Saloni.ca Archive

Μέγαρο Σκαπέρδα, Τσιμισκή 32, γωνία με Αριστοτέλους, εκεί που σήμερα είναι ο Τερκενλής. Από τον Νίκανδρο Καστανίδη Η φωτογραφία είναι του 1930 (;;) περίπου, τότε νομίζω ότι κτίστηκε.

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=928251394331161&id=204212503401724

Το κτίριο παρουσιάζει κάποιες διαφοροποιήσεις σε σχέση με τη σημερινή του αρχιτεκτονική κατάσταση.

Αρχικά υπήρχαν στην Τσιμισκή 3 κολώνες και στοά, δηλ. είχε εν μέρει την ίδια αρχιτεκτονική όψη με τις κολώνες και τις στοές που καθιερώθηκαν στις πολυκατοικίες της Αριστοτέλους. Αργότερα καταργήθηκαν οι 2 κολώνες και η στοά από τη μεριά της Τσιμισκή, εκεί δηλ. που είναι από το 1948 ο Τερκενλής. Δεν είναι γνωστό πότε έγινε αυτή η αλλαγή. Στη φωτογραφία αυτή, που είναι του μεσοπολέμου, διαφαίνεται δεξιά ένα μέρος της καμάρας από τη στοά του μεγάρου Σκαπέρδα, στην Τσιμισκή. Στον Α’ όροφο από τη μεριά της Αριστοτέλους, φαίνεται ότι δεν υπήρχαν μπαλκόνια. Πιθανότατα να δημιουργήθηκαν σε κάποια αναμόρφωση του κτιρίου, Άγνωστο πότε. Στη φωτογραφία, που είναι του 1964, φαίνεται ότι το μέγαρο Σκαπέρδα αναμορφώθηκε. Προστέθηκε ένας όροφος και είναι φρεσκοβαμμένο. Αξίζει να σημειωθεί ότι στο σεισμό του 1932 το συγκεκριμένο κτίριο υπέστη ζημιές.

Όλοι ξέρουμε το εντυπωσιακό διώροφο νεοκλασικό στην Βασ. Όλγας 133 & Π. Συνδίκα. Διατηρητέο από το 1985 φιλοξένησε δύο θρυλικά μπαρ, τον “Βελλερεφόντη” και την “Πανσέλοινο” τελευταία το Β’ Αστ.Τμήμα Τροχαίας. Εδώ και 2 χρόνια στεγάζει την “Έπαυλη Μαρόκκου” πολυχώρο για καφέ, φαγητό και ποτό.

Ακριβώς δίπλα, Βασ. Όλγας 135, υπήρχε και δεύτερη έπαυλη της οικογένειας, κατοικία του Αλφρέδο Μαρόκκο. Oi 3 αδερφοί Μαρόκκο (Jean, Matteo, Antonio), ήταν αυστριακοί υπήκοοι και όλοι τους φαρμακοποιοί. Πολιτογραφημένοι Σαλονικιοί έζησαν και πέθαναν εδώ. Το φαρμακείο τους ήταν στην Εγνατία από το 1895. Το 1914 στη θέση του λειτούργησε το ζυθοπωλείο “Νέος Κόσμος”. Μετά το 1920 επαναλειτούργησε στην οδό Βενιζέλου 9. Ο οικογενειακός τάφος της οικογένειας βρίσκεται στο νεκροταφείο των καθολικών στους Αμπελόκηπους.

Η γνωστή έπαυλη χτίστηκε από τον Ιωάννη (Jean) Μαρόκκο γύρω στο 1906. Δόθηκε σαν προίκα στην κόρη του Μαρία Τερέζα, σύζυγο του Κάρολου Γκόρια. Την φαντάζομαι μικρούλα να πηγαίνει στο Καλαμαρί ακριβώς απέναντι από το σπίτι της.

Παρόλο που ο Κολώνας γράφει πως το 1919 πουλήθηκε στην Έλσα Μπουρλά, σε τοπογραφικά του 1935-36 εμφανίζεται η Μαρία Τερέζα ιδιοκτήτης. Το 1951 η ιδιοκτησία περνάει στο Ελληνικό Δημόσιο. Γιά την δεύτερη έπαυλη του Αλφρέδο Μαρόκκο δεν γνωρίζουμε πολλά. Σίγουρα κτίστηκε μετά το 1906 και την γκρέμισαν γύρω στο 1960.

Από τον Δαυίδ Μπράβο

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=934045517085082&id=204212503401724

Οι 2 επαύλεις Μαρόκκο.Το διώροφο νεοκλασικό στην Βασ. Όλγας 133 & Π. Συνδίκα αριστερά. Δεξιά η 2η έπαυλη Βασ. Όλγας 135, ιδιοκτησία του Αλφρέδο Μαρόκκο. Ανάληψη, Σχοινά, Χατζηλαζάρου-Σιάγα και οι 2 επαύλεις της οικογένειας Μαρόκκο. Περισσότερο βλέπουμε την 2η χαμένη, ιδιοκτησία του Αλφρέδο Μαρόκκο. Αεροφωτογραφία 1958-59. Έπαυλη Μαρόκκο. Το εντυπωσιακό διώροφο νεοκλασικό της Συνοικίας των Εξοχών που επιβίωσε. Ο Σέρβικος στρατός το 1916 μπροστά από τη 2η έπαυλη Μαρόκκου, ιδιοκτησία του Αλφρέδο Μαρόκκο. Στην απέναντι, από τις 2 οικίες Μαρόκκο, μεριά της Βασ. Όλγας το Καλαμαρί. Ο Κολώνας γράφει πως το 1919 η έπαυλη Μαρόκκου πουλήθηκε στην Έλσα Μπουρλά. Στο τοπογραφικό του 1935 όμως που βλέπουμε εμφανίζεται η Μαρία Τερέζα, κόρη Ιωάννη Μαρόκκου, σαν ιδιοκτήτης. Το 115, ιδιοκτησία του Αλφρέδο Μαρόκκο. Έπαυλη Μαρόκκου 1 Οι 2 επαύλεις Μαρόκκου το 1916. Πάνω αριστερά η εκκλησία της Ανάληψης. Β’ Αστ.Τμήμα Τροχαίας Την δεκαετία του 80. Πέτρου Συνδίκα τον χειμώνα. Αριστερά η οικία Χατζηλαζάρου – Σιάγα. Δεξιά η Μαρόκκου. Ο οικογενειακός τάφος των Μαρόκκο στο νεκροταφείο των καθολικών “Αγίου Βικεντίου του Παύλου” στους Αμπελόκηπους, πίσω από τα συμμαχικά κοιμητήρια του Ζέιτενλικ.

Από την ερημική λεωφόρο Εξοχών μέχρι το σήμερα. Παίρνουμε τις κατοικίες να τις εξετάσουμε με αντίστροφη φορά, από το 64 έως το 56

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=924865364669764&id=204212503401724

Στο κομμάτι αυτό τα πρώτα κτίσματα ήταν οι δύο όμοιες κατοικίες, στους σημερινούς αριθμούς 62 και 64. Τις χώριζε η Κανάρη (28ης Οκτωβρίου σήμερα)

Πρώτα το εντυπωσιακό θυρωρείο του Κυβερνείου και μετά οι δύο δίδυμες κατοικίες. Επίσης από την είσοδο του Κυβερνείου Και από πιο μακριά Λίγο μετά τον πόλεμο το τραμ έχει αφήσει πίσω του τις δίδυμες. Σ αυτήν την κατοχική εμφανίζονται όλα. Το τετραώροφο 56, το τριώροφο 58 το μονώροφο 60 και φυσικά οι δίδυμες στο 62 και 64. Όπως και εδώ. Το 58 διακρίνεται από την επιμήκη σοφίτα του, το 60 εξαφανισμένο ανάμεσα από τους όγκους των κτιρίων που το περιβάλλουν. Κατοχή. Οι αναλογίες των τριών πρώτων φαίνονται καλύτερα εδώ. Το 60 ανήκει στην ισραηλιτική κοινότητα, το 58 στου κληρονόμους Ααρών Εσφόρμες Η οικία Σιάγα (νομίζω ήταν ο αρχιτέκτονας;) στην πράξη 1327/1958 ιδιοκτήτρια είναι η Μπέλλα, χήρα Σεμτώβ Σαλτιέλ Το ψηλό 56 από την πίσω πλευρά διακρίνεται εδώ δεξιά στο κόκκινο πλαίσιο.

Βασ. Όλγας 48, 50, 52, 54, μετά την Καλλιδοπούλου, πηγαίνοντας ανατολικά. Από τον Σπύρο Αλευρόπουλο

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=924863424669958&id=204212503401724

Η καλύτερη λήψη των μαγαζιών στο σημερινό 50. Από το 48 έχουμε μόνον μια υποψία. Το σημερινό 48, στη σειρά με τα άλλα, λίγο πίσω από τα μαγαζιά φέρεται ως ιδιοκτησία Δόμνας Ευαγγελίδου στην πράξη 1327/1958. Όπως φαίνεται και κάτω στην πράξη 353 υπάρχει απ' το 1932 τουλάχιστον. Στο 50, όπως είδαμε και στην αρχική, μια σειρά από μαγαζιά. Τα λουτρά είχαν διεύθυνση 58 (Μακεδονία 27/5/1920, 17/6/1932). Με βάση αυτό, λογικά τότε αυτά τα μαγαζιά ήταν στο 62. Υπήρχε ένα μπακάλικο Μάνο και Αραλούφ Μακεδονία 24-1-1920 Κάποιος προσπάθησε διάρρηξη τον Αύγουστο του 1921 σ΄ ένα από τα μαγαζιά. Στον τότε αρ. 62 ζούσε μια οικογ. Κοέν. Χαϊμάκης ( ; ) επάνω, Τζίλντα κάτω 1932 και 1938 αντίστοιχα. Μπορεί να είναι μια διπλανή οικία. Στην αεροφωτογραφία του 1960 τα μαγαζιά δεν φαίνεται να υπάρχουν.

Στο 52 μια μεσοπολεμική κατοικία μέσα στα δέντρα Αυτή η φωτογραφία του 1947, και κάποιες παρακάτω, είναι από το βιβλίο του Κατσαρού “Μια απόφαση, μάχομαι μέχρι το τέλος” Υπάρχει κι αυτή η καθαρότερη εκδοχή αλλά παραλείπει τον δρόμο.

Τα σπίτια στους σημερινούς αριθμούς 52 και 54. Το 54 επίσης μια νεωτερική μεσοπολεμική κατοικία. Φαίνεται κι εδώ δεξιά, από το βιβλίο του Κολώνα Και από πιο ανατολικά. Το 52 πίσω από το μεγάλο πεύκο. Και από ακόμη πιο μακριά., με το μεγάλο πεύκο να σημαδεύει την περιοχή. Στην αεροφωτογραφία πριν τον πόλεμο Με το ρυμοτομικό Μετά μπήκαν όλα σε μια σειρά. Κυριολεκτικά. Το σήμερα.

1917-1930. Πρώτη φορά καταγράφεται στην πολιτιστική ιστορία της πόλης. Ο Τομανάς που ασχολείται με την Εθνικής Αμύνης, αλλά και άλλοι, δεν αναφέρουν τίποτα. Ξεκίνησε να λειτουργεί 4 μήνες μετά την πυρκαγιά, τον Δεκέμβριο του 1917. Προχειροκατασκευή αλλά συναγωνιζόταν σε ρεπερτόριο -άνετα- το Θέατρο του Λευκού Πύργου. Κοτοπούλη, Κυβέλη, Βεάκης, Βονασέρας, Χατζηαποστόλου, όπερες, οπερέτες, δεξιώσεις, εργατικό κίνημα, πυγμαχία, φακίρηδες πέρασαν από την σαθρή σκηνή του. Σήμερα θα το τοποθετούσαμε πάνω στην πλατεία της Ιωάννου Δέλλιου.

Μετά τον Αύγουστο του 1917, κάτω από το Καφενείο του Μήττα στο Συντριβάνι δημιουργήθηκε μιά παραγκούπολη. Οι 2 πρώτες παράγκες ανήκαν στο τυπογραφείο του Τριανταφύλλου. Μεσολαβούσε ακόμα μιά τρίτη παράγκα και μετά ήταν το Θέατρο και το Καφενείο ΠΑΝΘΕΟΝ. Έζησε μέχρι το 1930. Το ΠΑΝΘΕΟΝ στον Βαρδάρη εγκαινιάστηκε τον Φεβρουάριο του 1931.

Από τον Δαυίδ Μπράβο.

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=909580532864914&id=204212503401724

Το ΠΑΝΘΕΟΝ. Θέατρο και καφενείο σημειωμένα με κίτρινο. Το ΠΑΝΘΕΟΝ. Θέατρο και καφενείο σημειωμένα με κίτρινο. Στην προέκταση της Δαγκλή. 1926 Δεκέμβριος. Το ΠΑΝΘΕΟΝ εσωτερικά. Η παραγκούπολη κάτω από το Συντριβάνι. 4η και 5η παράγκα, μετά το καφενείο του Μήτα, το θέατρο και το καφενείο Πάνθεον. 1917 Δεκέμβριος. Από την εφημερίδα “Νέα Αλήθεια”. Διάφορες διαφημίσεις γιά την έναρξη λειτουργίας. 1917 Δεκέμβριος. “Νέα Αλήθεια”. Πρωτοσέλιδο στις ειδήσεις. 1918. Γιά το διπλανό ομώνυμο καφεζυθοπωλείο, γιά τον κινηματογράφο + 2 διαφορετικές παραστάσεις οπερέττας. Η Κυβέλη στο Πάνθεον. 1927 Σεπτέμβριος. Μαρίκα Κοτοπούλη. Οκτώβριος του 1928. 1929, μετά από έλεγχο το Πάνθεον κρίνεται κατεδαφιστέο. Έχει πλάκα το άρθρο αν έχεις την υπομονή να το διαβάσεις. Κάτω από το Καφενείο του Μήττα στο Συντριβάνι δημιουργήθηκε μιά παραγκούπολη. Οι 2 πρώτες παράγκες ανήκαν στο τυπογραφείο του Τριανταφύλλου. Μεσολαβούσε ακόμα η τρίτη παράγκα που βλέπουμε και μετά ήταν το Θέατρο και το Καφενείο ΠΑΝΘΕΟΝ. 1927. Αποκριές του 1920. Το Πάνθεον υπερπλήρες. 1920. Εργατική πρωτομαγιά από 2 άρθρα. Στο καφενείο του Πάνθεον. 1924. Αγώνες πυγμαχίας. Νοέμβριος του 1927. Θίασος Βεάκη το 1927. Φακίρης μέντιουμ, σχολική παράσταση. Πρόγραμμα “επιστημονικόν καταρτισθέν” 😃 Φεβρουάριος του 1928. Πάλι φακιρικά. Ακόμα μιά αεροφωτογραφία με το Θέατρο και το καφενείο. Το ΠΑΝΘΕΟΝ στον Βαρδάρη εγκαινιάστηκε τον Φεβρουάριο του 1931. Η διαφήμιση έναρξης.

Ανάμεσα στη Μιαούλη και την 28ης Οκτωβρίου, υπάρχουν τα σημερινά νούμερα Βασ. Όλγας 71 και 73 Από τον Σπύρο Αλευρόπουλο

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=924861101336857&id=204212503401724

Μια ματιά από λίγο πιο ανατολικά κατά την κατοχή. Στο 71, δεξιά, η οικία Ναφίζ διατηρείται ακόμη. Αυτή και η επόμενη φωτογραφία από το βιβλίο του Κολώνα. Αριστερά, το 69, το είδαμε χθες. Φέρεται να στεγάζει τα εκπαιδευτήρια Κοραή ήδη από το 1971 Το σπίτι στο 73 είναι από τα πιο παλιά της λεωφόρου. Εδώ αποτυπώνεται στην πράξη 575-34, το 1963 έχει γίνει πολυκατοικία. Υπάρχει στην πιο παλιά απεικόνιση της λεωφόρου, εδώ με αέτωμα, έχει αναγνωριστεί από Αθ. Νικόπουλο απέναντι το εντυπωσιακό σπίτι (πρέπει να ήταν στο 58 ή στο 60 και αγνοείται εντελώς η ιστορία του). Αυτό δίπλα στο 73 μοιάζει με πλινθόκτιστη κατασκευή. Υπάρχουν και εδώ, δεξιά. Με λίγη προσπάθεια δίπλα στο 73, που έχει χάσει το αέτωμά του, βρίσκεται ακόμη. Στην αεροφωτογραφία του 1916 δεν βλέπω τίποτα δίπλα στο 73 Στο ρυμοτομικό του 1963 Στην αεροφωτογραφία των 30ς Και το σήμερα

Οι κατοικίες στους σημ. αριθμούς 67, 69 της Βασ. Όλγας, πριν την ανέγερση των πολυκατοικιών. Ανάμεσα Φλέμιγκ και Μιαούλη.

Από τον Νίκανδρο Καστανίδη

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=924857904670510&id=204212503401724

Αρχές της δεκαετίας του 1960 [Από φιλμ με αποσπάσματα του Μαρίνου Χαραλάμπους που επεξεργάστηκαν ο κ. Δ. Κωτσίδης κι ο κ. Γ. Κωτσίδης και είχε αναρτηθεί παλιότερα στις ΠΦΘ]. 1935 Η κατοικία αυτή αναφέρεται ότι είχε ως ιδιοκτήτη τον Δαβίδ Χασσόν και το 1966 τον Θεμιστοκλή Πυλορώφ. Ο Δαβίδ Χασσόν ήταν έμπορος και εντολοδόχος στη Θεσσαλονίκη, από το 1908 τουλάχιστον. Το 1924 ανέλαβαν οι γιοί του Αλβέρτος, Μπαρού, Συμεών και Μωυσής και συνέχισαν το γενικό εμπόριο σε κατάστημά τους στην οδό Δόξης 3. Πιθανότατα ο Αλβέρτος κληρονόμησε την κατοικία του πατέρα του στη Βασ. Όλγας, μια κι αυτός την Πούλησε στο Θεμιστοκλή Πύλορώφ (σύμφωνα με το σχόλιο της κ. Τσιρέλη). Ο Θεμιστοκλής Πυρολώφ ήταν πολιτικός μηχανικός κι αδελφός του Κλήμη (ταξίαρχος του Ιππικού), Γεώργιου (γεωπόνου), της Βέρας και του Λεωνίδα (ποδοσφαιριστή στον ΠΑΟΚ γύρω στο 1932, δασολόγου, πολιτευτή στην Ημαθία του συντηρητικού πολιτικού χώρου, νομάρχη Πέλλας το 1954, Σερρών το 1974 μέχρι το 1978). Ο πατέρας τους Χαράλαμπος Πυλορώφ ήταν ευκατάστατος πόντιος από την Τιφλίδα της Γεωργίας, ο οποίος πολιτεύτηκε το 1932 στην Ημαθία με το Εθνικό Ριζοσπαστικό Κόμμα. 1963 1959-1960 [Από το αρχείο του κ. “Vagelis Kavala”] Και για να είναι πιο ολοκληρωμένη η παρουσίαση των εν λόγω κατοικιών ας συμπεριλάβουμε και τη φωτογραφία από το βιβλίο του κ. Β. Κολώνα, Είναι η κατοικία στη γωνία Βασ. Όλγας με Μιαούλη. Αυτή ήταν ιδιοκτησίας Εδμ. Σίδες, το 1935 και της Αμαλίας συζ. Αλβέρτου Σαούλ, το 1966. Οι σημερινές πολυκατοικίες στους αριθμ. 67, 69 της Βασ. Όλγας, δίπλα στη στάση Φλέμινγκ των αστικών λεωφορείων. Αν θυμάμαι καλά, αυτή στον αριθμό 69 στέγαζε το προξενείο του Ισραήλ στη Θεσσαλονίκη, τη δεκαετία του 1970.

Από τον Νίκανδρο Καστανίδη

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=924856874670613&id=204212503401724

1916-17 [Αναρτήθηκε παλιότερα στις ΠΦΘ] Την περίοδο της κατοχής [Από το αρχείο του κ. Ανδρέα Ασσαέλ] Την περίοδο της κατοχής 1945 Αρχές της δεκαετίας του 1960 [Από φιλμ με αποσπάσματα του Μαρίνου Χαραλάμπους που επεξεργάστηκαν ο κ. Δ. Κωτσίδης κι ο κ. Γ. Κωτσίδης και είχε αναρτηθει παλιότερα στις ΠΦΘ] Αρχές της δεκαετίας του 1960 [Από το φίλμ που ανάρτησαν ο κ. Δ. Κωτσίδης και ο κ. Γ. Κωτσίδης στις ΠΦΘ] Αρχές της δεκαετίας του 1960 [Από το φιλμ ποτ ανάρτησαν ο κ. Δ. Κωτσιδής και ο κ. Γ. Κωτσιδής στις ΠΦΘ] 1059-1960 [Από το αρχείο του κ. “Vagelis Kavala”] Αρχές της δεκαετίας 1930 1938-39 1935, ιδιοκτησία τότε: Εστρέα Μεναχέμ (το 1966 αναφέρεται ως ιδιοκτήτρια η Εσθήρ Μπενβενίστε) 1958 1963 Το ξενοδοχείο Metropolitan στη Βασ. Όλγας 65 (γωνία με Φλέμινγκ), σήμερα

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=928336177656016&id=204212503401724

Καλοκαίρι στην Καμάρα. Νοικοκυριά μεταφέρονται, κάποτε είχαν άλογα, τώρα με τα χέρια. Λεπτοί, όμορφοι άνθρωποι προστατεύονται απ' τον ήλιο, μάλλον περιμένουν το τραμ, να πάνε ανατολικά. Κατά τα άλλα δυο ανοιχτά μαγαζιά, για τα απαραίτητα: τσιγάρα και ψωμί. Τόσο απαραίτητα και δυσεύρετα και ακριβά, ώστε να πουλιούνται με το δελτίο. Το καπνοπωλείο ενός Αρμένη αριστερά, ο φούρνος του Μπογδάνου απ' την άλλη μεριά της Καμάρας. Σημείωση του Σπ. Αλευρόπουλου που επιμελήθηκε τη συγκεκριμένη ανάρτηση. Με αφορμή αυτήν την “σεσημασμένη” φωτογραφία, αυτή είναι η θέση μου και δεν χρειάζεται να επανέλθω: Η μη αφαίρεση λογοτύπων δεν δηλώνει προφανώς τεχνική αδυναμία, αλλά σεβασμό στον όποιον φορέα τις διαθέτει δημόσια, όσο ταπεινά, εγωιστικά ή μεγαλόσχημα κι αν είναι τα κίνητρά του. Η άποψή που προσωπικά ακολουθώ όσο μπορώ είναι ότι κάθε είδους παρέμβαση αφαίρεσης τέτοιων σημείων είναι παρέμβαση στην αυθεντικότητα του κάθε ανιχνεύσιμου ιχνοστοιχείου, της κάθε ανιχνεύσιμης ψηφίδας της εικόνας. Οι εικόνες, σχεδόν όλες οι εικόνες, δεν έχουν ανάγκη από τέτοιες παρεμβάσεις για να είναι σημαντικές. Όλες κουβαλούν τη σημασία τους, ο καλλωπισμός υπακούει προσωπικά γούστα που επιβάλλονται σε άλλους.

Οι αριθμοί 59, 61 και 63 ανάμεσα στην Καλλιδοπούλου και Φλέμιγκ. Στα ίχνη της κατοικίας στην Βασ. Όλγας 61 (δίπλα στη βίλα Ίντα), πριν την ανέγερση της σημερινής πολυκατοικίας Από τον Νίκανδρο Καστανίδη

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=924854641337503&id=204212503401724

Πρώτα ο χώρος που καταλαμβάνει σήμερα η πολυκατοικία στο 59. Αδόμητος για πολλά χρόνια. Από το βιβλίο του Κολώνα, βλέποντας προς τη βίλα Ίντα από τον χώρο περίπου του οικοπέδου της σημερινής πολυκατοικίας με το νούμερο 59 Αρχές της δεκαετίας του 1930 ο χώρος των σημερινών αριθμών 59 και 61 ακόμη αδόμητος. Μέσα στον κίτρινο κύκλο ο χώρος του 61. 1938-39. Πρωτοεμφανίζεται η κατοικία αυτή 1947 Μόλις διακρίνεται πίσω από τα δέντρα. 1945 1958 Και εδώ στο κόκκινο πλαίσιο. Η Ίντα έχει ήδη αντικατασταθεί. 1963. (Η φωτογραφία αυτή αναρτήθηκε παλιότερα στην ομάδα ΠΦΘ) 1971. Αναφέρονται ως ιδιοκτήτες: Δώδου Ζαχαρούλα και Ι. Δασκαλόπουλος 1963 Βασ. Όλγας 61, σήμερα ως πολυκατοικία Η βίλα Ίντα, Βασ. Όλγας 63 Έχουμε αναφερθεί στην Ίντα εκτενώς σε δύο αφιερώματα: εδώ με λήψεις και από το εσωτερικό της εδώ: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=264617267361247&id=204212503401724

αλλά και όταν λειτούργησε ως ιταλικό σχολείο εδώ: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=453297478493224&id=204212503401724 Ήδη από την 2285/66 υπάρχει το ιταλικό μονοπώλιο καπνού