Saloni.ca Archive

Παλιός σιδηροδρομικός σταθμός της Εταιρίας Ανατολικών Σιδηροδρόμων, 1884. Κτίστηκε σε σχέδια του Πιέρρο Αρριγκόνι.΄Ενα άκομα από τα πολλά δημιουργήματα του “Σαλονικιού” αρχιτέκτονα. Εσωτερικά υπήρχαν τρεις αίθουσες αναµονής, Α, Β και Γ θέσης. Η πρώτη, διακοσμημένη με πολυτέλεια, χρησίµευε και σαν αίθουσα υποδοχής των επισήµων. Το 1888 η γραμμή των ανατολικών σιδηροδρόμων ενώθηκε με το σερβικό σιδηροδρομικό δίκτυο. Εδώ έφτασε ο πρώτος συρμός από το Παρίσι στις 7 Μαίου του 1888, πρώτη άφιξη του θρυλικού Οrient Express στην πόλη. Δύο από τα βαγόνια του τραίνου – μια κλινάμαξα και το εστιατόριο – διασώζονται στο Σιδηροδρομικό Μουσείο Θεσσαλονίκης. Ο σημερινός μεταφερόμενος “παλιός σταθμός” δεν έχει καμμία σχέση με το κτήριο του Αρριγκόνι. Είναι παραδιπλανό κτίσμα του 1900 που στέγαζε τον σταθμάρχη. Την δεκαετία του 1890 κατασκευάστηκαν δύο ακόμα σιδηροδρομικές γραμμές. Θεσσαλονίκη – Μοναστήρι (1891- 1894). Από τον σταθμό του “Αρριγκόνι”.

Θεσσαλονίκη – Κωνσταντινούπολη (1893-1896). Από τον νέο σταθμό της “Jonction” ή “Κωνσταντινουπόλεως”. Αυτός ο νέος – παλιός σταθμός ήταν ανάμεσα στην σημερινή οδό Μοναστηρίου (στο ύψος του 114) και τους Αμπελόκηπους. 200 μέτρα μετά τον Νέο Σιδηροδρομικό Σταθμό. Καταστράφηκε το 1944 από συμμαχικούς βομβαρδισμούς. . Η πόλη στις αρχές του 20ου αιώνα ήταν ταυτόχρονα το σημαντικότερο λιμάνι και το κυριότερο σιδηροδρομικό κέντρο των Βαλκανίων. ΥΓ : Στο λήμμα “Παλαιός Σιδηροδρομικός Σταθμός Θεσσαλονίκης” στην Βικιπαιδεία “μαθαίνεις” το απολύτως τίποτα. Από τον Δαυίδ Μπράβο Ως συμπλήρωμα του παλιού σταθμού δείτε και την ανάρτηση για την γειτονική συνοικία του Βαρώνου Χιρς εδώ:

https://archive.saloni.ca/378 πάλι από τον Δαυίδ Μπράβο.

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=940074366482197&id=204212503401724

Παλιός σιδηροδρομικός σταθμός. Κτίστηκε σε σχέδια του Πιέρρο Αρριγκόνι. Ακόμα ένα άδικα χαμένο. Παλιός σιδηροδρομικός σταθμός. Παλιός σιδηροδρομικός σταθμός, 1926. Ο “Μύλος” και το “Φιξ” στο βάθος. Παλιός σιδηροδρομικός σταθμός. Εδώ έφτασε ο πρώτος συρμός από το Παρίσι στις 7 Μαίου του 1888, άφιξη του θρυλικού Οrient Express.

Στο http://www.trains-worldexpresses.com/200/202.htm υπάρχει αυτή η πρώτη καταγραφή της πόλης σαν προορισμός του Orient-Express.

1888: Orient-Express Paris -Belgrade – Istanbul Sirkeci and Paris – Bucharest.

1888: Vienna – Istanbul, later Thessaloniki, by state railways, which ordered special cars with sleeping accommodation. Tην επόμενη κιόλας μέρα της άφιξης του Οrient Express, Μάιο του 1888, ο “Φάρος της Μακεδονίας” κάθε άλλο παρά χαρούμενος είναι. “Δεν προβλέπονται ευοίωνα αποτελέσματα ούτε από πολιτική ούτε από εμπορική άποψη. Από πολιτική άποψη, η ένωση αυτή “θα επιφέρει την επικράτησιν πολιτικών ιδεών και φρονημάτων άτινα ήκιστα συνάδουσι προς τα συμφέροντας της ημετέρας Αυτοκρατορίας”. Από εμπορική άποψη, “το γεγονός τούτο θα επιβάλη εν ταις ημετέραις χώραις την αναγκαστικήν κατανάλωσιν των προϊόντων της Δύσεως και θ'αποκλείση εκ της αγοράς τα εγχώρια προϊόντα”. “Αλλά και από την άποψιν την ηθικής καταπτώσεως μεγίστην δύναται να έχη επιρροήν το γεγονός τούτο καθόσον η άμεσος συγκοινωνία θα μεταγγίσει εν τοις σπλάχνοις της ημετέρας κοινωνίας τα κακόχυμα εκείνα σπέρματα της κοινωνικής παραλυσίας και εξαχρειώσεως, άτινα κατ'ευφημισμόν καλούμεν ευρωπαϊκόν πολιτισμόν”. Η εφημερίδα εύχεται να μην βγει αληθινή, αλλά και έτσι να γίνει δεν είναι άσκοπο να συστήσει στους αρμόδιους να πάρουν μέτρα. “Δεν αμφιβάλλωμεν ότι η πασίγνωστος οξύνοια και διορατικότης του διέποντος τας τύχας της κραταιάς οθωμανικής αυτοκρατορίας θα προείδε πάντα ταύτα και θα μεριμνήσει, ως πάντοτε, περί της τύχης και της ευημερίας των πιστών Αυτώ υπηκόων”, καταλήγει. 🙂 Νέος – παλιός σταθμός “Jonction” ή “Κωνσταντινουπόλεως”, στην περιοχή ανάμεσα στην σημερινή οδό Μοναστηρίου (στο ύψος του 114) και τους Αμπελόκηπους. 200 (περίπου) μέτρα μετά τον Νέο Σιδηροδρομικό Σταθμό. Ο νέος-παλιός σιδηροδρομικός σταθμός “Jonction” ή “Κωνσταντινουπόλεως”. Καταστράφηκε το 1944. O νέος-παλιός σταθμός “Jonction” ή Κωνσταντινουπόλεως. Ήταν ανάμεσα στην σημερινή οδό Μοναστηρίου (στο ύψος του 114) και τους Αμπελόκηπους. Ο σταθμός καταστράφηκε το 1944 από συμμαχικούς βομβαρδισμούς. Η Jonction, γραμμή γιά την Κωνσταντινούπολη, είχε θεωρηθεί ανταγωνιστική ως ένα σημείο (κυρίως ως προς την πρόσβαση στο λιμάνι). Δεν της επιτράπηκε αρχικά να έχει σταθμό στη Θεσσαλονίκη – άρχιζε κάπου κοντά στο Πολύκαστρο. Κάπως αργοτερα υπήρξε συμφωνία και έφθασε ως τη Θεσσαλονίκη, αλλά υποχρεώθηκε να κατασκευάσει νέο σταθμό.

Εδώ βλέπουμε φωτογραφία της μπροστινής πλευράς του σταθμού. Πληροφορίες και φωτογραφία από τον Θεόδωρο Νάτσινα.

Όσοι θέλουν ακόμα περισσότερες πληροφορίες και φωτογραφίες γιά τον σιδηρόδρομο στην Θεσσαλονίκη εδώ : https://www.facebook.com/pg/Thessaloniki.Transportation.Environmental.Issues/photos/?tab=album&album_id=623947557670112

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=924870788002555&id=204212503401724

Το ένα μονώροφο, φαίνεται από κοντά. Η μοναδική του κοντινή λήψη άλλωστε μέχρι στιγμής. Από το 87 μόνον μέρος της αυλής. Η περιοχή με τα 85 και 87 παρόντα ήδη από τουλάχιστον το 1916

Γωνία με Ανδρεοπούλου το 87 Στην πράξη 1174/56 ιδιοκτησίες Καβούρη και Νεχαμά, αντίστοιχα. Από ψηλά κατά την κατοχή, το 87 μπροστά στον δρόμο, του Γιακούπ πασά στο 89 πιο μέσα. Και οι μακρινές λήψεις του 87. Το 85 αριστερά, στο βάθος η καμινάδα από το κεραμοποιείο Αλατίνι, το 87 δεξιά και τα δύο απέναντι από του Χαμντί Μπέη

Μέσα στη συνολική ανάρτηση για την έκθεση της συλλογής Βασίλη Μποζίκη στο μέγαρο Μπίλλη, στριμώχτηκε η φωτογραφία ενός εντυπωσιακού σπιτιού. Με αφορμή μια ερώτηση του Nick Lawson οι διευκρινιστικές παρεμβάσεις της Μάρας Νικοπούλου και του Δαυίδ Μπράβου το αναδεικνύουν όπως του πρέπει. Παλιά βρισκόταν στην οδό Αρριανού. Σήμερα θα βρίσκαμε το μισό στην πολυκατοικία της Ιασωνίδου 5 και το άλλο μισό κάτω από τον δρόμο.

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=941605219662445&id=204212503401724

Έτσι όπως το φωτογράφισε ο Βασίλης Μποζίκης κουτσουρεμένο για να χτιστεί η πολυκατοικία δίπλα του. Ορατό από τον μιναρέ της Αγ. Σοφίας ήδη από τα τέλη του 19ου αιώνα χρησιμοποιείται και ως σημείο προσανατολισμού στη γειτονιά του Άγ. Παντελεήμονα. Το παλιό κτίριο μπερδεύει λίγο, γιατί στην αρχική φωτογραφία βρίσκεται σε “ενδιάμεση” κατάσταση, δηλαδή έχει ήδη αφαιρεθεί ένα τμήμα του (το αριστερά από την κόκκινη γραμμή που σημειώνω εδώ). Τώρα “πάνω του” είναι το πεζοδρόμιο και ο δρόμος. Η νέα πολυκατοικία βρίσκεται στην Λ. Ιασωνίδου 5, στη γωνία με το παρκάκι της Π. Ιωακείμ, πίσω από την “Νεδέλκου”. Πάνω στην παλιά Αρριανού ήταν το κτήριο. Κάτω από την Ιασωνίδου το μισό και μέρος της πολυκατοικίας Ιασωνίδου 5 το υπόλοιπο.

Η βίλα Μπενρουμπή κτισμένη το 1911-1912, Βασ. Όλγας 70, στη γωνία με Κοσμά Αιτωλού. Ο Ιωσήφ Αβρ. Μπενρουμπή αγοράζει το οικόπεδο κτίζει το σπίτι και το κληροδοτεί μετά θάνατο στη γυναίκα του Μπολίσσα και στα παιδιά του Ριχάρδο, Μαυρίκιο, Ερρίκο και Αλίκη. Αυτοί το 1929 πουλάνε το ακίνητο στον καπνέμπορα Φαρατζή στην οικογένεια του οποίου ανήκει μέχρι την κατεδάφισή του στα μέσα της δεκαετίας του 1960. Στη διάρκεια των Βαλκανικών πολέμων, στέγασε το νοσοκομείο της πριγκίπισσας Αλίκης και αργότερα, στη δεκαετία του 1930, το προξενείο της Γιουγκοσλαβίας. Μετά τον πόλεμο στο κτίριο στεγάστηκε το Αερονομείο

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=938806313275669&id=204212503401724

Νοσοκομείον υπό την υψηλήν επιστασίαν της πριγκιπίσσης Αλίκης Ως προξενείο της Γιουγκοσλαβίας τη δεκαετία του 1930. Στον κήπο της βίλας το 1948 από το βιβλίο του Κολώνα Η Θεσσαλονίκη εκτός των τειχών Από το φιλμάκι του Μ.Μ. Χαραλάμπους

Για την Γερμανική Σχολή στο Βαρδάρη, αλλά και στη λεωφόρο Νίκης κατά την Κατοχή, εδώ: https://archive.saloni.ca/207

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=938801789942788&id=204212503401724

Η είδηση για τα εγκαίνια της Γερμανικής Σχολής στη “Μακεδονία”, στις 4-11-1929 Πρώτες λήψεις που έχουμε, κατά τη λειτουργία της στην περίοδο της Κατοχής.

5/4/1947 η Στρατιωτική Ιατρική Σχολή εγκαθίσταται στο κτίριο της Γερμανικής μέχρι τον Δεκέμβριο του 1958 πηγή: https://ssas.army.gr/el/content/istoriki-anadromi Μακεδονία 3/12/1960 εκποιούνται τα υλικά από την κατεδάφιση ενός διώροφου που βρισκόταν πίσω από την Σχολή Κατεδαφίστηκε αυτό που είναι στο κόκκινο πλαίσιο Το 1961 το Γερμανικό Δημόσιο αγοράζει το οικόπεδο και η Σχολή επανεγκαθίσταται στην παλιά της έδρα. Εδώ η φωτογραφία είναι από τις εργασίες ανακαίνισης (1959-60) προκειμένου να ξαναχρησιμοποιηθεί ως διδακτήριο, μέχρι το 1996

Βασ. Όλγας 66, 68, 70 Από το ύψος της 28ης Οκτωβρίου περίπου, περνάμε τη Νίκογλου και καταλήγουμε στο άλλο ρέμα, στη σημερινή Κοσμά Αιτωλού. Η Γερμανική Σχολή, η βίλα Μοδιάνο και η βίλα Μπενρουμπή. Τα δύο πρώτα με ένα μεγάλο κήπο μπροστά και το κτίσμα στο βάθος, ενώ η βίλα Μπενρουμπή ακολουθούνταν από αρκετά κτίσματα από πίσω. Από τον Σπύρο Αλευρόπουλο

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=938450583311242&id=204212503401724

1916 το 66 αδόμητο οι άλλες δύο βίλες υπάρχουν ήδη Η είσοδος στο σημερινό 66 δεξιά από την πομπή στην κηδεία του Γεωργίου με τις θρησκευτικές αρχές της πόλης σε πρώτο πλάνο. Βασ. Όλγας 66 (παλιά 70) στο βάθος του μεγάλου οικοπέδου. Από το 1929 υπάρχει η Γερμανική Σχολή Φεύγοντας από την Σχολή και κινούμενοι ανατολικά, το θυρωρείο του Κυβερνείου (βίλα Μοδιάνο, σήμερα Λαογραφικό και Εθνολογικό Μουσείο) στο 68 Η κηδεία του Γεωργίου μας έδωσε τη δυνατότητα να δούμε την είσοδο του Κυβερνείου από κοντά, και το θυρωρείο, δεξιά Και πάλι στην είσοδο του Κυβερνείου Μπροστά στην είσοδο του Κυβερνείου

Για το τι υπήρχε πριν στο οικόπεδο του Κυβερνείου βλ. δύο αναρτήσεις της Μάρας Νικοπούλου για την οικογένεια Κάρολου Ασλάν Και εδώ σε ανάρτηση Dimitris Tompou στις ΠΦΘ Από την Ορέστου προς την είσοδο του 68 Και πιο κάτω βλέποντας τον μικρό δρόμο που την χώριζε από τα ανατολικά κτίσματα, την μετέπειτα Νίκογλου. Σχέδια του 1960. Εκεί που διανοιγόταν ο παραλιακός αυτοκινητόδρομος και έφτανε μέχρι το Κυβερνείο η σκέψη ήταν να γίνει μια κυκλική πλατεία, όπως μπροστά στην ηλεκτρική, που να ενώνει την παραλιακή με την Β. Όλγας. Στα χαρτιά αυτό. Μακεδονία 5/10/1960 Και βλέπουμε περίπου τι εννοούσαν και σε ποιο σημείο: εκεί που η παραλιακή φτάνει στο τέλος της κοντά στο Κυβερνείο (σήμερα Λαογραφικό Μουσείο). Την χρησιμοποιήσαμε για το 83 απέναντι, αυτή τη φορά για τη βίλα Μπενρουμπή στο 70. από το αρχείο του Jean Pierre-Francois Και όταν του Χαμντί μπέη είχε πέσει. Φωτογραφία από το αρχείο του κ. Πρόδρομου Νικιτίδη Στο ρυμοτομικό στα 66 και 68 δεν καταλαβαίνω τι ακριβώς ήθελαν να κάνουν. Και το σήμερα

Στο Μέγαρο Μπίλλη στην Πλ. Ιπποδρομίου ξεκίνησε από τις 30 Σεπτεμβρίου έκθεση φωτογραφιών του Βασίλη Μποζίκη. Τις δεκαετίες του 70 και 80 αποκλείεται να μην σκόνταφτες επάνω του σε όλες τις πολιτιστικές και πολιτικές εκδηλώσεις. Καλός σαν φωτορεπόρτερ, ανοιχτό μυαλό. Στα Φεστιβάλ Κινηματογραφου πάλι άχαστος εκεί μπροστά σου στην πλατεία. Επί Μίνωα Βολανάκη συνεργάστηκε και με το ΚΘΒΕ. Κάποια καλοκαίρια βοηθούσε στην Άφυτο το τοπικό Φεστιβάλ. Μερικές από τις φωτογραφίες του κυκλοφόρησαν ήδη στο δίκτυο από το ΚΙΘ. Διάλεξα καμμιά δεκαριά. Η έκθεση Μποζίκη θα είναι ανοιχτή μέχρι 30 Νοεμβρίου.

Από τον Δαυίδ Μπράβο

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=934944486995185&id=204212503401724

Πτι Παλαί Πριν την διάνοιξη της Ιασωνίδου. Κοντά στο Φαργκάνη. Ο αλησμόνητος Θωμάς Βασιλειάδης, σε εκδήλωση μνήμης για τον Γρηγόρη Λαμπράκη, 22 Μαίου 1975. Καραμανλήs στο χώρο του Μακεδονία Παλλάς, 1 Σεπτεμβρίου 1974. Μουτάφης. Οικία Αριγκόνι ακόμα εκεί.

ΥΓ Η φωτογραφία κυκλοφορεί στο δίκτυο αντεστραμμένη. Την επανέφερα στην σωστή κατεύθυνση. Το περίπτερο στην πλατεία Αγίας Σοφίας, λίγο πριν την στροφή για την οδό Κεραμοπούλου. 1975 Ερμού, πριν τον Κλαουδάτο. Social Distancing 😃 στην πλατεία του Χημείου, συναυλία. Ο Θεοδωράκης στο Καυτατζόγλειο. Μετά τον σεισμό. Χούντα. Μετά τον σεισμό. Ο Βασίλης Μποζίκης

Τα κτίσματα στην Β. Όλγας 81 και 83. Καλά τεκμηριωμένα και τα δύο στην αρχική τους μορφή, στο βιβλίο του Κολώνα “Η Θεσσαλονίκη εκτός των τειχών”

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=924869588002675&id=204212503401724

Από τις πρώτες φωτογραφίες, δεξιά φαίνεται λίγο η βίλα στο 81. Και οι δύο κατοικίες από τις πρώτες που κτίστηκαν στις αρχές του 20ου αιώνα. Εδώ δεξιά το 81 κατά την κατοχή. Και πάλι το 81 από το διδακτορικό του Κολώνα. Το κτίσμα στο ν. 81 υπάρχει από το 1908, ιδιοκτησίας Σαμδατζιάν. Κιπριζλιάν και Πορτοκαλιάν οι επόμενοι ιδιοκτήτες, κατεδαφίζεται την δεκαετία του 1980 Το διπλανό κτίσμα στο ν. 83, σε σχέδια Παιονίδη, ήταν ιδιοκτησίας Μοσσιέρι, στέγαζε το προξενείο της Ιταλίας το 1918. Οι επόμενοι ιδιοκτήτες Ρεβάχ, Σαπόρτα, Γκατένιο, και το 1951 καταλήγει στον Δεληγκάρη. Κατεδαφίζεται το 1960 Σε φωτογραφία της απογόνου της οικογένειας Δεληγκάρη, Ελεονώρας Κανταρτζή, αναρτήθηκε στις ΠΦΘ. Το 83 έτσι όπως το έβλεπε κανείς από την πολυκατοικία του Γιακούπ πασά στο ν. 89 Η σχέση του 83 δεξιά, με την απέναντι βίλα Μπενρουμπή, σε φωτογραφία του Jean Pierre-Francois Αρχές δεκαετίας 60, και συγκεκριμένα το 1961, κτίζεται η πολυκατοικία στο 83, το 81 ακόμα αντέχει Το ίδιο κι εδώ Και πάλι πίσω στα 1916 η γειτονιά με τις δύο βίλες Η μεσοπολεμική αεροφωτογραφία Το ρυμοτομικό του 63 Και το σήμερα

Κήποι και προσόψεις, κοντινές λήψεις. Και οι δύο είχαν συντριβάνια στους κήπους τους. Φωτογραφιες 1916-18. Συμπλήρωμα.

ΥΓ Γιά την Τελτζή – Αθηνοδώρου και μόνο που έμεινε εκεί ο αρχιστράτηγος των συμμαχικών δυνάμεων, Louis Franchet d'Esperey θα έπρεπε να την είχε καταστήσει διατηρητέα. Πιθανό μουσείο του ΑΠΠ σε κτήριο αντάξιο. Νικηφόρος εναντίον των Βουλγάρων, προκάλεσε την κατάρρευση του Νότιου Μετώπου και συνέβαλε στην ανακωχή του “Μεγάλου Πολέμου”. Πολιτιστικός τουρισμός λέγεται. Ούτως η άλλως θα έπρεπε να είχαμε καταστήσει την Θεσσαλονίκη επίκεντρο γιά τον ρόλο που έπαιξε στον ΑΠΠ. Που είναι πραγματικότητα. Σήμερα έρχονται χιλιάδες, κυρίως Σέρβοι, να δουν που πολέμησαν οι παππούδες τους. Άνετα θα μπορούσες να το εκμεταλλευτείς γιά την προσέλκυση Αυστραλών, Βρετανών, Γάλλων κλπ ... Όνειρα θερινής νύχτας.

Από τον Δαυίδ Μπράβο

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=928249227664711&id=204212503401724

Τελτζή, Βασ. Όλγας 38

Τελτζή – Αθηνοδώρου. Τελτζή – Αθηνοδώρου προς Μέλισσα. Συντριβάνι στον κήπο. Μέλισσα προς Τελτζή – Αθηνοδώρου. Επίσης συντριβάνι στον κήπο. Φαίνεται στο βάθος ένα από τα όμορφα μπαλκονάκια της Τελτζή. Ο κήπος της Τελτζή με το μικρό συντριβάνι. Ο κήπος της Μέλισσας. Αυλή της Μέλισσας. Αυλή της Μέλισσας. Αυλή της Μέλισσας. Στο βάθος ο μιναρές του Γενί Τζαμί στην Αρχ. Μουσείου. Οικία Τελτζή και Μέλισσα από την θάλασσα. Στο βάθος ο μιναρές του Γενί Τζαμί στην Αρχ. Μουσείου. Τελτζή. Είσοδος στην Τελτζή. Τελτζή. Louis Franchet d'Esperey Louis Franchet d'Esperey, αρχιστράτηγος των συμμαχικών δυνάμεων.

Βασ. Όλγας οι αριθμοί 75, 77 και 79, ανάμεσα στην 28ης Οκτωβρίου και την Ορέστου Από τον Σπύρο Αλευρόπουλο

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=924867874669513&id=204212503401724

Απέναντι από τις δίδυμες βίλες, η πρώτη στη σειρά που βλέπουμε, πάλι με ένα τεράστιο πεύκο μπροστά της στον αρ. 75. Την διέκρινε και ο Νίκανδρος Καστανίδης σ αυτήν την κατοχική. Μεγάλο κομμάτι αυτής της βίλας το έφαγε η διάνοιξη της 28ης Οκτωβρίου. Σύμφωνα με μαρτυρία Γ. Ταχιάου ανήκε στην οικογένεια Ακουαρόνε. Δίπλα στο 75, το 77. Από τις παλιές φωτογραφίες δεν είναι εμφανής. όμως στο βιβλίο του Κολώνα έχουμε όμορφες λήψεις της. Πρόκειται για τη βίλα που το 1925 ανήκε στον Οσμάν Νουρή. Από το 1939 οι ιδιοκτήτες είναι κατά σειρά Τσινόπουλος, Χατζηαγγέλου και το 1954 ο Νικ.Ταγαράς, μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 70 οπότε και κατεδαφίζεται. Οι βίλες δεξιά κρυμμένες μέσα στα δένδρα στις αρχές του αιώνα. Το 79 ήταν για μεγάλο διάστημα αδόμητο. Από πιο ανατολικά φαίνεται μόνον η 75

Κατά την κατοχή, τα ευρύχωρα οικόπεδα, και το 79 πάντα αδόμητο. Στο 79 εμφανίζεται μια πολυκατοικία μεταπολεμικά, που είδαμε πριν και στο ρυμοτομικό Τρεις λήψεις από την πολυκατοικία στο 72, αρχές του 1960 προς την ίδια κατεύθυνση, τα τελευταία χρόνια ζωής αυτών των κτισμάτων