταφορικά αλλά και κυριολεκτικά, μέσα από τα πρωτοσέλιδα της Μακεδονίας της 20ής, 21ης, 25ης και 26ης Απριλίου. Τις ενδιάμεσες μέρες η εφημερίδα ίσως δεν κυκλοφόρησε -ή έστω δεν υπάρχει διαθέσιμη στην Εθνική Βιβλιοθήκη. Αυτά τα 4 όμως αποκτούν ιδιαίτερη σημασία, καθώς η προγραμματισμένη ομιλία του Γ. Παπανδρέου στην Θεσσαλονίκη και η σχετική κινητοποίηση που είχε ένθερμα υποστηρίξει η εφημεριδα υπήρξε μια από τις δικαιολογίες των χουντικών για την «επέμβασιν του στρατού».

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/811422446014057

Την Πέμπτη 20 Απριλίου 1967, το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας εστιάζει στην επικείμενη άφιξη του Γ. Παπανδρέου και την συγκέντρωση που θα γίνει την Κυριακή στην Πλ. Αριστοτέλους. Παράλληλα, επισημαίνει το «κλίμα οξύτητος» που επιδιώκει η δεξιά με διώξεις πολιτικών. Στα άλλα θέματα του πρωτοσέλιδου: ο θάνατος του Αντενάουερ και η 69η συνέχεια του ιστορικού αφιερώματος.

Η κεντρική γελοιογραφία στηρίζεται στο κυριολεκτικό κλίμα της εποχής: Προχωρημένος Απρίλιος κι όμως χιόνισε. Σύμφωνα με τον γελοιογράφο, η ΕΡΕ τρέχει κυνηγημένη από τη χιονοστιβάδα της Ένωσης Κέντρου.

Παρόμοιου στυλ και το πρωτοσέλιδο του φύλλου της 21ης Απριλίου, που προφανώς είχε γραφτεί και τυπωθεί πριν βγούνε τα τανκς στους δρόμους. Συν ένα μεγάλο αεροπορικό δυστύχημα στην Κύπρο -με μακάβρια περιγραφή και φωτογραφία που τώρα θα απαγορευόταν. Συν την ανακοίνωση για τον ξαφνικό θάνατο της αδελφής του εκδότη Ι. Βελλίδη. Βλέποντάς τον εκ των υστέρων, ο τίτλος της 70ής συνέχειας του ιστορικού αφιερώματος -«Το κίνημα της Θεσσαλονίκης»- φαντάζει ειρωνικός. Στο πρωτοσέλιδο της 25ης Απριλίου δεν υπάρχει χώρος για ιστορικό αφιέρωμα. Ιστορικό είναι από μόνο του -και για την εμφανέστατη αλλαγή της εφημερίδας. Η συγκέντρωση που με τόσο πάθος υποστήριζαν τώρα εμφανίζεται ως αφορμή για «αιματοκύλισμα» το οποίο «απεσόβησεν η επέμβασις του στρατού» και «η αναλήψις υπ’ αυτού της εξουσίας». «Η χώρα έχει επανέλθει εις τον κανονικόν της ρυθμόν». Οι συλληφθέντες θα κριθούν από δικαστήρια -φτιάχνονται και έκτακτα στρατοδικεία σε 10 μεγάλες πόλεις, παράλληλα με τα πολιτικά… Ο πρόεδρος της εθνικής κυβερνήσεως «επαγγέλλεται ισοπολιτείαν, δικαιοσύνην και στοργήν προς όλους». Η πρωτοσέλιδη ανακοίνωση θανάτου της ημέρας αφορά Ρώσο αστροναύτη. 26 Απριλίου και ο «ρυθμός της ομαλότητας» οδηγεί σε ανατίμηση των αξιών του χρηματιστηρίου. Ανακοινώνονται μεγάλα έργα και αύξηση αγροτικών συντάξεων. «Το μπαχτσίσι και το ρουσφέτι θα εκριζωθούν». Ο βασιλέας δίνει το «παρών». Τα θανατικά της ημέρας αποτελούνται από φρικιαστικές λεπτομέρειες που αφορούν αυτά των προηγούμενων ημερών και μια μικρότερη ανακοίνωση για 50 νεκρούς από χιονοθύελλα στις ΗΠΑ. Κατά τα άλλα, το ιστορικό αφιέρωμα εξακολουθεί να απουσιάζει από το πρωτοσέλιδο, όπως και οποιαδήποτε γελοιογραφία. Βρίσκουν όμως τον δρόμο για την α’ σελίδα ειδήσεις όπως μια πινέζα στο λαιμό κοριτσιού στις… Φιλιππίνες και τα βραβεία των «Λιζ και Μπάρτον», σημάδι «ομαλής» λειτουργίας της εφημερίδας. Και φυσικά, βασική θέση κατέχει ότι η περιφορά των επιταφίων και η τελετή της Αναστάσεων θα γίνουν «εις υπαιθρίους χώρους, όπως κατ’ έτος» «άνευ ουδεμιας μεταβολής». Η μεταβολή είναι σαφής όσον αφορά την στάση της εφημερίδας… … όπου το μόνο που θα μπορούσε να έχει ‘διπλή ανάγνωση’ είναι ένα χαρακτικό που εμφανίζεται δυο μέρες μετά, Μεγάλη Παρασκευή πια. Ίσως αυτό το «τετέλεσται», καμουφλαρισμένο πάνω από την σταύρωση, να είχε και άλλη έννοια.

90 χρόνια συνεχούς λειτουργίας ως ξενοδοχείου. Μπορεί να είναι και το μακροβιότερο στην πόλη μας. Εκεί που η Σβορώνου συναντάει την Πτολεμαίων κτίστηκε από τον Ξενοφώντα Παιονίδη αυτό το σπίτι για τον Αχμέτ Σατλή. Εκλεκτικιστικό, φυσικά, έργο τέχνης με ΦΕΚ του 1986. Ακριβής διεύθυνση: Ελένης Σβορώνου 4 και Πτολεμαίων 1

Ισόγειο και 2 όροφοι. Ως προς τις όψεις του αναπτύσσεται συμμετρικά προς τις δύο οδούς, αλλά με ανόμοιο αριθμό μπαλκονιών, και θα λεγε κανείς μη αρμονικά τοποθετημένων. Ενδιαφέρουσες πινελιές του αρχιτέκτονα Παιονίδη.

Από τον Σπύρο Αλευρόπουλο

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/1053967591759540

Η φωτογραφία πρέπει να είναι μετά τον πόλεμο. Στο ισόγειο ταμπέλα των Σιδηροδρόμων του Ελληνικού Κράτους.

Από το Εκατό χρόνια φιλοξενίας: Τα ξενοδοχεία της Θεσσαλονίκης (1914-2014) του Β. Κολώνα

Η ανακοίνωση των ΣΕΚ είναι από την Μακεδονία του 1957, φέρει ως διεύθυνση Πτολεμαίων 1. Περιγραφή κατασκευής της οικίας Αχμέτ Σατλή. 15/9/1922 από τον Ξενοφώντα Παιονίδη:

Ύψος στο ισόγειο 5μ και 25 εκ., ενώ κάθε όροφος θα έχει ύψος 3 μ και 60 εκ.

Στα θεμέλια σκυροκονίαμα με θηραϊκή γη, σιδηροδοκοί με διαστάσεις που θα καθοριστούν κατά την εκσκαφή των θεμελίων ανάλογα με την φύση του υπεδάφους. Τοιχοποιία: τούβλα (οπτόπλινθοι ) πλήρη καθώς και διάτρητα από το Αλλατίνη.

Εσωτερικοί στύλοι από χυτοσίδηρο, και αν τυχόν υπάρξει έλλειψή τους, τότε στύλοι από οπλισμένο σκυροκονίαμα. Οι δοκοί στους ορόφους θα είναι σιδηροδοκοί γερμανικού τύπου.

Η στέγη απο εγχώρια ξυλεία, με επικάλυψη από κεραμίδια Αλλατίνη.

Το πάτωμα στο ισόγειο τσιμεντοπλακάκια, ενώ στους ορόφους σιδηροδοκοί με διάτρητα τούβλα Αλλατίνη και ελαφρό σκυροκονίαμα, στο τελείωμα ξύλινο πάτωμα. Στα μαγειρεία, λουτρά και αφοδευτήρια, τσιμεντοπλακάκια

Η σκάλα: κτιστή επί σκαλιστού εκ σιδηροδοκού διπλοταύ, με μαρμάρινες επενδύσεις.

Από το Εκατό χρόνια φιλοξενίας: Τα ξενοδοχεία της Θεσσαλονίκης (1914-2014) του Β. Κολώνα Το κτίσμα το 1931 βγαίνει σε πλειστηριασμό ως κτήμα εξ ανταλλαγής. Πρώτη προσφορά 1.100.000 δρχ. Μακεδονία 7-1-1931

Όπως φαίνεται κατοχυρώθηκε στον Αναστάσιο Κάλφογλου ή τουλάχιστον αυτός ήταν ο πρώτος διευθυντής του. Το 1932 λειτουργεί κανονικά ως ξενοδοχείο με διαφημιστική καμπάνια προς εργαζόμενους: Πλήρεις υπηρεσίες με μόλις 1100 δραχμές. Αν κατοικείς μάλιστα πολύ μακριά, π.χ. πέρα από το Συντριβάνι, 100 δρχ. επιπλέον έκπτωση.

Μακεδονία 28-11-1932. Εδώ έχει ως διεύθυνση μόνον Σβορώνου 4.

Φωτογραφία του Αλέξανδρου Τζιόλα στα 1965, φαίνεται αριστερά και η επιγραφή από το ξενοδοχείο Πατρίς που είδαμε χθες. Από πλήροφορίες Δημοσθένη Σιούλα στις ΠΦΘ: Κάποια στιγμή πέρασε στην ιδιοκτησία Γ. Γαβριηλίδη, ενώ την διεύθυνση ασκούσε ο Γ.Χ. Παπαγεωργίου (ήταν ενοικιαστής μαζί με τον δάσκαλο Νικολαίδη από τις Σέρρες). Ο Παπαγεωργίου ήταν από τον Ζιάκα Γρεβενών. Στέκι για Γρεβενιώτες και μπροστά πιάτσα ταξί για Γρεβενά Φωτογραφίες από το εσωτερικό του. Ευχαριστούμε το Trip advisor.

Τα ξενοδοχεία μπροστά στην Εγνατία, αλλά και παραμέσα μέχρι την Καραολή και Δημητρίου

Από τον Σπύρο Αλευρόπουλο

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/1052776421878657

Δίπλα σχεδόν στην πλατεία του Βαρδάρη, στην περιοχή με τα πολλά ξενοδοχεία και τις καπναποθήκες. Η πρώτη διαθέσιμη φωτογραφία της δεκαετίας του 30, δεύτερο από αριστερά με ευδιάκριτη την ονομασία του “Νέαι Σέρραι”

Στην γωνία Εγνατίας 11 με Σβορώνου βρίσκεται σήμερα το ξενοδοχείο Αργώ. Η είσοδος από την Σβορώνου, φέρει τον αριθμό 1 της οδού.

Άρχισε να κτίζεται το 1922 με αρχιτέκτονα τον Κοκορόπουλο, αποπερατώθηκε το 1929 από τον αρχιτέκτονα Καμπανέλλο. Ισόγειο κτίριο με 2 ορόφους, συμμετρικό στις δύο όψεις του στις οδούς όπου έχει πρόσοψη, χαρακτηρίζεται εκλεκτικιστικό.

Οι πληροφορίες από τον ιστότοπο https://diathrhtea.blogspot.com/2020/06/11-1.html?fbclid=IwAR17HbC2BvEV3BPC3VTPTR5zY15U8VSYcIoB91sQAkjuo1RfLxOj1GTAdrE Κάποιες επιπλέον πληροφορίες, φήμες μάλλον, ότι κτίστηκε από κάποιον ναυτικό για χάρη μιας κοπέλας που γνώρισε στην περιοχή του Βαρδάρη Την περίοδο της κατοχής η ονομασία “Νέαι Σέρραι” δεν διακρίνεται. Εδώ η ίδια όψη φαίνεται να έχει ένα πανί, αλλά το τι αναγράφεται δεν είναι ευδιάκριτο. Κατά πάσα πιθανότητα εξυπηρετούσε ανάγκες των κατοχικών δυνάμεων. Πάντως το 1964 αναφέρεται ως ξενοδοχείο “Σέρραι” Φωτογραφίες από την πρόσφατη περίοδο, ξενοδοχείο “Αργώ” πλέον Φωτογραφία του Πλάτωνα Κλεανθίδη Φωτογραφία Θεοφανίας Κλεανθίδου Φωτογραφία Μίας Γατίδου Φωτογραφίες από μέσα. Πηγή Trip advisor Το απέναντι ξενοδοχείο, μεσοπολεμικό κτίριο κι αυτό, ονομαζόταν “40 Εκκλησίαι”, παρόμοιου αρχιτεκτονικού ρυθμού με το “Αργώ”, κατά πάσα πιθανότητα από τον ίδιο αρχιτέκτονα. Οι ομοιότητες είναι προφανείς. Το 1964 στον Οδηγό Βορείου Ελλάδος αναφέρεται ως Ξενοδοχείο “40 Εκκλησίαι, αφών Τραχανά”, σύμφωνα με πληροφορία Έφης Μεταξά στην ΑΘ ονομάστηκε 40 Εκκλ. γιατί ο ιδιοκτήτης Κωνσταντίνος Χατζησταμάτης ήταν από εκεί. Παρόν φυσικά από τις αρχές της δεκαετίας του 30.

Μακεδονία 17-6-1932 Φωτογραφία του 1959, πρώτο από αριστερά Την δεκαετία του 1960 αντικαταστάθηκε από ένα κολοσσιαίο συγκρότημα δωματίων, το ξενοδοχείο “ΔΕΛΤΑ” 23-12-1969 διεκδικεί μια θέση ανάμεσα στα ξενοδοχεία που ξεχωρίζουν στην πόλη για τις υπηρεσίες τους. Ρουφ γκάρντεν μετά πισίνας και εστιατορίου. Η πισίνα ακόμη υπάρχει.

Άγνωστο πότε σταμάτησε να λειτουργεί, την δεκαετία του 2000 φιλοξενεί φοιτητές ΤΕΙ, μειώνονται τα κονδύλια, το 2005 ερημώνεται, το 2007 καταλαμβάνεται, το 2012 εκκενώνεται η κατάληψη. Σήμερα σε απελπιστική κατάσταση.

Πριν αφήσουμε την είσοδο της Σβορώνου από την Εγνατία μια ματιά πάλι στα δύο αντικρυστά σχεδόν όμοια ξενοδοχεία. Κατά την κατοχή Την δεκαετία του 60. Συνεχίζοντας στην οδό Σβορώνου, στο νούμερο 3 , εκεί που στρίβει δυτικά, ένα μεσοπολεμικό κτίριο επίσης, με πανωσήκωμα σήμερα, που πρέπει να κάνεις λίγη προσπάθεια για να το καταλάβεις από τον δρόμο. Το 1967 σ έναν οδηγό πόλεως αναφέρεται ως ξενοδοχείο “Πατρίς”. Λειτούργησε και ομώνυμο εστιατόριο στο ισόγειο Το νούμερο 7 εμφανίζεται σήμερα ως άδειο οικόπεδο, το 1929 όμως φιλοξενούσε την καπναποθήκη Σωσσίδη. Μακεδονία 8-9-1929 Στο πολύ χρήσιμο ιστότοπο Βιομηχανικά Δελτία Απογραφής https://vida-omada.blogspot.com/ με πολλές αναφορές στις καπναποθήκες της πόλης δεν υπάρχει κάποια μνεία. Κάποια στιγμή την δεκαετία του 1960 φιλοξένησε την κλινική Μουτσούδη (Οδηγός πόλης 1967) Απέναντι, Σβορώνου 6 υπήρχε μεσοπολεμικά ένα μακρόστενο κτίριο με Διοικητηρίου 12, μπορεί καπναποθήκη, δεν βρήκα σχετική αναφορά ούτε και κάποια διαφωτιστική λήψη.

Το 1964 όμως στην πολυκατοικία που κτίστηκε στη θέση της στεγάστηκε η Β' Οικονομική Εφορία. Μακεδονία 22-4-1964

Σχετικά με την ονομασία της οδού. Η Ελένη Σβορώνου ήταν λογοτέχνης, με καταγωγή από Κεφαλονιά αλλά γεννήθηκε στην Σάμο. Στην σχετικά σύντομη ζωή της (1879-1918) εξέδωσε 2 ποιητικές συλλογές και το Μικρασιατικό Ημερολόγιο (13 τόμοι 1917-1919) με έρευνες. Τυπώθηκε στη Σάμο από το Τυπογραφείον Μικρασιατικού Ελένης Σ. Σβορώνου. Ίσως οικογενειακή επιχείρηση. Ένα ενδεικτικό ποίημά της εδώ από την Μακεδονία 16-11-1926. Η ονοματοδοσία του δρόμου μάλλον λόγω του θανάτου της το 1918. Για το πολύ παλιό ξενοδοχείο “Αύγουστος”, Σβορώνου 4, θα χρειαστεί μια ξεχωριστή ανάρτηση

Αναζητείται ποια ήταν η ακριβής του θέση. Η πρώτη ονομασία του καφενείου ήταν “Αστακηνός Κόλπος” σύμφωνα με άρθρο στην wikipedia.

H αρχική ανάρτηση από το https://www.facebook.com/groups/438457083849344/permalink/498146357880416/

Κοινοποιείται η ανάρτηση της Rozy Charitopoulou, μαζί με τις σχετικές φωτογραφίες του καφενείου:

Η μητέρα μου (Κάτια Χαριτοπούλου) με παρακάλεσε να την βοηθήσω να αναρτήσει το παρακάτω μήνυμα:

Καλησπέρα σας συντοπίτες, Παρόλο που λείπω πολλά χρόνια από την Θεσσαλονίκη και από την αγαπημένη μου Αρετσού, δεν έχω σταματήσει ποτέ να νοιάζομαι για τον τόπο των προγόνων μου. Θα ήθελα λοιπόν να μοιραστώ μαζί σας κάποιες σκέψεις που μου ήρθαν διαβάζοντας τα νέα – παλιά σχέδια για την Μαρίνα της Αρετσούς, που αποτελεί για όλους μας που προερχόμαστε από την περιοχή ένα ορόσημο πολύ σημαντικό. Στην πρώτη φωτογραφία βλέπετε τον παππού μου, Ανέστη Σακάρογλου μπροστά από το καφενείο μας «Ποσειδώνας» (2η φωτογραφία). Ο “Ποσειδώνας” ήταν αρχικά το καφενείο όπου ανέβαιναν οι ψαράδες της Αρετσούς το πρωϊ μόλις τελείωναν το άπλωμα των διχτυών τους, να πιούν τον πρώτο καφέ της ημέρας και να ζεσταθούν. Αρκετά αργότερα, ο ΕΟΤ αποφάσισε ότι αυτά τα καφενεία έπρεπε να απαλλοτριωθούν και ο εν λόγω χώρος να παραμείνει κενός για την άρτια εμφάνιση της περιοχής, όπως έγραφαν τα χαρτιά της απαλλοτρίωσης. Ο νομοθέτης, δηλαδή το κράτος, εννοούσε ότι το κομμάτι αυτό αποδίδεται στους κατοίκους για να μπορούν να απολαμβάνουν την θέα της θάλασσας και να κάνουν τον περίπατο τους απολαμβάνοντας την απρόσκοπτη θέα στην περιοχή και στον Όλυμπο. Αυτά έγιναν εν έτει 1972. Ας γυρίσω όμως λίγο στον παππού Ανέστη, ο οποίος ήταν εκλεγμένος Πρόεδρος και εκπροσωπούσε όλους τους Αρετσιανούς που ήρθαν πρόσφυγες από την Μ. Ασία. Επί της εποχής του μοιράστηκαν τα οικόπεδα στους πρόσφυγες και έτσι μπόρεσαν να κτίσουν από ένα σπιτάκι και να στεγάσουν τις ταλαιπωρημένες οικογένειες τους. Ο τόπος που τους δώσανε ήταν ένας ξερότοπος γεμάτος από κόκκαλα αλόγων και άλλων ψόφιων ζώων. Τον έφτιαξαν ένα στολίδι της Θεσσαλονίκης ζηλευτό από όλους. Ελπίζω αυτό το στολίδι, ο Δήμος και οι κάτοικοι του να μην επιτρέψουν να καταστραφεί με την αλόγιστη δόμηση στην παραλία και μέσα στην θάλασσα. Θα είναι πραγματικά κρίμα για αυτούς που μόχθησαν και έφτιαξαν αυτό το στολίδι, να έρθουν οι λεγόμενοι επενδυτές και να το καταστρέψουν, μόνο και μόνο ως σπονδή στον βωμό του χρήματος και της απληστίας. Ας πρυτανεύσει έστω και την τελευταία στιγμή η λογική και ας γίνει εκεί αυτό που όλοι ονειρευόμαστε: μια όμορφη, λειτουργική μαρίνα με ελεύθερους χώρους για τους δημότες και τους επισκέπτες, ένα πραγματικό στολίδι για την ευρύτερη περιοχή. Με τιμή,

Αικατερίνη (Κάτια) Χαριτοπούλου, το γένος Αντύπα, εγγονή του Ανέστη Σακάρογλου, ενός ανθρώπου που μόχθησε για αυτόν τον τόπο, με το όνειρο να θυμίζει η νέα πατρίδα την παλιά που αναγκάστηκαν να αφήσουν!

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/1053143748508591

Τριώροφο του 1912 στην Ναυάρχου Βότση 5 (δίπλα στον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό, στο λιμάνι)

Οι πρώτοι ιδιοκτήτες ήταν τα αδέλφια Σπύρος, Ιβάν και Μήτσε Σουρούτζιεβιτς (ή Σουρούγιεβιτς, Surujievic), Βουλγαρικής υπηκοότητας. [Είναι πιθανόν ο Σπύρος Σουρούτζιεβιτς να ήταν ο Σπύρος Σουρουτζής, που αναφέρεται στον οδηγό της Θεσσαλονίκης του 1911 μεταξύ των “Αποστολών Πρακτόρων” (Commissionaires, ένα είδος εμπορικών μεσαζόντων) και με γραφείο στον Φραγκομαχαλά.] Στην πυρκαγιά του 1917 κάηκε μόνο η στέγη του και λίγο στον τελευταίο όροφο.

Τα πρώτα χρόνια ήταν έδρα ασφαλιστικών εταιρειών, εκτελωνιστών παραγγελιοδόχων και εμπορίας ναυτιλιακών ειδών. Μεταξύ αυτών ήταν και η Ρώσικη Εταιρεία Ατμοπλοΐας και Εμπορίου. Στέγασε επίσης το προξενείο της Ισπανίας και μετά το 1930 το προξενείο της Ιαπωνίας και την ΕΛ.Π.Α. Θεσσαλονίκης. Στο ισόγειο λειτουργούσαν καφενεία και οινομαγειρεία για τους λιμενεργάτες. Την περίοδο της Κατοχής το κτίριο επιτάχθηκε από το ναζιστικό στρατό για να χρησιμοποιηθεί ως γερμανική αστυνομία και στον Εμφύλιο χρησιμοποιήθηκε για να στεγάσει ανταρτόπληκτους κι έτσι έγιναν παρεμβάσεις για τη δημιουργία δύο διαμερισμάτων ανά όροφο με κοινή κουζίνα και τουαλέτα. Το 1951 ανασκευάστηκε πλήρως η στέγη του. Κατά τη δεκαετία του ’50, οι όροφοί του χρησιμοποιήθηκαν ως διαμερίσματα και στις αρχές της δεκαετίας του ΄70 ως οίκος ανοχής. Το 1995, ο πρώτος όροφος κάηκε κι έπαθε μεγάλες ζημιές. Έτσι άρχισε η εγκατάλειψή του κι από το 2000 ερήμωσε. Ως τελευταίοι ιδιοκτήτες αναφέρονται οι αδελφοί Αναστάσιος και Δημήτριος Πετηκάκης.

Από τον Νίκανδρο Καστανίδη

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=1052769801879319&id=204212503401724

Πριν το 1917 Πριν το 1917 Πριν το 1917 Πριν το 1917 Πριν το 1917 Πριν το 1917 Πριν το 1917 Πριν το 1917 Το 1917

[Αναρτήθηκε από τον κ. Θ. Φωτιάδη στις ΠΦΘ, στις 22-9-2016] Αμέσως μετά την πυρκαγιά του 1917 Μετά το 1965 Μετά το 1965 Μετά το 1965. Από κάτω η ταβέρνα “Ο Λιμανιώτης” Το 2014 Σήμερα Και η πρόταση αποκατάστασης

Από τον Στέφανο Αϊβαζή το διπλανό του Τα καγκελα το 1916 τα ιδια μεχρι σημερα στο διπλανο κτιριο στην φωτο μου μ'εκεινη του 16.

Οι φωτογραφίες, όπως μας ενημερώνει ο αναρτήσας Χρήστος Καββαδάς, από το αρχείο Γεωργίου Τζηρίδου με την μεσολάβηση του ιστορικού και συγγενούς του τελευταίου Αντώνη Γώδη.

Από τον Σπύρο Αλευρόπουλο

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=1050340615455571&id=204212503401724

Ανάμεσα στο κτίριο του ΟΤΕ και την Αγία Θεοδώρα, επί της Ερμού, η οικία και το φαρμακείο Τζηρίδου δεξιά. Στο ισόγειο αριστερά κατάστημα επίπλων (επί παραγγελία) Χατζησταματίου, αν διαβάζω καλά) Το εσωτερικό του φαρμακείου Το φαρμακείο πρώτα ήταν στην Εγνατία, λίγο ανατολικότερα από την Σωκράτους (Άγιο Αθανάσιο)

Μακεδονία 16-7-1925 Τρεις μήνες πριν ο Αχιλλέας Τζηρίδης είχε αρραβωνιατεί

Μακεδονία 19-4-1925 Με καταγωγή μάλλον από την Στενήμαχο (Ασένοβγκραντ) διατέλεσε και πρόεδρος του Συλλογου

Μακεδονία 23-2-1927 Το φαρμακείο του ήταν χώρος συνεύρεσης των Ελλήνων προσφύγων από την Βουλγαρία

Μακεδονία 28-4-1928 Προσπάθησε και κατάφερε όπως φαίνεται την ενοποίηση των συλλόγων των από Βουλγαρίας Ελλήνων Εδώ υπογράφει ως πρόεδρος

Μακεδονία 16-1-1929 Διατέλεσε επίσης και πρόεδρος των φαρμακοποιών

Μακεδονία 5-12-1930 Πίσω από το κτίριο που είχε πρόσοψη στην Ερμού, ο αδελφός του Αχιλλέα, γυναικολόγος Γεώργιος Τζηρίδης είχε κτίσει την κλινική του Η εικόνα από την «Ελληνική Ιατρική», 1927, επίσης ανάρτηση Χρήστου Καββαδά. Πιο πριν είχε το ιατρείο του Ερμού 32 ενώ δεχόταν και στο φαρμακείο του αδελφού του

Μακεδονία 4-1-1926 Αργότερα δηλώνει ως έδρα της κλινικής του το ισόγειο κτίριο πίσω από το φαρμακείο του αδελφού του

Μακεδονία 1-6-1930 Ο Γεώργιος Τζηρίδης είχε ενδιαφέροντα πολιτικά και αυτοδιοικητικά πριν από τον αδελφό του. Το 1925 έχει πρόταση να κατέβει με τον συνδυασμό Αγγελάκη.

Μακεδονία 23-10-1925 Δηλώνει όμως την πίστη του στην Δημοκρατική παράταξη και κατεβαίνει με τον Πέτρο Συνδίκα, (πολιτική επιρροή Παπαναστασίου) Στις εκλογές αυτές βγήκε ο Πατρίκιος, πρώτος εκλεγμένος δήμαρχος της πόλης, ο οποίος συνάντησε πολλές δυσκολίες μέχρι τελικά να μπορέσει να ασκήσει τα καθήκοντά του.

Μακεδονία 25-10-1925 Το 1930 πεθαίνει η γυναίκα του.

Μακεδονία 10-10-1930 Λίγο πιο πριν, το 1929 κατέβηκε και ο Αχιλλέας Τζηρίδης,ως υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος στο ψηφοδέλτιο του Μιχάλη Κύρκου (πατέρα του Λεωνίδα). Στις εκλογές αυτές βγήκε ο φιλοβασιλικός Μάνος, για την εκλογή του οποίου κατηγορήθηκαν οι εβραίοι ψηφοφόροι της πόλης από την εφημερίδα.

Μακεδονία 1-8-1929 Την δεκαετία του 1960 το κτίριο φιλοξένησε τα φροντιστήρια Σουκιούρογλου (ανάρτηση Μαλαμίδη στις Μνήμες Θεσσαλονίκης). Λειτουργεί φαρμακείο στο ισόγειο, στην ίδια θέση, αλλά με την ονομασία Διδαγγέλου Μαρία

Αεροφωτογραφία με επίκεντρο την Παύλου Μελά, του 1961

Από τον Νίκανδρο Καστανίδη

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=1049703118852654&id=204212503401724

Ο πρώτος πίνακας δείχνει την επιβατική κίνηση του τραμ, τα έσοδα και τα κέρδη στη Θεσσαλονίκη από το 1893 ως το 1904. Ο δεύτερος τα έσοδα και τα κέρδη από το 1893 ως το 1909. Σημειωτέον ότι από το 1893 ως τον Ιούνιο του 1908 λειτουργούσε το ιππήλατο τραμ. Ενδιαφέρον έχει που δεν διαχωρίζει τα στοιχεία ο πίνακας. Πάντως παρουσιάζεται μια περίεργη αυξομείωση των εσόδων μεταξύ 1906 και 1909 που ίσως να οφείλεται σε κάποια διακοπή της λειτουργίας για την μετατροπή από ιππήλατο σε ηλεκτρικό; Ίσως να οφείλεται στην λειτουργία της θαλάσσιας συγκοινωνίας το 1906; Πάντως τα έσοδα του 1909 είναι σαφώς ανεβασμένα που δείχνει ότι το ηλεκτρικό τραμ είχε εδραιωθεί. Ενδιαφέρον επίσης έχει η τρομερή αύξηση των κερδών το 1904 – 533% αύξηση σε σχέση με το 1894 ενώ τα έσοδα αυξήθηκαν κατά 50%! Δημιουργική λογιστική ή κάτι άλλο έγινε;

Τα στοιχεία από τις περιοδικές εκδόσεις Manuel des sociétés anonymes fonctionnant en Turquie, του 1906 και του 1911.

Από τον Θόδωρο Νάτσινα

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=1048520198970946&id=204212503401724

Επίσης από τα στοιχεία των εκδόσεων μαθαίνουμε ότι η εταιρεία των ιππήλατων τραμ ήταν η ίδια που συνέχισε με τα ηλεκτρικά αφού έκανε κάποια συμφωνία με την εταιρεία παραγωγής του ηλεκτρικού η οποία ονομαζόταν Compagnie d' Electricite de Salonique et de Smyrne. Τα πρόσωπα της διοίκησης της εταιρείας των τραμ.

Έγχρωμη φωτογραφία της Αμφιπόλεως (σήμερα Φιλίππου) που απεικονίζει το κατοχικό χρώμα ενός από τα γραφικά σοκάκια του κέντρου της πόλης. Άλλες φωτογραφίες από τον δρόμο αυτό εδώ: https://archive.saloni.ca/991

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=1051015892054710&id=204212503401724