Saloni.ca Archive

Αναγνωρίζεται ως το στούντιο του Zepdji στο σκεπαστό της Βενιζέλου. Το σκηνικό πίσω δεν αφήνει αμφιβολία. Ακόμη μια απόδειξη ότι το διάσημο φωτογραφείο ήταν ενεργό στα χρόνια του μεγάλου πολέμου.

Μάλιστα ίσως είναι η πρώτη φορά που βλέπουμε αυτό το κλασικό σκηνικό του Zepdji στα 1915-16, σύμφωνα με την ταμπελίτσα που κρατούν οι Γάλλοι στρατιώτες. Το έχουμε δει σε πολύ παλιές λήψεις, ήδη από την δεκαετία του 1880. Το φωτογραφείο του Paul Zepdji έπνεε τα λοίσθια. Κάποιες τελευταίες λήψεις είχαμε δει κι εδώ: https://archive.saloni.ca/202 Τα χαρτονένια πλαίσια στολισμένα με την φίρμα του είχαν αντικατασταθεί από ένα λιτό σφραγιδάκι στο πίσω μέρος της φωτογραφίας.

Από τον Σπύρο Αλευρόπουλο

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=982338525589114&id=204212503401724

Σκηνικό του δρόμου μέσα στο στούντιο. Σκηνοθετημένη λήψη, που θυμίζει τις παλιές φωτογραφίες του Zepdji με τα επαγγέλματα. Αναλογική τοποθέτηση των αντρών σύμφωνα με το ύψος τους, συμμετρική προβολή ποδιών , το ποδήλατο και ο σκύλος φέρνουν την ατμόσφαιρα του δρόμου μέσα στο στούντιο. Πιστός μέχρι τέλους στους δασκάλους του ο φωτογράφος. Η διάσημη λήψη των εβραίων αχθοφόρων στο ίδιο στούντιο στο 24ο τεύχος του Autour du monde. Δεν βρήκα βέβαιη χρονολόγηση αυτού του τεύχους. Από το 1880 μέχρι το 1896, αλλά προσωπικά δεν έχω δει σίγουρη χρονολόγηση Αντίθετα αυτή η λήψη έχει χρονικό όριο τον Αύγουστο του 1899. Η καρτ ποστάλ αυτή του Bader είναι από τις πρώτες που κυκλοφορούν με φωτογραφική λήψη και όχι με σχέδιο. Από τον ίδιο αποστολέα και αυτή η καρτ ποστάλ του ίδιου εκδότη, με τις γυναίκες του Ασβεστοχωρίου. Αύγουστος του 1899. Η λήψη φυσικά είναι προγενέστερη. Εμφανίζεται και αυτή στο Autour du monde που είναι αφιερωμένο στην Μακεδονία. Χρήση του ίδιου σκηνικού σε χρονολογημένη λήψη στα 1903 Με την ευκαιρία της πρώτης φωτογραφίας στην ανάρτηση, είναι η δεύτερη φορά που βλέπουμε τα όρια του ατελιέ του Zepdji. Η πρώτη ήταν σ αυτήν τη λήψη.

Χθες το πρωί (στις 5 ξημερώνοντας Χριστούγεννα) κάηκε σε μεγάλο βαθμό ό,τι απέμενε από τη βίλα Γεωργιάδη στην Αρετσού, απέναντι από το πρώην νοσοκομείο Παναγία. Και η είδηση https://www.voria.gr/article/thessaloniki-fotia-se-egkatalelimmeno-ktirio-sin-kalamaria?fbclid=IwAR3t0zyYtUmn5i-mG4uj8EG8cK4mEESJRmlXWe8YIExmq8WV4XpnwUsBu54 Μάλλον πήραν κάποιο δελτίο τύπου, δεν ήξεραν λεπτομέρειες.

Από τον Θόδωρο Νάτσινα

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=982938318862468&id=204212503401724

Η μητέρα μου στο εσωτερικό της βίλας Γεωργιάδη Η πρόσοψη προς την Ν. Πλαστήρα

Η πλευρά προς τη θάλασσα

Πάλι προς τη θάλασσα

Κάποιοι έμεναν στο ισόγειο από τη μεριά της θάλασσας – γεμάτη η αυλή με διάφορα, μέχρι και μια ταμειακή.

Το τοιχάκι προς τη θάλασσα με τα σπασμένα γυαλιά για αποτροπή παραβιάσεων....

Το πάλαι ποτέ ...

Χρόνια πολλά με υδατογραφίες του Στέφανου Λάντσα (1861-1933) Ο Στέφανος Λάντσας γεννήθηκε και έζησε στην Αθήνα. Σπούδασε ζωγραφική στο Σχολείο των Καλών Τεχνών του Πολυτεχνείου. Από το 1894 άρχισε να διδάσκει στο Σχολείο αυτό, όπου υπήρξε τακτικός καθηγητής από το 1909 μέχρι το 1932. Εκτός από τον πίνακα της Αγίας Σοφίας, ζωγράφισε τουλάχιστον έναν ακόμη πίνακα σχετικό με τη Θεσσαλονίκη, με τίτλο “The port of Thessaloniki”. Δεν είναι, όμως, γνωστό αν ήρθε στη Θεσσαλονίκη. Κι αν την επισκέφτηκε, πότε και με ποια ευκαιρία ήρθε;; Ίσως ήταν παραγγελία κάποιου απογόνου του Λύσανδρου Καυταντζόγλου.

Από τον Νίκανδρο Καστανίδη

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=981642052325428&id=204212503401724

Τα Χριστούγεννα ήταν πάντα γιορτή για παιδιά. Φέτος δεν θα μπορέσουν ούτε καν να βγουν να πουν τα κάλαντα. Ζουν καταστάσεις που δεν έζησε κανένας μας μικρός. Λόγω μέρας και εθίμου, βρέθηκαν κάποιοι αρχαίοι πιτσιρίκοι που θα μας τα πουν !

Φωτογραφίες από το αρχείο της ΧΑΝΘ. Tο 1918 εθελοντές αμερικανικών YMCA φτάνουν στην πόλη για να οργανώσουν τα “Σπίτια του Στρατιώτη”. Η έννοια της φιλανθρωπίας είχε εκείνα τα χρόνια πραγματικό νόημα. Όλοι σπουδαγμένοι στα καλύτερα πανεπιστήμια. Από μια κοινωνία που πολιτισμικά βρισκόταν χρόνια μπροστά σε παιδαγωγικές μεθόδους. Αρχικά κάλυψαν τις ανάγκες σίτισης και ψυχαγωγίας των ελληνικών και συμμαχικών στρατιωτικών δυνάμεων που πολεμούσαν στο Μακεδονικό Μέτωπο. Επακολούθησε το 1922. Τότε ενεργοποιούνται στην περίθαλψη των προσφύγων της Μικρασιατικής καταστροφής. Συνδρομή είχαν από τοπικούς, σοβαρούς ανθρώπους που δούλεψαν με ψυχή καταθέτωντας πολύ χρόνο και κόπο. Ήταν δύσκολα χρόνια και η δουλειά της ΧΑΝΘ έδινε αισιοδοξία.

Εισάγουν το θεσμό των φροντιστηρίων ξένων γλωσσών και λογιστικής. Φτιάχνουν βιβλιοθήκες σε όλα τα σπίτια του Στρατιώτη. Μαθήματα και αθλοπαιδιές όλων των ειδών στην ημερήσια διάταξη.

Το 1923 ξεκινάει η πρώτη παιδική κατασκήνωση στο Μεγάλο Έμβολο. 1924 η πρώτη θρυλική κατασκήνωση στον Αϊ Γιάννη του Πηλίου. Η συμβολή της ΧΑΝΘ στο αθλητικό γίγνεσθαι της Ελλάδας -που ξεκίνησε εδώ- είναι τεράστια. Πρώτη πόλη στην Ελλάδα που παίχτηκε βόλεϊ και μπάσκετ.

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=981736305649336&id=204212503401724

Κάλαντα την δεκαετία του 60. Οι κουστωδίες των πιτσιρικάδων τριγύριζαν παντού. Εδώ μόλις μπήκαν στο κτήριο της ΧΑΝΘ.

Ελεύθερη Είσοδος. Δωρεάν συμμετοχή σε όλα ... και τσαγάκι. Άη Βασίλης στην υποδοχή. Μίκυ Μάους, παιγνίδια, γκρουπάκι μουσικής ... η χαρά του παιδιού. Η αγγελία στην είσοδο της ΧΑΝΘ.

Αθώες φατσούλες, όπως όλων των παιδιών ... σημερινοί – ες παππούδες – γιαγιάδες.

Και παράσταση ... στην μέση ο μικρός γιός του Τσικίνα. Γενικά σε όλες τις φωτογραφίες πολλοί γνωστοί, ένα χωρίο είμαστε

Απαγγελία μετά μουσικής. Οι μάγοι αριστερά το δέντρο δεξιά.

Ο Άη Βασίλης μοιράζει δώρα.

Άντε και του χρόνου ... ελεύθεροι με τους δικούς μας ανθρώπους και υγιείς.

Ο φωτογράφος πάνω σε μια βάρκα (πιθανότατα τύπο ‘κουρίτα’) πλησιάζει στρατιωτικές εγκαταστάσεις. Στην Αρετσού. Από το αφιέρωμα: ο Joseph Pigassou στην Θεσσαλονίκη

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=957165704773063&id=204212503401724

Φωτογραφία σε χαρτί που συνέλεξε ο Paul Albarel. Βρίσκεται στην Médiathèque du Grand Narbonne, με αρ. AD11- 1663. Photo ramenée par Paul Albarel – Médiathèque du Grand Narbonne AD11- 1663, tirage papier. Ο Theodoros Natsinas αναγνωρίζει την νυν πλαζ Αρετσού κάτω από το Κόδρα, όπου και οι εγκαταστάσεις του 29ου Νοσοκομείου. Χάρτης της περιοχής και των εγκαταστάσεων από τον Minas Drestiliaris. Πιο κοντινός χάρτης, από τον Bernard Maurice.

Το κτίριο της Εθνικής Τράπεζας στην Αριστοτέλους 17 γωνία με Ερμού. Κτίστηκε πιθανότατα το 1927. Στο αρχικό κτίριο υπήρχε σκεπαστό πεζοδρόμιο με κολώνες και στην πλευρά της Ερμού, όπως στην Αριστοτέλους. Αυτό κάποια στιγμή καταργήθηκε κι έτσι στη σημερινή πλευρά του κτιρίου επί της Ερμού δεν υπάρχει το σκεπαστό πεζοδρόμιο, όπως αυτό της Αριστοτέλους.

Από τον Νίκανδρο Καστανίδη

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=979780789178221&id=204212503401724

Κτίστηκε πιθανότατα το 1927. Στο αρχικό κτίριο υπήρχε σκεπαστό πεζοδρόμιο με κολώνες και στην πλευρά της Ερμού, όπως στην Αριστοτέλους. Αυτό κάποια στιγμή καταργήθηκε κι έτσι στη σημερινή πλευρά του κτιρίου επί της Ερμού δεν υπάρχει το σκεπαστό πεζοδρόμιο, όπως αυτό της Αριστοτέλους.

Σήμερα

Από εδώ: https://archive.saloni.ca/to-ktirio-tes-ethnikes-trapezas-sten-aristotelous-17-gonia-me-ermou

Έγχρωμη διαφάνεια.

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=979778812511752&id=204212503401724

Με τα καλά τους Το φως κάτω από την Καμάρα Οι γραμμές του τραμ Ο μικρός κήπος δίπλα στην Καμάρα

Παραλιακή Λεωφόρος. Από το γκρέμισμα του παραθαλάσσιου τείχους μέχρι την μεγάλη πυρκαγιά. Πρωτοβαπτίστηκε το 1873 σαν ο δρόμος του Λευκού Πύργου (Μπεγιάζ Κουλέ). Από το 1912 μέχρι τον μεσοπόλεμο μετονομάστηκε σε Βασ. Κωνσταντίνου.

Η Λεωφόρος Νίκης “είδε” όλη την ιστορία της σύγχρονης πόλης. Βούλγαρους αναρχικούς, κίνημα Νεότουρκων, Ελληνικά στρατεύματα, κηδείες βασιλιάδων. Το 1915 αντάμωσαν εδώ όλες οι φυλές του κόσμου.

Η Νίκης ήταν πάντα το επίκεντρο δράσης και διασκέδασης. Τότε με θέατρα, κινηματογράφους, καμπαρέ, φημισμένα καφέ και εστιατόρια. Ξενοδοχεία που αγνάντευαν τον Όλυμπο. Συγκοινωνίες τραμ μέχρι το Ντεπό από το 1893. Η πυρκαγιά στις 4 Αυγούστου του 1917 κατέστρεψε τα πάντα. Αφιέρωμα στον πιο πολυσύχναστο και πολυφωτογραφημένο δρόμο της πόλης.

Από τον Δαυίδ Μπράβο

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=979103442579289&id=204212503401724

Ξενοδοχείο Splendid Palace. Χτίστηκε το 1908. Kάηκε το 1917. Στην θέση του το Meditteranean Palace από το 1925. Κατεδαφίστηκε κι αυτό μετά τον σεισμό του 1978 Λεωφόρος Νίκης. 2 ξεχωριστές κατοικίες. Άγνωστου αρχιτέκτονα και ιδιοκτήτη. Κάηκαν στην πυρκαγιά του 1917. Διάρκεια ύπαρξης, ίσως λιγότερη και από 15 χρόνια. Αρχιτεκτονικός εκλεκτικισμός, στέγες οξυκόρυφες τύπου Μανσάρ. Το Παρίσι στην Θεσσαλονίκη του 1900. Κινηματογράφος, ξενοδοχεία, καφενεία, εμπορικές αλυσίδες, πλοία, άμαξες, τραμ, η ανατολίτικη πόλη στο βάθος και ... η θάλασσα Γαλήνια η πόλη. Αλλά και δύο θέατρα μπροστά μας. Jupiter και Αλάμπρα, πριν από τον περιφραγμένο Πύργο – Φυλακή.

1896, Ιούλιος. Εγκαίνια της αποβάθρας μπροστά στην Πλατεία Ελευθερίας, τότε πλατεία Ολύμπου. Ο αρχιμηχανικός του Δήμου Γεώργιος Μενεξές παρέλαβε το έργο από τους μηχανικούς και σχεδιαστές του, Λεβή και Pietro Arrigoni. Τα πανέμορφα κιόσκια Μαυριτανικού στυλ μπήκαν στο μάτι των υπευθύνων μετά το 1912 και “φυσικά” γκρεμίστηκαν. Καθημερινότητα. Θαλάσσια λουτρά μπροστά στον Λευκότατο Πύργο. Εικόνα αφίξης από την θάλασσα. Ντάξει είχε και εργοστάσιο η παραλία. Δεξιά το 1879 δημιουργήθηκε το εργοστάσιο κλωστοϋφαντουργίας Σαίας. Chalom Saias & Mipot αργότερα J. Sides & Co. Tο εργοστάσιο κλωστοϋφαντουργίας Σαίας στο κέντρο. Η πόλη από πάνω ανατολίτικο παραμύθι. Η αξεπέραστη γοητεία της Παλιάς Παραλίας. Ξενοδοχείο Όλυμπος. Στο ισόγειο καφενείο το πρωί, Καφέ Αμάν το βράδυ. Απέναντι στην πλατεία Ελευθερίας το καφέ Κρυστάλ. Αυτό μπορεί και να είχε Όπερα αργά. Κλασικη διχογνωμία ακροατηρίων “Λαικό” η “Έντεχνο” ? Από την “Πλατεία Αριστοτέλους” προς το λιμάνι. Κινηματογράφος, ξενοδοχεία, καφενεία, βάρκες, ο Πύργος, η θάλασσα Η Μητρόπολη απο πίσω χωρίς “καπέλο”. Έργο του Ernst Ziller, ξεκίνησε να χτίζεται το 1892. Στα τελειώματα και το άνωνυμο όμορφο κτήριο με τις “γαλλικές” στέγες, τύπου Μανσάρ. 2 Κινηματογράφοι. Στο κέντρο το “Ολύμπια”, άκρη δεξιά το πρώτο “Πατέ”. Ενδιάμεσα 3 ξενοδοχεία με τα ισόγεια τους καφενεία μετά μουσικής. Αριστερά τα τραπεζάκια του καφεθέατρου Αλάμπρα. Χορτιάτης, Τούμπα, Εξοχές.. Η αποβάθρα με τα δύο (και μισό) κιόσκια. Αριστερά το Σπόρτιγκ Κλαμπ και λίγο μετά το θέατρο Jupiter. Ο Κήπος του Λευκού Πύργου. Το βασικό κτήριο σε σχέδια του Ξενοφώντα Παιονίδη (1906) για εκμετάλλευση των εσόδων του από τον σουλτάνο Αμπντούλ Χαμίτ. Αναψυκτήριο, πολυχώρος διασκέδασης, εστιατόριο πολυτελείας, καφενείο, ουζερί, κινηματοθέατρο, αίθουσα δεξιώσεων, υπαίθρια σκηνή θεάτρου και συναυλιών, θερινός κινηματογράφος. Το γκρέμισαν το 1958. Ευκαιρία για μιά αναμνηστική μπροστά στον Λευκό Πύργο ... δεν χάνεται εύκολα. Το 1915 αντάμωσαν εδώ όλες οι φυλές του κόσμου. Γάλλοι στρατιώτες μπροστά στον Λ. Πύργο Εκατοντάδες πλεούμενα σε όλο το παραλιακό μέτωπο. Η περίφημη αυτοχρωμική της συλλογής Albert Kahn. 14 Μαϊου 1913. Φωτογράφος ο Auguste Léon.

Τα πιτσιρίκια της Θεσσαλονίκης, κυρίως τα τσιγγανόπουλα που ζητούσαν μπαχτσίσι, αποτελούσαν αγαπημένο θέμα όσων τραβούσαν φωτογραφίες εκείνα τα χρόνια. Ο Αλμπαρέλ έχει στη συλλογή του αρκετές τέτοιες. Πολλές μάλιστα προέρχονται από περιπάτους που έκανε ο ίδιος με συναδέλφους του, όπως καταλαβαίνουμε από καταγραφές στο ημερολόγιό του. Από το αφιέρωμα: ο Joseph Pigassou στην Θεσσαλονίκη

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=965718853917748&id=204212503401724

Δεκέμβριος 1916: «Διασχίζουμε [μαζί με τον φαρμακοποιό Οντέν] τις παλιές τούρκικες γειτονιές και τραβάμε μερικές φωτογραφίες. Κάποια στιγμή, από ένα σπίτι βγαίνει ένα παιδάκι κάπου τριών χρονών -είναι ντυμένο παράξενα και έχει μια κάπως αγαθή φυσιογνωμία που μας κινεί το ενδιαφέρον. Του προσφέρω μια δεκάρα και ο Οντέν βγάζει τη φωτογραφία».

Φωτογραφία σε χαρτί που συνέλεξε ο Paul Albarel. Βρίσκεται στην Médiathèque du Grand Narbonne, με αρ. AD11 – 1373. Photo ramenée par Paul Albarel – Médiathèque du Grand Narbonne AD11- 1373 tirage papier. Εντύπωση προκαλεί αυτό που κρατάει στα χέρια του ο Albarel. Ίσως κάποιο βοηθητικό εξάρτημα της φωτογραφικής μηχανής (για το τρίποδο ή για το φλας). Χαμηλότερα, στον τσιγγανομαχαλά πίσω από την Μπάρα: «Ένα πλήθος παιδιών με κουρελιασμένα ρούχα εμφανίζεται από κάθε γωνιά και εν ριπή οφθαλμού βρισκόμαστε περικυκλωμένοι από αυτά τα πιτσιρίκια που ζητάνε μπαχτσίσι. Επωφελούμαστε βγάζοντας μερικές φωτογραφίες», γράφει ο Αλμπαρέλ που εδώ απεικονίζεται επί τω έργω.

Φωτογραφία σε χαρτί που συνέλεξε ο Paul Albarel. Βρίσκεται στην Médiathèque du Grand Narbonne, με αρ. AD11 – 1376. Photo ramenée par Paul Albarel – Médiathèque du Grand Narbonne AD11- 1376 tirage papier. Όπως και στην προηγούμενη, μαζί του εικονίζεται ο φαρμακοποιός Σακομάν. Πίσω από την κάμερα πάλι ο Μωρίς Οντέν.

Φωτογραφία σε χαρτί που συνέλεξε ο Paul Albarel. Βρίσκεται στην Médiathèque du Grand Narbonne, με αρ. AD11 – 1375. Photo ramenée par Paul Albarel – Médiathèque du Grand Narbonne AD11- 1375 tirage papier Εδώ, στην Επταπυργίου με Ακροπόλεως, ποζάρουν ήσυχα χωρίς να χοροπηδάνε ζητώντας μπαχτσίσι. Είναι σχεδόν σίγουρο ότι ανταμείφθηκαν πριν ή μετά την λήψη 😊

Φωτογραφία σε χαρτί που συνέλεξε ο Paul Albarel. Βρίσκεται στην Médiathèque du Grand Narbonne, με αρ. AD11 – 1724. Photo ramenée par Paul Albarel – Médiathèque du Grand Narbonne AD11- 1724 tirage papier Κάπως έτσι θα πείστηκαν να αφήσουν και τούτη τη μικρούλα να ποζάρει τοποθετημένη σ’ έναν τοίχο, κατά πάσα πιθανότητα στην ίδια περιοχή. Φωτογραφία σε χαρτί που συνέλεξε ο Paul Albarel. Βρίσκεται στην Médiathèque du Grand Narbonne, με αρ. AD11 – 1686 και 1723 G. Photo ramenée par Paul Albarel – Médiathèque du Grand Narbonne AD11- 1686 et 1723 G tirage papier. Δίπλα στα τείχη ξανά, κι αυτή τη φορά ο φακός απαθανατίζει και ένα μαυράκι. Περισσότερα για την μικρή κοινότητα των μαύρων στην Άνω Πόλη εδώ: https://archive.saloni.ca/1395

Φωτογραφία σε χαρτί που συνέλεξε ο Paul Albarel. Βρίσκεται στην Médiathèque du Grand Narbonne, με αρ. AD11 – 1723 D. Photo ramenée par Paul Albarel – Médiathèque du Grand Narbonne AD11- 1723 D tirage papier. Πάλι σχεδόν στην γωνία Επταπυργίου με Ακροπόλεως, βλέποντας προς τα δυτικά και τον Πύργο Λαπαρδά, σε αναγνώριση του Στ. Ασλανίδη. Φωτογραφία σε χαρτί που συνέλεξε ο Paul Albarel. Βρίσκεται στην Médiathèque du Grand Narbonne, με αρ. AD11 – 1708. Photo ramenée par Paul Albarel – Médiathèque du Grand Narbonne AD11- 1708 tirage papier. Η ίδια παρέα παρακάτω, σχεδόν στην συμβολή Ακροπόλεως με Διονυσίου, εκεί όπου έχουμε και τις πιο πολλές φωτογραφίες τους. Την έχουμε δει κι αυτήν παλιότερα, αλλά μιας και τις συμμαζεύουμε μπαίνει και εδώ.

Επίσης παλιότερα είχαμε δει την ευρύτερη περιοχή σε φωτογραφίες και κάρτες που δεν περιέχονται στην συλλογή Αλμπαρέλ: https://archive.saloni.ca/283

Φωτογραφία σε χαρτί που συνέλεξε ο Paul Albarel. Βρίσκεται στην Médiathèque du Grand Narbonne, με αρ. AD11 – 1721. Photo ramenée par Paul Albarel – Médiathèque du Grand Narbonne AD11- 1721 tirage papier

Μία τελευταία της ίδιας παρέας, σε ενδιάμεσο σημείο – Ακροπόλεως πάνω από την Διονυσίου, κάτω απ’ την Επταπυργίου.

Φωτογραφία σε χαρτί που συνέλεξε ο Paul Albarel. Βρίσκεται στην Médiathèque du Grand Narbonne, με αρ. AD11 – 1725. Photo ramenée par Paul Albarel – Médiathèque du Grand Narbonne AD11- 1725 tirage papier.

Πόζα με παιδιά κι εδώ, αλλά σε τελείως διαφορετικό κλίμα. Στην πιο γνωστή ίσως φωτογραφία της συλλογής του, ο Αλμπαρέλ και η παρέα του ποζάρουν με μαθητές στην οδό Αμφιλοχίας, με φόντο τον Πρ. Ηλία, την εκτός λειτουργίας κρήνη και -κατά πάσα πιθανότητα- το σχολείο των παιδιών, στη γωνία με την οδό Καμενιάτου.

Σε απόλυτη αντίθεση με τις φωτό της συλλογής Albarel που βλέπουμε σε αυτή την ανάρτηση, αλλά και γενικά τους περισσότερους φωτογράφους, ο ίδιος ο Joseph Pigassou, παρά τις πολλές του εξορμήσεις προς τα κάστρα, δεν φαίνεται να έχει τραβήξει σκηνές με μπαχτσίσι. Ούτε καν παιδιά να ποζάρουν. Τα παιδιά στις φωτό Πιγκασού παίζουν, περπατάνε ή κάνουν κάποια δουλειά (όπως π.χ. τα λουστράκια ή εκείνα που μαζεύουν δολώματα) και σπανίως στρέφουν το βλέμμα τους στον φακό ή «στήνονται» μπροστά του.

Φωτογραφία σε χαρτί που συνέλεξε ο Paul Albarel. Βρίσκεται στην Médiathèque du Grand Narbonne, με αρ. AD11 – 1533. Photo ramenée par Paul Albarel – Médiathèque du Grand Narbonne AD11- 1533 tirage papier

“Το νοσοκομείο της πριγκίπισσας Ναρίσκιν” στη Θεσσαλονίκη την περίοδο 1916-1919 Ήταν το Γαλλικό Προσωρινό Στρατιωτικό Νοσοκομείο Νο 7, που βρισκόταν δίπλα στο παλιό Κεραμοποιείο Αλλατίνη και έφθανε μέχρι το Νοσοκομείο Χιρς. Η πριγκίπισσα Ναρίσκιν συνέβαλε στη δημιουργία αυτού του στρατιωτικού νοσοκομείου χρηματοδοτώντας το και προσφέροντας τις νοσηλευτικές της υπηρεσίες σ’ αυτό. Η εν λόγω πριγκίπισσα ήταν η Léo Narischkine (1883-1957), αριστοκράτισσα της ρωσικής αυλής. Είχε φιλικές σχέσεις με τον πρίγκιπα Αλέξανδρο της Σερβίας.

Από τον Νίκανδρο Καστανίδη

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=960889087734058&id=204212503401724

Σχεδιάγραμμα του Γαλλικού στρατιωτικού νοσοκομείου Νο 7 στη Θεσσαλονίκη, από Γαλλικά αρχεία. Ένα άλλο σχεδιάγραμμα του ίδιου νοσοκομείου, επίσης από Γαλλικά αρχεία Μέρος το εν λόγω νοσοκομείου δίπλα στο κεραμοποιείο Αλλατίνη, που ανάρτησε ο κ Γιαννης Μανιος στις ΠΦΘ, στις 19-11-2020. Σημειώνεται η Ρουμανική σχολή που βρισκόταν στη γωνία Μιαούλη με Δελφών, σύμφωνα με την αξιοσημείωτη επισήμανση του κ. David Bravos. το ίδιο μέρος του νοσοκομείου από άλλη οπτική γωνία, όπου φαίνεται και το κεραμοποιείο Αλλατίνη. [Αναρτήθηκε από τον κ. Γιαννη Μανιο στις ΠΦΘ στις 19-11-2020.] Το νοτιότερο μέρος του συγκεκριμένου νοσοκομείου. [Αναρτήθηκε από τον κ. Adrian Wright ως σχόλιο στις ΠΦΘ, στις 19-11-2020.] Το βόρειο μέρος του νοσοκομείου, όπου δεξιά φαίνεται το κεραμοποιείο Αλλατίνη κι αριστερά η ευρύτερη περιοχή. Το κεραμοποιείο Αλλατίνη και πέριξ αυτού το 1915. Δεν αποκλείεται να φαίνονται και τα πρώτα παραπήγματα του νοσοκομείου Νο 7. [Δεν θυμάμαι την πηγή της φωτογραφίας αυτής.] Δεξιά η πριγκίπισσα Ναρίσκιν με τον πρίγκιπα Αλέξανδρο της Σερβίας και κάποιους αξιωματικούς Η πριγκίπισσα Ναρίσκιν με τον Αλέξανδρο της Σερβίας κι άλλους αξιωματικούς Η πριγκίπισσα Ναρίσκιν ως νοσοκόμα Η πριγκίπισσα Ναρίσκιν προσφέρει τις νοσηλευτικές της υπηρεσίες. Η πριγκίπισσα Ναρίσκιν στο νοσηλευτικό της έργο Η πριγκίπισσα Ναρίσκιν κι ο Justin Godart, επίσημος Γάλλος επιθεωρητής υγείας στο χώρο του νοσοκομείου Νο 7, το Σεπτέμβριο του 1917 Η πριγκίπισσα Ναρίσκιν κι ο Justin Godart Η πριγκίπισσα Ναρίσκιν με κάποιο αξιωματούχο Μια επισήμανση για την πριγκίπισσα Ναρεσκίν και το Βενιζέλο στην εφημερίδα Μακεδονία, στις 16-10-1916. Πιθανότατα να είναι μια από τις ελάχιστες αναφορές, ίσως και η μοναδική, στην πριγκίπισσα Ναρεσκίν, στην “Μακεδονία”. Δεν μπόρεσα να βρω άλλη σχετική νύξη. (Δεν γνωρίζω τη στάση της “Νέας Αλήθειας” στο θέμα.). Και στη γενικότερη αναζήτηση στο διαδίκτυο, στα Ελληνικά, μια μόνο αναφορά στο όνομά της βρέθηκε. Μήπως είναι λίγο παράξενη αυτή η αποσιώπηση;; Η πριγκίπισσα Ναρεσκίν (Narishkine) με τον Justin Godart (Γάλλο υφυπουργό υγείας και επιθεωρητή τότε των νοσοκομειακών μονάδων του Μακεδονικού μετώπου) σε χειρουργική νοσοκομειακή μονάδα πρώτων βοηθειών στο Μακεδονικό μέτωπο για τις ανάγκες του Σερβικού στρατού, τον Ιούλιο του 1917. Η Ναρεσκίν ήταν η διευθύνουσα των νοσηλευτών στη μονάδα αυτή. Πιθανότατα η νοσοκομειακή αυτή μονάδα βρισκόταν στη περιοχή της Έδεσσας, ίσως κοντά στη Σκύδρα. Η πριγκίπισσα Ναρεσκίν (Narishkine) με τον Justin Godart (Γάλλο υφυπουργό υγείας και επιθεωρητή τότε των νοσοκομειακών μονάδων του Μακεδονικού μετώπου) σε χειρουργική νοσοκομειακή μονάδα πρώτων βοηθειών στο Μακεδονικό μέτωπο για τις ανάγκες του Σερβικού στρατού, τον Ιούλιο του 1917. Η Ναρεσκίν ήταν η διευθύνουσα των νοσηλευτών στη μονάδα αυτή. Πιθανότατα η νοσοκομειακή αυτή μονάδα βρισκόταν στη περιοχή της Έδεσσας, ίσως κοντά στη Σκύδρα. Στην ίδια νοσοκομειακή μονάδα με τον Justin Godart, την πριγκίπισσα Ναρεσκίν (Narishkine) κι αυτούς του επευφημήθηκαν για τις υπηρεσίες τους Η θέση της Σερβικής νοσοκομειακής μονάδας στο Μακεδονικό μέτωπο Το Γαλλικό Προσωρινό Στρατιωτικό Νοσοκομείο Νο 7, πιθανότατα στο ύψος του νοσοκομείου Χιρς Μια πλευρά του Γαλλικού Προσωρινού Στρατιωτικού Νοσοκομείου Νο 7 στη Θεσσαλονίκη