Saloni.ca Archive

Βούλγαροι αιχμάλωτοι στην περιοχή του Παλιού Σταθμού, σε φωτογραφίες της συλλογής Paul Albarel. Οι φωτογραφικές συγκρίσεις για την επιβεβαίωση της περιοχής ακολουθούν. Από το αφιέρωμα: ο Joseph Pigassou στην Θεσσαλονίκη

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=957168414772792&id=204212503401724

Φωτογραφία σε χαρτί που συνέλεξε ο Paul Albarel. Βρίσκεται στην Médiathèque du Grand Narbonne, με αρ. AD11- 1333. Photo ramenée par Paul Albarel – Médiathèque du Grand Narbonne AD11- 1333, tirage papier

Φωτογραφία σε χαρτί που συνέλεξε ο Paul Albarel. Βρίσκεται στην Médiathèque du Grand Narbonne, με αρ. AD11- 1440. Photo ramenée par Paul Albarel – Médiathèque du Grand Narbonne AD11- 1440, tirage papier. Φωτογραφία σε χαρτί που συνέλεξε ο Paul Albarel. Βρίσκεται στην Médiathèque du Grand Narbonne, με αρ. AD11- 1439. Photo ramenée par Paul Albarel – Médiathèque du Grand Narbonne AD11- 1439, tirage papier. Φωτογραφία σε χαρτί που συνέλεξε ο Paul Albarel. Βρίσκεται στην Médiathèque du Grand Narbonne, με αρ. AD11- 1450. Photo ramenée par Paul Albarel – Médiathèque du Grand Narbonne AD11- 1450, tirage papier. Φωτογραφία σε χαρτί που συνέλεξε ο Paul Albarel. Βρίσκεται στην Médiathèque du Grand Narbonne, με αρ. AD11- 1458. Photo ramenée par Paul Albarel – Médiathèque du Grand Narbonne AD11- 1458, tirage papier. To μεγάλο κτίριο με το ξύλινο διακοσμητικό μοτίβο βρισκόταν στη δυτική πλευρά της πλατείας Παλαιού Σταθμού. Ο Θ. Νάτσινας διακρίνει τις ομοιότητες κτιρίων δυτικά της Στ. Βουτυρά σε απόσπασμα φωτογραφίας από το Χ. Καλεμκερής, Τα τραίνα στον βορειοελλαδικό χώρο. Έχοντας χάσει το αέτωμά του, το δυτικό από τα κτίρια της παραπάνω σύγκρισης, το οποίο βλέπουμε ολόκληρο εδώ, επέζησε μέχρι περίπου το 2005. Στις αεροφωτογραφίες του Βαγγέλη Καβάλα σημειώνεται με ένα βελάκι. Το διπλό βελάκι δείχνει το (επίσης γκρεμισμένο πια) κτίριο που φιλοξενούσε την ταβέρνα «Παλιός Σταθμός», στην οδό Στ. Βουτυρά 2.

Μιαούλη με Εδμόνδου Ροστάν.

Από την Ρουμανική Εμπορική Σχολή είχαμε δει μόνο τις 2 πλάγιες μεριές του Π που σχημάτιζε το κτήριο. Σήμερα και ανφάς. (σε απόσπασμα φωτό από ανάρτηση Γιάννη Μανιού, ΠΦΘ)

Μιά αναδρομή στην ιστορία της. Ιδρύθηκε το 1899 με δαπάνες του ρουμανικού κράτους. Εποπτευόταν από την “Επιτροπή Διαχειρίσεως των εν Ελλάδι Ρουμανικών Σχολείων” με έδρα την πόλη. Χτίστηκε σε σχέδια του Pierro Arrigoni. Η λειτουργία της σχολής διακόπηκε με την λήξη του ΒΠΠ. Μέχρι την κατεδάφισή της χρησίμευσε σαν κατοικία φτωχών οικογενειών. Στην διάρκεια της χούντας γκρεμίστηκε με το ζόρι, γιά να αναγερθεί σιγαά σιγαά (1967-1975) ο τεράστιος ναός του Σωτήρος. Το οικόπεδο είναι στην γωνία Μιαούλη με Εδμόνδου Ροστάν.

Από τον Δαυίδ Μπράβο

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=958759437947023&id=204212503401724

Σημειωμένη η Ρουμανική Εμπορική Σχολή. Το οικόπεδο είναι στην γωνία Μιαούλη με Εδμόνδου Ροστάν. Ρουμανική Εμπορική Σχολή. Η μεριά της Μιαούλη. Τραβηγμένη από το 7ο Δημοτικό σχολείο, απέναντι. Ρουμανική Εμπορική Σχολή. Η δεξιά μεριά του, που ήταν κοντά στην Ιταλίας. Ρουμανική Εμπορική Σχολή. Μιαούλη με Εδμόνδου Ροστάν. Μπροστά της στην Ιταλίας αλλό ένα αρχιτεκτονικό διαμάντι που χάθηκε. Η οικία Εσκαγιού του Salvatore Poselli ανηψιού του Vitaliano. Η οικία Εσκαγιού του Salvatore Poselli ανηψιού του Vitaliano. 28ης Οκτωβρίου 42. Δίπλα στον παλιό κινηματογράφο “Δήμητρα”. Ορατή παλιά από το τέλος της Εδμόνδου Ροστάν, στην απόληξη του δρόμου. Μπροστά είναι η Μιαούλη. Δεξιά η Ρουμανική Εμπορική Σχολή. Ψηλότερα στην γωνία με Δελφών φαίνεται το 7ο Δημοτικό Σχολείο. Από την πίσω αυλή της Ρουμανικής Εμπορικής Σχολής. Βλέπουμε απέναντι το κτήριο που αργότερα στέγασε το 7ο και 8ο δημοτικά σχολεία. Χτίστηκε το 1928 σε σχέδια του αρχιτέκτονα Ζακ Μοσσέ. Προορισμός του κτηρίου ήταν να στεγάσει την ιδιωτική Σχολή Λέων Γκατένιο. Τοπογραφικό του 1931 Σήμερα.

Από τον Σπύρο Αλευρόπουλο, Νίκανδρο Καστανίδη και Δαυίδ Μπράβο.

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=943636906125943&id=204212503401724

Το 111 (τότε 95) οικία Δημάση. Όπως φαίνεται είναι η πρώτη κατοικία σ αυτό το κομμάτι που εξετάζουμε. Λήψη Zepdji στα τέλη του 19ου αιώνα. Μπροστά μας ένα μεγάλο κτίσμα που ανήκε στην οικογένεια Άμποτ, σήμερα Βασ. Όλγας 90. Και ακριβώς από πίσω, γωνία Μπότσαρη με Βασ. Όλγας, η βίλα στον σημερινό αριθμό 111. Το 111 είχε μια σειρά από μαγαζάκια μπροστά του. Αυτά μας τα είχε παρουσιάσει ο Νίκανδρος Καστανίδης εδώ (https://archive.saloni.ca/517) , όταν μια έκρηξη προκάλεσε σ αυτά σοβαρές ζημίες. Από το ρεπορτάζ μαθαίνουμε όχι μόνο για τα μαγαζιά (υποδηματοποιείο, κουρείο, χρωματοπωλείο) αλλά και τους ενοίκους στο 111 και το 113. Από μια πολύ παλιά δημοπρασία με φωτογραφίες από την κηδεία του Γεωργίου, ο φωτογράφος στο σημερινό Βασ. Όλγας 90 προσφέρει ματιές σ αυτές τις βίλες. Εδώ τα μαγαζάκια μπροστά από το 111 και εκεί που αρχίζει το 113 Από το 113 μόνο την αυλή του. Από την έρευνα του Νίκανδρου ήταν η οικία Ισσάκ Μπερισσύ. Στο βιβλίο του ο Κολώνας την αναφέρει ως βίλα Ηρακλείδου (στη σειρά παρουσίασής του την έχει ανάμεσα στο 107 Μεχμέτ Καπαντζή και την οικία Χασάν Καπαντζή/εκπ Σχινά στο 129). Δεν μας λέει όμως πού βρισκόταν. Νομίζω ότι αυτό είναι το 115. Τόσο από τις πολύ θολές φωτογραφίες, όσο και από το ρυμοτομικό μοιάζει να είναι αυτό. Ο Κολώνας το τοποθετεί στην μέση της απόστασης από Μπότσαρη σε Κομποθέκλας, 124 στον δικό του χάρτη. Δηλαδή το 115. Με το 100% κάλυψη το 117 που ήταν ήδη πολυκατοικία, μάλλον πρόσθεσε όγκο και κόλλησε στην νέα οικοδομή του 115. Γι αυτό αισθητικά από την Ανάληψη μέχρι την Μπότσαρη η περιοχή είναι γιά φτύσιμο. Επιβεβαιώνεται και διά νόμου. Η γύρω περιοχή το 1967 ΦΕΚ: 32Δ'/16-3-67 μπήκε σε κάτι απερίγραπτους νόμους. Κάλυψη 100% οποιουδήποτε οικοπέδου, και άλλα παλαβά. Το 117 είχε μπει αρχικά σε μπελάδες σαν παλιότερη οικοδομή που δεν είχε αφήσει πρασιά. Για να καταλάβουμε πως μπορεί να είχαν γκρεμίσει ακόμα και μπαλκόνια στο 117. Αρχές του 1950. Οι βίλες που εξετάζουμε. Στο ρυμοτομικό οι σχετικά άγνωστες αυτές βίλες Και το σήμερα

σε φωτογραφία του 1915, τραβηγμένη από τον Gaston Cherau.

Από τη Μάρα Νικοπούλου

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=956772988145668&id=204212503401724

H τοποθέτηση πιστοποιείται από τη φωτογραφία (αριστερά) που ανάρτησε ο κ. Σιδηρόπουλος Γιάννης στις ΠΦΘ και δείχνει το τζαμωτό -σημειωμένο εδώ με κίτρινο. Σε συνδυασμό με την γνωστή φωτογραφία αρ. 223 του Joseph Pigassou, δεξιά. Η δεύτερη, τραβηγμένη επίσης από την Ιφικράτους, μάς δίνει την πόρτα που διακρίνουμε στην αρχική και βρίσκεται λίγο χαμηλότερα από την είσοδο με το στέγαστρο που βλέπουμε στην φωτογραφία αριστερά και μάλλον ήταν η πιο επίσημη, ας πούμε.

Ποιοτικό υλικό μελέτης για εσώκλειστους. Διαθέσιμα για έρευνα και διάβασμα όλα τα τεύχη του περιοδικού “Διαγώνιος” του Ντίνου Χριστιανόπουλου.

https://www.greek-language.gr/periodika/mags/diagonios

Χρειαζόμουν κάποια πρόσφατη υπενθύμιση, γιατί τα τεύχη είναι ανεβασμένα εδώ και κάποιο καιρό. Δένει με την αντικειμενική αντίληψη πως “όλοι έχουν αποφασίσει ψηφιοποίηση των αρχείων τους”, Υπάρχουν κονδύλια εκατομμυρίων από Ευρώπη γι αυτόν ακριβώς τον σκοπό. Οι ιδιώτες συλλέκτες εδώ χολοσκάν μην τυχόν τους “κλέψουν” καμμιά φωτογραφία. Η επιμέλεια είναι του δικού μας Κέντρου Ελληνικής Γλώσσας. Εξαιρετική δουλειά, ευκολόχρηστο το σουλούπι του ιστότοπου, βρίσκεις γρήγορα αυτό που σε ενδιαφέρει.

Δεν σταματάνε εδώ. Στα περιοδικά λόγου και τέχνης που ψηφιοποιήθηκαν υπάρχουν τα σαλονικιώτικα :

“Νέα Πορεία” του Τηλέμαχου Αλαβέρα https://www.greek-language.gr/periodika/mags/neaporeia

“Κριτική” του Μανόλη Αναγνωστάκη https://www.greek-language.gr/periodika/mags/kritikh

“Κόσκινο” Εξάμηνο καλλιτεχνικό φυλλάδιο, παράρτημα του περιοδικού Διαγώνιος. Ντίνος Χριστιανόπουλος.

“Κουίντα” θέατρο και άλλες τέχνες, Θεσσαλονίκη, 1995-2001

“Παραφυάδα” Ανέκδοτα κείμενα πεζογράφων της Θεσσαλονίκης. Επιμέλεια: Περικλής Σφυρίδης. Καλλιτεχνική επιμέλεια: Κάρολος Τσίζεκ.

“Τραμ” του Πάνου Θεοδωρίδη & Δημήτρη Καλοκύρη

“Το Τραμ” Υπότιτλος: “Ένα όχημα” Τρίτη διαδρομή και Τέταρτη διαδρομή.

“Φιλόλογος” Περιοδική έκδοση του Συλλόγου Αποφοίτων της Φιλοσοφικής Σχολής Θεσσαλονίκης.

Ακόμα τα περιοδικά (Έκφραση, Θρακικά Χρονικά, Πανδώρα, Πάροδος, Χάρτης), προσεχώς και περισσότερα.

από τον Δαυίδ Μπράβο

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=953997461756554&id=204212503401724

Σκαλιά στον προαύλιο χώρο της Μητρόπολης Από τον Νίκανδρο Καστανίδη

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=953864318436535&id=204212503401724

Γύρω στο 1912 Γύρω στο 1913 Γύρω στο 1916 Γύρω στο 1917 Την περίοδο της κατοχής Δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1950 Περίπου το 1960 Γύρω στο 1963 Γύρω στο 1966 Χωρίς σκαλιά τα τελευταία χρόνια

Εικόνες από την αλάνα που διαδέχθηκε την απομάκρυνση της γαλλικής ναυτικής βάσης Beau Rivage, η εποχή της λαϊκής αγοράς και της ιχθυόσκαλας και στο τέλος το Λούνα Παρκ. Μ' άλλα λόγια η Σαλαμίνα, γι αυτούς που γνωρίσανε το χώρο μ' αυτό το όνομα. Το όνομα αυτό, όπως είχε παρατηρήσει ο Νίκανδρος Καστανίδης πριν 2μισι χρόνια, οφείλεται στο εξοχικό κέντρο “Σαλαμίς” εκεί ακριβώς όπου κατασκευάστηκε λίγο αργότερα η πρώτη ιχθυόσκαλα. Σχετικά, εδώ: https://www.facebook.com/204212503401724/photos/pcb.358362487986724/358365027986470 (δείτε και την διαφήμιση στην επόμενη φωτογραφία)

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=953866905102943&id=204212503401724

Μεσοπολεμική εικόνα από τον χώρο μπροστά στη θάλασσα, βλέποντας δυτικά Κατά την κατοχή, πάλι βλέποντας δυτικά Ένας φωτογράφος στον οποίο χρωστάμε τις περισσότερες φωτογραφίες από τη λαϊκή αγορά ήταν και ο ουγγρικής καταγωγής Paul Almásy. 1954 Η πρώτη ιχθυόσκαλα στην αρχή της Μπότσαρη. Και εδώ διακρίνεται δεξιά, γύρω στο 40 σε ανάρτηση Μαρίας Στραπατσάκη. Η κατασκευή της δεύτερης ιχθυόσκαλας από την Μακεδονία 8/2/1953 σε ανάρτηση Αθ. Νικόπουλου στις ΠΦΘ. Η δεύτερη ιχθυόσκαλα σε λειτουργία Η λαϊκή αγορά στην πλατεία Σαλαμίνας, πιθανότατα στις αρχές της δεκαετίας του 1960 Η πλατεία Σαλαμίνας γύρω στο 1958 Η αποξήλωσή της στα τέλη της δεκαετίας του 60, πάλι από βιβλίο του Φαίδωνα Γιαγκιόζη “Οι γειτονιές της θάλασσας” του Φαίδωνα Γιαγκιόζη Το Λούνα Παρκ που φιλοξενήθηκε στον χώρο σε ανάρτηση Γιώργου Κωτσίδη. Αρχές δεκαετίας του 70 Διακρίνεται στο βάθος η βίλα Αχμέτ Καπαντζή. Η πλατεία Σαλαμίνας το 1978. Η παραλιακή διπλής κατεύθυνσης, τα θερινά Ολύμπια στη θέση τους Σήμερα δεν υπάρχει η πλατεία (ή καλύτερα η αλάνα) Σαλαμίνας. Να πως είναι τώρα: Όπως φαίνεται, στην αλάνα της Σαλαμίνας κτίστηκαν πολυκατοικίες και δημιουργήθηκαν δύο σχολεία. Αυτά έγιναν γύρω στο 1979. Το ερώτημα είναι: από πού αποκτήθηκαν τα σχετικά οικόπεδα;; Μια πολυκατοικία που κτίστηκε εκεί δίπλα (πιο συγκεκριμένα δίπλα στο ΤΕΕ Βορείου Ελλάδος), το οικόπεδό της προήλθε από Πολεμικό Ναυτικό. Κατά συνέπεια και τα οικόπεδα της αλάνας “αγοράστηκαν”, μάλλον, από το Πολεμικό Ναυτικό.

Arsenal de Beau Rivage (Καρνάγιο της ωραίας ακτής) ονομάστηκε η ναυτική βάση των Γάλλων που δημιουργήθηκε στον παραθαλάσσιο μεγάλο χώρο μπροστά από την βίλα του Αχμέτ Καπαντζή και λίγο δυτικότερα. Ολόκληρη η περιοχή από την Κοσμά Αιτωλού μέχρι και λίγο ανατολικότερα της Μπότσαρη ανήκε στην οικογένεια Άμποτ. Το συγκεκριμένο κομμάτι νοικιάστηκε από τους Γάλλους. Εκεί έφτιαξαν προβλήτες, εργαστήρια για επισκευή όπλων, ρύθμιση τορπιλών, κατασκευή πλοιαρίων και μαουνών. Υπήρχε ακόμη και μια πλωτή δεξαμενή 350 τόνων που μπορούσε να φιλοξενήσει μέχρι και αντιτορπιλικά. Ο χώρος λειτούργησε από το 1916 έως τον Οκτώβριο του 1919. Μετά τη διάλυση αυτής της βάσης, το μεγαλύτερο μέρος από τα χρήσιμα υλικά μεταφέρθηκαν σε νέες εγκαταστάσεις του γαλλικού ναυτικού στην Κωνσταντινούπολη και στη Βηρυτό. Το οικόπεδο επιστράφηκε στους Άμποτ. Όλα τα παραπάνω από έρευνα του Adrian Wright σε διάφορα έγγραφα της Ναυτικής Σχολής Πολέμου της Γαλλίας

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=950110988811868&id=204212503401724

Άποψη του χώρου τον Δεκέμβριο του 1918 Φωτογραφία που δείχνει τον χώρο λίγο πριν δημιουργηθεί η βάση. Οι Γάλλοι μεταφέρουν υλικά

1916 οι εργασίες ακόμα σε εξέλιξη, στο ύψος της Μπότσαρη Εργασίες στο Beau Rivage σε λήψη Joseph Pigassou ν. 305 Άλλες εικόνες από τη ναυτική βάση σε λειτουργία Φωτογραφίες σταλμένες τον Ιανουάριο του 1919 Ναυτικοί στη βάση σε ώρα εργασίας Το σχεδιάγραμμα της βάσης με ερμηνευτικές σημειώσεις του Adrian Wright Ακόμη μια άποψη του χώρου το 1917 και στα τέλη του 1918 Ο Jean-Marie-Joseph-Henri Ledoux αναφέρεται ως διευθυντής του Beau Rivage στο Journal officiel de la République française. Lois et décrets Σ ένα περιοδικό για το ποδήλατο και το αυτοκίνητο, τον Αύγουστο του 1918, έκκληση προς τους γενναιόδωρους να δωρίσουν τα απαραίτητα για μια ομάδα ποδοσφαίρου της μονάδας που έδρευε στον χώρο.

“Για μια χούφτα δολλάρια”, ένα κινηματογραφικό έργο που μπορεί να θυμίσει τα νιάτα αρκετών. Στη Θεσσαλονίκη προβλήθηκε για πρώτη φορά τον Νοέμβριο του 1966, στους κινηματογράφους: Τιτάνια, REX και Ηλύσια. Σήμερα είναι ένα κλασικό γουέστερν με αξιοσημείωτη μουσική. Ας θυμηθούμε τη μουσική του σε μια υπέροχη εκτέλεση και τους κινηματογράφους που πρωτοπροβλήθηκε η ταινία αυτή.

Από τον Νίκανδρο Καστανίδη

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=948794688943498&id=204212503401724

Μακεδονία, 6-11-1966, σελ. 14 [Η φωτογραφία από το βιβλίο “Τσιμισκή, Αγίας Σοφίας, Διαγώνιος: η διαδρομή της μνήμης”, των Γ. Αναστασιάδη, Ε. Χεκίμογλου Θεσσαλονίκη 1997] [Η φωτογραφία αναρτήθηκε από τον κ. “Adamidis Christos” στις 6-9-2020, στις ΠΦΘ]

Η γειτονιά της “Σχολής Τυφλών” μέχρι το “Φάληρο” (Παρασκευοπούλου). Ήταν κάποτε συνοικία με πανέμορφα σπίτια, ολάνθιστους κήπους, μεγάλες αλάνες, ανθρώπινες σχέσεις γειτόνων, χαρά του παιδιού. Κολοκοτρώνη, Καραϊσκάκη, Εδμόνδου Ροστάν, ο “λάκκος”, Σααδή Λεβή, Αθανασίου Διάκου, Αρχ. Μουσείου, όλοι οι ενδιάμεσοι δρόμοι. Εκλεκτικιστική αρχιτεκτονική, αρµονικά συνδυασµένες διαφορετικές τάσεις χτισίματος που θα ζήλευαν τα σημερινά διατηρητέα. Αλλά τότε δεν καταλαβαίναμε τον πλούτο που μας περιτριγύριζε. Παίζαμε χαρούμενοι και αδιάφοροι. Ούτε γνωρίζαμε πως τα πολλά εγκαταλειμμένα ήταν σπίτια Εβραίων που δεν θα ξαναγύριζαν. Μπαίναμε σε κάποια από αυτά και υπήρχαν ακόμα κάποια έπιπλα και προσωπικά είδη να θυμίζουν παλιά ανθρώπινη παρουσία. Ήρθαν στο φως κάποιες παλιές φωτογραφίες να μας θυμίσουν τι δεν γλίτωσε από την αντιπαροχή και χάθηκε για πάντα. Έμεινε μόνο μια πολύ γλυκιά ανάμνηση. Αφορμή παίρνω από μιά ανάρτηση μου τον Απρίλιο του 2016. Είχα γράψει : “Στην σελίδα 73 του πρόσφατου βιβλίου του Β. Κολώνα “Εικονογραφία των Εξοχών” υπάρχει ανάποδα η πρώτη φωτογραφία. Σημειώνει πως βλέπουμε την οδό Εδμόνδου Ροστάν στο ύψος της Χρυσοχόου (σημερινή οδό Νάαρ). Όμως σε μιά δεύτερη φωτογραφία της ίδιας περίπου περιοχής υπάρχουν όλα τα στοιχεία που δικαιολογούν το αναποδογύρισμα της πρώτης στο βιβλίο του.

Τουλάχιστον 3 κατοικίες αριστερά και δεξιά της τότε οδού Καραϊσκάκη υπάρχουν και στις 2 φωτογραφίες. Με την αναστροφή γίνεται σωστή και η θέση του μιναρέ στο παλιό Αρχαιολογικό Μουσείο (το Γενί Τζαμί των Ντονμέδων). Η θέση της πρώτης φωτογραφίας πρέπει να διορθωθεί στο βιβλίο από “Οδός Εδμόνδου Ροστάν στο ύψος της Χρυσοχόου” σε “Οδός Μακεδονίας (σήμερα Δελφών) γωνία με το Ρέμα Κωνσταντινίδη (Νάαρ σήμερα), διπλά στην τότε ξύλινη γέφυρα.”

Να “αναγκάσεις” τον συμμαθητή σου, παιδικό φίλο και γείτονα, “γκούρου” της Συνοικίας των Εξοχών, Βασίλη Κολώνα να αναποδογυρίσει φωτογραφία στις επόμενες εκδόσεις του εξαιρετικού βιβλίου του είναι κάτι. 😃
Αψεγάδιαστος στα βιβλία του, σπάνια κάνει λάθη.

Καλύπτοντας σήμερα συνολικά την περιοχή των οδών Κολοκοτρώνη, Καραϊσκάκη του λάκκου και των πέριξ, πρόσθεσα όσες φωτογραφίες βρήκα. Κάποιοι της γειτονιάς της “Σχολής Τυφλών” ίσως να τα θυμούνται. Την ξύλινη γεφυρούλα (οδός Κολοκοτρώνη από την μία, Ξενοφώντος από την άλλη), την αλάνα αμέσως μετά, τα ενοικιαζόμενα ποδήλατα του Μπάρμπα Θωμά Όλα δίπλα στον λάκκο. Και πόσα άλλα ...

Από τον Δαυίδ Μπράβο

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=948710955618538&id=204212503401724

Η γειτονιά. Μακεδονίας (σήμερα Δελφών) γωνία με τον Λάκκο Κωνσταντινίδη (Χρυσοχόου-Νάαρ). Αναποδογυρισμένη η φωτογραφία από το βιβλίο. 1,2,3 τα σπίτια αριστερά και δεξιά της παλιάς οδού Καραισκάκη. Στο βάθος δεξιά ο μιναρές του παλιού Αρχαιολογικού Μουσείου. Από το 1900 μέχρι το 1950 αυτήν την θέα περίπου θα είχαμε αν στεκόμασταν στην γωνία της σημερινής οδού Δελφών με την οδό Νάαρ 1,2,3 Τα ίδια σπίτια στην παλιά οδό Καραισκάκη, σε σύγκριση όμως με αναποδογυρισμένη την προηγούμενη φωτογραφία του βιβλίου. Σταύλος πάνω στην σημερινή οδό Νάαρ. Υπήρχε και γαλατάς εκεί μέχρι τα 70ς. Ο Βάσος ο “Μακεδονικός”, ο μοναδικός οπαδός αυτής της ομάδας που γνώρισα ποτέ μου 😃 Δεξιά κάτω η ξύλινη γεφυρούλα που ένωνε την Κολοκοτρώνη με την Ξενοφώντος. Στο βάθος το παλιό Αρχ. Μουσείο και η Παιδαγωγική Ακαδημία με τα 3 πρότυπα δημοτικά. Η στραβή οδός Εδμόνδου Ροστάν με μπλέ γραμμές.1. Η τσιμεντένια γέφυρα στην Εδμόνδου Ροστάν 2. Η σωστή θέση του φωτογράφου. Σημείωσα και το “ελβετικό σαλέ” 😃 , σπίτι στην Καραισκάκη που ονομάσαμε 1. Γειτονιά με μεγάλες αλάνες, αυλές και ξεχυμένα παιδιά χωρίς καμμία ανάγκη επίβλεψης. Η οδός Κολοκοτρώνη το 1900. Σ αυτό το σημείο του λάκκου θα χτιστεί αργότερα η ξύλινη γεφυρούλα που ένωνε την Κολοκοτρώνη με την Ξενοφώντος. Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη ακριβώς δίπλα από την πρώτη λίγο πιό αριστερά. Σίγουρα την ίδια μέρα από τον ίδιο φωτογράφο. Από το βιβλίο του Βασίλη Κολώνα. Τοπογραφικό που ανέβασε η ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΤΣΙΡΕΛΗ με τις θέσεις των κατοικιών 1, 2, 3 και την θέση Χ του φωτογράφου στην πρώτη φωτογραφία. Η περιοχή ανάμεσα στην τότε Κολοκοτρώνη και Καραισκάκη. Στην μέση ο λάκκος. Ακριβώς η ίδια περιοχή το 1979. Βλέπουμε το ρέμα Κωνσταντινίδη (σημερινή οδός Νάαρ) πάνω από την οδό Εδμ Ροστάν μέχρι την Δελφών. Η άλλη τσιμεντένια γέφυρα στην οδό Εδμόνδου Ροστάν. Καραισκάκη προς την μεριά της θάλασσας και την Τορνιβούκα. 1916 Καραισκάκη προς το 9ο Δημοτικό Σχολείο. 1916 9ο Δημοτικό Σχολείο. Δελφών. Φωτογραφία του Νίκανδρου Καστανίδη. Η τσιμεντένια γέφυρα στην οδό Εδμόνδου Ροστάν. Η περιοχή το 1916. Χ η θέση του φωτογράφου στην πρώτη φωτογραφία. Λίγο πριν την ξύλινη γεφυρούλα στην τότε Μακεδονίας τώρα Δελφών (πράσινο βέλος). 1, 2 και 3 τα ίδια σπίτια στην οδό Καραισκάκη. Με κόκκινο βέλος η οδός Καραισκάκη. Με μπλέ βέλος η οδός Εδμ. Ροστάν. Η αεροφωτογραφία είναι του 1939. Η περιοχή έμεινε ίδια περίπου μέχρι το 1970. Μέναμε στο από πίσω σπίτι την δεκατία του 60. Μπρος-πίσω σπίτι είναι σήμερα η πολυκατοικία Κολοκοτρώνη 24. Εδώ βλέπουμε την πλευρά στην Σααδή Λεβή. Δεν υπήρχε πιό τρελό πράγμα από το σύνολο των 4 κατοικιών που υπήρχαν σ αυτό το σύμπλεγμα. Δαιδαλώδεις εσωτερικοί διάδρομοι που ένωναν αυτά τα 4 σπίτια, αυτά και μόνο, από 3 εξωτερικές είσόδους. Μία είσοδος από Κολοκοτρώνη, μία από Εδμ. Ροστάν και μία από Σααδή Λεβή. Γιά να πας σπίτι σου έπρεπε να μπείς σε αυτους τους διαδρόμους. Η είσοδος των σπιτιών ήταν μέσα στους διαδρόμους όχι πάνω σε οδό.

Ο Γιώργος Κωτσίδης επίσης θυμάται: Τα παιδιά της γειτονιάς έπαιζαν κρυφτό στους δαιδαλώδεις αυτούς .διαδρόμους . Το ονόμαζαν το δίπορτο . Στο κτίριο στον δεύτερο όροφο επί της Ροστάν έμενε ο βουλευτής Σερρών Μόντζαλας και γωνία Σααδή Λεβή με Ροστάν η οικογένεια Δαγκουλα ... Το 22 ιδιοκτησίας καπνέμπορου Χατζηγεωργίου , στο τέλος της δεκαετίας του 50 οι ένοικοί του , οικογένειες Χριστοπούλου και Ζαφειρίου το εγκατέλειψαν γιατί άρχισε να καταρρέει . Έμεινε αρκετά χρόνια έτσι μέχρι που δόθηκε αντιπαροχή ... Στα καλά τα χρόνια της η αυλή με τον πανυψηλό τοίχο έκρυβε μέσα δαμασκηνιές , συκιές , μιά τεράστια μουριά και ένα κήπο γεμάτο με γαρδένιες που ο Δήμήτρης Ζαφειρίου τις περιποιόταν και τις είχε σαν παιδιά του ... Στην Αγία Τριάδα έμενα , αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είχα γνωστούς και φίλους . Έπεφτε πολύ καθημερινό περπάτημα χιλιομέτρων για να τους συναντήσω και να με συναντήσουν, γι αυτό είμασταν άλωστε και μοντελάκια . Όταν περπατάς παρατηρείς καλύτερα τα πάντα . Αν υπήρχε τρόπος να αντιγράψει κανείς τις εικόνες από τον σκληρό του εγκεφάλου , θα βλέπαμε πράματα και θάματα που καμία φωτογραφία δεν θα μπορούσε να αποδώσει . Ακόμη ήχους , φωνές , μυρωδιές χρώματα που ένα μικρό κέντρισμα χρειάζεται για να βγούν στην επιφάνεια .Στον μέλλον αυτό θα γίνει σίγουρα , δυστυχώς τώρα δεν γίνεται και περιοριζόμαστε στις παλιές αναλογικές φωτογραφίες και στις περιγραφές όσων καταφέρνουν να διατηρούν την μνήμη τους σε καλή κατάσταση . Έτσι την γειτονιά σου David την ξέρω πολύ καλά και θυμάμαι πολλά σπίτια και δρόμους ... Σε πιό κοντινή λήψη. Στο κόκκινο τετράγωνο η γεφυρούλα μετά την Κολοκοτρώνη. Πράσινη γραμμή η παλιά οδός Μακεδονίας. Μπλέ γραμμή η Εδμόνδου Ροστάν. Μετά την ξύλινη γεφυρούλα, η αλάνα που όμως τότε ήταν τριπλάσια σε μέγεθος. Τα ενοικιαζόμενα ποδήλατα του Μπάρμπα Θωμά ήταν κάτω από το δέντρο στο κέντρο. Όλα δίπλα στον λάκκο. Στην φωτογραφία λάκκος δεν υπάρχει πιά. Καραισκάκη 23. του Θόδωρου Φουρναράκου. Η αρχή της οδού Καραισκάκη πάνω απο την Βασ. Όλγας. Κατοχή. Η ξυλινη γέφυρούλα όπως φαινόταν μέσα από τον λάκκο. Από τον Ροδοκανάκη.