Saloni.ca Archive

Ένας δρόμος, ίσως μονοπάτι, που κάποτε ένωνε την Πλαστήρα, στην Αρετσού, κοντά στον Παράδεισο, με την παραλία, εκεί που κατασκευάστηκε η μαρίνα. Ίχνη αυτού του δρόμου έχουν διασωθεί καθώς, μάλλον λόγω μαρίνας, έχει ακυρωθεί.

Είχα υποσχεθεί σε φίλο να βγάλω φωτογραφίες από τα απομεινάρια του δρόμου. Ενδιάμεσα ήρθε το lockdown και δεν μπορούσα να μπω στην μαρίνα, αλλά κάποια στιγμή φωτογράφισα ό,τι φαίνεται από το επάνω μέρος του δρόμου. Αυτό έγινε πέρσι το φθινόπωρο. Πέρασαν και άλλοι μήνες, άνοιξε η μαρίνα, αλλά με όλα τα φυτά με φύλλα και λουλούδια δεν φαίνεται τίποτα. Οπότε ανεβάζω τις φθινοπωρινές φωτογραφίες από την επάνω μεριά, για να μην ξεχαστεί η υπόθεση (και για να ξεχρεώσω την υπόσχεση!).

Από τον Θόδωρο Νάτσινα

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/1066768007146165

Η φωτογραφία αυτή δείχνει τον δρόμο κάτω από το κεντράκια πιο δυτικά από τον Παράδεισο (Καμινίκια, Ακρόπολη, κλπ). Ο δρόμος εδώ φτάνει ως την ακτή, εκεί που σήμερα είναι η μαρίνα. Εδώ, δεξιά είναι ο Παράδεισος. Τα κεντράκια της προηγούμενης φωτογραφίας μόλις φαίνονται αριστερά. Ο δρόμος δεν διακρίνεται καθόλου αλλά μπορεί να τον εντοπίσει ακολουθώντας τους θεατές των Θεοφανείων (μάλλον). Το κυπαρίσι στη μέση τη φωτογραφία δείχνει το σημείο όπου κατασκευάστηκαν οι σκάλες της μαρίνας. Ότι έχει απομείνει από τον δρόμο – η πρόσβαση στην παραλία διακόπτεται κάπου μετά το δένδρο που έχει φυτρώσει στη μέση. Μάλλον δεν ήθελαν να παρακάμπτεται η περίφραξη της μαρίνας. Γι' αυτό πρέπει να κατασκεύασαν τις σκάλες που στην προηγούμενη φωτογραφία θα έπρεπε να ήταν εκεί που φαίνεται το κυπαρίσι. Ο τοίχος αντιστήριξης κατασκευασμένος με πέτρες Το πεζουλάκι και στο βάθος η μαρίνα Οι επόμενες φωτογραφίες του Μηνά Δρεστηλιάρη καπως ξεκαθαρίζουν τα πράγματα. Είναι ο τοίχος που στηρίζει τον δρόμο μέχρι που σταματάει κάπου. Η καλύτερη εποχή για να τον βλέπει κανείς από κάτω, πριν φουντώσει η βλάστηση.

Στην περιοχή της ανατολικής ακτής του κόλπου βρίσκεται η περιοχή Κελλάριον όπου βρισκόταν λιμένας με λιμενοβραχίονα μεγάλο σε μήκος που τον προστάτευε από τα κύματα. Ο λιμενοβραχίονας έχει βυθιστεί και βρίσκεται περίπου 1 μέτρο κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας, όπως φαίνεται στη δορυφορική λήψη του ιστότοπου της Google

Από τον Ιωάννη Αρτόπουλο

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/1068140850342214

εικ. 1. Το αξιοσημείωτο είναι ότι ο βυθισμένος βυζαντινός λιμενοβραχίονας φαίνεται στη φωτογράφιση από δορυφόρο να έχει μήκος λίγο μικρότερο ή ίσως όσο και ο λιμενοβραχίονας στο λιμάνι της πόλης! εικ. 2. Το μόνο σημείο που βλέπουμε συνήθως από το λιμενοβραχίονα είναι μερικά μέτρα που βγαίνουν επάνω από την επιφάνεια του νερού σε συνέχεια με τη ΄΄γέφυρα΄΄ του Ναυτικού Ομίλου εικ. 3. Στην περίοδο όμως της άμπωτης που παρατηρήθηκε πριν από λίγο καιρό αναδύθηκε μεγαλύτερο μέρος του λιμενοβραχίονα και μπορέσαμε να τον φωτογραφήσουμε

Πτολεμαίων, από την Συγγρού μέχρι την Ίωνος Δραγούμη (παλιά Μεγάλου Αλεξάνδρου)

Από τον Σπύρο Αλευρόπουλο

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/1065505203939112

Στην ΒΑ γωνία Πτολεμαίων 37 και Συγγρού 22 το ξενοδοχείο “Νέα Μητρόπολις”. Πρωτολειτούργησε ως Μητρόπολις. Σε καταλόγους και οδηγούς αναφέρεται από παλιά και με τα δύο ονόματα. Η φωτογραφία βρίσκεται εντός του ξενοδοχείου, λήψη του 1931 όπως αναγράφεται. Λογικά πρέπει σ αυτό να αναφέρεται η είδηση της Μακεδονίας 4-10-1925. Υπάρχει αναφορά σε ξενοδοχείο Μητρόπολις από το 1922, αλλά χωρίς αναγραφή της οδού. Από τη σελίδα του ξενοδοχείου Φωτογραφίες των επισκεπτών από το εσωτερικό Η θέα από μπροστά, αλλά και όψεις από τα πίσω παράθυρα εκεί που συναντά το πίσω μέρος από τις βιοτεχνίες και τις αποθήκες της οδού Πτολεμαίων Κάπου εδώ, και η απαραίτητη καπναποθήκη. Λίγο πιο ανατολικά, δεξιά το Μητρόπολις, η λήψη κοντά στο 1960. Αστικά για την Σταυρούπολη. Στην ΝΔ γωνία με Ίωνος Δραγούμη ακόμη ένα μεσοπολεμικό κτίριο. Ίσως να φιλοξένησε την σχολή Ιατρόπουλου. Αναφέρεται ότι ήταν σε μια πάροδο της Μεγάλου Αλεξάνδρου (σήμ. Ίωνος Δραγούμη), αλλά πού ήταν αυτή; Διαφημίσεις της σχολής Ιατρόπουλου Μια είδηση για πυρκαγιά στα παραπήγματα στην γωνία Πτολεμαίων με Μεγ. Αλεξάνδρου (Ίωνος Δραγούμη). Ίσως να ήταν στην ΒΔ πλευρά. Έχει ενδιαφέρον η ποικιλία των μαγαζιών στα παραπήγματα αυτά: κουρείο, υποδηματοποιεία, ένα μαγέρικο, ραφείο, ψιλικά. Από τα 70 μικρομαγαζιά, έγιναν στάχτη σχεδόν τα 60 Μακεδονία 5-2-1929. Παραπήγματα υπήρχαν και επί της Συγγρού

Μια άμαξα μόλις έχει περάσει την Καμάρα και πηγαίνει προς το σιντριβάνι. Δύο Ρώσοι στρατιωτικοί στο πεζοδρόμιo, οπότε ΑΠΠ. Από τις λίγες φορές που έχουμε κοντινή λήψη μιας εν κινήσει άμαξας. Από το delcampe. Με την ευκαιρία συμπεριλαμβάνω μερικές ακόμα φωτογραφίες με άμαξες εν κινήσει.

Από τον Θόδωρο Νάτσινα

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/1065022890654010

Η μόνη άλλη καλή φωτογραφία άμαξας εν κινήσει που έχω βρεί και που βλέπουμε την άμαξα από μπροστά. Μπροστά στο καμμένο Πατέ στην Νίκης. Υπάρχουν αρκετές που δεν είναι και πολύ σίγουρο αν οι άμαξες κινούνται ή περιμένουν. Σίγουρο είναι ότι αν κινούνται, κινούνται με πολύ χαμηλή ταχύτητα. Στην Βενιζέλου θα πρέπει να μετακινηθούν για να αφήσουν το τραμ που πλησιάζει να περάσει. Άραγε το ιππήλατο τραμ μπορεί να θεωρηθεί είδος άμαξας; Εδώ έχουμε τρία οχήματα – αλλά πόσα είναι άμαξες και πόσα είναι κάρα; Το πιο δεξιό είναι άμαξα αλλά την βλέπουμε από την πίσω πλευρά. Πάλι σε ήπιο καλπασμό. Αυτή κινείται ή περιμένει ή μήπως στάθηκε για να βγει η φωτογραφία; Φωτογραφημένες από την πίσω πλευρά υπάρχουν αρκετές. Ασθενοφόρα άμαξα: ειδική κατηγορία. Όμως είναι άμαξα ή μήπως είναι κάρο; Αν είναι ασθενοφόρο θα μπρούσε να θεωρηθεί άμαξα. Αν απλά μεταφέρει υλικό τότε είναι κάρο. Βέβαια μπορεί να είναι και τα δύο. Σίγουρα όμως είναι από τις πιο ωραίες εικόνες (είτε άμαξας είτε κάρου). Ιππήλατη νεκροφόρα, ειδική κατηγορία άμαξας

Άμαξα Θεσσαλονίκης – μοντέλο του Α. Κολοκοτρώνη, μετανάστη στην Αυστραλία από την Ν. Μαγνησία, που έχει φτιάξει μια σειρά μοντέλων με θέμα τα παλιά μεταφορικά μέσα της περιοχής. Σύμφωνα με την ιστοσελίδα όπου είναι αναρτημένα (http://www.anagnostis.info/kolokotronisathanasios.htm?fbclid=IwAR3iwjSRHOdjyyIxSPZZ8MT3yImzo1cADnDIKSO2Hbplhlr2XAQsFPHCuTo): “Η άμαξα, ή παϊτόνι, ήταν αγοραίο για τη μεταφορά επιβατών. Στην Ελλάδα εμφανίστηκαν περίπου επί Όθωνος και εισάγοντο από την Αγγλία, Γερμανία, Γαλλία κλπ. σε διάφορα μοντέλα. Στην Θεσσαλονίκη χρησιμοποιήθηκαν και επί τουρκοκρατίας αλλά μετά την απελευθέρωση αναπτύχθηκε και η εγχώρια κατασκευή. Μεταπολεμικά περιέπεσαν σε αχρηστία και αντικαταστάθηκαν από τα αυτοκίνητα ΤΑΞΙ. Σήμερα, αν υπάρχουν, είναι σε ορισμένα νησιά για τους τουρίστες. Το παϊτόνι είχε τροχούς με συμπαγή λάστιχα και τέσσερα διπλά ελατήρια για να απορροφούν τους κραδασμούς.”

H Αριστίππου και τα κάθετα στενάκια της βρίσκονται λίγο πάνω από την Ολυμπιάδος, ανατολικά της Θεοτοκοπούλου. Παραχωμένα σήμερα πίσω από ψηλές (και πανάσχημες, ως επί το πλείστον) πολυκατοικίες των 60ς-70ς, και με κάποια νεοπαραδοσιακά, έχουν ακόμα μερικά δείγματα από την παλιά γειτονιά βλέμμα – δυστυχώς ερειπωμένα τα πιο πολλά. Στην Οθωμανική Θεσσαλονίκη, κατά τον Β. Δημητριάδη, η Αριστίππου ήταν το όριο δύο συνοικιών: Αχμέτ Σουμπασί στα νότια, Ικί Σεριφιέ (Ταξιάρχης) στα βόρεια. Το παράξενο είναι ότι ενώ δεν πρέπει να διέθετε μεγάλα αρχοντικά, αποτυπώνεται -και τα στενάκια της- στους χάρτες του 1880 κ 1890 που θα δούμε παρακάτω, ενώ άλλοι, μεγαλύτεροι, δρόμοι της περιοχής διαφεύγουν. Μέχρι στιγμής, δεν έχουν εντοπιστεί φωτογραφίες από τις αρχές ως τα μέσα του 20ού. Ευτυχώς, από το 1968 και μετά, βρέθηκαν 2-3 «επίμονοι καταγραφείς» της Άνω Πόλης και την αποτύπωσαν. Συμμαζεύουμε από αναρτήσεις σε διάφορες ομάδες.

Από την Μάρα Νικοπούλου

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/1059979854491647

Η αρχή της από τη γωνία της Θεοτοκοπούλου, στην πιο γνωστή ίσως από την σειρά φωτογραφιών που τράβηξε ο κ. Μιχάλης Νομικός το 1968. Στη διχάλα του τότε Καφενείου ‘Ατλαντίς’, η Αριστίππου βρίσκεται δεξιά – αριστερά της, η Μουσών. Όταν πριν 11-12 χρόνια γκρεμίστηκε το σπίτι πίσω από το παρκαρισμένο αυτοκίνητο, ανακαλύφθηκε πρωτοχριστιανή αστική έπαυλη με τρικλίνιο. Καταγράφηκε και παραχώθηκε. Από τη γωνία Αριστίππου, ο κ. Νομικός φωτογράφισε την Βίαντος. Στο βάθος η Αργυροπούλου. Αναγνώριση δρόμου από τον Στάθη Ασλανίδη. Έχοντας αφήσει πίσω του τη Βίαντος, ο άγνωστος φωτογράφος αποτυπώνει τη συνέχεια της Αριστίππου και το αποτέλεσμα καταλήγει στην συλλογή του Θ. Ηλιάδη. Το τέλος της φαίνεται ακόμα πιο καθαρά σ’ αυτή τη φωτό, πάλι από τον κ. Νομικό, που χρησίμευσε και για να «τοποθετήσουμε» την επόμενη, παρά τα 16 χρόνια που τις χωρίζουν. Άλλο ένα από τα στενάκια της, αβάπτιστο τις περισσότερες φορές, ίσως επειδή είναι προς κατάργηση. Κάποτε λεγόταν Αριστονίκου. Το 1982, κ. Πλάτων Κλεανθίδης το φωτογράφισε από την Αργυροπούλου προς την Αριστίππου. Όπως φωτογράφισε και το 22 του κάθετου κομματιού της Αριστίππου… …ένα από τα λίγα που υπάρχουν ακόμα και, με τα χρώματά του, τραβάει το βλέμμα. Εδώ σε φωτογραφία του 2018 από τον κ. Στέφανο Πασβάντη Από την αντίθετη πλευρά, ο Μ. Νομικός είχε φωτογραφίσει τον ίδιο δρόμο το 1968, δίνοντάς μας και μια εικόνα της Αργυροπούλου. Στους πολύ παλιούς χάρτες (Wernieski, 1880, στα αριστερά και Καμπανάκη 1890, στη μέση) Αριστίππου και Αργυροπούλου δείχνουν να έχουν γίνει ένα. Σ’ αυτόν του Β. Δημητριάδη, στα δεξιά, ξεχωρίζουν, όπως και τα ονόματά τους: Σεϊχ Εφέντη η Αριστίππου, Κιοσέογλου η Αργυροπούλου. Και οι δύο χωρίς έξοδο προς την Αιόλου. Στις εκποιήσεις των ανταλλάξιμων, βρήκαμε μόνον σπίτια του νότιου πεζοδρομίου. Το 2 (του οποίου η τιμή έπεφτε συνέχεια), το 12, το 14 και το 16. Στην αεροφωτογραφία του 1975 βλέπουμε τις πρώτες -και πιο μεγάλες- πολυκατοικίες. Τα άλλα που χτίστηκαν είναι με το στυλ των νεοπαραδοσιακών, αλλά κι αυτά είναι «ασύμβατα» με το ελάχιστο μέγεθος των στενών, που όσο πάνε σκοτεινιάζουν. Σε αναζήτηση φωτός, κι αυτή η πατέντα σ’ ένα από τα σπιτάκια της περιοχής – μικρογραφία αντίστοιχων «φωταγωγών» που έχουμε δει σε μεγάλα κτίρια στην Εγνατία και παρακάτω. Στην δεξιά φωτογραφία, τα υαλότουβλα στο πίσω σπίτι δείχνουν ό,τι μερικές ανάγκες παραμένουν ίδιες.

Πτολεμαίων, από το ύψος της Αντιγονιδών μέχρι την Συγγρού Από τον Σπύρο Αλευρόπουλο

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/1065022003987432

Όπως στην πλατεία Πτολεμαίων έτσι και στην διασταύρωση Πτολεμαίων με Αντιγονιδών, επεισόδια ανάμεσα σε κομμουνιστές και εθνικιστές.

Η εξιστόρηση των συμβάντων δείχνει συμπεριφορές. Οι κομμουνιστές σε καταγώγιο, ετοίμαζαν υβριστικές προκηρύξεις. Οι εθνικιστές το έμαθαν, τράβηξαν πιστόλια, έπεσαν πιστολιές, έσπασαν τα τζάμια του καταγωγίου, μια ροπαλιά έσπασε το κεφάλι του κομμουνιστή Παπαδόπουλου. Οι εθνικιστές πρόλαβαν να φύγουν πριν εμφανιστούν οι αστυνόμοι, οι οποίοι όταν εμφανίστηκαν περιορίστηκαν στο ρόλο του τραυματιοφορέα. Ανακρίσεις διεξάγονται. Μακεδονία 12-8-1932 Διενέξεις ανάμεσα σε θαμώνες καφενείων αλλά και διαφορές ανάμεσα σε καφεπώλες. Καρέκλες από ένα καφενείο βρέθηκαν σε καφενείο λίγο πιο πέρα. Πτολεμαίων 22 το πίσω μέρος της αγοράς Κολόμβου.

Στην Πτολεμαίων λειτούργησε και το «Λιθογραφείον – Τυπογραφείον – Τσιγκογραφείον του Δαυίδ Γκατένιο, που ένα έντυπό του από το 1937 βλέπουμε εδώ, Πτολεμαίων 38.

Στην Ιστορία της εβραϊκής οικοδομικής και αρχιτεκτονικής δραστηριότητας στη Θεσσαλονίκη ως διεύθυνση φέρεται η σημερινή Πτολεμαίων 26. πηγή: http://www.salonikajewisharchitecture.com/index_gr.php (Οικόπεδο 30/7 & 8 Πτολεμαίων 26)

Ο Μ. Μ. Χαραλάμπους το 1968 το επισκεπτόταν στα υπόγεια της στοάς Κολόμβου. Αναφέρει συγκεκριμένα: “Ήταν ακόμη και η στέρεη στοά Κολόμβου, που τα υπόγεια της, περιέχοντας το μεγάλο τυπογραφείο των Γκατένιο-Χάγουελ το οποίο επισκεφτόμουν το 1968 τυπώνοντας έγχρωμες σελίδες για τις οδοντιατρικές μου εργασίες, εκτείνονταν από την οδό Πτολεμαίων έως την Εγνατία Οδό”. Στο βιβλίο “Η μυστική ιστορία της Θεσσαλονίκης”

Αν μη τι άλλο σταθερός στην Πτολεμαίων. Η οπωραγορά. Πρέπει να άνοιξε το 1929 όπως βλέπουμε εδώ στην ανακοίνωση Μακεδονία 9-9-1929 Η οπωραγορά ήταν κτήμα της εβραϊκής κοινότητας. Η φωτογραφία μας δείχνει και τα κτίσματα που προηγούνταν. Σήμερα Πτολεμαίων 29Α, 29, 29Β Με την ευκαιρία και μια μοναδική λήψη από την επάνω παράλληλη της Πτολεμαίων, την Αμβροσίου, η άλλη άκρη της οπωραγοράς. Στο βάθος η Αντιγονιδών. Στην ΒΔ γωνία Πτολεμαίων 35 με Συγγρού 23 μια μεσοπολεμική πολυκατοικία. Από αυτήν τη γωνία βλέποντας την οπωραγορά στο βάθος δεξιά, αλλά και τα μεσοπολεμικά κτίσματα εκατέρωθεν στην Πτολεμαίων τα οποία δεν διατηρήθηκαν. Σήμερα αυτός ο δρόμος έχει ως χαρακτηριστικό τις πολυκατοικίες που κτίστηκαν για να φιλοξενήσουν κυρίως βιοτεχνίες αλλά και γραφεία. Από το βιβλίο του Πετρόπουλου Old Salonica. Το ίδιο σημείο σήμερα.

Το (χρωστούμενο) πρώτο κομμάτι της Ανδοκίδου. Κάποιες από τις φωτό έχουν μπει και παλιότερα, αλλά για να είναι πιο ολοκληρωμένο επαναλαμβάνονται και εδώ.

Από την Μάρα Νικοπούλου

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/1064904390665860

Την αρχή της, πίσω από την κρήνη της πλ. Καλλιθέας, σημάδευε ένα μικρό μαγαζάκι -σαν περίπτερο με μεγάλο στέγαστρο.

Το βλέπουμε και εδώ δεξιά, μπροστά από το διατηρητέο και, ευτυχώς, αποκατεστημένο της Ανδοκίδου 2.

Η βρύση και η αρχή της Ανδοκίδου από την συλλογή Γ. Μέγα (ψηφιακή συλλογή Μουσείου Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης)

Η εξέλιξη του μικρού μαγαζιού και η απέναντι γωνία αποτυπωμένη σε κατοχική φωτογραφία που κυκλοφόρησε αντεστραμμένη [αναρτήθηκε στις ΠΦΘ και διορθώθηκε από τον Αθ. Νικόπουλο]

Περπατώντας στα πρώτα μέτρα της, δεν έβλεπες τον Πύργο Τριγωνίου. Έβλεπες, όμως, το χαρακτηριστικό κυπαρίσσι του Μεσούντ Χασάν και πίσω του ένα ακόμα εντυπωσιακό κομμάτι των κάστρων. Συλλογή Παπαϊωάννου, Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης. Μάλλον από τον Φωτογραφικό Τομέα του Γαλλικού Στρατού. Όπως και αυτή η στερεοσκοπική του Σερώ, που ήταν στον Φωτογραφικό Τομέα. Η εικόνα το 1980. Το δεύτερο σπίτι δεξιά, στη γωνία με τα σκαλάκια της Γοργούς, επίσης υπάρχει ακόμα, αλλά καταρρέει. Στη θέση του σπιτιού αριστερά, η πολυκατοικία του Ίγγλις. [από ανάρτηση κ. Παπακωνσταντίνου, στην Άγνωστη Θεσσαλονίκη] Σχεδόν ίδιο πλάνο και στην φωτογραφία από τη συλλογή Αλμπαρέλ, που περιέχεται μαζί με διάφορες άλλες του τζαμιού Μεσούντ Χασάν στην παλιότερη σχετική ανάρτηση, εδώ: https://archive.saloni.ca/316 Το σύνθημα πάνω απ’ το κεπέγκι του παλιού μπακάλικου μετράει δεκαετίες και συχνά χρησιμοποιείται ως “τοπόσημο”: -Ποια είναι η Ανδοκίδου; -Ο δρόμος δίπλα στη Λαοκρατία.

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/1063625057460460

Λίγο πάνω από την Ακροπόλεως, βλέποντας τους Ταξιάρχες, εκεί που είχαμε δει ένα καφενεδάκι εδώ: https://archive.saloni.ca/269

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/1063623017460664

Το σημείο λήψης

Ο πολύ μικρός δρόμος Σελευκιδών που ενώνει την Πτολεμαίων με την Καραολή και Δημητρίου.

Πριν την πυρκαγιά η Σελευκιδών, παράλληλη με την Εγνατία, ένωνε την πλατεία Παπαρρηγοπούλου με την Αντιγονιδών. Διατηρήθηκε μάλιστα, σβήνοντας σιγά σιγά, ως παλιά Σελευκιδών μέχρι την δεκαετία του 60. Σελευκιδών και Αντιγονιδών μεταφερθήκανε ως ονομασίες δυτικότερα. Από την δεκαετία του 1920, με το νέο ρυμοτομικό, δημιουργήθηκε η (νέα) Σελευκιδών ως ο μικρός κάθετος δρόμος που ενώνει την Πτολεμαίων με την Καραολή και Δημητρίου (Διοικητηρίου).

Από τον Σπύρο Αλευρόπουλο

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/1060670114422621

Σ΄αυτόν τον μικρό δρόμο λειτούργησε και ξενοδοχείο. Η “Σιάτιστα” του Παναγιώτη Τρέμμου. Σε οδηγό του 1967 αναφέρεται ως διεύθυνση Σελευκιδών 4, αναφέρεται ήδη σε μια αγγελία στις 7-3-1959. Κατά πάσα πιθανότητα λειτούργησε από την ίδρυσή του στο ίδιο μέρος.

Σελευκιδών 10, μεσοπολεμικό που διατηρείται

Εδώ φέρεται να λειτούργησε και το ξενοδοχείο Ορεστιάς (Καραγάτς) επί κατοχής, όπου μάλλον είχε και την έδρα του ο δωσίλογος Κυλινδρέας, συνεργάτης του Δάγκουλα, με το ολιγομελές τμήμα του.

Δορδανάς “Ο κόσμος των Ταγμάτων Ασφαλείας στην κατοχική Θεσσαλονίκη 1941-1944”, 2006, σ.327, όπου και πληροφορίες για την ποικίλη καταδοτική δράση του στο πλευρό των Γερμανών.

Φυσικά και μια καπναποθήκη στον δρόμο. Στο ν. 20, στη γωνία με Καραολή και Δημητρίου μια μεγάλη μεσοπολεμική πολυκατοικία. Εδώ από την πλευρά της Καραολή και Δημητρίου. Σε πολύ καλή κατάσταση. Όπως και εδώ σε κατοχική λήψη, το δεύτερο από αριστερά. Στην άλλη γωνία, απέναντι, Σελευκιδών 5 μια πολυκατοικία του 57 27-5-1958, ενοικιάζονται καταστήματα και υπόγειο σ αυτήν την πολυκατοικία. Και μια μικρή ιστορία, του Ιωάννη Σαράντου στον μικρό δρόμο των Σελευκιδών.

Από το καλοκαίρι του 1958 μέχρι το φθινόπωρο του 1959 παρακολουθούμε τις προσπάθειες του Ιωάννη Σαράντου να ορθοποδήσει οικονομικά και επαγγελματικά.

Η πρώτη του αγγελία είναι σαφής στην ασάφειά της. Ζητάει από 50 έως 200 χιλιάδες. Αντίστοιχα και τα κέρδη, τα οποία όμως δεν τίθεται θέμα, θα είναι απολύτως εξασφαλισμένα. Ό,τι βρεθεί. Μ αυτήν την ασάφεια και την υπερβολή το μόνο σαφές είναι ότι ζητάει χορηγό. Δεν πρέπει να προσελκύστηκαν και πολλοί τέτοιοι.

Πάντως μετά από λίγες μέρες και για δύο μέρες παρακολουθούμε την μία πλευρά ενός διαλόγου που μπορεί και να μην έγινε. Σαν μονόλογος μοιάζει: δέχεται την πρόταση κάποιου Μ. Γ. Πού την έκανε, πήγε από κει; την έγραψε; Ποιος ξέρει. Και την επόμενη μέρα επιμένει. Δάνειο ζητάει, αν είναι δυνατόν πάνω από 50 χιλ. δρχ. με υποθήκη μάλιστα. Είτε ήταν φανταστικός είτε πραγματικός ο διάλογος αυτός, δεν πρέπει να καρποφόρησε.

Τον Νοέμβριο επανέρχεται, χαμηλώνοντας τις οικονομικές απαιτήσεις του αλλά και δίνοντας μια παραπάνω πληροφορία για το τι ζητάει. Χρήματα και προσωπική εργασία. Αν είσαι και νέος, ακόμη καλύτερα. Λίγο μετά εξειδικεύει τα αναζητούμενα χαρακτηριστικά. Δραστήριος γιατί θα είναι (και;) διαχειριστής.

Αλλάζει διεύθυνση, πάει λίγο πιο κάτω, στον ίδιο πάντα δρόμο. Αρχίζουν κάποιες πωλήσεις. Για την φύση της εργασίας του η αγγελία του Φεβρουαρίου ξεκαθαρίζει κάποια πράγματα. Opel-kapitan πωλείται τζιπ ανταλλάσσεται με αυτοκίνητο νεώτερο.

Τον Απρίλιο του επόμενου έτους αυξάνεται πάλι το ποσό που αναζητά. 80 χιλιάδες (τιμή ψυγείου τότε γύρω στα 8 χιλιάρικα, ένα μικρό διαμέρισμα στο κέντρο γύρω στις 60 χιλ, μισθός γύρω στις 2 χιλ) και προσωπική εργασία, αλλά τα πιθανά κέρδη πέφτουν σε κάτι λιγότερο από 5% τον μήνα. Η διαβεβαίωση ότι αυτά θα είναι απολύτως εξασφαλισμένα παραμένει. Τον βρήκε; ποιος ξέρει. Τον Μάιο του 59 ζητάει συνέταιρο οδηγό.

Ταυτόχρονα διαβλέπει το μέλλον και ζητάει 1/3 ή ¼ αστικού λεωφορείου. Ο ΟΑΣΘ είχε ιδρυθεί ήδη το 1957, και το μονοπώλιό του άρχιζε στην πόλη. Τουλάχιστον αυτή τη φορά αν μπόρεσε να το κάνει, επένδυσε σε σίγουρα λεφτά.

Ίσως και να μπόρεσε. Ένα LLOYD του 56, δηλαδή σχετικά καινούριο που πωλείται τον Σεπτέμβριο του 59 μπορεί να δείχνει πολλά πράγματα. Συνεχιζόμενες οικονομικές δυσκολίες, αλλαγή επαγγελματικής κατεύθυνσης; ποιος ξέρει. Δεν τον ξανασυνάντησα ούτε και βρήκα την δεκαετία του 60 κάποια σχολή οδηγών με τό όνομα ή την διεύθυνσή του. Μπορεί να έγινε όντως μέτοχος του ΟΑΣΘ