Saloni.ca Archive

Οι δρόμοι της Θεσσαλονίκης έπρεπε να βαφτιστούν στα γρήγορα μετά το 1912. Όπως σε κάθε ελληνική πόλη, «επιστρατεύτηκαν» πρόσωπα διαφόρων ιστορικών περιόδων, ποιητές, πόλεις κλπ… Μετά τη φωτιά του ’17, όμως, πολλοί δρόμοι χρειάστηκε και να μετακινηθούν, συχνά δρόμοι της παλιάς και της νέας χάραξης συνυπήρχαν, και για κάποιους υπήρξε γενικώς μια σύγχυση. Η οδός Σελευκιδών πριν τη φωτιά του ’17 είχε δύο τμήματα, όχι σε ευθεία μεταξύ τους. Το πρώτο κομμάτι της άρχιζε στην πλατεία Πλατάνου και έφτανε ως την τότε Αντιγονιδών. Το δεύτερο έπιανε από την Αντιγονιδών ως την Λ. Σοφού.

Από την Μάρα Νικοπούλου

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/1061906397632326

Για το πρώτο κομμάτι, διακρίνουμε και την ταμπέλα της στη γωνία με την Πλατεία Πλατάνου (σήμερα Παπαρρηγοπούλου με Καλλίνικου) Ο Δημητριάδης στον χάρτη του μας δίνει και τα οθωμανικά ονόματα αυτών των δυο τμημάτων: Ντικιλι Τας το δυτικό που ανήκει στη συνοικία Γιανίκ Μαναστίρ. Μουσά Μπαμπά, το ανατολικό, με το όνομα της συνοικίας (Γκιουλμέζογλου) να οφείλεται στο μεστζίτ Μουσά Μπαμπά Γκιουλμέζογλου που βρίσκεται στην γωνία της Σελευκιδών/Μουσά Μπαμπά με την Λ. Σοφού. Αυτό το κομμάτι κάηκε. Το δυτικό κομμάτι, η Ντικιλι Τας, σώθηκε από τη φωτιά που όριό της είχε την παλιά Αντιγονιδών. Για κάποιο περίεργο λόγο, επιλέχτηκε να μην κρατήσει το όνομά της ως Σελευκιδών και ονομάστηκε Καλλίνικου. Άγνωστο αν εννοεί τον Σέλευκο Β’ Καλλίνικο ή τον Βυζαντινό αρχιτέκτονα… Ή και τους δυο μαζί. Η «νέα» Σελευκιδών σχεδιάστηκε μικρή-μικρή και κάθετη στην παλιά, στην πλευρά της Μουσά Μπαμπά, και σημειώνεται εδώ με πράσινο. Το γεγονός ότι υπάρχει κι άλλη Μουσά Μπαμπά, η Βύζαντος (που οδηγεί στον ομώνυμο τουρμπέ στην Πλ. Τερψιθέας) δημιουργεί ένα μπλέξιμο. Και μάλλον κάτι τέτοιο συνέβη με τον χάρτη του αρχικού σχεδίου Εμπράρ, όπου εκτός από τα δυο κομμάτια που προαναφέρθηκαν, άλλη μία Σελευκιδών κάνει…γκεστ εμφάνιση στην Άνω Πόλη. Είναι η μόνη φορά που βλέπουμε την Ελευσίνος (η οποία επίσης οδηγεί στον τουρμπέ του Μουσά Μπαμπά) να ονομάζεται Σελευκιδών.

Για να ολοκληρωθεί το μπέρδεμα, ο «Μέγας Οδηγός Θεσσαλονίκης και Περιχώρων» του 1932, αποκαλεί τον νέο δρόμο που χαράκτηκε με το σχέδιο Εμπράρ «Νέα Σελεύκου» (με την παλιά να βρίσκεται δυτικά του Αγ. Δημητρίου, εκεί που ήταν και είναι ακόμα). Η Σελευκιδών στον Οδηγό αναφέρεται μόνον για όσο παλιό κομμάτι της είχε απομείνει. Κάποια περισσότερα στοιχεία για την δυναστεία των Σελευκιδών και τους 7 (!!) Σέλευκους, εδώ https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%94%CF%85%CE%BD%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B5%CE%AF%CE%B1_%CF%84%CF%89%CE%BD_%CE%A3%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CF%85%CE%BA%CE%B9%CE%B4%CF%8E%CE%BD?fbclid=IwAR02tqr4QzDlti1j97W1pYtGC5zt8SNULtzVcQ0LB-3VmwFoXAuzOaJjBmg

Η οδός Ανδοκίδου, τις «κανονικές» Πρωτομαγιές των τελευταίων χρόνων θύμιζε λεωφόρο… Κι ενώ είναι απ’ τους πιο πολυφωτογραφημένους δρόμους της Άνω Πόλης, είχε καταφέρει να ξεφύγει από τον χάρτη -ακριβώς επειδή οι φωτογραφίες της είναι αρκετά γνωστές. Διορθώνουμε την έλλειψη με μια συλλογή φωτογραφιών από διάφορες εποχές. Συν μια μικρή παραβίαση του κανόνα, με μια φωτό 5ετίας και πολλές ευχές για ΚΑΛΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ και ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ!

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/1061904150965884

Ανδοκίδου, 2015 Αν και η Ανδοκίδου ξεκινάει από την πλατεία Καλλιθέας (Γκιολτσούκ Μεϊντάν, στα οθωμανικά χρόνια), σ’ αυτό το Α’ μέρος του «αφιερώματος» την πιάνουμε από λίγο πιο ψηλά. Από εκεί που γίνεται ξεκάθαρος ο λόγος της τόσης δημοφιλίας της στις αρχές του 20ού αιώνα, όταν έβλεπες το μαγαζάκι μπροστά απ’ το τζαμί Μεσούντ Χασάν -που έδινε το όνομα στην συνοικία- αλλά και τον Πύργο της Αλύσεως που έδινε το όνομα στην ίδια την οδό: Κουσακλί Κουλέ. Για να βάλουν στο κάδρο και τον Πύργο, οι φωτογράφοι έκοβαν το μισό μαγαζί -συχνά και τον μιναρέ του τζαμιού. Το ίδιο έκανε και ο Λεόν Μπιζύ για μία από τις γνωστές αυτοχρωμικές της συλλογής Kahn. Πάλι από τα χρόνια του Α’ Παγκόσμιου. Δεξιά η Ανδοκίδου. Τι θα βλέπαμε αν είχε σωθεί το μπακάλικο και το τζαμί, σε φωτοσύνθεση Ιορδάνη Βλαχόπουλου Σχεδόν από το ύψος της Δαναού προς τα κάτω. Και η θέα προς τα πάνω. Λίγο πιο ψηλά, λίγο πιο παλιά. Κυκλοφόρησε και σε επιχρωματισμένη εκδοχή. Από τη γωνία με Δαναού, στα 1950s [Από ανάρτηση Χρ. Κηπουρα, ΠΦΘ] Μία ακόμα κάρτα του Α’ Παγκόσμιου. Λίγο πριν την διασταύρωση με Μουσών. Φωτό: Σ. Ιορδανίδης, Αρχείο ΜΦΘ. ![](https://zzz.zaclys.com/download.php?z=2&doc_id=6777646 Από λίγο πιο ψηλά, κατηφορίζοντας. Πάλι του Σωκράτη Ιορδανίδη από το ΜΦΘ. Από τα σκαλάκια της Κυκλώπων, η θέα προς την Ανδοκίδου και την πόλη του 1968, όπως την αποτύπωσε ο κ. Μιχάλης Νομικός.

Χειμωνας-Ανοιξη 1955, από Εγνατίας 134, αρχείο Χάρη Βάρβογλη. Αυτά που θα χαθούν και αυτά που έρχονται. Συνύπαρξη προσωρινή.

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/1059478384541794

Στην ταράτσα Εγνατίας 134, μια ματιά στην πόλη που σχηματίζεται και στην πόλη που χάνεται. Το Ισλαχανέ με το παλιό κτίριο του περίφημου Γ' Γυμνασίου στα δυτικά και το Εργαστήριό του (τότε “Μηχανουργείο Αξυλιθιώτη”) στα ανατολικά του. Η περιοχή πίσω απ' τον Αγ. Παντελέημονα θα είναι από τις τελευταιες που θα πέσει, αλλάζοντας συγχρόνως και ρυμοτομία. Οι μεσοπολεμικές γειτονιές στον Αγ. Παύλο και τις Σαράντα Εκκλησιές έχουν καταλάβει την θέση τους. Εγνατίας115, στην γωνία με Ιασωνίδου, η πολυκατοικία στα τελειώματά της. Και στο βάθος μια πολυκατοικία έτοιμη, έχει πάρει θέση, ξέρει με τι θα γειτονέψει, έχει πάρει τα μέτρα της. Σχηματισμένα τα τσιμεντένια μπλοκ με τα γεμίσματα από τούβλα. Ακόμη και στο μακρινό 1955 , ίσως περσσότερο τότε, η απρόσωπη αντίληψη για την ανθρώπινη κατοικία έδειχνε τα δόντια της.

Από τον Νίκανδρο Καστανίδη

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/1059968221159477

Ο ναός του Προφήτη Ηλία και της γύρω περιοχής, το 1961 Ο ναός του Προφήτη Ηλία ως τζαμί γύρω στο 1900 Ο ναός του Προφήτη Ηλία γύρω στο 1900 Ο ναός του Προφήτη Ηλία γύρω στο 1900 Ο ναός του Προφήτη Ηλία γύρω στο 1900 Ο ναός του Προφήτη Ηλία σήμερα, μεταξύ Ολυμπιάδος 52 και 54

Όταν ένας πίνακας και μια φωτογραφία αλληλοσυμπληρώνονται…. Κων/νου Μελενίκου με Τσουφλή

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/1059971511159148

Στη γωνία Κ. Μελενίκου με Τσουφλή, η γυναίκα στέκεται ακριβώς στην ένωση των δυο πλακόστρωτων δρόμων. Δεν ξέρουμε με σιγουριά προς τα πού κοιτάζει. Αν κοιτάζει προς τα δυτικά, τότε ο πίνακας του Γιώργου Μανουσάκη μάς δείχνει τι βλέπει. Ο πίνακας με τίτλο «Παλιά σπίτια κοντά στη Ροτόντα» 1964 προέρχεται από ημερολόγιο της ΑΓΕΤ ΗΡΑΚΛΗΣ [Ανάρτηση Έφης Σταθοπούλου, ΠΦΘ. Αναγνώριση σημείου Panagiotis Soumas]

Σήμερα θα στεκόταν στην κίτρινη βούλα.

Στην οδό Πτολεμαίων μέχρι την διασταύρωσή της με Αντιγονιδών. Από τον Σπύρο Αλευρόπουλο

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/1058961944593438

Μετά το ξενοδοχείο Αίγυπτος, στην Πτολεμαίων 8, ακολουθούν 2 χαμηλά διώροφα, αντίστοιχα στο 10 και το 12. Μόνον έμμεσα μπορούμε να πάρουμε μια γεύση από αυτά τα μεσοπολεμικά σπίτια. Εδώ ο αριθμός 10 αριστερά Και ο αριθμός 12 δεξιά Απέναντι και λίγο πιο πριν, δύο μεσοπολεμικές που διατηρούνται. Εδώ Πτολεμαίων 5. Και εδώ Πτολεμαίων 9. Η μία φαίνεται σαν αρχιτεκτονική παραλλαγή της άλλης Λίγο πιο ανατολικά φτάνουμε στην μικρή πλατεία της Πτολεμαίων. Αυτό το τριγωνάκι, που ορίζει σήμερα την πλατεία, υπήρξε θέατρο ταραχών κατά τις απεργίες γύρω στο 1930. Στην είδηση από την Μακεδονία 3-7-1928, αναφέρεται η ύπαρξη των καπνεργοστασίων Έρμαν Σπήρερ. (δεν βρήκα σχετική αναφορά στον πολύ καλό ιστότοπο των ΒΙ.Δ.Α. (Βιομηχανικά Δελτία Απογραφής) Επίσης σ' αυτήν πλατεία, στην πολυκατοικία Παπαλάμπρου, όπως αναφέρεται στο υπόγειο, λειτουργούσε και μια καπναποθήκη. Ξέσπασε μια πυρκαγιά, κατηγορήθηκε ο ιδιοκτήτης για εμπρησμό, αλλά αθωώθηκε Πάντως στην πλατεία εκτός από τις καπναποθήκες και τα καπνεργοστάσια υπήρχαν και εργατικές κατοικίες, ερμηνεύοντας τα όσα αναφέρονται εδώ. Στο ισόγειο μαγαζιά, στους ορόφους από 13 δωμάτια, 2 μαγειρεία και 2 αποχωρητήρια. Τα οικόπεδα 40/10 και 40/11 αντιστοιχούν σήμερα στο ν. 15 της Πτολεμαίων και το 1 της Σελευκιδών.

Μακεδονία 20/4/1926 Και πάμε στην μεγάλη καπναποθήκη της Σαλόνικα (COMMERCIAL CO OF SALONICA LTD -Salonica Cigarette Compani) που είχαμε δει μια λήψη της εδώ και την επαναλαμβάνουμε: https://archive.saloni.ca/101 Πτολεμαίων 14-16. Το 1926 αναφέρεται ως νεόδμητη.

Μακεδονία 11-6-1926 Πρόκειται γι αυτό το μεγάλο κτίριο. Κτίζεται το 1924 σε σχέδια του μηχανικού Ε. Μοδιάνο. (Σύγγραμμα Βασίλη Σ. Κολώνα « Το Ελληνικό τσιγάρο. 7 ημέρες, η Καθημερινή. Αθήνα 16 Νοεμβρίου 1997)». 'Ολα αυτά και πολύ περισσότερα από την έρευνα του Δημήτρη Βάϊς, δημοσιευμένη εδώ: https://vida-omada.blogspot.com/2018/05/salonica-cigarette-compani.html?fbclid=IwAR3q_d8EF4vTzWf5soKa7iq0rrET48twtGYN7oN-EBj1F58mFf7wB57qZ2E με πολλές πληροφορίες και διαφημιστικά της εταιρείας.

Η φωτογραφία από το αρχείο Σαλόνικα. Από: «Η ιστορία του Ελληνικού Τσιγάρου», Μάνος Χαριτάτος-Πηνελόπη Γιακουμάκη, Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο (Ε.Λ.Ι.Α.), 1998 (Β΄έκδοση) Πριν την Πτολεμαίων η καπναποθήκη είχε τις εγκαταστάσεις της Τσιμισκη 8 το 1914. Το 1922 πυρκαγιά καταστρεφει το κτίριο και μετεγκαθίσταται στην Πτολεμαίων. Πηγή: «Η ιστορία του Ελληνικού Τσιγάρου», Μάνος Χαριτάτος-Πηνελόπη Γιακουμάκη, Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο (Ε.Λ.Ι.Α.), 1998 (Β΄έκδοση) Πάντα από την έρευνα του Δημήτρη Βάϊς

Τα δύο δίδυμα πολυώροφα κτίρια γραφείων στο λιμάνι (γνωστά ως κτίρια Μπαρτισόλ), μπροστά από τον επιβατικό σταθμό, εκεί που σήμερα είναι ο χώρος στάθμευσης αυτοκινήτων.

Πρόκειται για τα δύο χαμένα νεοκλασικά οικοδομήματα, που κτίστηκαν γύρω στο 1906 για τις διοικητικές ανάγκες του λιμανιού και των γαλλικών εταιρειών που συμμετείχαν στην κατασκευή του λιμανιού της Θεσσαλονίκης και της ανάπλασης της προκυμαίας της [δηλ. η Societe de Construction des Batignolles, ή Societe Anonyme Ottomane du Port de Salonique του Edmond Bartissol, η Compagnie Immobiliere et de Regie de Terrains a Salonique και το Bureau Technique de Beton Arme de Francois Hennebique]. Η Εταιρεία του μεγαλοεργολάβου Edmond Bartissol ήταν αυτή που αξιοποίησε περισσότερο το ανατολικό κτίριο για πολλά χρόνια, γιατί είχε αναλάβει την εκμετάλλευση του λιμανιού της Θεσσαλονίκης από το 1904 μέχρι το 1944.

Την περίοδο του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου τα κτίρια αυτά αποτελούσαν το στρατηγείο των συμμαχικών δυνάμεων. Τότε φωτογραφήθηκαν πολλές φορές, ενώ τις επόμενες δεκαετίες έχασαν το απεικονιστικό τους ενδιαφέρον.

Το Σεπτέμβριο του 1944 τα κτίρια αυτά έπαθαν μεγάλες ζημιές από τους βομβαρδισμούς των Αγγλοαμερικάνων και τον επόμενο μήνα, τον Οκτώβριο, επιδεινώθηκε η κατάστασή τους από τις μεγάλες καταστροφές που προξένησε στο λιμάνι ο ναζιστικός στρατός κατά την αποχώρησή τους από τη Θεσσαλονίκη. Μετά το Νοέμβριο του 1944, που ανέλαβε ο αγγλικός στρατός την πρώτη αποκατάσταση του λιμανιού κι αργότερα οι Αμερικάνοι, με το σχέδιο Marshall, που ολοκλήρωσαν την επανόρθωσή του, τα συγκεκριμένα οικοδομήματα κατεδαφίστηκαν. Δεν αποκλείεται να υπήρχε και η βούληση των τότε ελληνικών αρχών να απαλλαγούν τελείως από τη μακρά γαλλική εκμετάλλευση του λιμανιού κι έτσι δεν ευνόησαν καθόλου την αποκατάστασή τους από τον βαρύ πολεμικό τραυματισμό τους.

Από τον Νίκανδρο Καστανίδη

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/1058103684679264

Τα επιβλητικά και ομοιόμορφα οικοδομήματα Μπαρτισόλ τα πρώτα τους χρόνια Απεικόνιση των κτιρίων Μπαρτισόλ σε χάρτη του λιμανιού, του 1909 Τα ίδια κτίρια από μακριά, πριν αρχίσει η οικοδόμηση του σταθμού επιβατών, δηλ. πριν το 1910 Ο Edmond Bartissol (1841-1916) Μετοχές γαλλικής εταιρείας που δραστηριοποιήθηκε στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης Τα κτίρια Μπαρτισολ 1916 Το 1916

[Αναρτήθηκε από τον κ. Γιαννη Μανιο στις ΠΦΘ, 27-2-2019] Τη περίοδο το Α’ Παγκοσμιού Πολέμου Την ίδια περίοδο Την ίδια περίοδο Πριν την πυρκαγιά του 1917 Το 1917 Αμέσως μετά την πυρκαγιά του 1917 Την περίοδο του μεσοπολέμου Το 1932 Την περίοδο της ναζιστικής κατοχής Στα τέλη της κατοχής

Ο μιναρές, περιέργως, συνεχίζει να υπάρχει, μαζί με αυτόν της Ροτόντας οι μόνοι στην ευρύτερη περιοχή της Θεσσαλονίκης. Ο Πύργος έχει κατεδαφιστεί.

Από τον Θόδωρο Νάτσινα

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/1058099938012972

Το τζαμί και ο μιναρές σε πρώτο πλάνο, ο Πύργος δεξιά και ανάμεσα στα δένδρα ακόμα πιο δεξιά βρίσκεται μια εκκλησία του Αγ. Νικολάου. Τζαμί – μιναρές – λίγο ο Πύργος με κατοίκους της περιοχής. Το χωριό, κατά τα φαινόμενα, ήταν μέσα σε ένα μεγάλο τσιφλίκι, όπου το 1913 υπήρχαν 45 οικοδομές με μικτό πληθυσμό. Ο συμμαχικός στρατός είχε εγκατάσταση στην περιοχή. Στο βάθος αριστερά διακρίνεται το τζαμί ενώ δεξιά φαίνεται και η εκκλησία του Αγ. Νικολάου, που χτίστηκε το 1851. Μέσα από κάποιο κτίριο του τσιφλικιού με εντυπωσιακές μεγάλες πόρτες. Πηγή ή/και κρήνη στη βάση του Πύργου Απόκομμα από εφημερίδα – ήταν αναρτημένο σε εστιατόριο της περιοχής. Σχετικά πρόσφατα το εστιατόριο ανακαινίστηκε και απομακρύνθηκε και το καδρασρισμένο αυτό απόκομμα. Υποθέτω η φωτογράφιση από τον μιναρέ. Κατοχική φωτογραφία του Πύργου Πρόσφατη φωτογραφία του μιναρέ και ότι απέμεινε από το τζαμί. Φωτογραφία του Thomas Nedelkos. Εξιστόρηση της κατεδάφισης του Πύργου. To Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού είχε παρουσιάσει το 2013 έκθεση με ευρύματα από ανασκαφή στην περιοχή στην Θέρμη όπου υπήρξε νοσοκομείο των συμμάχων κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο. Φωτογραφίες από την έκθεση “Η Armée d'Orient στα Βαλκάνια: Αρχαιολογικά τεκμήρια ενός νοσοκομείου στη Θέρμη/Sédès”υπάρχουν στη σελίδα του Μουσείου στο facebook https://www.facebook.com/media/set/?vanity=mbp.thess&set=a.471403936230042

H οδός Πέλοπος, ένα δρομάκι σε σχήμα Γ κοντά στον Αγ. Δημήτριο, που καλύπτει όλα κι όλα το πολύ 100 μέτρα, έτυχε να αποτυπωθεί περισσότερο και από κάποιους μεγάλους δρόμους της περιοχής.

Συμμάζεμα για να συμπληρωθεί κι αυτό το κομμάτι του χάρτη

Από την Μάρα Νικοπούλου

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/1054320005057632

Στη δυτική της γωνία με την Αγ. Δημητρίου, βρισκόταν το σπίτι με το χαρακτηριστικό γωνιακό σαχνισί και τα καφάσια. Το βλέπουμε το 1915 σε φωτογραφία του Gaston Cherau, και τον χειμώνα του 1916-17 σε ζουμ φωτογραφίας του Joseph Pigassou. Την απέναντι γωνία και την εικόνα της Αγ. Δημητρίου προς τα ανατολικά τη βλέπουμε στην γνωστή επιχρωματισμένη κάρτα. Ο κύριος με τα ‘φράγκικα’ ρούχα κοιτάζει με ενδιαφέρον προς το βάθος της Πέλοπος… …και βλέπει κάτι σαν αυτό που φωτογράφισε ο Γκαστόν Σερώ, το 1915. Το σπίτι που φαίνεται να κλείνει τον δρόμο έχει μια από κείνες τις χαρακτηριστικές σκεπαστές βεράντες. Στην αρχή, όμως, δεν ήταν αρκετή για να τον αναγνωρίσουμε.

Δεξιά, το απόσπασμα του χάρτη του Β. Δημητριάδη, που μας δίνει και το παλιό όνομα της Πέλοπος: Καντρί εφέντη. Ποιος ήταν ο Καντρί δεν το ξέρουμε, ούτε αν κατοικούσε σε κάποιο απ’ αυτά τα σπίτια. Το στοιχείο που έδινε την λύση ήταν ο θόλος που διακρίνεται στο βάθος αυτής της φωτογραφίας -που πρέπει να τραβήχτηκε κάποια χρόνια μετά την προηγούμενη, μιας και μας δίνει ξεκάθαρα και τον τρόπο που κλείνονταν και τότε οι «ημιϋπαίθριοι». Η φωτογραφία από τον μιναρέ του καμένου Αγ. Δημητρίου αποδεικνύει ότι το σημείο δεν κάηκε από τη φωτιά. Οι στέγες με κόκκινο επί της Πέλοπος. Με πράσινο, η κορφή του δέντρου που φαινόταν στις προηγούμενες. Παραπίσω, στην απόλυτη ευθεία, ο θόλος του Αλατζά Ιμαρέτ. Τρία χρόνια μετά την αναγνώρισή του δρόμου, το Delcampe προσφέρει την απόλυτη επιβεβαίωση δίνοντάς μας ένα πλάνο όπου φαίνεται και ο μιναρές του Αλατζά – «ένας περίεργος μιναρές», γράφει η λεζάντα της φωτό. Βλέπουμε επίσης ότι εκεί υπήρχαν δύο σπίτια με παρόμοιες σκεπαστές βεράντες. Χωρίς να είναι σίγουρο, στο ανατολικό, η στέγη δείχνει να έχει εκείνη την «στρογγυλάδα» που έχουμε δει σε κάποια από τα πιο παλιά κτίρια της πόλης. Την στενή έξοδο του δρόμου στην Σοφοκλέους (αριστερά) μάς την έδωσε ο γάλλος γιατρός Μαρσέλ Μπολότ, αποτυπώνοντας και την φαγωμένη γωνία στο βορεινό σπίτι =προφανώς για να χωράνε να περάσουν κάρα. Το λεπτομερέστατο ρυμοτομικό του 1931 δείχνει τις αλλαγές που πρόκειται να γίνουν – λίγες. Βάζει όμως και ένα σήμα εβραϊκού λατρευτικού χώρου που, ίσως, είναι ο πιο «βόρειος» που έχουμε δει ποτέ. Στο gis δεν υπάρχουν πράξεις τακτοποίησης για να μας δώσουν περισσότερες πληροφορίες-περίεργο, καθώς και εδώ βλέπουμε καθαρά ότι το σημείο δεν κάηκε. Το μόνο σπίτι που αναφέρεται στις δημοπρασίες της Εθνικής Τράπεζας είναι αυτό στον αριθμό 7 (σημερινό 5). Δεν έπιασε τα λεφτά του. Η αρχική τιμή ήταν 63.000, δόθηκε τελικά για 51.200. Το 1938, απ’ όσο μπορούμε να διακρίνουμε, οι αλλαγές είναι όντως ελάχιστες: η Αγ. Δημητρίου έχει φαρδύνει τρώγοντας τις γωνίες, και στο δυτικό πεζοδρόμιο υπάρχουν δύο μεσοπολεμικά –«νέα»- κτίρια. Τα υπόλοιπα δείχνουν να είναι στη θέση τους.

Mια ιδέα για την περιοχή στα χρόνια της Κατοχής είχαμε πάρει και εδώ: https://archive.saloni.ca/1206 Oι περισσότερες από τις οικοδομικές άδειες πρέπει να δόθηκαν την δεκαετία του ’60, αν κρίνουμε από το χάλι που βλέπουμε στην αεροφωτό του 1975, αλλά και σήμερα.

Χτίστηκε το 1925, σε σχέδια του Ε. Bernasconi, (σχεδίασε και το ξενοδοχείο Ορεστιάς Καστοριά). Αρχική ιδιοκτησία Στέφ. Ρόλλη. Λειτούργησε ως ξενοδοχείο Β κατηγορίας.

Από τον Σπύρο Αλευρόπουλο

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/1053972108425755

Το ξενοδοχείο σε λειτουργία την δεκαετία του 50.

Από το Εκατό χρόνια φιλοξενίας: Τα ξενοδοχεία της Θεσσαλονίκης (1914-2014) του Β. Κολώνα

Το σχέδιο της οικοδομής. Ιδιοκτήτης ο Στέφανος Ρόλλης.

Από το Εκατό χρόνια φιλοξενίας: Τα ξενοδοχεία της Θεσσαλονίκης (1914-2014) του Β. Κολώνα

Σχετικά γρήγορα μάλλον άλλαξε χέρια. Το 1932, εκπλειστηριάζεται (τετραώροφο μεθ υπογείου σε οικόπεδο 300 τ.μ.). Ιδιοκτήτης του τότε είναι ο Αναστάσιος Μυλωνάς (δεν είναι ο ίδιος απ όσο καταλαβαίνω οφειλέτης, ίσως εγγυητής; “τον τρίτον διακάχον” ακατανόητο, αν δεν είναι νομική ορολογία, που αμφιβάλλω, πρέπει να είναι τυπογραφικό λάθος).

Από την Theodora Kanaki: ο Στέργιος Μίσσιος του Μιχαήλ που είχε απαίτηση κατά των Ξύστρη κ Ευθυμίου, επέσπευσε εκτέλεση κατά του Μυλωνά (τρίτος διακάτοχος) που είχε αποκτήσει το ακίνητο βαρυμένο, ως γνωστό τα βάρη ακολουθούν το ακίνητο. Αξιοσημείωτο είναι ότι συναντάμε τον Μιχαήλ Μίσσιο του Στεργίου (γυιός?) να αποκτά το “κόκκινο σπίτι” σε πλειστηριασμό΅

Η θέση του ξενοδοχείου στην Πτολεμαίων Ευπρεπίζεται η γειτονιά.

Προκήρυξη για την κατασκευή πεζοδρομίων , κρασπέδων, ρείθρων Μακεδονία 17/10/1931

Ασφαλτοστρώνεται η Πτολεμαίων Μακεδονία 6/7/1932 Στον σεισμό του 1978 κατέρρευσε ολόκληρος ο 3ος όροφος και η στέγη. Υπήρξε και νεκρός. Στην ταμπέλα Χρ. Αγγέλου. Φωτογραφία Kimis Krionas Το σημερινό ερείπιό του σε φωτογραφίες Κων/νου Βαφίδη

Φωτογραφία Αργύρης Αργυρόπουλος Το «Αίγυπτος» έχει πουληθεί σε Γερμανούς επενδυτές. Η Άννη Καρολίδου στο ρεπορτάζ της στο GRtimes αναφέρει ότι ο Andreas Krueger το 2016 επισκέφτηκε και αγάπησε την πόλη, έψαξε και εντόπισε το πρώην Αίγυπτος και έκτοτε παλεύει με τις διάφορες υπηρεσίες να το ξανακάνει ξενοδοχείο. Έχει προτείνει να ανακατασκευαστούν πλήρως οι όψεις και το κέλυφος στην αρχική του μορφή, με την προσθήκη δύο ορόφων σε εσοχή. Το καινούριο ξενοδοχείο φιλοδοξεί να είναι 4στερο 30 δωματίων, με προϋπολογισμό κόστους εργασιών γύρω στα 5 εκατ. ευρώ. Όπως κατάλαβα δεν έχει ακόμη δοθεί η έγκριση κατεδάφισης από το Τμήμα Επικινδύνων – Ετοιμόρροπων Κατασκευών της Διεύθυνσης Πολεοδομίας του Δήμου Θεσσαλονίκης. Οι εκθέσεις των επιτροπών βγάζουν αντικρουόμενα συμπεράσματα, η τελευταία μάλιστα (29/8/2019), υποστηρίζει ότι “το κτίσμα δεν είναι επικινδύνως ετοιμόρροπο” και δύναται “όπως κρίνεται μακροσκοπικά να φέρει τα ίδια βάρη του”….αν γίνουν επισκευές. Το μακροσκοπικά φαντάζομαι είναι κυριολεκτικό. Ποιος θα τολμούσε άλλωστε να μπει μέσα.

Το σχέδιο του ξενοδοχείου από εδώ: https://etravelnews.gr/ktirio-metatrepetai-se-boutique-xenodoheio/?fbclid=IwAR38HGDv8RXyH2vg2sbnDzkXmh1YvwOD0P_-uJzzi6N8wONPqSXiY9lPEAc

Η σημερινή κατάσταση και εδώ: