Saloni.ca Archive

Η πίσω μεριά του Χημείου στη δεκαετία του 60. Αυτά που φαίνονται μπροστά είναι τα όργανα του μετεωρολογικού σταθμού, δίπλα στο Μετεωροσκοπείο. Φωτογραφία από τον Χρήστο Καββαδά, αναγνώριση από τον Νίκανδρο Καστανίδη.

Με αφορμή μια εύστοχη παρατήρηση του Βαγγέλη Καβάλα για την μετατροπή του ΒΔ κτηρίου στην πλατεία Συντριβανίου (Καλαμαριάς), την γνωστή Καταδίωξη, ας δούμε την αλλαγή του. Είναι πολύ πιθανό να έγινε η τροποποίηση μετά την αναγγελία για την δημιουργία της κυκλικής πορείας, για ν ανοίξει ο δρόμος, όπως συνέβη απέναντι, στο οικόπεδο που καταλάμβανε το καφενείο του Μήττα. Κάτι τέτοιο πάντως δεν συνέβη με την διαμετρικά απέναντί του Εμπορική Σχολή Κωνσταντινίδου (αργότερα κτήριο Μπακανίκα), η οποία αρχιτεκτονικά παρουσιάζει πολύ μεγάλες αναλογίες. Επίσης πληροφορούμαστε για το νεκροστάσιο των μουσουλμανικών νεκροταφείων. Από τον Σπύρο Αλευρόπουλο.

Όλες οι προσόψεις εδώ: ανοίγματα στον όροφο από ανατολικά και γωνία προς την Εγνατία 14-1-11 Επιβεβαιώνεται και από τις 2 επόμενες φωτογραφίες Διακλαδώσεις των γραμμών του ηλεκτρικού τραμ (1916).στο Συντριβάνι. Λεπτομέρεια φωτογραφίας του Βαγγέλη Καβάλα Τα σημεία στα οποία έγιναν οι επεμβάσεις Μετά την τροποποίηση ανοίγματα στον όροφο πάλι από ανατολικά και γωνία προς την Εγνατία 8-5-6 (το σαχνισί το μετράω ως 1, από κάτω του μάλιστα σχηματίστηκε είσοδος) Δεξιά η πρόσοψη προς Εγνατία τη δεκαετία του 30 Από αεροφωτογραφία αρχών του 30 που αναρτήθηκε στις ΠΦΘ, βλέπουμε σχηματικά την αλλαγή. Σε κάθε περίπτωση η μεγαλύτερη πρόσοψη ήταν αυτή ανατολικά Και εδώ φαίνονται όλα τα παράθυρα προς το Συντριβάνι και ανατολικά Με την ευκαιρία, από επιστολή στην Μακεδονία στα τέλη του 1958, μαθαίνουμε ότι εκεί που είναι σήμερα τα προπύλαια της ΔΕΘ (κόκκινο πλαίσιο) ήταν το νεκροστάσιο για τα μεγάλα μουσουλμανικά κοιμητήρια της περιοχής. Μπροστά μας, σε πρώτο πλάνο ο κήπος του καφενείου του Μήττα.

Φωτογραφία αταύτιστη που μας ταλαιπώρησε πολλά χρόνια. Δίνεται λύση από τη δυτική πρόσοψη επί της Βενιζέλου με συσχετίσεις αρχιτεκτονικών λεπτομερειών του κτιρίου. Φωτογραφία συσχέτισης από ένα ημερολόγιο του 2007 σε κείμενα Σερέφα και φωτογραφίες από τη συλλογή Γιακουμή με τίτλο “Ξένοι στη Θεσσαλονίκη του Μεγάλου Πολέμου 1915-1918”, εκδόσεις Μεταίχμιο. Αναγνώριση και τεκμηρίωση από τον Ευστάθιο Ασλανίδη.

Το ίδιο σημείο

Ο Ευριπίδης Μπακιρτζής (1895-1947) στη Θεσσαλονίκη το 1944-45 Από τον Νίκανδρο Καστανίδη Στις 30 Οκτωβρίου 1944, τμήματα του ΕΛΑΣ, με επικεφαλής τους Ευριπίδη Μπακιρτζή και Μάρκο Βαφειάδη εισήλθαν στη Θεσσαλονίκη ως απελευθερωτές της από τη ναζιστική κατοχή. Το πρωί της ημέρας αυτής, η διοίκηση των ανταρτικών τμημάτων είχε εγκατασταθεί στη βίλα Μοσκώφ στην Άνω Πόλη. Αξίζει να σημειωθεί ότι από τις 26 Οκτωβρίου οι στρατιωτικές ομάδες του ΕΛΑΣ είχαν καταλάβει περιφερειακές συνοικίες της πόλης. Ο Ευριπίδης Μπακιρτζής γεννήθηκε στις Σέρρες. Ο πατέρας του, Χρίστος, ήταν γραμματέας του Ελληνικού Προξενείου στις Σέρρες την Οθωμανική περίοδο και η μητέρα του, Ευθαλία, ήταν δασκάλα από τη γνωστή οικογένεια Ζάκα των Γρεβενών. Ολοκλήρωσε τη Σχολή Ευελπίδων, συμμετείχε στους Βαλκανικούς Πολέμους και το 1919 πήγε με υποτροφία στη Γαλλία όπου παρακολούθησε την Ανωτέρα Σχολή Πολέμου. Πολέμησε στο Μικρασιατικό Μέτωπο και στη συνέχεια αναμίχθηκε σε διάφορα στρατιωτικά κινήματα με γνώμονα τη διατήρηση της Δημοκρατίας στη χώρα, όπου δύο φορές καταδικάστηκε σε θάνατο, αλλά δεν εκτελέστηκε, κι αποτάχθηκε από το στρατό δύο φορές. Το 1935 εξορίστηκε, εκτός των άλλων, στον Άγιο Ευστράτιο και στα Αντικύθηρα. Με την κήρυξη του Ελληνοϊταλικού Πολέμου το 1940, ο Μπακιρτζής παρουσιάστηκε στο Στρατολογικό Γραφείο Θεσσαλονίκης για να ενταχθεί στο στρατό με το βαθμό του απλού στρατιώτη, κάτι που όμως δεν έγινε δεκτό από τη δικτατορία του Ιωάννη Μεταξά. Την περίοδο της κατοχής εντάχθηκε στην Εθνική Αντίσταση και έγινε διοικητής της Ομάδας Μεραρχιών Μακεδονίας του ΕΛΑΣ. Όταν ιδρύθηκε η Πολιτική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης (ΠΕΕΑ), στις 10 Μαρτίου του 1944, ανέλαβε προσωρινός της πρόεδρος (πρωθυπουργός). Στις 18 Απριλίου του ίδιου έτους, παραχώρησε τη θέση του στον Αλέξανδρο Σβώλο και ο ίδιος ανέλαβε αντιπρόεδρος και γραμματέας Επισιτισμού μέχρι τη διάλυση της ΠΕΕΑ στις 2 Σεπτεμβρίου 1944. Το Σεπτέμβριο του 1946, ο Μπακιρτζής συνελήφθη ως αριστερός μαζί με άλλα ηγετικά στελέχη του ΕΛΑΣ και εξορίστηκε στον Άγιο Κήρυκο της Ικαρίας και στη συνέχεια στους Φούρνους Ικαρίας., όπου στις 9 Μαΐου 1947 τον “αυτοκτόνησαν” χωρίς προσχήματα. Ο Ε. Μπακιρτζής εισέρχεται στην Αγία Σοφία για να παραστεί στη δοξολογία για την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης από τον ναζιστικό εφιάλτη. Στη δοξολογία αυτή χοροστάτησε ο Μητροπολίτης Τυρολόης Χρυσόστομος. Ο ερχομός του Ε. Μπακιρτζή στη Θεσσαλονίκη, το φθινόπωρο του 1944. Ο Ε, Μπακιρτζής σε πορεία στην μόλις απελευθερωθείσα Θεσσαλονίκη, τον Οκτώβριο του 1944 Στην Βεροια, μπροστά στα παλιά Δικαστηρια

Η είδηση της απελευθέρωσης της Θεσσαλονίκης από τον ΕΛΑΣ στην εφημερίδα “Απελευθερωτής”, στις 31-10-1944 Ο Ε. Μπακιρτζής με τον Μ. Βαφειάδη στον εορτασμό της απελευθέρωσης της Θεσσαλονίκης στις 2-11-1944 Ο Ε. Μπακιρτζής με τον Μ. Βαφειάδη και τον Κ. Παπαδόγιαννη στην έδρα Διοίκησης της Ομάδας Μεραρχιών Μακεδονίας στη Βέροια Ο Ε. Μπακιρτζής με την αδελφή του Μαρίκα, τον γαμπρό του γιατρό Αλέξανδρο Δημητριάδη και τις ανιψιές του Κλειώ και Λιλίκα, το 1945, στην ταράτσα της πολυκατοικίας του Αλ. Δημητριάδη στη γωνία Κούσκουρα με Τσιμισκή (η οποία υπάρχει μέχρι σήμερα) Ο Ε. Μπακιρτζής με τις ανιψιές του Κλειώ και Λιλίκα, το 1945, στην ίδια ταράτσα 30 Οκτώβρη 1944: Ο Ευρ. Μπακιρτζής επικεφαλής της ΧΙ Μεραρχίας του ΕΛΑΣ που μπαίνει στην Θεσσαλονίκη Η προτομή του Ε. Μπακιρτζή στις Σέρρες

Εθνικής Αμύνης, τα υπόλοιπα σουλτανικά και άλλα μεταγενέστερα κτίσματα, πάνω από την σημερινή Τσιμισκή και μέχρι την Δέλλιου. Από τον Σπύρο Αλευρόπουλο Κατοχική φωτογραφία από το σπίτι του Αγγελάκη, στο ύψος της Μανουσογιαννάκη, η Εθνικής Αμύνης προς τα κάτω. Με μπλε νούμερα οι σημερινοί αριθμοί της οδού. Από το 6 και πιο πάνω Το 7ο ήταν το δεύτερο της οδού με αέτωμα. Φωτογραφία μετά τους σεισμούς βγαλμένη από την σημερινή πολυκατοικία Εθν. Αμύνης 13 Και φτάνουμε στην Μανουσογιαννάκη. Ο Τομανάς αναφέρει ότι κατά τον Νίκο Καμμώνα σ αυτό (ν.8) έμεναν οι υπάλληλοι του Ελληνικού Προξενείου. Υπάρχει η πληροφορία και για Σέρβικο προξενείο, από Γιάννη Σιδηρόπουλο στις ΠΦΘ, επικαλούμενο το σέρβικο wiki

Απέναντι συγκέντρωση στο σπίτι του Αγγελάκη. Από το βιβλίο του Ηλία Πετρόπουλου “Old Salonica” Οι αναφερόμενες στο δημοσίευμα της Μακεδονίας οικοδομές είναι αυτές που ακολουθούν μετά το 15 αριστερά στο βάθος. Σήμερα προκατασκευασμένο σχολείο, στεγάζει το εσπερινό Γυμνάσιο, στο ύψος και πίσω από τον ναό Κωνσταντίνου και Ελένης. Από το αφιέρωμα του Νίκανδρου Καστανίδη στον δρόμο. Λίγο πιο πάνω Στα χρόνια της Κατοχής, το 13 παραμένει, το 14 έχει κατεδαφιστεί προπολεμικά. Λίγο πιο πάνω ίδια περίπου εποχή, οι μεσοπολεμικές πολυκατοικίες, το 33 γωνία με Δέλλιου Το 33 κτήριο ιδιοκτησίας του δικηγόρου Δεραχάνη και έδρα της οργάνωσης Τοντ κατά τον Τομανά (Δρόμοι και Γειτονιές σ. 43) Λίγο πιο κάτω πάλι, η πολυκατοικία Εθν. Αμύνης 25 έχει αντικατσστήσει το ν. 13. Μετά είναι η Μαργαρίτη και μετά το μεγάλο οικόπεδο που είναι σήμερα η Δημοτική Βιβλιοθήκη. Στη φωτογραφία φιλοξενούσε οχήματα της Αστυνομίας και παλιότερα το τελευταίο σουλτανικό με το αέτωμα, το 14 Πάλι από το αφιέρωμα του Νίκανδρου Καστανίδη στο Εκκένωση του όρχου της Αστυνομίας μετά τον σεισμό Μακεδονία 24-6-1978 Από το μπαλκόνι του οποίου αυτή η λήψη Από Alex Dagkas στα 1950, στις ΠΦΘ Και αυτή από την ταράτσα του Από Alex Dagkas αναρτημένη κι αυτή στις ΠΦΘ Αυτή η λήψη είναι μετά το 1931 (οπότε υπάρχει ακόμη το 14) και πριν το 1938 (όταν έχει γκρεμιστεί το 14, όπως είδαμε στις αεροφωτογραφίες, αλλά έχει κτιστεί η πολυκατοικία Δεραχάνη στην Δέλλιου που λείπει εδώ) Το φωτο Παπαδάκη κτίστηκε μετά. Το 14 από το ύψος του 21 της ανατολικής πλευράς της Εθν Αμύνης (όταν γίνει η παρουσίαση εκείνης της πλευράς). Για να διανοιχτεί η Σβώλου αποκόπηκε το δεξί, όπως βλέπουμε, τμήμα του 14). Το 14 και εδώ. Κατά τον Τομανά στο 14 στεγάστηκε η Κτηνιατρική Υπηρεσία της Ανατολικής Στρατιάς και το Κρατικό Ωδείο. (Δρόμοι και Γειτονιές σ. 44) Το 14, το τρίτο σουλτανικό με αέτωμα ανηφορίζοντας την Εθν. Αμύνης. Μετά το 1 και το 7. Εδώ φαίνεται ότι η Σβώλου έχει γίνει χωρίς να υπάρχει ανάγκη να γκρεμιστεί πλήρως το 14. (φωτο 1931). Έχει όμως, υποθέτουμε, υποστεί τομή. Λίγο αργότερα θα μείνει το οικόπεδο κενό. (σήμερα Δημοτική Βιβλιοθήκη)

«Λιτανεία Γρηγορίου Παλαμά, Στ’ Γυμνασίου, 1961» από τον Χρήστο Καββαδά. Ο Νίκανδρος Καστανίδης αναγνωρίζει την Τσιμισκή από σχεδόν Αγίας Σοφίας μέχρι Ικτίνου και πιο πέρα. Στο επάνω μέρος διακρίνεται μέρος από το χαρακτηριστικό λογότυπο της Μακεδονίας, λίγο πριν την Ικτίνου. Λείπουν λήψεις της Τσιμισκή σ αυτό το ύψος αυτής της περιόδου με τα μεσοπολεμικά κτήρια. Η συγκεκριμένη λήψη από τον εξώστη του Φλόκα, στη γωνία με Αγ. Σοφίας, Τσιμισκή 60.

Για την απελευθέρωση της πόλης και την πολιούχο εκκλησία της. Από Νίκανδρο Καστανίδη και Κατερίνα Κουμλίδου.

Ο Κωνσταντίνος Καλλάρης στη Θεσσαλονίκη τις ημέρες της απελευθέρωσής της Ο Κ. Καλλάρης το 1912-13, την περίοδο που ήταν στη Θεσσαλονίκη Ο Κ. Καλλάρης ως τελειόφοιτος της Σχολής Ευελπίδων, το 1880) 1912 Έλληνες αξιωματικοί εντός του ναού. 1913 Μετά την πυρκαγιά Οι δυο από τους πρωτεργάτες της Αναστήλωσης του Αγίου Δημητρίου:Αριστερά ο Αρχιτέκτονας Αριστοτέλης Ζάχος, δεξιά ο καθηγητής Γεώργιος Σωτηρίου.

Ο Ευστάθιος Ασλανίδης πριν έναν χρόνο είχε τοποθετήσει στην Βουλγαροκτόνου το εντυπωσιακό σπίτι μιας πολύ γνωστής καρτ ποστάλ. Σήμερα μαθαίνουμε και τον κάτοχό του.

Το Βελγικό προξενείο και έδρα της Οθωμανικής Εταιρείας Υδάτων Θεσσαλονίκης (Compagnie Ottomane des Eaux de Salonique) πριν την πυρκαγιά. Βουγαροκτόνου 39

Κτισμένο το 1906, απέναντι από το ρώσικο μοναστήρι, φιλοξένησε μέχρι την πυρκαγιά 1917 τον βέλγο πρόξενο Aimé Cuypers, σημαντικό παράγοντα της πόλης, του οποίου τα βιογραφικά είδαμε από τον Νίκανδρο Καστανίδη χθες. Για την ζωή σ αυτό το σπίτι ο βέλγος διπλωμάτης βαρώνος Maurice Michotte de Welle, από το 1906 διπλωμάτης στην Σερβία, που ακολούθησε την υποχώρηση του σερβικού στρατού και εγκαταστάθηκε κατόπιν στην Θεσσαλονίκη, απ όπου πληροφορούσε την κυβέρνησή του για όλα τα γεγονότα στην Ανατολή, αφηγείται:

“Revue des deux mondes” του 1917: “...Μερικές μέρες αργότερα, ακόμα συζητούσαμε γι αυτήν τη γιορτή, σ ένα φιλικό σπίτι που πάω συχνά τ απογεύματα. Αυτό το σπίτι, στην οδό Βουλγαροκτόνου, ανήκει στον πρόξενο του Βελγίου, τον κ. Cuypers, διευθυντή της Εταιρείας Υδάτων, που είναι εδώ και 20-25 χρόνια στην Μακεδονία. Παρά την παρουσία του καβάση με την αλβανική ενδυμασία, νιώθει κανείς μόλις μπει μια ζεστασιά φλαμανδική, ησυχία και ευγένεια. Τα έπιπλα και η ξύλινη επένδυση είναι από δρυ που λάμπει. Πορσελάνες από το Delft στολίζουν την τραπεζαρία, κι επάνω στο τραπέζι αχνίζει ο καφές με το ντόπιο γάλα, που δεν βρίσκει κανείς παρόμοιο σε κανένα ζαχαροπλαστείο της Σαλονίκης. Σ' αυτήν τη μικρή βέλγικη γωνιά η υποδοχή είναι εγκάρδια. Εκείνη τη μέρα, στον καφέ της η κ. Cuypers είχε πολλούς και αρκετά διαφορετικούς καλεσμένους, τον απεσταλμένο του Βελγίου στο Βελιγράδι, δυο νεαρές ελληνίδες με όμορφα μπλε μάτια, έναν καπετάνιο ενός ιταλικού πλοίου, έναν σέρβο λοχαγό, έναν άγγλο αξιωματικό του ναυτικού, έναν γιατρό του ναυτικού και δύο γάλλους αεροπόρους. Μια σύνοψη της σαλονικιώτικης κοινωνίας στα 1917...” (τα παραπάνω στοιχεία μας τα έδωσε ο Bernard Maurice και τον ευχαριστούμε)

Λίγα παραπάνω λόγια για τον πρόξενο Aimé Cuypers: Ο ντονμές γαιοκτήμονας και επιχειρηματίας Χαμντί μπέης εισηγείται και παίρνει άδεια για την υδροδότηση της πόλης. Στις 21/1/1891 ιδρύεται η Compagnie Ottomane des Eaux de Salonique, χρηματοδοτημένη από βελγικά κεφάλαια. Η εταιρεία αναζητά νερό στα δυτικά της πόλης και το φέρνει σε μια πόλη που παραδοσιακά υδρευόταν από πλανόδιους πωλητές νερού και από δημόσιες κρήνες. Ο μηχανικός Cuypers εμπλέκεται στην επιχείρηση και αναλαμβάνει διευθυντής της. Οι δυο τους λίγο αργότερα αναλαμβάνουν αξιώματα: Ο Cuypers το 1897 γίνεται πρόξενος, ο Χαμντί μπέης το 1893 δήμαρχος (-1895, 1901-1908), από τους αξιολογότερους που γνώρισε ποτέ αυτή η πόλη. Τραμ, πλήθος δημόσιων κτηρίων, εκσυγχρονισμός υποδομών σε μια πόλη που παραδοσιακά κινούνταν σε άλλους ρυθμούς. Ως προς την υδροδότηση οι προσπάθειες του μηχανικού-προξένου με την υποστήριξη φιλοπρόοδων εντύπων όπως η Journal de Salonique φέρνουν αποτελέσματα. O αριθμός των κατοίκων συνδρομητών της Εταιρείας αυξάνεται εντυπωσιακά, υδροδοτούνται δημόσια κτήρια, τζαμιά, σχολεία, στρατόπεδα, εργοστάσια όπως οι μύλοι του Αλατίνη κλπ. Μάλιστα υπάρχουν δημοσιεύματα σύμφωνα με τα οποία ο Cuypers καλείται να συνδράμει με την εμπειρία του και να μελετήσει την κατάσταση στο Μοναστήρι, στην Καβάλα και σε αρκετά άλλα μέρη. Πληροφορίες από: Meropi Anastasiadou “Salonique,1830-1912, Une ville ottomane à l'âge des Réformes” (1997) σ.160 κ.ε. “Η Θεσσαλονίκη των Τανζιμάτ και ο εκσυγχρονιστής δήμαρχός της Ahmed Hamdi Bey Galizade”, του Άρη Παπάζογλου, περιοδικό Θεσσαλονικέων Πόλις, Σεπτέμβριος 2009. Ο εντοπισμός του σπιτιού επί της Βουλγαροκτόνου πίσω από το Ρώσικο μοναστήρι εδώ: https://archive.saloni.ca/186 Για το ότι υπήρξε Ρώσικο μοναστήρι και μάλιστα στην παραλία η τεκμηρίωση εδώ από τον Δαυίδ Μπράβο : https://archive.saloni.ca/106 Για τα βιογραφικά του Βέλγου προξένου εδώ: https://archive.saloni.ca/687

Μπροστά μας η Βουλγαροκτόνου προς τα ανατολικά. Αριστερά, στη γωνία με Αγ, Νικολάου, το Βελγικό προξενείο. Στο ισόγειο στεγαζόταν η Οθωμανική Εταιρεία Υδάτων, βελγικών συμφερόντων. Το μπαλκόνι του σπιτιού από ανάρτηση του Αλέξη Αθάνατου στις ΠΦΘ

Για την κυρία δεξιά στο μπαλκόνι δείτε εδώ: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=470365040119801&id=204212503401724&__tn__=-R Ανακοινώνεται, ότι η Εταιρεία εγκατέστησε τα γραφεία της στο νεόκτιστο απέναντι από το Ρώσικο Μοναστήρι. Το προξενείο του Βελγίου Βουλγαροκτόνου 39 από Οδηγό του 1918 (που απεικονίζει την κατασταση πριν την πυρκαγιά) Σε πρώτο πλάνο το Ρώσικο μοναστήρι και πίσω του το Προξενείο. Ο δρόμος που πάει προς τα πάνω η Αγ. Νικολάου. Το προξενείο πίσω από το Ρώσικο μοναστήρι. Το 39 υπολογίστηκε αριθμώντας τα κτήρια από την αεροφωτογραφία στο βιβλίο της Α. Γερόλυμπου «Το χρονικό της μεγάλης πυρκαγιάς», με βάση την διαφήμιση του καταστήματος υφασμάτων αδελφών Χρίστου που ήταν στο 7 “έναντι Φλόκα” Εδώ μαθαίνουμε και τι υπήρχε πριν. Τεχνική και Εμπορική Ιταλική Σχολή, πριν κτιστεί το μέγαρο του προξενείου. JdS 25/9/1899

Ο πρόξενος του Βελγίου στην Θεσσαλονίκη από το 1897 μέχρι το 1929 Aimé Cuÿpers (1864-1929)

Από τον Νίκανδρο Καστανίδη

Γεννήθηκε στην Andenelle του Βελγίου. Ήταν μηχανικός και ανέλαβε την διεύθυνση της Οθωμανικής Εταιρείας Υδάτων της Θεσσαλονίκης [Compagnie Οttomane des Eaux de Salonique], θέση που διατήρησε από το 1892 μέχρι το 1925. Παντρεύτηκε το 1905 στην Κωνσταντινούπολη την Angèle Bertini. Ο γιος τους Aimé Antoine Natal René Cuÿpers γεννήθηκε το 1905. Υπήρξε πρόξενος του Βελγίου στη Θεσσαλονίκη από το 1897 μέχρι το 1929.

Γνωρίζουμε επίσης ότι ήταν πολύ κοινωνικός και πολιτιστικά δραστήριος. Ήταν πρόεδρος για πολλά χρόνια στον Ποδηλατικό Όμιλο “Άσπρο Άστρο” [White Star Cycling Club] ο οποίος μετεξελίχθηκε στον Αθλητικό Όμιλο [Sporting Club] όπου διατήρησε τη θέση του προέδρου. Διοργάνωσε αθλητικούς αγώνες στις οποίες κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στη ξιφασκία και στο άλμα σε μήκος, παράλληλα προώθησε έναν ποδηλάτη στους Ολυμπιακούς αγώνες της Αθήνας. Διοργάνωσε χορό μεταμφιεσμένων στο θέατρο Ολύμπια, και εκδρομή στο Ντορμουτσλού [περιοχή κοντά στον Άγιο Αθανάσιο του Αξιού].

Το 1901 ήταν στα ιδρυτικά μέλη του Αθλητικού Ομίλου “Γιουνιόν Σπορτίφ” και μετείχε στην ισχυρή, τότε, ποδοσφαιρική ομάδα του. Επίσης συμμετείχε, ερασιτεχνικά, σε θεατρικές ομάδες για φιλανθρωπικούς σκοπούς. Έτσι το 1896 “έκλεψε την παράσταση”, ως ηθοποιός, στην θεατρικό έργο “Ο κατά φαντασία ασθενής” του Μολιέρου, που παίχτηκε στο θέατρο Eden στο πλαίσιο της φιλανθρωπικής εκδήλωσης του Εβραϊκού σωματίου “Η Φιλανθρωπία”.

Το 1910-11 του ανατέθηκε η επίβλεψη της αναστήλωσης της Αγίας Σοφίας η οποία είχε καταστραφεί στην πυρκαγιά του 1890, μ’ αφορμή την επικείμενη επίσκεψη του Σουλτάνου Μεχμέτ Ρεσάτ Ε’ στη Θεσσαλονίκη. Αγάπησε τη Θεσσαλονίκη και τους θεσσαλονικείς κι αγαπήθηκε απ’ αυτούς. Απεβίωσε στη Θεσσαλονίκη στις 11 Ιανουαρίου 1929 και ενταφιάστηκε στο καθολικό νεκροταφείο της πόλης. [πηγή: “Οι Φράγκοι της Σαλονίκης”, των Γρ. Μπρέντα, Σ. Λαζαρίδη, Κ. Κρικέλη, Θεσσαλονίκη 2017, σελ. 165-166]

Ο τάφος του Aimé Cuypers στο καθολικό νεκροταφείο της πόλης. Ο Aimé Cuypers διορίζεται πρόξενος τον Ιούνιο του 1897 La Revue diplomatique (Paris) – 1891-1939 Ο Aimé Cuypers ως πρόξενος και διευθυντής της Οθωμανικής Εταιρείας Υδάτων της Θεσσαλονίκης [Compagnie Οttomane des Eaux de Salonique] Ιδρυτικό μέλος του Sporting Club και από τον Σεπτέμβριο του 1904 ισόβιος επίτιμος Πρόεδρος του Με ιδιαίτερη ενασχόληση με τους αθλητικούς αγώνες, εδώ στην ελλανόδικη επιτροπή αγώνων του Ηρακλή το 1912 ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ,10/4/1912, σελ.2 A. Cuypers [Κιούπερς]– ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ,18/12/1918, σελ.2

Τα 5 πρώτα σουλτανικά στην Εθνικής Αμύνης, μέχρι την σημερινή Τσιμισκή. Από τον Σπύρο Αλευρόπουλο Μπροστά από το πρώτο σουλτανικό, κρητικός οδηγεί βούλγαρους αιχμαλώτους. Η κλασική φωτογραφία του Zepdji, με την δύση του 19ου αιώνα η ανατολή της λεωφόρου. Το ν. 3 στο οποίο γίνανε οι σφοδρές μάχες τον Ιούνιο του 1913 Περιγραφή της πολιορκίας των κτηρίων που κατέχονταν από τους βούλγαρους τον Ιούνιο του 1913 με αναφορά στις χρήσεις τους. Η επίθεση έγινε από το απέναντι Πρωτοδικείο. Οι μεγάλες ζημιές, όπως θα δούμε, σημειώθηκαν στο 3ο κτήριο, το οποίο παραδόξως δεν αναφέρεται ως κατειλημμένο. Εκτός κι αν το εννοεί ως το “έτερον ήμισυ”, το στρατιωτικό Ταχυδρομείο. Από την περιγραφή φαίνεται πάντως να εννοείται το μισό του 2ου. Το 5ο, αυτό στη γωνία με Τσιμισκή, ήταν το “Βουλγαρικό Στρατηγείον” Εφημερίδα Εμπρός 21-6-1913 Το 3ο σουλτανικό με τις μεγάλες ζημιές σε αρκετές λήψεις. Από το βιβλίο του Γιάννη Μέγα “Η απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης” Και αυτή από την συλλογή Μέγα Λήψη του Αλέξανδρου Μακκά στα αρχεία του ΕΛΙΑ Από τις ελληνοβουλγαρικές μάχες του 1913 τα ορατά αποτελέσματα στο τρίτο σουλτανικό Από την εφημερίδα Εμπρός και πάλι, Βούλγαροι αιχμάλωτοι μετά τις ολιγόωρες μάχες. Το 4ο σουλτανικό, ήταν το πρώτο από τα συνολικά 3 της σειράς που έφεραν αέτωμα. Τα άλλα ήταν το 7ο και το 14ο Το 4 ως Φρουραρχείο στον μεσοπόλεμο και Στρατοδικείο στο ισόγειο. Ανάρτηση του Panos Tezapsidis με πηγή το Γενικό προξενείο της Τουρκίας και πιθανολογούμενη χρονολογία το 1938 (έτος θανάτου Κεμάλ Ατατούρκ) Το 4 ως Εισαγγελία Θεσσαλονίκης τη δεκαετία του 1960 Τα πρώτα 2 έχουν αντικατασταθεί από την σημερινή Στρατιωτική Λέσχη Τα 4 και 5 μετά τον σεισμό Αναρτημένη στις ΠΦΘ, την επομένη του σεισμού του 1978 Εδώ φαίνεται καθαρά η τομή του 5ου για να διανοιχθεί η Τσιμισκή. Από Triantafyllos Soldatos αν δεν κάνω λάθος Λήψη Αlbert Werner, μετά τον σεισμό, γωνία με Τσιμισκή

Και πάλι το 5. Τσιμισκή και Εθνικής Αμύνης Η κατεδάφιση του 5ου σουλτανικού. Γνώρισε ημέρες λαμπρές, πολιορκίες και μάχες, υπέστη ακρωτηριασμό για να περάσει ένας δρόμος από μέσα του, ήρθε ο σεισμός να το αποτελειώσει. Η απροθυμία ή μάλλον η επιθυμία αποτίναξης του παρελθόντος έδωσε την χαριστική βολή. Ο επίλογος κοντά 90 χρόνων ύπαρξης. Μακεδονία 29-6-1978 Και ο καθαρισμός του οικοπέδου. Από το αφιέρωμα στην Εθνικής Αμύνης του Νίκανδρου Καστανίδη Τα ερείπια του 5ου και του 4ου μετά την κατεδάφισή τους το καλοκαίρι του 1978 Μακεδονία 29-6-1978 Μακεδονία 29-6-1978