Saloni.ca Archive

Ήταν στην Λεωφόρο Γεωργικής Σχολής δίπλα στο σημερινό ERgon Αγορά.

Εργοστάσιο επεξεργασίας πολλών χρήσεων υποπροϊόντων καλαμποκιού. Άνοιξε το 1953 σε παραθαλάσσιο οικόπεδο 35 στρεμμάτων, τεράστιο για την εποχή. Με ό,τι πιο σύγχρονο στον παραγωγικό μηχανολογικό εξοπλισμό. Απασχολούσε παραπάνω από 250 εργαζόμενους. 2008 το Εργοστάσιο έκλεισε. Οι μηχανές ξηλώνονται και μεταφέρονται στην Βουλγαρία. Κτίρια και υποδομές κατεδαφίζονται.
Η μυρωδιά του όταν πλησίαζες αξέχαστη ...

ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ Στη Θεσσαλονίκη η Βιαμύλ ήταν σημαντική. Η βίλα της οικογένειας του βιομήχανου Κουβερτάρη ήταν μέσα στους χώρους του εργοστασίου και οι σχέσεις των εργαζομένων με τους εργοδότες ήταν πολύ καλές. Ο Χαΐτογλου ήταν ένας από τους μεγαλύτερους πελάτες της. Το 1964 ο Κουβερτάρης πέθανε και τον διαδέχθηκε ο γαμπρός του Μιχ. Κασιμάτης.

Τα δεδομένα ανατρέπονται όταν δημιουργείται η Βιομηχανία Σακχάρεως με τις ανάλογες επιδοτήσεις από το κράτος. Η τιμή του καλαμποκιού είναι επίσης ελεγχόμενη από το κράτος. Η Βιαμύλ και άλλες επιχειρήσεις του κλάδου δεν αντέχουν. Ο Κασιμάτης αναζητά στην Ευρώπη συνεταίρους και επιλέγει την Amylum. Η νέα εταιρεία όμως φαίνεται ότι δεν μπορεί να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα.

Το 1988 η οικογένεια ενεργοποιεί την συμφωνία της με την Amylum. Δίνει το 49% των μετοχών αρχικά και σύντομα το σύνολο τους. Αποτέλεσμα ο βελγικός όμιλος να κατέχει το 95%. Μετονομάσθηκε σε Αmylum Ηellas. Το 1989 η βρετανική Τate & Lyle, μέτοχος του νέου ομίλου, απέκτησε και τον έλεγχο της. Τον Φεβρουάριο του 2006 ανακοινώθηκε το κλείσιμο του εργοστασίου. Αιτία η αναθεώρηση στο καθεστώς της ποσόστωσης της ζάχαρης για την Ελλάδα, που έκανε μη ανταγωνιστική την τιμή της παραγόμενης ισογλυκόζης.

Το τελικό χτύπημα ήρθε το 2008. Η εταιρία εγκαταλείπει την Ελλάδα. Το νέο εργοστάσιο της «Tate & Lyle» βάζει αμέσως μπροστά. Είναι στο Ράζγκραντ της Βουλγαρίας, από όπου πλέον στέλνει τα προϊόντα του και σε Έλληνες πελάτες.

Δ.Μ.

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid0wJmMajmk3SDsaW5Ed4RuqKdUFuECc2svVqPFQx7LNEpV3rCSCPS4LnuFuEJdcDLKl

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid0mJRTvXUGrCaR5i6iZ8JDK5k25TFoERGQJK5ZhKU3wsYdU5hgerHNUYTPJFifQ4mVl

Μέρες ανοικοδόμησης. Από τα αρχεία της ΧΑΝΘ. Εξαιρετικά για την περίοδο του Μεσοπολέμου. 2019 – 2020 ήταν ελεύθερα ...

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid0L6D4zExtkNinWdBEUYF5MkpqFYtq6o3AVoCeKrcaLd5ej9TzMDkfrr9So3qHT7MVl

Το 1895 ανεγείρεται η Δημοτική Ψαραγορά σύμφωνα με ευρωπαϊκά πρότυπα για τις συνθήκες υγιεινής σε σκεπαστές αγορές. Στην πρόσοψη της υπήρχαν στοιχεία ισλαμικής αρχιτεκτονικής. Είχε 21 καταστήματα, επάνω στην Λ. Νίκης. Κατεδαφίστηκε το 1907 για να πάρει την θέση της ο κήπος του ξενοδοχείου Σπλέντιτ (μετέπειτα Μεντιτερανέ). Η ψαραγορά μεταφέρθηκε εκτός των τειχών.

Από το 1908 βρίσκουμε τους περισσότερους ψαράδες δίπλα στο πάρκο πολυκέντρο διασκέδασης του Λευκού Πύργου. Κολλητά στο Πάρκο Λ. Πύργου από το 1916 υπήρχε και η Λέσχη Αξιωματικών των Συμμάχων. Μετά από αυτές τις εγκαταστάσεις δημιουργήθηκε η νέα ιχθυόσκαλα και ψαραγορά. Μέχρι το 1917 υπολειτουργούσε. Μετά την μεγάλη πυρκαγιά τα πρόχειρα τολ, τα καφέ, τα ουζερί και εστιατόρια αλλά και τα κάθε είδους μικρεμπορίου μαγαζάκια πλήθυναν σημαντικά. Αυτή ήταν η Κεντρική Ψαραγορά μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 30.

Σε φωτογραφίες από τα πολύτιμα Γαλλικά κρατικά αρχεία, όλες του 1918, καταγράφεται μέρος της έντονης δραστηριότητας των Καταλφαβητίξ. 🙂 Σήμερα είναι ο χώρος πάνω από το άγαλμα του Μεγαλέξανδρου.

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid02MjybY4B4hvCKdqNzk9uZfjQgzAVyYc3vF9yyYz9QwdfQj9Sm6htre8s2DDrpog6Bl

Από την παραγωγή στην κατανάλωση. Ψαράκι φρέσκο στην Ψαραγορά στο Πάρκο του Λευκού Πύργου.

“Ζυθεστιατόριον” πάνω στην τότε Βασ. Γεωργίου. Κοντά στον Λευκό Πύργο.

Δημοτική Ψαραγορά, 1918. Σήμερα ο χώρος πάνω από το άγαλμα του Μεγαλέξανδρου.

Δημοτική Ψαραγορά, 1918.

Αριστερά το πολυκέντρο διασκέδασης του Λευκού Πύργου. Στην μέση η Λέσχη Αξιωματικών των Συμμάχων. Δεξιά η Ψαραγορά το 1918.

Καλή ψαριά. Φωτογραφία από περιοδικό του 1917 για την ψαραγορά της Θεσσαλονίκης.

Τα “σύνορα” της Λέσχης Αξιωματικών των Συμμάχων με την Ψαραγορά. 1918

1930+ Η ψαραγορά ακόμα στην θέση της.

Το 1895 ανεγείρεται η πρώτη Δημοτική Ψαραγορά. Είχε 21 καταστήματα. Κατεδαφίστηκε το 1907 για να πάρει την θέση της ο κήπος του ξενοδοχείου Σπλέντιτ (μετέπειτα Μεντιτερανέ). Η ψαραγορά μεταφέρθηκε εκτός των τειχών.

1. Οι “Μύλοι Αλτιναλμάζη – Χατζηγιαννάκη” αρχίζουν να λειτουργούν. Αλευροβιομηχανία για περισσότερο από μισό αιώνα. Ιδρυτής ο Γιώργος Χατζηγιαννάκης, πρόσφυγας από την Ανατολική Θράκη. Κάποια στιγμή πέρασε στην ιδιοκτησία της οικογένειας Αλλατίνη. Το 1986 έκλεισε οριστικά.

2. Ο “Μύλος”. Μετατρέπονται οι χώροι του και τον Μαΐο του 1991 ανοίγει ξανά τις πόρτες του. Ήταν πανελλαδικά το πρώτο βιομηχανικό συγκρότημα που μετατράπηκε σε στέγη πολιτισμού και διασκέδασης. Το 1993 βραβεύτηκε από τον Οργανισμό για την Προστασία της Ευρωπαϊκής Αρχιτεκτονικής και Φυσικής Κληρονομιάς. Παραμένει και σήμερα ένα από τα καλύτερα διατηρημένα κτήρια της βιομηχανικής κληρονομιάς στην Θεσσαλονίκη. Περιμένοντας τον επόμενο ιδιοκτήτη ...

Δ.Μ.

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid029ourhkRFdJ55njoPTGsArUSdQg2Gs5xfyTwjG8pbiXfhbLyXSMF7UuckrHN9DzvKl

1924. “Μύλοι Αλτιναλμάζη – Χατζηγιαννάκη”. Αλευροβιομηχανία για περισσότερο από μισό αιώνα.

Ο Μύλος σαν πολυχώρος ψυχαγωγίας στις αρχές του 1990 και για αρκετά χρόνια. Άφησε Ιστορία.

Ήταν πανελλαδικά το πρώτο βιομηχανικό συγκρότημα που μετατράπηκε σε στέγη πολιτισμού και διασκέδασης. Στην Ευρώπη είχαν προηγηθεί πολλοί.

Η οικογένεια Χατζηγιαννάκη ήρθε στη Θεσσαλονίκη το 1924 κι εγκαταστάθηκε στο Μπεχτσινάρ, δυτικά του λιμανιού, στο ύψος της σημερινής τρίτης και τέταρτης προβλήτας.

Χθες είδαμε τον Μύλο Χατζηγιαννάκη από τον Παλιό Σιδηροδρομικό Σταθμό. Εδώ από το Λιμάνι. Βασική αρχή επιτυχίας να βρίσκεσαι δίπλα στα μέσα Μεταφοράς για το εξαγωγικό σου Εμπόριο.

Οι καλοντυμένοι επιβάτες ανεβαίνουν στο τραίνο. Λάμπει ο χώρος επιβίβασης και αναχώρησης. Ολόγυρα συντηρημένα βαγόνια σε απόλυτη τάξη και καθαριότητα. Έξω από τον σταθμό δεντράκια καλλωπίζουν την διαδρομή τουλάχιστον για τα πρώτα μέτρα της.

Στο βάθος, δεξιά ο “Μύλος” Χατζηγιαννάκη, αριστερά το εργοστάσιο “Φιξ”. Σήμερα και τα δύο πολυχώροι διασκέδασης σε φθίνουσα πορεία.

Ήταν ένας από τους σημαντικότερους σταθμούς τραίνων της Ευρώπης και κατάληξε να τον θυμόμαστε σαν τον τελευταίο σταθμό πριν τα κρεματόρια.

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid0h6L7XL8Aq879viBAjKoKQT1CcpYUqjGCdhoYQ1AwZo5jpvg1v2udMCmYkNy3rMPol

Πίσω της η τεράστια αλάνα όπου γινόταν μια φορά την εβδομάδα η Μεγάλη Λαϊκή.

Η μικρή πρώτη ιχθυόσκαλα, αντικαταστάθηκε με μεγαλύτερη το 1953, με πρωτοβουλία των ίδιων των ψαράδων. Μετά ήρθε η επιχωμάτωση της παραλίας και η αποκαθήλωση της σκάλας το 1968.

Οι παραθαλάσσιες ψαροταβέρνες τριγύρω εξαφανίστηκαν. Το Λούνα Παρκ τις αντικατέστησε για μια δεκαετία, πριν μεταφερθεί στο Ποσειδώνιο.

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid031dB6BXgnaBM3RuZFEp955KTsimTPnWTfBJwqhPjJcWaUgfTJeMYhWXeA7gVKEJqtl

1953. Η νέα ιχθυόσκαλα που κατασκευάστηκε με πρωτοβουλία των ίδιων των ψαράδων.

Λαϊκή στην Σαλαμίνα. Βασιλίσσης Όλγας απέναντι από την βίλα Αχμέτ Καπατζή. (Γνωστότερη σαν γραφεία του ΝΑΤΟ και της πάλαι ποτέ Πολιτιστικής.)

Φωτογραφία της Λαικής. Του Γιάννη Στυλιανού

Ακριβώς δίπλα στην Σαλαμίνα η οικία του Αλφρέδο Άμποττ. Στέγασε για κάποια χρόνια το Βρετανικό προξενείο, αλλά και το Μητροπολιτικό Μέγαρο, το 1964.

Η τεράστια αλάνα της Λαικής. Από Μπότσαρη μέχρι την Ιατρού Ζάννα.

Το κυλικείο της παλιάς Φιλοσοφικής, στο ημιυπόγειο. Έκλεισε μετά τους σεισμούς του 1978.

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid02FU662mQ1NmMgt8gnLJSsVhr66TFH8tNdeMq45c9TD8n9TS6nU1w5Xd6y1oG6Z44al

Μέγαρο Φρανσές. Λεωφόρος Νίκης στη διασταύρωση με τη Στρατηγού Καλλάρη. Το Πτι Παλαί στο ισόγειο. Kτίστηκε το 1924.

Έργο του αρχιτέκτονα Joseph Pleyber. Κάτοικου Θεσσαλονίκης από τον Αύγουστο του 1915 μέχρι το θάνατο του το 1947. Με δράση πολύπλευρη.

Συμμετοχή στην εκπόνηση του νέου σχεδίου πόλης, αντιμετώπιση του προβλήματος της εγκατάστασης των Ρώσων προσφύγων αρχικά και μετά αυτών του 1922. Δραστηριοποίηση σε θέματα προστασίας των κτιρίων από σεισμούς. Ήταν ο δημιουργός πολλών οικοδομών κυρίως στο ιστορικό κέντρο. Τα αρχιτεκτονικά του σχέδια διακρίνονται για τη φροντίδα του στην οργάνωση του μικρού διαμερίσματος.

Τεράστια μορφή για την πόλη του μεσοπολέμου. Αναδεικνύεται ακόμα περισσότερο μέσα από την έρευνα της καθηγήτριας κας Αλεξάνδρας Γερόλυμπου.

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid02iFAYtuUyiroSf8FArQr8ZHS2pMWSMyG6P2eZ8L4hQbm7ad4dc5apc8uBPaj5ZK5Nl

Φωτογραφία του Βασίλη Μποζίκη.

Μεντιτερανέ (Mediterranean Palace Hotel), αρχές της δεκαετίας του 30. Αριστερά του ο Θερινός Κινηματογράφος “Κυβέλεια”.

“Κυβέλεια”, Λεωφόρος Νίκης με Κομνηνών. Υπήρξε ο πρώτος θερινός στην περιοχή. Λειτούργησε για 3 καλοκαίρια από το 1930 έως το 1932, αλλά και αργότερα με διαφορετικά ονόματα.
https://archive.saloni.ca/526 https://archive.saloni.ca/95

Ο πρώτος Θερινός στην Πλατεία Αριστοτέλους ήταν τα “Ηλύσια”. Εγκαινιάστηκε τον Ιούλιο του 1933. 3 χρόνια αργότερα από τα “Κυβέλεια”.

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid0EfZnRenBKfoV2h2ZV5XY13Zh6JwqdkcgKuQq6CkAaLkLwnohXQ1n81JjVvR36BdVl