Στην Τιμοθέου, βλέποντας τον Όσιο Δαυίδ
Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/1063623017460664
Το σημείο λήψης
Η νέα οδός Σελευκιδών
Ο πολύ μικρός δρόμος Σελευκιδών που ενώνει την Πτολεμαίων με την Καραολή και Δημητρίου.
Πριν την πυρκαγιά η Σελευκιδών, παράλληλη με την Εγνατία, ένωνε την πλατεία Παπαρρηγοπούλου με την Αντιγονιδών. Διατηρήθηκε μάλιστα, σβήνοντας σιγά σιγά, ως παλιά Σελευκιδών μέχρι την δεκαετία του 60. Σελευκιδών και Αντιγονιδών μεταφερθήκανε ως ονομασίες δυτικότερα. Από την δεκαετία του 1920, με το νέο ρυμοτομικό, δημιουργήθηκε η (νέα) Σελευκιδών ως ο μικρός κάθετος δρόμος που ενώνει την Πτολεμαίων με την Καραολή και Δημητρίου (Διοικητηρίου).
Από τον Σπύρο Αλευρόπουλο
Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/1060670114422621
Σ΄αυτόν τον μικρό δρόμο λειτούργησε και ξενοδοχείο.
Η “Σιάτιστα” του Παναγιώτη Τρέμμου.
Σε οδηγό του 1967 αναφέρεται ως διεύθυνση Σελευκιδών 4, αναφέρεται ήδη σε μια αγγελία στις 7-3-1959. Κατά πάσα πιθανότητα λειτούργησε από την ίδρυσή του στο ίδιο μέρος.
Σελευκιδών 10, μεσοπολεμικό που διατηρείται
Εδώ φέρεται να λειτούργησε και το ξενοδοχείο Ορεστιάς (Καραγάτς) επί κατοχής, όπου μάλλον είχε και την έδρα του ο δωσίλογος Κυλινδρέας, συνεργάτης του Δάγκουλα, με το ολιγομελές τμήμα του.
Δορδανάς “Ο κόσμος των Ταγμάτων Ασφαλείας στην κατοχική Θεσσαλονίκη 1941-1944”, 2006, σ.327, όπου και πληροφορίες για την ποικίλη καταδοτική δράση του στο πλευρό των Γερμανών.
Φυσικά και μια καπναποθήκη στον δρόμο.
Στο ν. 20, στη γωνία με Καραολή και Δημητρίου μια μεγάλη μεσοπολεμική πολυκατοικία.
Εδώ από την πλευρά της Καραολή και Δημητρίου. Σε πολύ καλή κατάσταση.
Όπως και εδώ σε κατοχική λήψη, το δεύτερο από αριστερά.
Στην άλλη γωνία, απέναντι, Σελευκιδών 5 μια πολυκατοικία του 57
27-5-1958, ενοικιάζονται καταστήματα και υπόγειο σ αυτήν την πολυκατοικία.
Και μια μικρή ιστορία, του Ιωάννη Σαράντου στον μικρό δρόμο των Σελευκιδών.
Από το καλοκαίρι του 1958 μέχρι το φθινόπωρο του 1959 παρακολουθούμε τις προσπάθειες του Ιωάννη Σαράντου να ορθοποδήσει οικονομικά και επαγγελματικά.
Η πρώτη του αγγελία είναι σαφής στην ασάφειά της. Ζητάει από 50 έως 200 χιλιάδες. Αντίστοιχα και τα κέρδη, τα οποία όμως δεν τίθεται θέμα, θα είναι απολύτως εξασφαλισμένα. Ό,τι βρεθεί. Μ αυτήν την ασάφεια και την υπερβολή το μόνο σαφές είναι ότι ζητάει χορηγό. Δεν πρέπει να προσελκύστηκαν και πολλοί τέτοιοι.
Πάντως μετά από λίγες μέρες και για δύο μέρες παρακολουθούμε την μία πλευρά ενός διαλόγου που μπορεί και να μην έγινε. Σαν μονόλογος μοιάζει: δέχεται την πρόταση κάποιου Μ. Γ. Πού την έκανε, πήγε από κει; την έγραψε; Ποιος ξέρει. Και την επόμενη μέρα επιμένει. Δάνειο ζητάει, αν είναι δυνατόν πάνω από 50 χιλ. δρχ. με υποθήκη μάλιστα. Είτε ήταν φανταστικός είτε πραγματικός ο διάλογος αυτός, δεν πρέπει να καρποφόρησε.
Τον Νοέμβριο επανέρχεται, χαμηλώνοντας τις οικονομικές απαιτήσεις του αλλά και δίνοντας μια παραπάνω πληροφορία για το τι ζητάει. Χρήματα και προσωπική εργασία. Αν είσαι και νέος, ακόμη καλύτερα. Λίγο μετά εξειδικεύει τα αναζητούμενα χαρακτηριστικά. Δραστήριος γιατί θα είναι (και;) διαχειριστής.
Αλλάζει διεύθυνση, πάει λίγο πιο κάτω, στον ίδιο πάντα δρόμο. Αρχίζουν κάποιες πωλήσεις. Για την φύση της εργασίας του η αγγελία του Φεβρουαρίου ξεκαθαρίζει κάποια πράγματα. Opel-kapitan πωλείται τζιπ ανταλλάσσεται με αυτοκίνητο νεώτερο.
Τον Απρίλιο του επόμενου έτους αυξάνεται πάλι το ποσό που αναζητά. 80 χιλιάδες (τιμή ψυγείου τότε γύρω στα 8 χιλιάρικα, ένα μικρό διαμέρισμα στο κέντρο γύρω στις 60 χιλ, μισθός γύρω στις 2 χιλ) και προσωπική εργασία, αλλά τα πιθανά κέρδη πέφτουν σε κάτι λιγότερο από 5% τον μήνα. Η διαβεβαίωση ότι αυτά θα είναι απολύτως εξασφαλισμένα παραμένει. Τον βρήκε; ποιος ξέρει. Τον Μάιο του 59 ζητάει συνέταιρο οδηγό.
Ταυτόχρονα διαβλέπει το μέλλον και ζητάει 1/3 ή ¼ αστικού λεωφορείου. Ο ΟΑΣΘ είχε ιδρυθεί ήδη το 1957, και το μονοπώλιό του άρχιζε στην πόλη. Τουλάχιστον αυτή τη φορά αν μπόρεσε να το κάνει, επένδυσε σε σίγουρα λεφτά.
Ίσως και να μπόρεσε. Ένα LLOYD του 56, δηλαδή σχετικά καινούριο που πωλείται τον Σεπτέμβριο του 59 μπορεί να δείχνει πολλά πράγματα. Συνεχιζόμενες οικονομικές δυσκολίες, αλλαγή επαγγελματικής κατεύθυνσης; ποιος ξέρει. Δεν τον ξανασυνάντησα ούτε και βρήκα την δεκαετία του 60 κάποια σχολή οδηγών με τό όνομα ή την διεύθυνσή του. Μπορεί να έγινε όντως μέτοχος του ΟΑΣΘ
Η περιπλανώμενη δυναστεία των Σελευκιδών.
Οι δρόμοι της Θεσσαλονίκης έπρεπε να βαφτιστούν στα γρήγορα μετά το 1912. Όπως σε κάθε ελληνική πόλη, «επιστρατεύτηκαν» πρόσωπα διαφόρων ιστορικών περιόδων, ποιητές, πόλεις κλπ… Μετά τη φωτιά του ’17, όμως, πολλοί δρόμοι χρειάστηκε και να μετακινηθούν, συχνά δρόμοι της παλιάς και της νέας χάραξης συνυπήρχαν, και για κάποιους υπήρξε γενικώς μια σύγχυση. Η οδός Σελευκιδών πριν τη φωτιά του ’17 είχε δύο τμήματα, όχι σε ευθεία μεταξύ τους. Το πρώτο κομμάτι της άρχιζε στην πλατεία Πλατάνου και έφτανε ως την τότε Αντιγονιδών. Το δεύτερο έπιανε από την Αντιγονιδών ως την Λ. Σοφού.
Από την Μάρα Νικοπούλου
Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/1061906397632326
Για το πρώτο κομμάτι, διακρίνουμε και την ταμπέλα της στη γωνία με την Πλατεία Πλατάνου (σήμερα Παπαρρηγοπούλου με Καλλίνικου)
Ο Δημητριάδης στον χάρτη του μας δίνει και τα οθωμανικά ονόματα αυτών των δυο τμημάτων: Ντικιλι Τας το δυτικό που ανήκει στη συνοικία Γιανίκ Μαναστίρ. Μουσά Μπαμπά, το ανατολικό, με το όνομα της συνοικίας (Γκιουλμέζογλου) να οφείλεται στο μεστζίτ Μουσά Μπαμπά Γκιουλμέζογλου που βρίσκεται στην γωνία της Σελευκιδών/Μουσά Μπαμπά με την Λ. Σοφού.
Αυτό το κομμάτι κάηκε.
Το δυτικό κομμάτι, η Ντικιλι Τας, σώθηκε από τη φωτιά που όριό της είχε την παλιά Αντιγονιδών. Για κάποιο περίεργο λόγο, επιλέχτηκε να μην κρατήσει το όνομά της ως Σελευκιδών και ονομάστηκε Καλλίνικου. Άγνωστο αν εννοεί τον Σέλευκο Β’ Καλλίνικο ή τον Βυζαντινό αρχιτέκτονα… Ή και τους δυο μαζί.
Η «νέα» Σελευκιδών σχεδιάστηκε μικρή-μικρή και κάθετη στην παλιά, στην πλευρά της Μουσά Μπαμπά, και σημειώνεται εδώ με πράσινο.
Το γεγονός ότι υπάρχει κι άλλη Μουσά Μπαμπά, η Βύζαντος (που οδηγεί στον ομώνυμο τουρμπέ στην Πλ. Τερψιθέας) δημιουργεί ένα μπλέξιμο.
Και μάλλον κάτι τέτοιο συνέβη με τον χάρτη του αρχικού σχεδίου Εμπράρ, όπου εκτός από τα δυο κομμάτια που προαναφέρθηκαν, άλλη μία Σελευκιδών κάνει…γκεστ εμφάνιση στην Άνω Πόλη. Είναι η μόνη φορά που βλέπουμε την Ελευσίνος (η οποία επίσης οδηγεί στον τουρμπέ του Μουσά Μπαμπά) να ονομάζεται Σελευκιδών.
Για να ολοκληρωθεί το μπέρδεμα, ο «Μέγας Οδηγός Θεσσαλονίκης και Περιχώρων» του 1932, αποκαλεί τον νέο δρόμο που χαράκτηκε με το σχέδιο Εμπράρ «Νέα Σελεύκου» (με την παλιά να βρίσκεται δυτικά του Αγ. Δημητρίου, εκεί που ήταν και είναι ακόμα).
Η Σελευκιδών στον Οδηγό αναφέρεται μόνον για όσο παλιό κομμάτι της είχε απομείνει.
Κάποια περισσότερα στοιχεία για την δυναστεία των Σελευκιδών και τους 7 (!!) Σέλευκους, εδώ https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%94%CF%85%CE%BD%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B5%CE%AF%CE%B1_%CF%84%CF%89%CE%BD_%CE%A3%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CF%85%CE%BA%CE%B9%CE%B4%CF%8E%CE%BD?fbclid=IwAR02tqr4QzDlti1j97W1pYtGC5zt8SNULtzVcQ0LB-3VmwFoXAuzOaJjBmg
Η οδός Ανδοκίδου
Η οδός Ανδοκίδου, τις «κανονικές» Πρωτομαγιές των τελευταίων χρόνων θύμιζε λεωφόρο… Κι ενώ είναι απ’ τους πιο πολυφωτογραφημένους δρόμους της Άνω Πόλης, είχε καταφέρει να ξεφύγει από τον χάρτη -ακριβώς επειδή οι φωτογραφίες της είναι αρκετά γνωστές. Διορθώνουμε την έλλειψη με μια συλλογή φωτογραφιών από διάφορες εποχές. Συν μια μικρή παραβίαση του κανόνα, με μια φωτό 5ετίας και πολλές ευχές για ΚΑΛΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ και ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ!
Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/1061904150965884
Ανδοκίδου, 2015
Αν και η Ανδοκίδου ξεκινάει από την πλατεία Καλλιθέας (Γκιολτσούκ Μεϊντάν, στα οθωμανικά χρόνια), σ’ αυτό το Α’ μέρος του «αφιερώματος» την πιάνουμε από λίγο πιο ψηλά.
Από εκεί που γίνεται ξεκάθαρος ο λόγος της τόσης δημοφιλίας της στις αρχές του 20ού αιώνα, όταν έβλεπες το μαγαζάκι μπροστά απ’ το τζαμί Μεσούντ Χασάν -που έδινε το όνομα στην συνοικία- αλλά και τον Πύργο της Αλύσεως που έδινε το όνομα στην ίδια την οδό: Κουσακλί Κουλέ.
Για να βάλουν στο κάδρο και τον Πύργο, οι φωτογράφοι έκοβαν το μισό μαγαζί -συχνά και τον μιναρέ του τζαμιού. Το ίδιο έκανε και ο Λεόν Μπιζύ για μία από τις γνωστές αυτοχρωμικές της συλλογής Kahn.
Πάλι από τα χρόνια του Α’ Παγκόσμιου.
Δεξιά η Ανδοκίδου.
Τι θα βλέπαμε αν είχε σωθεί το μπακάλικο και το τζαμί, σε φωτοσύνθεση Ιορδάνη Βλαχόπουλου
Σχεδόν από το ύψος της Δαναού προς τα κάτω.
Και η θέα προς τα πάνω.
Λίγο πιο ψηλά, λίγο πιο παλιά. Κυκλοφόρησε και σε επιχρωματισμένη εκδοχή.
Από τη γωνία με Δαναού, στα 1950s [Από ανάρτηση Χρ. Κηπουρα, ΠΦΘ]
Μία ακόμα κάρτα του Α’ Παγκόσμιου.
Λίγο πριν την διασταύρωση με Μουσών. Φωτό: Σ. Ιορδανίδης, Αρχείο ΜΦΘ.
 στα ανατολικά του.
Η περιοχή πίσω απ' τον Αγ. Παντελέημονα θα είναι από τις τελευταιες που θα πέσει, αλλάζοντας συγχρόνως και ρυμοτομία.
Οι μεσοπολεμικές γειτονιές στον Αγ. Παύλο και τις Σαράντα Εκκλησιές έχουν καταλάβει την θέση τους.
Εγνατίας115, στην γωνία με Ιασωνίδου, η πολυκατοικία στα τελειώματά της.
Και στο βάθος μια πολυκατοικία έτοιμη, έχει πάρει θέση, ξέρει με τι θα γειτονέψει, έχει πάρει τα μέτρα της. Σχηματισμένα τα τσιμεντένια μπλοκ με τα γεμίσματα από τούβλα. Ακόμη και στο μακρινό 1955 , ίσως περσσότερο τότε, η απρόσωπη αντίληψη για την ανθρώπινη κατοικία έδειχνε τα δόντια της.
Ο ναός του Προφήτη Ηλία και η γύρω περιοχή, το 1961
Από τον Νίκανδρο Καστανίδη
Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/1059968221159477
Ο ναός του Προφήτη Ηλία και της γύρω περιοχής, το 1961
Ο ναός του Προφήτη Ηλία ως τζαμί γύρω στο 1900
Ο ναός του Προφήτη Ηλία γύρω στο 1900
Ο ναός του Προφήτη Ηλία γύρω στο 1900
Ο ναός του Προφήτη Ηλία γύρω στο 1900
Ο ναός του Προφήτη Ηλία σήμερα, μεταξύ Ολυμπιάδος 52 και 54
Κων/νου Μελενίκου με Τσουφλή, ένας πίνακας και μια φωτογραφία
Όταν ένας πίνακας και μια φωτογραφία αλληλοσυμπληρώνονται…. Κων/νου Μελενίκου με Τσουφλή
Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/1059971511159148
Στη γωνία Κ. Μελενίκου με Τσουφλή, η γυναίκα στέκεται ακριβώς στην ένωση των δυο πλακόστρωτων δρόμων. Δεν ξέρουμε με σιγουριά προς τα πού κοιτάζει.
Αν κοιτάζει προς τα δυτικά, τότε ο πίνακας του Γιώργου Μανουσάκη μάς δείχνει τι βλέπει. Ο πίνακας με τίτλο «Παλιά σπίτια κοντά στη Ροτόντα» 1964 προέρχεται από ημερολόγιο της ΑΓΕΤ ΗΡΑΚΛΗΣ [Ανάρτηση Έφης Σταθοπούλου, ΠΦΘ. Αναγνώριση σημείου Panagiotis Soumas]
Σήμερα θα στεκόταν στην κίτρινη βούλα.
Στην οδό Πτολεμαίων μέχρι την διασταύρωσή της με Αντιγονιδών
Στην οδό Πτολεμαίων μέχρι την διασταύρωσή της με Αντιγονιδών. Από τον Σπύρο Αλευρόπουλο
Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/1058961944593438
Μετά το ξενοδοχείο Αίγυπτος, στην Πτολεμαίων 8, ακολουθούν 2 χαμηλά διώροφα, αντίστοιχα στο 10 και το 12. Μόνον έμμεσα μπορούμε να πάρουμε μια γεύση από αυτά τα μεσοπολεμικά σπίτια.
Εδώ ο αριθμός 10 αριστερά
Και ο αριθμός 12 δεξιά
Απέναντι και λίγο πιο πριν, δύο μεσοπολεμικές που διατηρούνται. Εδώ Πτολεμαίων 5.
Και εδώ Πτολεμαίων 9. Η μία φαίνεται σαν αρχιτεκτονική παραλλαγή της άλλης
Λίγο πιο ανατολικά φτάνουμε στην μικρή πλατεία της Πτολεμαίων. Αυτό το τριγωνάκι, που ορίζει σήμερα την πλατεία, υπήρξε θέατρο ταραχών κατά τις απεργίες γύρω στο 1930. Στην είδηση από την Μακεδονία 3-7-1928, αναφέρεται η ύπαρξη των καπνεργοστασίων Έρμαν Σπήρερ. (δεν βρήκα σχετική αναφορά στον πολύ καλό ιστότοπο των ΒΙ.Δ.Α. (Βιομηχανικά Δελτία Απογραφής)
Επίσης σ' αυτήν πλατεία, στην πολυκατοικία Παπαλάμπρου, όπως αναφέρεται στο υπόγειο, λειτουργούσε και μια καπναποθήκη. Ξέσπασε μια πυρκαγιά, κατηγορήθηκε ο ιδιοκτήτης για εμπρησμό, αλλά αθωώθηκε
Πάντως στην πλατεία εκτός από τις καπναποθήκες και τα καπνεργοστάσια υπήρχαν και εργατικές κατοικίες, ερμηνεύοντας τα όσα αναφέρονται εδώ. Στο ισόγειο μαγαζιά, στους ορόφους από 13 δωμάτια, 2 μαγειρεία και 2 αποχωρητήρια. Τα οικόπεδα 40/10 και 40/11 αντιστοιχούν σήμερα στο ν. 15 της Πτολεμαίων και το 1 της Σελευκιδών.
Μακεδονία 20/4/1926
Και πάμε στην μεγάλη καπναποθήκη της Σαλόνικα (COMMERCIAL CO OF SALONICA LTD -Salonica Cigarette Compani) που είχαμε δει μια λήψη της εδώ και την επαναλαμβάνουμε:
https://archive.saloni.ca/101
Πτολεμαίων 14-16. Το 1926 αναφέρεται ως νεόδμητη.
Μακεδονία 11-6-1926
Πρόκειται γι αυτό το μεγάλο κτίριο.
Κτίζεται το 1924 σε σχέδια του μηχανικού Ε. Μοδιάνο. (Σύγγραμμα Βασίλη Σ. Κολώνα « Το Ελληνικό τσιγάρο. 7 ημέρες, η Καθημερινή. Αθήνα 16 Νοεμβρίου 1997)».
'Ολα αυτά και πολύ περισσότερα από την έρευνα του Δημήτρη Βάϊς, δημοσιευμένη εδώ: https://vida-omada.blogspot.com/2018/05/salonica-cigarette-compani.html?fbclid=IwAR3q_d8EF4vTzWf5soKa7iq0rrET48twtGYN7oN-EBj1F58mFf7wB57qZ2E
με πολλές πληροφορίες και διαφημιστικά της εταιρείας.
Η φωτογραφία από το αρχείο Σαλόνικα.
Από: «Η ιστορία του Ελληνικού Τσιγάρου», Μάνος Χαριτάτος-Πηνελόπη Γιακουμάκη, Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο (Ε.Λ.Ι.Α.), 1998 (Β΄έκδοση)
Πριν την Πτολεμαίων η καπναποθήκη είχε τις εγκαταστάσεις της Τσιμισκη 8 το 1914. Το 1922 πυρκαγιά καταστρεφει το κτίριο και μετεγκαθίσταται στην Πτολεμαίων.
Πηγή: «Η ιστορία του Ελληνικού Τσιγάρου», Μάνος Χαριτάτος-Πηνελόπη Γιακουμάκη, Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο (Ε.Λ.Ι.Α.), 1998 (Β΄έκδοση)
Πάντα από την έρευνα του Δημήτρη Βάϊς
Τα δίδυμα πολυώροφα κτίρια γραφείων Μπαρτισόλ στο λιμάνι
Τα δύο δίδυμα πολυώροφα κτίρια γραφείων στο λιμάνι (γνωστά ως κτίρια Μπαρτισόλ), μπροστά από τον επιβατικό σταθμό, εκεί που σήμερα είναι ο χώρος στάθμευσης αυτοκινήτων.
Πρόκειται για τα δύο χαμένα νεοκλασικά οικοδομήματα, που κτίστηκαν γύρω στο 1906 για τις διοικητικές ανάγκες του λιμανιού και των γαλλικών εταιρειών που συμμετείχαν στην κατασκευή του λιμανιού της Θεσσαλονίκης και της ανάπλασης της προκυμαίας της [δηλ. η Societe de Construction des Batignolles, ή Societe Anonyme Ottomane du Port de Salonique του Edmond Bartissol, η Compagnie Immobiliere et de Regie de Terrains a Salonique και το Bureau Technique de Beton Arme de Francois Hennebique]. Η Εταιρεία του μεγαλοεργολάβου Edmond Bartissol ήταν αυτή που αξιοποίησε περισσότερο το ανατολικό κτίριο για πολλά χρόνια, γιατί είχε αναλάβει την εκμετάλλευση του λιμανιού της Θεσσαλονίκης από το 1904 μέχρι το 1944.
Την περίοδο του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου τα κτίρια αυτά αποτελούσαν το στρατηγείο των συμμαχικών δυνάμεων. Τότε φωτογραφήθηκαν πολλές φορές, ενώ τις επόμενες δεκαετίες έχασαν το απεικονιστικό τους ενδιαφέρον.
Το Σεπτέμβριο του 1944 τα κτίρια αυτά έπαθαν μεγάλες ζημιές από τους βομβαρδισμούς των Αγγλοαμερικάνων και τον επόμενο μήνα, τον Οκτώβριο, επιδεινώθηκε η κατάστασή τους από τις μεγάλες καταστροφές που προξένησε στο λιμάνι ο ναζιστικός στρατός κατά την αποχώρησή τους από τη Θεσσαλονίκη. Μετά το Νοέμβριο του 1944, που ανέλαβε ο αγγλικός στρατός την πρώτη αποκατάσταση του λιμανιού κι αργότερα οι Αμερικάνοι, με το σχέδιο Marshall, που ολοκλήρωσαν την επανόρθωσή του, τα συγκεκριμένα οικοδομήματα κατεδαφίστηκαν. Δεν αποκλείεται να υπήρχε και η βούληση των τότε ελληνικών αρχών να απαλλαγούν τελείως από τη μακρά γαλλική εκμετάλλευση του λιμανιού κι έτσι δεν ευνόησαν καθόλου την αποκατάστασή τους από τον βαρύ πολεμικό τραυματισμό τους.
Από τον Νίκανδρο Καστανίδη
Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/1058103684679264
Τα επιβλητικά και ομοιόμορφα οικοδομήματα Μπαρτισόλ τα πρώτα τους χρόνια
Απεικόνιση των κτιρίων Μπαρτισόλ σε χάρτη του λιμανιού, του 1909
Τα ίδια κτίρια από μακριά, πριν αρχίσει η οικοδόμηση του σταθμού επιβατών, δηλ. πριν το 1910
Ο Edmond Bartissol (1841-1916)
Μετοχές γαλλικής εταιρείας που δραστηριοποιήθηκε στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης
Τα κτίρια Μπαρτισολ 1916
Το 1916
[Αναρτήθηκε από τον κ. Γιαννη Μανιο στις ΠΦΘ, 27-2-2019]
Τη περίοδο το Α’ Παγκοσμιού Πολέμου
Την ίδια περίοδο
Την ίδια περίοδο
Πριν την πυρκαγιά του 1917
Το 1917
Αμέσως μετά την πυρκαγιά του 1917
Την περίοδο του μεσοπολέμου
Το 1932
Την περίοδο της ναζιστικής κατοχής
Στα τέλη της κατοχής
Θέρμη ή Σέδες. Το Τζαμί με τον μιναρέ του και ο Πύργος.
Ο μιναρές, περιέργως, συνεχίζει να υπάρχει, μαζί με αυτόν της Ροτόντας οι μόνοι στην ευρύτερη περιοχή της Θεσσαλονίκης. Ο Πύργος έχει κατεδαφιστεί.
Από τον Θόδωρο Νάτσινα
Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/1058099938012972
Το τζαμί και ο μιναρές σε πρώτο πλάνο, ο Πύργος δεξιά και ανάμεσα στα δένδρα ακόμα πιο δεξιά βρίσκεται μια εκκλησία του Αγ. Νικολάου.
Τζαμί – μιναρές – λίγο ο Πύργος με κατοίκους της περιοχής. Το χωριό, κατά τα φαινόμενα, ήταν μέσα σε ένα μεγάλο τσιφλίκι, όπου το 1913 υπήρχαν 45 οικοδομές με μικτό πληθυσμό.
Ο συμμαχικός στρατός είχε εγκατάσταση στην περιοχή.
Στο βάθος αριστερά διακρίνεται το τζαμί ενώ δεξιά φαίνεται και η εκκλησία του Αγ. Νικολάου, που χτίστηκε το 1851.
Μέσα από κάποιο κτίριο του τσιφλικιού με εντυπωσιακές μεγάλες πόρτες.
Πηγή ή/και κρήνη στη βάση του Πύργου
Απόκομμα από εφημερίδα – ήταν αναρτημένο σε εστιατόριο της περιοχής. Σχετικά πρόσφατα το εστιατόριο ανακαινίστηκε και απομακρύνθηκε και το καδρασρισμένο αυτό απόκομμα.
Υποθέτω η φωτογράφιση από τον μιναρέ.
Κατοχική φωτογραφία του Πύργου
Πρόσφατη φωτογραφία του μιναρέ και ότι απέμεινε από το τζαμί. Φωτογραφία του Thomas Nedelkos.
Εξιστόρηση της κατεδάφισης του Πύργου.
To Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού είχε παρουσιάσει το 2013 έκθεση με ευρύματα από ανασκαφή στην περιοχή στην Θέρμη όπου υπήρξε νοσοκομείο των συμμάχων κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο. Φωτογραφίες από την έκθεση “Η Armée d'Orient στα Βαλκάνια: Αρχαιολογικά τεκμήρια ενός νοσοκομείου στη Θέρμη/Sédès”υπάρχουν στη σελίδα του Μουσείου στο facebook https://www.facebook.com/media/set/?vanity=mbp.thess&set=a.471403936230042