Saloni.ca Archive

Η διασταύρωση Τσιμισκή με Αγ. Σοφίας και επί της Αγίας Σοφίας από τον μεσοπόλεμο και μετά. Κατοχική. Στις γωνίες: Αριστερά το οικόπεδο άδειο, θα κτισθεί μεταπολεμικά το μέγαρο όπου και θα στεγαστεί το Φλόκα. Δεξιά το Ξενοδοχείο Αστόρια με το ομώνυμο καφενείο στο ισόγειο. Η διαφήμιση στους τοίχους μιλάει περί “ομιλούσας ταινίας”, άρα μετά το 1930. Το οικόπεδο του “Τιτάνια” (Φωκάς) είναι άδειο. Άρχισε να κτίζεται το 1934 παραδόθηκε το 1935. Οπότε 1932 με 1933. Μεσοπολεμική Καρτ ποστάλ του Λυκίδη. Από την επάνω μεριά δεξιά το εστιατόριο Ίλιον Ο Τομανάς γράφει: Στην απέναντι γωνία ήταν το μέγαρο του μπαρμπα-Εuθύμη Σιδηpόποuλου. Στο ισόγειό τοu λειτουργούσε πριν από τηv Κατοχή το ζαχαροπλαστείο του Κόπανου και του Τζώρτζη Ξεφτέρη και μετά τηv Κατοχή, το Ίλιον του μπαλτζιανού ζαχαροπλάστη Λίγδα. Πιο πάνω, απέναντι ακριβώς από τα Διονύσια, μετέφερε μετά τον Εμφύλιο την ταβέρνα του ο Δαλαμάγκας, που την πήγε αργότεpα και λίγο πιο πάνω, στην στοά του Κοvτογούρη.

Η καρτ ποστάλ πρέπει να είναι μεσοπολεμική. Οπότε εδώ ο Τομανάς μάλλον κάνει λάθος σχετικά με το Ίλιον.

Στον όροφο δεξιά βλέπουμε το Φωτο Ηλεκτρικόν, το γνωστό PHOTO ELECTRIQUE των Φοίβου-Γιαννούλη Από την ταινία Τέντυ μπόι... αγάπη μου (1965) η Siemens κάτω απο το Αστόρια και στην άλλη γωνία απέναντι το Φλόκα. 1936. “Πανελλήνιον” στην θέση του “Ίλιον” Από το Αστόρια Μεσοπολεμική με το σινε Διονύσια λίγο πιο πάνω από τη διασταύρωση αριστερά. Το Φλόκα την εποχή της δόξας του στη γωνία αριστερά. Μέσα δεκαετίας 60 Η Siemens κάτω από το Αστόρια. Ο Σταμπουλής αναφέρει ως Ίλιον το καφενείο Μητροπόλεως και Αγ, Σοφίας, απέναντι από την Μητρόπολη ΒΔ πεζοδρόμιο.

Πληροφορίες από τον Τομανά: πρόκειται για το μεγάλο καφενείο του Μανώλη Λυκούδη που ήταν και χαρτοπαικτική λέσχη. Με γνωριμίες στον κόσμο των μπράβων και της αστυνομίας. Στην κατοχή διαφήμιζε ότι σε περίπτωση συναγερμού το παιχνίδι συνεχίζεται στο καταφύγιο. Τα τραπέζια της Κληματαριάς, πριν τον γωνιακό Φλόκα. Στο βάθος αριστερά τα “Διονύσια”. Η Γεωργ. Σταύρου δεξιά, λίγο πιο πάνω από το Διονύσια. Πρέπει να είναι τραβηγμένη λίγο πριν τον πόλεμο. Από τις φωτογραφίες που πωλούνταν στους Γερμανούς στρατιώτες, κατά κανόνα μεσοπολεμικές. Από το γωνιακό μέγαρο Αγ. Σοφίας και Μακ. Κινγκ δεξιά ανοίγεται η Αγ. Θεοδώρας. Αν τα νούμερα δεν άλλαξαν, στο δεύτερο κτίριο δεξιά, Αγ. Σοφίας 23 με τις τέντες στο ισόγειο ήταν το ιατρείο του σεξολόγου Γεωργ. Ζουράρι.

1916-17.

Οι τρεις σκάλες κατά την κατασκευή τους Περαία – Μπαξές – Αγ. Τριάδα. Και οι τρεις 1966-67 Από έκθεση του Συλλόγου Εργοληπτών στο ΤΕΕ/ΤΚΜ Περαία – η τσιμεντένια σκάλα κατά την κατασκευή της 1966-67 Μπαξές – η τσιμεντένια σκάλα κατά την κατασκευή της, 1966-67 Αγ. Τριάδα – η τσιμεντένια σκάλα κατά την κατασκευή της, 1966-67

Αναστάσιος Σ. Μισιρλόγλου, ένας πολυπράγμονας γιατρός της Θεσσαλονίκης, την περίοδο 1925-1955

Από τον Νίκανδρο Καστανίδη.

Γεννήθηκε στο Πάνορμο της Προποντίδας, το 1886. Τελείωσε τη Μεγάλη του Γένους Σχολής και την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Αθήνας. Μετά τις σπουδές του εργάστηκε σε Νοσοκομείο της Ορθοδόξου κοινότητας της Κωνσταντινούπολης, όπου το 1919 έγινε αρχιχειρούργος, με απόφαση του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Το 1921 διορίστηκε διευθυντής στον Κυανό Σταυρό Κωνσταντινουπόλεως και μ’ αυτή την ιδιότητα πήγε στη Σμύρνη, όπου προσέφερε τις υπηρεσίες του ως διευθυντής του Χειρουργικού Τμήματος του Α΄ Στρατιωτικού Νοσοκομείου του Ελληνικού εκστρατευτικού σώματος. Το 1922 πήγε για μετεκπαίδευση στο Παρίσι και στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στο Βουκουρέστι, όπου άσκησε την ιατρική για 2 χρόνια. Το 1924 οι πρόσφυγες της Καβάλας τον εξέλεξαν βουλευτή, αν και ήταν εκτός Ελλάδος. Όπως φαίνεται, προωθήθηκε και στην πολιτική σκηνή από το περιβάλλον του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Έτσι επέστρεψε στην Ελλάδα κι εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου γρήγορα υπουργοποιήθηκε, αναλαμβάνοντας το Υπουργείο Υγείας στην κυβέρνηση Μιχαλακόπουλου,το 1925.

Στα τέλη του 1925 εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη και εργάστηκε στο Ρωσικό Νοσοκομείο. Την περίοδο 1926-1929 είχε τη διεύθυνση του Χειρουργικού Τμήματος του Δημοτικού Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης και την περίοδο 1930-1935 ανέλαβε τη διεύθυνση του Χειρουργικού Τμήματος του Κεντρικού Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης. Το 1930 ίδρυσε ιδιωτική κλινική 50 κλινών στη διασταύρωση Εγνατίας – Αγίας Σοφίας, η οποία στην εποχή της υπήρξε η μεγαλύτερη και η αρτιότερη ιδιωτική κλινική της πόλης. Συμμετείχε ενεργά στην κοινωνική ζωή της Θεσσαλονίκης και εκλέχθηκε βουλευτής το 1928, το 1935 και το 1936. Υπήρξε ευεργέτης του Oικουμενικού Πατριαρχείου προς το οποίο προσέφερε σημαντικά ποσά για την ανοικοδόμηση βιβλιοθήκης, μουσείου και άλλων εγκαταστάσεων του. Το 1937 το Πατριαρχείο του απένειμε τον τίτλο του άρχοντος Ακτουαρίου της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας. Το 1942 διορίστηκε τακτικός Καθηγητής της Α' Έδρας Χειρουργικής Κλινικής στη νεοϊδρυθείσα Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και δίδαξε επί 17 χρόνια, μέχρι το 1959. Απεβίωσε το 1961.

Αναστάσιος Σ. Μισιρλόγλου Η συνάντηση των Θεσσαλονικέων λογοτεχνών, τον Δεκέμβριο του 1927, στο Μεντιτερρανέ, με την ευκαιρία της επίσκεψης του Κωστή Παλαμά. Επισημαίνεται η παρουσία του Α.Σ. Μισιρλόγλου, ο οποίος ασχολήθηκε με τη λογοτεχνία και την ποίηση ειδικότερα. Τοπογραφικό του Δήμου Θεσσαλονίκης, όπου σημειώνεται κατοικία του Α.Σ. Μισιρλόγλου, το 1932. Κλινική Α.Σ. Μισιρλόγλου στη διασταύρωση Εγνατίας με Αγίας Σοφίας. Κατοικία του Α.Σ. Μισιρλόγλου τη δεκαετία του 1950, Νίκης 43 Ο Α.Σ. Μισιρλόγλου την εποχή που ήταν καθηγητής στο ΑΠΘ

Η γνωστή φωτογραφία του Joseph Pigassou από την Μπουμπουλίνας μας έδειξε μια μαγική πόλη. Το σημείο προσφερόταν. Ακολουθεί ένα αφιέρωμα στις λήψεις που έγιναν από την Μπουμπουλίνας και γύρω από αυτήν, με τοπογραφικό σχόλιο από όπου έγιναν αυτές οι λήψεις.

2. Ελάχιστα μέτρα κάτω από τη συμβολή της Μπουμπουλίνας με την Χαβρίου, ο φακός του αποτυπώνει μία από τις πιο εντυπωσιακές πανοραμικές εικόνες της πόλης. Τα παιδιά παίζουν στην γωνία με την οδό Επιμενίδου, ενώ πίσω ξεχωρίζουν οι μιναρέδες στο Αλατζά, την Αχειροποίητο και την Αγ. Σοφία, η καμινάδα στο Υφαντουργείο Σαϊας και, φυσικά, ο Θερμαϊκός γεμάτος πλοία.

Φωτογραφία Joseph Pigassou ν.175, ασπρόμαυρο φιλμ 3,5Χ5,5 εκ photo Joseph Pigassou n°175 sur film 35x55 NB

3. Από την Επιμενίδου, έχοντας αφήσει στα αριστερά μας την Μπουμπουλίνας. Το καμπαναριό στη μέση δείχνει τη θέση του Οσίου Δαυίδ.

Άλλη εποχή, και από λίγα μέτρα πιο ψηλά. 4. Λίγο πιο πάνω από την φωτο του Pigassou με τον φακό να στρέφει προς την Χαβρίου. Φωτογραφία της συλλογής Albarel, πιθανόν λήψη Pigassou Αρ. φ. AD11028Dv0761475 Φωτογραφία σε χαρτί που συνέλεξε ο Paul Albarel. Βρίσκεται στην Médiathèque du Grand Narbonne, με αρ. AD11- 1473 photo ramenée par Paul Albarel – Médiathèque du Grand Narbonne AD11- 1473

5. Φωτογραφία του Γαλλικού Φωτογραφικού Τομέα.

6. Και λίγο πιο πάνω στη Μπουμπουλίνας

7. Ακόμη πιο πάνω.

8. Φωτογραφία της συλλογής Albarel, πιθανόν λήψη Pigassou. Φωτογραφία σε χαρτί που συνέλεξε ο Paul Albarel. Βρίσκεται στην Médiathèque du Grand Narbonne, με αρ. AD11- 1477 photo ramenée par Paul Albarel – Médiathèque du Grand Narbonne AD11- 1477 tirage papier

9.

10. Βρισκόμαστε πια στην Δημ Πολιορκητού εκεί που συναντάει την Μπουμπουλίνας, και βλέποντας την Μπουμπουλίνας. Από εδώ και όλες οι επόμενες λήψεις.

11.

12.

13.

14

15

16. Από τα Γερμανικά αρχεία. Αρ. φ. Bildindex.de, gr00290c04

Η εικόνα σήμερα από Μπουμπουλίνας-Επιμενίδου και πιο πάνω.

Η διαδρομή σύμφωνα με τους αριθμούς των πιο πάνω φωτογραφιών

Τσιμισκή 48-50. Ο κινηματογράφος “Τιτάνια” και το παρεκκλήσι της Παναγίας Ελεούσας.

1934, Νοέμβριος, “Αι αντιδράσεις”. 1935, Οκτώβριος (όλως παραδόξως γιά τα τοπικά δεδομένα), εγκαίνια του “κέντρου ακολασίας”. Το κτίριο ανήκε και ανήκει στην Μονή της Αγίας Θεοδώρας. Γκρέμισαν τον ασύμφορο αλλά όμορφο κινηματογράφο και έφτιαξαν κάτι κακόγουστο, που στέγασε το πολυκατάστημα του “Φωκά”. Μετά την πτώχευση του τελευταίου, στεγάζει σήμερα την “Άττικα”.

Από τον Δαυίδ Μπράβο.

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=302076443615329&id=204212503401724

1934, Νοέμβριος. 1934, Νοέμβριος. Κατοχική, με το χιτλερικό “V” να δεσπόζει στην οροφή του κινηματογράφου

20 Οκτωβρίου του 1935. Εγκαίνια του Τιτάνια. Μωρίς Σεβαλιέ, με Folies Bergère de Paris (1935) Folies Bergère de Paris (1935). Σκηνή από το έργο. Folies Bergère de Paris (1935). Σκηνή από το έργο.

Η ερημιά εντυπωσιάζει μεν... αλλά δεν είναι πάντα ήσυχα.

Από τον Θόδωρο Νάτσινα.

Facebook: https://www.facebook.com/204212503401724/photos/a.211295696026738.1073741826.204212503401724/298747707281536/?type=3&theater

Ο κήπος του Μπέστσιναρ ήταν ιδιοκτησία του Ισλαχανέ, που μάταια αναζητούσε ενοίκιο από την Εταιρεία των Αγγλικών Τηλεγράφων.

25/12/1911 Μακεδονία

Τον χειμώνα 1915-16

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=300236103799363&id=204212503401724

Στην αυλή του ναού.Αριστερά ο Γάλλος στρατιωτικός αυτό που βλέπει... ..είναι μια μαρμάρινη πλάκα με έναν γρύπα. Στο εσωτερικό του ναού. Η αναγνώριση του εσωτερικού του ναού έγινε από τον κ. Νικόπουλο. Και ο επισκοπικός θρόνος πάνω σε ιωνικό κιονόκρανο!

Επί της οδού Προφ Ηλία, λίγο πιο πάνω απ την χρυσή κρήνη της Κασσάνδρου. Από ημερολόγιο του 2007 σε κείμενα Σερέφα και φωτογραφίες από τη συλλογή Γιακουμή και με τίτλο “Ξένοι στη Θεσσαλονίκη του Μεγάλου Πολέμου 1915-1918” εκδόσεις Μεταίχμιο

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=294809474342026&id=204212503401724

Οδός Προφήτη Ηλία. Το φανάρι στην γωνία με την Μεγακλέους. [ Από ημερολόγιο του 2007 σε κείμενα Σερέφα και φωτογραφίες από τη συλλογή Γιακουμή και με τίτλο “Ξένοι στη Θεσσαλονίκη του Μεγάλου Πολέμου 1915-1918” εκδόσεις Μεταίχμιο]

Ο Pigassou βρίσκεται επί της Κασσάνδρου Φωτ. ν. 288

Ο Léon Busy βρίσκεται επί της Ερατοσθένους (σήμερα Σελεύκου) και μπροστά του η Κασσάνδρου. Ο δρόμος που ανηφορίζει είναι η πρ. Ηλία.