Καφενείον “Αίγυπτος” ή, επί το συμμαχικότερον, Bar “Moulin Rouge”.
Σήμερα Λεωφόρος Νίκης 71
Από τον Σπύρο Αλευρόπουλο
Είδαμε, σύμφωνα με τον Γουγούση, ότι αμέσως μετά την αγορά του οικοπέδου από τον πατέρα του το 1878 κτίστηκε το καφενείο Αίγυπτος.
Εδώ στην πρώτη του μορφή ως ισόγειο μαγαζί. Με το τέλος του 19ου αιώνα έχει αντικατασταθεί.
Το γνωστό τριώροφο έχει αντικαταστήσει το παλιό ισόγειο.
Φωτογραφία μετά το 1909
Στα 1912 ο Κωνσταντίνος μόλις έχει προσπεράσει το καφενείο και βρίσκεται μπροστά στο Παλλάς.
Στα χρόνια των συμμάχων αποκτά το ελκυστικότερο όνομα Moulin Rouge
Ως μπαρ με διαφήμιση στην πλευρική κολόνα του
Κατά την πυρκαγιά έμεινε άθικτο, εδώ δεξιά
Ο καπνός έχει σκεπάσει όλα όσα είναι δυτικότερά του
Μένει άθικτο και σε λειτουργία για 16 χρόνια ακόμη
Γύρω στα 1933 έχει ήδη αντικατασταθεί και γίνεται ισοϋψές με το διπλανό του Πετί Παλαί.
Εδώ το καινούριο κτίριο συνυπάρχει με το παλιό Παλλάς
Κατά την Κατοχή
Επίσης κατοχική. Λήψη στο ύψος του καφενείου και των θαμώνων του δίπλα στο Παλλάς. Φωτογραφία συλλογής Μήτου.
Στην δεκαετία 60 τέλος ,τα γραφεία της Θρακικής εστίας .Με πολύ περίτεχνη πινακίδα στο μπαλκόνι κρεμασμένη (Delisa Elis)
Τέλη δεκαετίας 50
Γύρω στα 1965
Τα ανατολικότερά του έχουν κτιστεί ή γκρεμίζονται.
Τα ανατολικότερά του έχουν ολοκληρωθεί, αυτό και το Πετί Παλαί έμειναν τελευταία.
Σήμερα
Μετά το 1920 ο σχεδιασμός προβλέπει την Φιλιππου νοτιότερα από την παλιά χάραξή της και την αφομοίωσή της σ αυτήν της παλιάς Αμφιπόλεως.
Τα νότια κτίσματα της Αμφιπόλεως γκρεμίζονται, η Φιλίππου πλέον πλαταίνει αργά αλλά σταθερά. Οι πολυκατοικίες, που κτίζονται από το 1950 και μετά, βάζουν το αναμενόμενο τέλος στον παλιό γραφικό δρόμο.
Αρριανού και Αμφιπόλεως. Είναι μεν κατοχική αλλά δείχνει από αρκετά δυτικά τα εναπομείναντα “εμπόδια” της παλιάς Αμφιπόλεως.
Όλες οι φωτογραφίες έχουν ως στόχο κυρίως την είσοδο της Ροτόντας, αφού το “στένεμα του δρόμου” που είδαμε τις προάλλες, έπαψε να υπάρχει ως αξιοθέατο από αρκετά νωρίς.
Το χρώμα στις καρτ ποστάλ την δεκαετία του 50 δίνει την δικιά του γοητεία σ' ό,τι κάποτε ήταν ο μικρός αυτός δρόμος.
To Τσουρ-Τσουρ, η “περίεργη” βρύση στο ύψος της Επιμενίδου 25. Αριστερά, ο Pigassou πιάνει την συνομιλία δυο κοριτσιών, το διατηρητέο κτίριο που τώρα στεγάζεται ο ΣΑΘ και τον μιναρέ στον Όσιο Δαυίδ. Δεξιά, ο φακός -ίσως πάλι του Pigassou- βλέπει προς τα ανατολικά και την οδό Βλατάδων που οδηγούσε στη νότια είσοδο της Μονής.
Φωτογραφία Joseph Pigassou ν.237, ασπρόμαυρο φιλμ 3,5Χ5,5 εκ
photo Joseph Pigassou n°237 sur film 35x55 NB
Φωτογραφία σε χαρτί που συνέλεξε ο Paul Albarel. Βρίσκεται στην Médiathèque du Grand Narbonne, με αρ. AD11- 1508
photo ramenée par Paul Albarel – Médiathèque du Grand Narbonne AD11- 1508 tirage papier
Το οικόπεδο που άλλαξε γωνία.
Από το καφέ Αμερική, στο Πετί Παλαί.
Νίκης 69. γωνία με Βλαχάκη ή αλλιώς γωνία με Στρ. Καλλάρη
Από τον Σπύρο Αλευρόπουλο.
Από την πρώτη στιγμή και πρώτο στη σειρά αυτών την οικοπέδων είχε ολοκληρωμένη μορφή. Το καφέ Αμερική στην γωνία με Βλαχάκη
Θαμώνες μέσα κι έξω χαζεύουν τους παρελαύνοντες Γάλλους
Και η πυρκαγιά. Το διπλανό κάηκε, αυτό δεν φαίνεται να υπέστη ζημιές.
Κατεδαφίστηκε, και πολύ νωρίς την δεκαετία του 1920, και σίγουρα πριν το 1926 (βλέπουμε να κτίζεται η Λέσχη στο ν. 63), το μέγαρο Φρανσές υψώνεται πολυτελές στην παραλιακή (πιάνοντας ολόκληρη την πρώην Βλαχάκη για να κολλήσει δίπλα στο πρώην καφενείο Αίγυπτος)
Αυτή τη φορά όμως ο δρόμος (η Στρ. Καλλάρη) είναι από την άλλη μεριά
Πριν το 1930
Διακρίνεται Ζυθοπωλείον Πετί Παλαί και το αίθριό του στην ταράτσα.
Κατά την κατοχή
Από την ταράτσα της Λέσχης στο ν. 63, μπροστά μας σε πρώτο πλάνο το κτίριο που στέγαζε το Μονοπώλιο 'Αλατος στο ν. 67 και σε δεύτερο πλάνο το Πετί Παλαί.
Ανάρτηση Κατερίνας Τσιρέλη στις ΠΦΘ
Ανάρτηση Χρήστου Καββαδά με αναγραφόμενη ημερομηνία 4/3/1954
Σύμφωνα με μαρτυρία του Γιώργου Πολυχρονιάδη το καφενείο ήταν στέκι μουσικών. Εκεί έβρισκε όποιος ήθελε μουσικούς για να παίξουν σ΄εκδηλώσεις, πανηγύρια, γάμους και γλέντια.
Μετά το 1970, το Παλλάς έχει αντικατασταθεί, ενώ ολοκληρώνεται η πολυκατοικία στο ν. 67
Ακόμη υπάρχει, αλλά είναι προς το τέλος του. Κατεδαφίζεται γύρω στα 1974
Μια λήψη της παλιάς Αμφιπόλεως (Φιλίππου) που βρήκε ο Θόδωρος Νάτσινας στο Bridgeman, μας δίνει την ευκαιρία να διανύσουμε τον δρόμο μέχρι την Ροτόντα
Η φωτογραφία από το Bridgeman
Από το ίδιο σημείο, και την ίδια περίπου ώρα της ημέρας, όπως φαίνεται από τις σκιές.
Αναρτημένη από Batuhan Kara στις ΠΦΘ
Ακριβώς στο κίτρινο τετράγωνο, το στένεμα του δρόμου με τα αντικρυστά σπίτια, ήταν το σημείο που τράβηξε την προσοχή των τριών προηγούμενων φωτογραφιών.
Τα σπίτια με τα κόκκινα νούμερα θα εξαφανιστούν μέχρι την κατοχή, στο πλαίσιο της διάνοιξης της νέας Φιλίππου, ενώ αυτά με τα μπλε θα πέσουν αρκετά αργότερα, όπως θα δούμε σε προσεχή ανάρτηση.
Λήψη του Gaston Chérau
Λήψη του Edgar Turner.
Από το άλμπουμ της νοσοκόμας Sybil Biddlecombe
Μέχρι την δυτική πύλη της Ροτόντας
Το τριώροφο αυτό το βλέπουμε σε δύο διαδοχικές φάσεις ανέγερσής του σε δύο πανοράματα γύρω στα 1890, με μικρή χρονική διαφορά μεταξύ τους.
Από τη μια γωνία η Λυμπεροπούλου (σήμερα Μοργκεντάου) και από την άλλη το Αϊναλή καφέ, (κατόπιν Αμερική)
Εδώ η πρώτη φάση με το ισόγειο, που αγνοούμε αν λειτούργησε αυτόνομα ως μαγαζί
Και η δεύτερη φάση με τις ξυλωσιές για την κατασκευή των ορόφων
Με το γύρισμα του αιώνα ήταν ήδη έτοιμο. Από τα ψηλότερα στην ανατολική μεριά της λεωφόρου Νίκης, με νεοκλασικές γραμμές, κατά πάσα πιθανότητα ξενοδοχείο.
Στην συνοδεία της σωρού του Γεωργίου στο λιμάνι
Χειμώνα 1915-6
Στο παραλιακό μέτωπο πάνω του σταμάτησε η πυρκαγιά.
Στην κατοχή με το κενό μετά την χάραξη. Εκεί που η Στρατηγού Καλλάρη βρίσκει την Νίκης.
Ο κινηματογράφος Παλλάς από το 1934 και μετά
Το 1934 η νέα του μορφή.
Μια απρόσωπη τσιμεντένια πρόσοψη με μικρά ανοίγματα.
Από κοντά κατά την κατοχή. Επιτάσσεται από τους Γερμανούς.
Κάποια στιγμή, όπως φαίνεται και από την κάθετη πινακίδα περνά στα χέρια της οργάνωσης KDF (Kraft durch Freude) Frontbühne.
Η ίδια οργάνωση διαχειριζόταν και το Βασιλικό Θέατρο.
21/2/1942 Νέα Ευρώπη, το Παλλάς παραχωρείται από τις Γερμανικές αρχές σε ερασιτεχνικό θεατρικό όμιλο της πόλης
Πάντα από τη Νέα Ευρώπη, οι εκδηλώσεις στο Παλλάς πάμπολλες. Όπερες, οπερέτες, συναυλίες, θεατρικά έργα, πολλές φορές με σύμπραξη γερμανών και ελλήνων καλλιτεχνών.
Πίσω από τα συρματοπλέγματα το 1944
Στα χρόνια του εμφυλίου εκδήλωση των Χιτών στο θέατρο 28/9/1947
Νεάνιδες παρελαύνουν με θρησκευτικό λάβαρο και με επίβλεψη.
Από κοντά το Παλλάς φωτογραφία από Χρ. Καββαδά 1948-50
Στη δεκαετία του 50
Ο όγκος του από ψηλά
Αρχές δεκαετίας 1960, στις δόξες του
Οι μεγάλες πρωταγωνίστριες το προτιμούσαν για να ανεβάσουν τα έργα τους
Φυσικά λειτουργούσε και ως κινηματογράφος.
Προς τα τέλη της ζωής του έγινε κάποια προσπάθεια εξωραϊσμού της πρόσοψής του.
Γύρω στα 1966.
Γύρω στα 1968 γκρεμίζεται και αρχίζει να ανεγείρεται η σημερινή πολυκατοικία.