Saloni.ca Archive

Η ΒΑΣΙΛΩ – ΕΥΔΟΚΙΑ Υπήρχε μέχρι περίπου την δεκαετία του ΄60 ένα μικρό ταβερνάκι απέναντι από το εκκλησάκι των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης του Γ ΄Σώματος Στρατού . Η προσφυγική συνοικία της Αγίας Φωτεινής είχε ισοπεδωθεί στο το μεγαλύτερο μέρος της και μαζί με τις λίγες μονώροφες κατοικίες με τα κεραμίδια τις αυλές και τους κήπους είχε απομείνει και το ταβερνάκι . Πώς επιβίωνε ... Mα από τους στρατιώτες του Γ΄ΣΣ που πεταγόταν απέναντι για λίγο ζεστό σπιτικό φαγητό και για να ακούσουν λίγη μουσική από το παλιό ηλεκτρόφωνο . Tα βράδια αν μερακλωνόταν ρίχνανε και καμιά γυροβολιά με ζεϊμπέκικο ανάμεσα στα λιγοστά τραπεζάκια . Ένα σκηνικό που θύμιζε την βραβευμένη ταινία του Αλέξη Δαμιανού Ευδοκία του 1971 . Το ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας γραμμένο από τον Μάνου Λοίζο ακόμη παίζεται κι έχει πάρει πλέον μυθικές διαστάσεις . Ο Λευτέρης Παπαδόπουλος όταν του προτάθηκε να βάλει στοίχους αρνήθηκε . Το θέμα της ταινίας ένας λοχίας σε ένα παρόμοιο ταβερνάκι χορεύει ζεϊμπέκικο και μια πόρνη η Ευδοκία χτυπάει παλαμάκια . Ερωτεύονται παράφορα και παντρεύονται . Όμως οι προκαταλήψεις της εποχής και κυρίως ο ταβατζής της είχαν διαφορετική άποψη και η απόπειρα να αντιμετωπίσουν την καθεστηκυία τάξη συντρίβονται σαν μια αρχαία τραγωδία . Η Βασίλω μας δεν ήταν ούτε νέα ούτε ωραία πόρνη . Σύχναζε τα βράδια στο μικρό ταβερνάκι της Αγίας Φωτεινής καθόταν σε μια ακρούλα σε ένα τραπεζάκι πίνοντας και καπνίζοντας περιμένοντας πελάτη . Περισσότερο ήταν για λύπηση παρά για να πρόκληση ερωτικής επιθυμίας . Ποιος να ξέρει τι τραγωδία κρυβόταν στο βασανισμένο της κορμί . Κι όμως οι φαντάροι νεαρά 20 χρονα παλληκάρια που το αίμα τους έβραζε , οι ορμόνες , η τεστοστερόνη έστηναν χορό όλη μέρα το βράδυ μετά μερικά καραφάκια κρασί δεν έβλεπαν τίποτε γύρω τους παρά μόνο μια επιθυμία είχαν να εκτονωθούν . Εκεί δίπλα η Βασίλω περίμενε την άρπαζαν από το χέρι και βγαίναν από το ταβερνάκι . Με μοναδικό εξοπλισμό μια μικρή κουρελού τυλιγμένη ρολό κάτω από την μασχάλη της κατευθυνόταν στο θεοσκότεινο τότε Πεδίον του Άρεως που δεν ήταν καν ισοπεδωμένο κι ανάμεσα στα μικρά βουναλάκι έστρωνε την μικρή κουρελού κατάχαμα . Παιδιά εμείς τότε χωρίς καλά καλά να ξέρουμε τι γινόταν εκεί αρχίζαμε τα πειράγματα και τις φωνές . Ο φαντάρος σουρωμένος όπως ήταν δεν καταλάβαινε τίποτε , μόνο η φωνή της ταλαίπωρης Βασίλως ακουγότανε που μας περιέλουζε με περίεργες βρισιές που μόνο οι πόρνες ήξεραν . Καμιά φορά σκέπτομαι πόσο σκληρά παιδιά είμασταν τότε , που το σημερινό μπούλιγκ είναι παιχνιδάκι . Καμιά φορά τα θυμάμαι όλα αυτά περνώντας από το ίδιο σημείο , όπου σήμερα δεσπόζει η είσοδος του υπέροχου Μουσείου Βυζαντινού πολιτισμού του αρχιτέκτονα Κυριάκου Κρόκου . Πολύ σκληρά χρόνια …

Γιώργος Κωτσίδης

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid02JT9zSQt1zLNZVpqTskAiKWTHFMUZpc7NeFffUYKkERtaCYgsxXPE7LR7jetLnL2Jl

Δύο φωτογραφίες απεικονίζουν την εξαφανισμένη σήμερα Τούμπα της Μοναστηρίου, που βρισκόταν στην έξοδο της Θεσσαλονίκης, δίπλα από τον αμαξιτό δρόμο που οδηγούσε προς Βέροια. Το βρετανικό νοσοκομειακό όχημα του Ερυθρού Σταυρού, διασχίζει την κοίτη του Δενδροποτάμου. Σήμερα θα βρισκόμασταν περίπου στο ύψος του σταθμού των ΚΤΕΛ, λίγο πριν την αερογέφυρα του Δενδροποτάμου. Οι δύο φωτογραφίες του Ariel Varges προέρχονται από το ψηφιακό αρχείο του Imperial War Museum (https://www.iwm.org.uk/collections/item/object/205297259 και https://www.iwm.org.uk/collections/item/object/205213314)

Αλέξανδρος Σαββόπουλος

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid0HUUcET59bbFNEpV9JTbgA72Sn3KBs5QymWSwyvmWcbpev7b5wTGkjewCRpzKQE8Rl

Στα δεξιά της φωτογραφίας, διακρίνεται η ξύλινη γέφυρα του Δενδροποτάμου

Η τοποθεσία της Τούμπας της Μοναστηρίου σε οθωμανικό χάρτη, δίπλα ακριβώς από την αμαξιτή οδό προς Βέροια (εξ ου και η ονομασία Τούμπα της Μοναστηρίου). Σήμερα θα βρισκόμασταν περίπου στο ύψος του σταθμού των ΚΤΕΛ, λίγο πριν την αερογέφυρα του Δενδροποτάμου. Η αμαξιτή οδός, όπως φαίνεται στον χάρτη ήταν η προέκταση της οδού Μοναστηρίου και η χάραξή της προς τα Διαβατά την ακολουθεί και σήμερα (πιθανώς με μικρές διαφοροποιήσεις). Η Τούμπα όπως σημειώνεται βρίσκεται πάνω στο σημερινό οδόστρωμα της Μοναστηρίου ή οριακά πάνω από το δρόμο μεταξύ Γληνού και Καζαντζάκη.

Τώρα που το Βρετανικό Μουσείο (ξανα) ήρθε στην ελληνική επικαιρότητα, ευκαιρία να πούμε λίγα λόγια για τον σερ Άλφρεντ Μπιλιότι, άλλον έναν Λεβαντίνο που πέρασε από την Θεσσαλονίκη, υπηρετώντας ως Γενικός Πρόξενος της Βρετανίας (1899-1903). Tον συναντήσαμε ήδη σε «κοσμικές» εκδηλώσεις όταν παρακολουθούσαμε τις οικογένειες Ασλάν, Σαρνώ κ.λπ.. Ωστόσο, ήταν μια πολύ ιδιαίτερη περίπτωση που αξίζει μια παραπάνω αναφορά. «Ποτέ δεν υπήρξε πιο ατρόμητος και αυτοδύναμος υπηρέτης της Βρετανίας, χωρίς σταγόνα βρετανικού αίματος στις φλέβες του», έγραψε γι’ αυτόν ο αρχαιολόγος David George Hogarth. Η καριέρα του σε δύο διαφορετικούς (αλληλένδετους όμως τότε) τομείς ήταν σπουδαία. Ωστόσο, η δράση του στο διπλωματικό σώμα ξεχάστηκε μετά το 1903 -η Θεσσαλονίκη ήταν η τελευταία πόλη στην οποία υπηρέτησε- για να έρθει ξανά στην επιφάνεια από το 1990 και μετά, όταν οι ερευνητές της ιστορίας των τελευταίων χρόνων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και των Βαλκανίων βρήκαν στις αναφορές του μια εξαιρετική πηγή πληροφοριών. Η άλλη του καριέρα, σε σημαντικότατες αρχαιολογικές ανασκαφές, είναι αυτή που του είχε δώσει τον χαρακτηρισμό «κυνηγός θησαυρών» και ο λόγος που κάποιοι Γάλλοι επισκέπτες στην Κρήτη είχαν αστειευτεί λέγοντας ότι «τον Σερ Άλφρεντ Μπιλιότι τον έχρισε ιππότη το Βρετανικό Μουσείο».

[Κύριες πηγές: David Barchard, “The fearless and self-reliant servant. The life and career of Sir Alfred Biliotti (1833-1915, an Italian Levantine in British service”. Journal de Salonique, British Museum κ.ά.]

Μάρα Νικοπούλου

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid0jBXEEEq2ng54dXwirDZWbV443fBkrPydBw4odcFsEuFYSnn3KnSSL8iNBRRMNWjXl

Aν και αρκούντως αγενές, το σχόλιο των Γάλλων ήταν μάλλον δικαιολογημένο, καθώς στο Βρετανικό Μουσείο υπάρχουν 4832 (!!!) αντικείμενα άμεσα σχετιζόμενα με τον Μπιλιότι. Η πλειοψηφία τους προέρχεται από τις ανασκαφές στην Κάμειρο και την Ιαλυσό της Ρόδου. Κατ’ άλλους ο αριθμός αυτός ανέρχεται σε πάνω από 9000… Η φωτογραφία, μόνον ενδεικτική, από το ίδιο το Μουσείο. https://www.britishmuseum.org/collection/term/BIOG57409?id=BIOG57409&page=1&fbclid=IwAR0VrXrG27OTyDbDMS2wITekyHVyZ0HVrWUmD-2gVoW9OW9MnDF-HZHWnUQ#page-top (στο related objects)

Ο Άλφρεντ Μπιλιότι γεννήθηκε το 1833 στη Ρόδο. O πατέρας του, Κάρλο Μπιλιότι, έμπορος από το Λιβόρνο. Εγκαταστάθηκε στη Ρόδο και εκεί υπηρέτησε ως προξενικός πράκτορας (Βρετανίας, αλλά και Ισπανίας και Τοσκάνης), μετά ως δραγουμάνος και αργότερα ως έμμισθος υποπρόξενος σε Χίο-Μυτιλήνη και Ρόδο. Ο Άλφρεντ, πρώτος από επτά αδέρφια, δεν έλαβε «επίσημη» εκπαίδευση, καθώς τότε δεν υπήρχαν καθολικά σχολεία σε Ρόδο, Μάκρη, Χίο και Μυτιλήνη. Αν παρακολούθησε κάποιο, αυτό θα ήταν στο Αϊβαλί ή την Σμύρνη (το πιθανότερο). Σίγουρα όμως έλαβε κάποια ιδιαίτερα μαθήματα και ήταν πολύγλωσσος (ιταλικά, γαλλικά, ελληνικά, αγγλικά, τουρκικά), αν και τα αγγλικά του δεν ήταν περίφημα και λοιδωρήθηκε γι΄αυτό αρκετά στην μετέπειτα διπλωματική καριέρα του. Παρ’όλ’ αυτά, ξεκίνησε ως δραγουμάνος (ελληνικά προς αγγλικά) και ως τέτοιος βρέθηκε σε νεαρότατη ηλικία να είναι ο μόνος μη Άγγλος βοηθός του Charles Newton, απεσταλμένου του Βρετανικού Μουσείου για να «ερευνήσει» για αρχαιότητες στα νησιά και την Μικρά Ασία Ο Νιούτον, έφτασε πρώτα ως υποπρόξενος στην Μυτιλήνη, με σαφείς οδηγίες να τον αφήνουν να ταξιδεύει όσο ήθελε και τα προξενικά του καθήκοντα ήταν σε δεύτερη μοίρα. Ο ίδιος ο Μπιλιότι, αρχικά από τη θέση του άμισθού υποπροξένου στη Ρόδο, και μετά του προξένου σε Ρόδο, Τραπεζούντα, Κρήτη δεν σταμάτησε τις ανασκαφές και ήδη στα τριάντα του είχε άμεση αλληλογραφία για αρχαιολογικά θέματα με τον πρωθυπουργό της Βρετανίας, τον υπουργό εξωτερικών και -φυσικά- το Βρετανικό Μουσείο. Ως διπλωμάτης, έχαιρε της …αντιπάθειας και του βασιλιά Γεωργίου Α και του Αβδουλχαμίτ, και αρκετών Βρετανών. Στις μέρες μας, οι αναφορές του, μολονότι γραμμένες σε κακά αγγλικά, κρίνονται ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες γιατί προσφέρουν καταγραφή γεγονότων και πολλά στοιχεία (δημογραφικά, για τη γεωργία κλπ) αντί για γενικολογίες. Παρότι οι πηγές του ήταν κυρίως Έλληνες (συχνά ‘εθνικιστές’, όπως χαρακτηρίζονταν), στην Κρήτη της ταραγμένης δεκαετίας του 1890 από τη μια υπερασπίστηκε τον άμαχο μουσουλμανικό πληθυσμό κι από την άλλη θεωρήθηκε ότι προωθεί την μη πληρωμή φόρων στην Οθωμανική Διοίκηση.

Το 1899, η μετάθεσή του από την Κρήτη στην Θεσσαλονίκη ήταν στην ουσία δυσμενής, καθώς όλες οι πλευρές -Έλληνες, Οθωμανοί και αρκετοί Βρετανοί- είχαν (ή θεωρούσαν ότι είχαν) λόγους να είναι δυσαρεστημένοι μαζί του. «O διορισμός του δεν ευχαρίστησε τις Οθωμανικές Αρχές που προσπάθησαν, ανεπιτυχώς, να τον αποτρέψουν», γράφει ο D. Barchard (σ. 50). Aλλά δεν ήταν ευχάριστο νέο ούτε για τον ίδιο τον Μπιλιότι που παρά το γεγονός ότι ερχόταν σε μια πολύ μεγαλύτερη πόλη, υποβαθμιζόταν μισθολογικά (σ. 49) Φτάνει στην Θεσσαλονίκη, λίγα χρόνια πριν την υποχρεωτική σύνταξή του (η Βρετανία αποσύρει τους διπλωμάτες στα 70 τους), σε μια εποχή που η Μακεδονία βράζει από αντιθέσεις και συγκρούσεις. Στην Journal de Salonique, παρακολουθούμε τις κινήσεις που κλασικά κάνει ένας πρόξενος: Υποδέχεται και συνοδεύει τον Πρέσβη της Αγγλίας στην Κωνσταντινούπολη κατά την επίσκεψή του στην Θεσ/νίκη, δίνει χρήματα για τις χήρες των πεσόντων στην Αφρική, πηγαίνει να δει τον ραβίνο των Χανίων που ήταν περαστικός από την πόλη, παρίσταται στη γιορτή της Γερμανικής Σχολής, μαζεύει την αγγλική κοινότητα για να γιορτάσουν μια νίκη τους στον πόλεμο των Μπόερς, ξεναγείται -μαζί με την σύζυγό του- στο ιατρείο της Συνοικίας Χιρς και ενθουσιάζεται.

Δεξιώνεται την αγγλική κοινότητα και επισήμους στο προξενείο για την επέτειο ενθρόνισης της Βασίλισσας Βικτωρίας, τον Φεβρουάριο 1901, μαθαίνουμε πότε επιστρέφει από διακοπές (Κρήτη και Ευρώπη), υποδέχεται τον αγγλικό στόλο και βέβαια γιορτάζει την στέψη του Εδουάρδου VII τον Αύγουστο του 1902. Από αυτά τα αποκόμματα, ιδιαίτερο ενδιαφέρον νομίζω ότι έχει ένα όχι επίσημο δείπνο που παραθέτει στον Ευγενιάδη, τον Γεν. Πρόξενο της Ελλάδας στην Θεσσαλονίκη, μία μέρα πριν ο τελευταίος φύγει για την Κωνσταντινούπολη. Καθώς και το γεγονός ότι η JdS επιλέγει να το αναφέρει... Μην ξεχνάμε ότι ο Μπιλιότι συζητήθηκε αρκετά για την ‘’ουσιαστική δουλειά’’ ενός προξένου, δηλαδή την συλλογή πληροφοριών και την σύνταξη αναφορών, και το γεγονός ότι βασιζόταν σχεδόν αποκλειστικά σε Έλληνες πληροφοριοδότες. Από την άλλη, φαίνεται ότι την άνοιξη του 1903 εκνευρίστηκε πολύ με ένα άρθρο στο οποίο ο Ε.J. Dillon ισχυριζόταν ότι οι Τούρκοι ευθύνονταν για 3000 θανάτους σε συγκρούσεις στην Θεσσαλονίκη και, χωρίς να αντιλαμβάνεται ότι μπορεί να χαρακτηριστεί φιλότουρκος, έστειλε πολλές ‘παθιασμένες’ αναφορές στις οποίες έλεγε ότι οι νεκροί πρέπει να ήταν γύρω στους 50 και κατηγόρησε τον Ντίλον ότι τραβάει την προσοχή από ζητήματα που χρειάζεται να αντιμετωπιστούν, αλλά και ότι οι όποιες βιαιότητες των Τούρκων ανήκουν στο παρελθόν και τίποτα δεν φτάνει την βία και τον τρόμο που επικρατούν στην ύπαιθρο της Μακεδονίας λόγω των συμμοριών. Κάτι που δεν μπορεί να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά η Τουρκία καθώς φοβάται μήπως χαρακτηριστεί για βιαιότητες. Μόνη λύση, κατά τη γνώμη του Μπιλιότι, ένας στρατιωτικός νόμος που θα επέτρεπε στις Αρχές να αντιμετωπίσουν με συνοπτικές διαδικασίες όποιον έβρισκαν να έχει όπλα, πυρομαχικά ή δυναμίτη. [D. Barchard, σ. 50-51]. Από τα στοιχεία που δίνονται από τον Barchard δεν ξεκαθαρίζεται για ποιες συγκρούσεις μιλάει -πάντως πρόκειται για κάτι που ίσως προηγείται της υπόθεσης των Βαρκάρηδων, μιας και οι ημερομηνίες των επιστολών είναι 28 κ 29 Απριλίου.

Όπως και να ’χει, από την αναζήτηση στην JdS δεν φαίνεται να υπάρχει καμία αναφορά στον Μπιλιότι από τον Αύγουστο του 1902 μέχρι και την αναχώρησή του, τον Ιούλιο 1903, οπότε και του αφιερώνουν μία γραμμή: Με το ιταλικό ‘Βιρμανία’ έφτασε χτες στην πόλη ο νέος γενικός πρόξενος της Βρετανίας, κ. Ρόμπερτ Γ. Γκρέιβς, πήγε στο ξενοδοχείο Ιμπεριάλ και θα αναλάβει άμεσα τα καθήκοντά του. «Ο σερ Άλφρεντ Μπιλιότι θα φύγει σύντομα από την πόλη». Και κάπως έτσι, ο συνταξιούχος πλέον διπλωμάτης Μπιλιότι αποσύρθηκε με την οικογένειά του στη Ρόδο. Πέθανε εκεί το 1915 και θάφτηκε στο Καθολικό Κοιμητήριο.

Στο βάθος προς τα δυτικά διακρίνεται η Μονή Βλατάδων και στα δεξιά της ο πλάτανος που υπάρχει και σήμερα στην γωνία των οδών Ακροπόλεως και Επταπυργίου. Στην κάτω πλευρά της φωτογραφίας διακρίνεται το τοιχίο που υπήρχε στο ανέβασμα της Περιάνδρου. Για ενδελεχή παρουσίαση της οδού Περιάνδρου βλ. την ανάρτηση https://archive.saloni.ca/1156. Η φωτογραφία, με χειρόγραφη λεζάντα «A village scene», περιλαμβάνεται με τον Κωδικό 2017.66.1.308 σε εξαιρετικό λεύκωμα άγνωστου Βρετανού στρατιώτη, ο οποίος υπηρέτησε στο βαλκανικό μέτωπο κατά την διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και προέρχεται από το ψηφιακό αποθετήριο του «The National WWI Museum and Memorial» https://collections.theworldwar.org.

Αλέξανδρος Σαββόπουλος

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid02F1dQcuLg27iMwoNKWmMrpdX2ugoCqJCDfzC4EyoTheMWK7oJgPr7Zq2uohNJU9qvl

Πανοραμική της Άνω Πόλης τραβηγμένη δίπλα από το κυπαρίσι της Μονής Βλατάδων που διακρίνεται και στην πρώτη φωτογραφία, με τον φακό στραμμένο ανατολικά. Επισημαίνεται το σημείο λήψης της αρχικής φωτογραφίας επί της οδού Περιάνδρου.

Το σημείο σήμερα.

Είσοδος στον λαβύρινθο της αγοράς.

Κατεβαίνοντας τη Βενιζέλου κάτω από την Εγνατία η πρώτη ανατολική παράλληλη που συναντούσαμε μέσα στο σκεπαστό της αγοράς ήταν η οδός Γκιουμουλτζίνας. Περπατώντας στη Γκιουμουλτζίνας συναντούσαμε την κάθετη οδό Θεμιστοκλέους και συνεχίζοντας ένα Γ προς τον βορρά καταλήγαμε πάλι στην Εγνατία. Στο νέο πολεοδομικό σχέδιο μετά τη διάνοιξη της Εγνατίας δεν επιβίωσε, ρυμοτομήθηκε και τμήμα της ανήκει πλέον στην νότια πολεοδομική γραμμή, στο σημερινό οδόστρωμα και στο πεζοδρόμιο της ΝΑ συμβολής των οδών Βενιζέλου με Εγνατίας.

Στη φωτογραφία βλέπουμε το πέρασμα της Γκιουμουλτζίνας στην κάθετη Θεμιστοκλέους από τη Βενιζέλου. Το κτήριο που δεσπόζει με την αψίδα στη μετώπη μετά τις συσχετίσεις είναι το οικόπεδο στο οικ. τετράγωνο 5/10 και αναγράφεται ως χάνι Καλλιδοπούλου σύμφωνα με τις κτηματολογικές πηγές (φωτό) από την “ Επιχειρηματικότητα ” των Θάλεια Μαντοπούλου και Ευάγγελο Χεκίμογλου. Η φωτογραφία αρχικά εντοπίστηκε στην πανοραμική από τον μιναρέ του Souleyman. Αρκετές κατασκευαστικές λεπτομέρειες των κτιρίων ταυτίστηκαν τις οποίες εξαντλητικά αναρτούμε ως πρωτοεμφανιζόμενη οδό.

Πηγή: https://collections.theworldwar.org/argus/final/Portal/Default.aspx?lang=en-US&fbclid=IwAR1H8Ppu4s6KXCoG7a4nguF_RGV256rdRziMPdBV6BLiJW6E4BDrTL-fYRY Κωδικός τεκμηρίου: 2014.179.1.94 Περιγραφή: Black and white image of a market stand selling melons.

Στάθης Ασλανίδης

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid025jmZjzujduWxD7kXhEDr3wucMmThvWRVU3K2iMYf5QhfY2Cre8z9BmF9D6QH7myml

Πηγή: https://gallica.bnf.fr/ark:/12148/btv1b531236743/f1.item.r=salonique.zoom?fbclid=IwAR3f-bmb4nPedcWAty9SaJEOoU3-rgwKlfZMUrSXnTYIPp_rr-vewQcKWB8

Πηγή: http://albindenis.free.fr/Site_escadrille/Victor_Labarrere1.htm?fbclid=IwAR0Q1_v4q_XZsERV6F_3tYBkkhiC1nF6tvtdKoGvtSvCWeV7pfRDJYD6YAM

Απόσπασμα φωτογραφίας από: https://www.pop.culture.gouv.fr/

Μεγαλύτερη διαφορά στις αποστάσεις των δυτικών παραθύρων, βορρά και νότο. Λήψη από Stein: https://archive.saloni.ca/6

Η θέση του φωτογράφου στο σήμερα. Τοποθέτηση χωρίς διάγραμμα.

Η θέση του φωτογράφου στον χάρτη ρυμοτομίας το 1919.

Σχόλιο Αλέξ, Σαββόπουλου: Στο χάνι Καλλιδοπούλου φαίνεται να είχε η εφημερίδα Φως τα γραφεία της, την περίοδο 1914-1915, καθώς και το Ταπητουργείο και Επιπλοποιείο των Αδελφών Νεράντζη. Εντύπωση κάνει η αναφορά σε παρένθεση του χαρακτηρισμού Γυναικοπάζαρο, που ο Β. Δημητριάδης αποδίδει ως παλαιά ονομασία της οδού Δημοσθένους.

Νίκανδρος Καστανίδης

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid0f5fNUq1toMmNktHSpx86xbCYDak9NE8f4MuMk6gTghuyAzjo3yuPnJTe18UkDCB7l

Τελειόφοιτοι και καθηγητές της Ελληνογαλικής Εμπορικής και Πρακτικής Σχολής του Αθανάσιου Κωνσταντινίδη, τη σχολική χρονιά 1908-9. Στη μέση της πρώτης γραμμής των καθισμένων ο Αθ. Κωνσταντινίδης (κίτρινο βέλος) και λίγο πιο αριστερά, με γαλάζιο βέλος, ο Ιωάννης Μέλφος. Η φωτογραφία είναι μπροστά στην είσοδο της οικίας του Χασάν Πριστινα (σημ. Σχολή Τυφλών), η οποία τότε και μέχρι το 1935 στέγαζε τη Σχολή Κωνσταντινίδου.

[Η φωτογραφία είναι από τη μεταπτυχιακή εργασία “Εφαρμογή αναλυτικών τεχνικών σε φωτογραφίες των αρχών του 20ου αιώνα από το αρχείο της οικογένειας Μέλφου στη Θεσσαλονίκη” της Ελένης Ζ. Παπαλουκά, Τμήμα Χημείας, ΑΠΥ, 2021, σελ. 15]

Η οικία του Χασάν Πριστινα (σημ. Σχολή Τυφλών), η οποία στέγαζε, όπως φαίνεται, από τη σχολική χρονιά 1908-9 (μέχρι το 1935) τη Σχολή Κωνσταντινίδου.

[Η φωτογραφία είναι από το άρθρο “Η εν Θεσσαλονίκη Ελληνογαλλική Σχολή” στο Εθνικόν Ημερολόγιον Κ.Φ. Σκόκου, 1910, σελ 285]

Ο Αθανάσιος Κωνσταντινίδης (1863-1917) σε δύο διαφορετικές ηλικίες. Γεννήθηκε στη Λούβρη της επαρχίας Βοΐου της Δυτικής Μακεδονίας. Σπούδασε στη Μεγάλη του Γένους Σχολή στην Κωνσταντινούπολη και στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Συνεργάστηκε με τον ιερομόναχο Στέφανο Νούκα, αρχικά στο Γυμνάσιο Τσοτυλίου στα τέλη του 19ου αιώνα, ως εκπαιδευτικός. Μετά το 1895, που ιδρύθηκε από τον Στέφανου Νούκα το Ελληνογαλικό Εμπορικό και Πρακτικό Λύκειο στη Θεσσαλονίκη, έγινε ο στενότερος συνεργάτης του και κάποια στιγμή ανέλαβε τη θέση του Λυκειάρχη. Το 1907, όμως, αποχώρησε από το Λύκειο του Νούκα. Πιθανότατα λόγω της κατακραυγής για τη σκλήρη τιμωρία, το 1906, 10 οικοτρόφων μαθητών για ασήμαντο παράπτωμα, που αποβλήθηκαν για 10 ημέρες “στερούμενοι στέγης και μέσων διατροφής”. Ήταν ένα γεγονός που προκάλεσε “αλγεινήν εντύπωσιν εις την κοινωνία της Θεσσαλονίκης”. Έτσι τη χρονιά εκείνη ίδρυσε την Ελληνογαλική Εμπορική και Πρακτική Σχολή, που στεγάστηκε για 1-1½ χρόνο σε κτίριο της πλατείας σιντριβανιού (εκεί που σήμερα είναι το ξενοδοχείο ABC).

[Η αριστερή φωτογραφία αναρτήθηκε σε σχόλιο του κ. “Viron Papadopoulos”, ΠΦΘ, 27-11-2013 η δεξιά φωτογραφία είναι από το βιβλίο της κας Π. Αγραφιώτου-Ζαχοπούλου “Σχολεία της Θεσσαλονίκης”, Ιανός, 1997, σελ. 122]

Η αρχική θέση της Ελληνογαλλικής Εμπορικής και Πρακτικής Σχολής του Αθανάσιου Κωνσταντινίδη Αξίζει να σημειωθεί η “πολιτική” επιλογή του Αθανάσιου Κωνσταντινίδη για τη Σχολή του, ορίζοντας την εξής Επιτροπή Εποπτείας της: τον Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Αλέξανδρο, ως πρόεδρος, τον Κλέωνα Χατζηλαζάρου, διευθυντή του υποκαταστήματος της Τράπεζας Ανατολής, τον Γεώργιο Χρυσάφη, διευθυντή του υποκαταστήματος της Τράπεζας Αθηνών, τον Μάρκο Θεοδωρίδη, “εκ των διαπρεπών αυτόθι δικηγόρων”, τον Κωνσταντίνο Χονδροδήμο, “εκ των προκρίτων της πόλεως”, και τους εμπόρους Δημήτριο Σερέφα και Αθανάσιο Μακρή.

Καρτ ποστάλ της εποχής.

Το κτήριο όπως ήταν το 1959 πριν ανεγερθεί στη θέση του το ξενοδοχείο ABC

Πηγή αρχείο Βαγγέλη Καβάλα και σχόλιο του ιδίου

Και το 1960 με μια τεραστια διαφήμιση επανω του

Πηγή αρχείο Βαγγέλη Καβάλα και σχόλιο του ιδίου

Ενδεικτικό της Σχολής του 1909

Η φωτογραφία είναι από το Μουσείο Παιδικών Αναμνήσεων Βαβάτσης https://www.mpav.gr

Ενδεικτικό της Σχολής του 1910

Η φωτογραφία είναι πάλι από το Μουσείο Παιδικών Αναμνήσεων Βαβάτσης https://www.mpav.gr

Ενδεικτικό της Σχολής του 1910

Η φωτογραφία είναι από το Μουσείο Μπενάκη https://www.benaki.org/index.php?option=com_collectionitems&view=collectionitem&id=122308&Itemid=&lang=el

Η επιτύμβια στήλη στο μνήμα του Αθανάσιου Κωνσταντινίδη στα κοιμητήρια της Ευαγγελίστριας

Η φωτογραφία είναι από την Έκθεση Τεκμηρίων “ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΩΝ ΒΙΟΣ-ΠΡΟΒΟΛΕΣ ΣΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΚΟΙΜΗΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΡΙΑΣ_2014” της Φιλοπτώχου Αδελφότητος Ανδρών Θεσσαλονίκης, 2014, σελ. 91

Μετά το θάνατο του Αθανάσιου Κωνσταντινίδη τη διεύθυνση της Σχολή ανέλαβε ο γιος του Ιωάννης και το 1935 η Σχολή μεταφέρθηκε στη Βασ. Όλγας, παραδίπλα από το Α’ Γυμνάσιο. Να σημειωθεί ότι τα βιογραφικά στοιχεία, ακόμη και τα πιο στοιχειώδη, του γιού του Ιωάννη Αθ. Κωνσταντινίδη δεν είναι γνωστά, εκτός του ότι είχε τη διεύθυνση της Σχολής από το 1918 μέχρι το 1955, το όνομα της συζύγου του, Ναυσικά και τη χρονιά θανάτου του, το 1955.

Πηγή δημοπρασία ebay

Η Σχολή παρέμεινε σ’ αυτό το κτίριο από το 1935 μέχρι το 1963.

Η πρόσοψη του κτιρίου που στέγασε τη Σχολή από το 1935 μέχρι το 1963

[Η φωτογραφία αναρτήθηκε από τον κ. Iordanis Vlachopoulos, ΠΦΘ, 10-4-2015]

Ο Αθανάσιος, Ι. Κωνσταντινίδης (1924-1988), εγγονός του ιδρυτή της Σχολής. Σπούδασε Φυσική στο Παν. Θεσσαλονίκης, απ’ όπου πήρε πτυχίο το 1950. Το 1955, μετά το θάνατο του πατέρα του, Ιωάννη Αθ. Κωνσταντινίδη, ανέλαβε τη διεύθυνση της Σχολής και τη διατήρησε μέχρι το 1988. Υπήρξε ενεργό μέλος, για πολλά χρόνια, στο Δ.Σ. της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών. Διετέλεσε μέλος του Δ.Σ. του Ιδρύματος Μελετών Χερσονήσου του Αίμου, του Ιστορικού Αρχείου της Μακεδονίας, του Μουσείου του Μακεδονικού Αγώνα και του Ναυτικού Ομίλου Θεσσαλονίκης.

Η φωτογραφία είναι από το “Χρονικό 1937-2007” της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, των κ. Ν.Ι. Μέρτζου και Κ.Ν. Πλαστήρα, 2007,σελ. 173

Το 1963 μεταφέρθηκε η Σχολή στο ιδιόκτητο σχολικό συγκρότημα, στη σημ. Εθνικής Αντιστάσεων 191, μεταξύ των περιοχών Βότση και Φοίνικα, εκεί που σήμερα είναι το νοσοκομείο Άγιος Παύλος. Παρέμεινε σ’ αυτή την τοποθεσία μέχρι το 1966-67, γιατί, τότε, κατασχέθηκε από το ΙΚΑ λόγω διογκωμένων οφειλών για “ασφαλιστικές εισφορές”. Ως ιδιοκτησία του ΙΚΑ λειτούργησαν οι συγκεκριμένες εγκαταστάσεις, αρχικά, για διοικητικές υπηρεσίες του και στη συνέχεια για νοσηλευτική περίθαλψη.

[Η φωτογραφία αναρτήθηκε από τον κ. Νίκο Κοτσαπουικίδη, ΠΦΘ, 10-4-2015]

Μετά το 1967 συνέχιζε να λειτουργεί η Σχολή σε κτιριακή μονάδα της Λεωφ. Γεωργικής Σχολής 129, διπλά στα αγροκτήματα του ΑΠΘ.

Η φωτογραφία είναι από Google maps

Η Σχολή μετά το 1988 πέρασε στην ιδιοκτησία της δισέγγονης του ιδρυτή της, Αμαλία Κωνσταντινίδου-Σπηλιάκου και λειτούργησε μέχρι το 1994 με τη διεύθυνση του φιλόλογου Ιορδάνη Βλαχόπουλο.

“Μακεδονία”, 24-8-1980, σελ. 5

Τμήμα της οδού που το βλέπαμε από μακριά αλλά δεν το γνωρίζαμε από κοντά. Στην παλιά ρυμοτομία βρισκόταν μεταξύ των οδών Κρατερού και Μεγάλου Αλεξάνδρου βλέποντας ανατολικά προς το Διοικητήριο. Σήμερα, ο φωτογράφος θα βρισκόταν στη μέση του οδοστρώματος στο ύψος της Αγίου Δημητρίου 54. Συσχετίζεται με μια φωτογραφία από το αρχείο του Σπύρου Αλευρόπουλου που είχαμε δει εδώ: https://archive.saloni.ca/251. Συμπτωματικά, ο Joseph Pigassou φωτογραφίζει από το ίδιο ακριβώς σημείο προς τα δυτικά. Είναι η γνωστή φωτογραφία με τα βουβάλια από εδώ: https://archive.saloni.ca/1087. Ήταν η αρχική τοποθέτηση, μια οριακή συσχέτιση με χαμηλή φωτογραφική ανάλυση από το Διοικητήριο που ξεκλείδωσε με επιτυχία το κομμάτι αυτό.

Η φωτογραφία περιλαμβάνει, τρεις μουσουλμάνες που βγήκαν για σεργιάνι και τον ψηλό μαντρότοιχο με την επιβλητική είσοδο που όμως δεν φαίνεται να είναι σε χρήση. Σα να είναι φραγμένη με κάποια πρόχειρη ξύλινη κατασκευή. Στην αεροφωτογραφία του Μ.Ι.Ε.Τ. παρατηρούμε ότι τμήμα του οικοδομικού τετραγώνου έχει αποτεφρωθεί ; (φωτό). Πυρκαγιά; Βομβαρδισμός; Με ποιο γεγονός συνδέεται; Ερώτημα που δεν έχει απαντηθεί.

Η οδός Κρατερού αναγράφεται σε φύλλο της εφημερίδας “ Φως ” στην πρόσκληση της οροθετικής επιτροπής προς τους ιδιοκτήτες του παλιού οικοδομικού τετραγώνου 276 (φωτό), ως ανώνυμη ατον χάρτη ρυμοτομίας του 1919 και ως Σουρή από τον Βασίλη Δημητριάδη.

Πηγή: https://collections.theworldwar.org/argus/final/Portal/Default.aspx?lang=en-US&fbclid=IwAR3bDmRxAc3_K6eMP6vfali3_VCUKe-ZePV2r5Qfk-t5LslY3E5LUYhteYA Object Id: 2017.66.1.289

Περιγραφή: Black and white photograph of Muslim women, identified as Turkish, going for a walk while wearing burkas.

Στάθης Ασλανίδης

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid028bLC5F653goWUKC2VkEC7jfJp8KymQCtdoRAgqpptbKWrRLBbs96LFdewF5HwbQxl

Άνω Πόλη, Θεσσαλονίκη (Φώτο Πλάτων Κλεανθίδης 1982) Πόσα πράγματα χωρούσαν σε έναν τόσο μικρό χώρο! Ψιλικατζίδικο παντός τύπου. Έβρισκες ό,τι ήθελες. Άλλος αγόραζε καραμέλες, άλλος μια μπάλα, άλλος κουμπιά, άλλος άλλαζε τα διαβασμένα Μίκυ Μάους- Μπλέκ, πληρώνοντας μια δραχμή. Άλλος μεγάλωσε με τα ζαχαρωτά μαντζούνια στα μεγάλα γυάλινα βάζα έξω από το μαγαζί, πάνω στην ξύλινη προσθήκη. Κάποιος πήγαινε ένα κομματάκι ύφασμα για να ταιριάξει το χρώμα με το κατάλληλο μασουράκι κλωστή. Τα περιοδικά ήταν πίσω από το τζάμι για την αποφυγή των λαθραναγνωστών, ενώ έξω ήταν αναρτημένες οι τοπικές εφημερίδες της εποχής: Μακεδονία, Ελληνικός Βορράς, Θεσσαλονίκη. Τότε δεν υπήρχε η ψηφιακή ενημέρωση, όταν λέγαμε υπολογιστές, εννοούσαμε τις φορητές αριθμομηχανές. Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη το 1982. Οι εφημερίδες μιλάνε για τις “πρώτες αλλαγές”, λίγο μετά την νίκη του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές της 18ης Οκτωβρίου 1981. Το ψιλικατζίδικο του Ζαχαρία βρισκόταν στο Τσινάρι, επί της οδού Ακρίτα, λίγο πιο πέρα από την ομώνυμη πλατεία και αποτελούσε μέρος της διπλανής διώροφης κατοικίας που σώζεται μέχρι σήμερα στον αριθμό 3. Τα κτήρια στον αριθμό 1, που φαίνονται στη φωτογραφία στα αριστερά του ψιλικατζίδικου, ένα διώροφο και ένα χαμηλότερο κτήριο πάνω στη διασταύρωση με την οδό Αλεξ. Παπαδοπούλου, διατηρούνται μέχρι σήμερα, έχουν αποκατασταθεί και στο χαμηλότερο λειτουργεί σήμερα το καφέ “Αίθριο”.

Πηγές · Αλεξιάδου, Σωτηρία (2016). ΚΑΤΟΙΚΙΑ ΝΙΚΟΛΑΐΔΗ, ΑΚΡΙΤΑ 3, ΤΣΙΝΑΡΙ, ΑΝΩ ΠΟΛΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΑΝΑΛΥΣΗ, ΤΕΚΜΗΡΙΩΣΗ ΥΦΙΣΤΑΜΕΝΗΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ & ΠΡΟΤΑΣΗ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ. Μεταπτυχιακή Διπλωματική Εργασία. ΠΟΛΥΤΕΧΝΙΚΗ ΣΧΟΛΗ / ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ.

· https://archive.saloni.ca/1197

· Επίσης, ένα μέρος του κειμένου είναι μαρτυρίες από σχόλια φίλων της ομάδας ΠΦΘ, μετά από ανάρτηση της εν λόγω φωτογραφίας μου στην ομάδα.

Πλάτων Κλεανθίδης

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid02WnGF3UtGxEAex8Hu6QsE8QGmG7p3WPkdFG2eiRdQ2BxQ9DpA5gm4E8fkdp18szDXl

Το ΑΜΘ έχει κλείσει τα 60 χρόνια ύπαρξης καθώς κατασκευάστηκε από το 1960 ως το 1962. Μάλιστα υπάρχει και μια σχετική έκθεση για τα 60 χρόνια στο ΑΜΘ αυτήν την περίοδο. Στον ιστότοπό του επίσης υπάρχει ένα αφιέρωμα στην ιστορία του (https://www.amth.gr/museum/i-istoria-toy-ktirioy), σύμφωνα με το οποίο, το έργο σε μελέτη του Πάτροκλου Καραντινού “αποτελεί ένα από τα πιο αντιπροσωπευτικά δείγματα του μοντερνισμού στην Ελλάδα και το σημαντικότερο μεταπολεμικό έργο του Καραντινού.” Οι φωτογραφίες είναι μια επιλογή από το φωτογραφικό υλικό στην παραπάνω σελίδα.

Θόδωρος Νάτσινας

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid02yFDEMygfBsz2NCd3G12gfmSDo9C3GscsPXmqEgAV2PwTVWrsCnq2LARnZhzGUhzgl

Η πρόσοψη, πριν από οποιεσδήποτε άλλες επεμβάσεις.

Το καταπληκτικό αίθριο που η ανάγκη για μεγαλύτερης έκτασης εκθεσιακούς χώρους το κατέστρεψε.

Τι να πω – για μένα αυτό το σημείο ήταν ένα αριστούργημα...

Το άλλο αίθριο που εξακολουθεί να υπάρχει.

Ένα προοπτικό σχέδιο που δείχνει πώς σκεφτόταν την σχέση του μουσείου με την έκθεση. Μια ακόμα χαμένη ευκαιρία.

Μια πιο πρόσφατη φωτογραφία που έχει ενδιαφέρον κυρίως γιατί δείχνει την πρώτη φάση της κατασκευής του δημαρχείου στο στρατόπεδο Τσιρογιάννη.

Όλοι κι όλα αυτές τις μέρες μιλούσαν για τον πρώην Βασιλιά Κωνσταντίνο και την κηδεία του . Κι εγώ χαζεύοντας τις τελετές στην TV περιμένοντας να πάρω το αυτοκίνητο μετά το σέρβις , ανοίγω το βαλιτσάκι των παιδικών αναμνήσεων και θυμάμαι . Παιδιά όπως είμασταν δεν σκαμπάζαμε από πολιτική και τέτοια ,όταν έρχονταν ο βασιλιάς με την οικογένεια του στην Θεσσαλονίκη , τα βλέπαμε όλα σαν ένα θέαμα , ένα παραμύθι , που δεν θα το χάναμε με τίποτε . Στην παλιά γειτονιά την Αγία Τριάδα είχαμε το προνόμιο να τους έχουμε γείτονες για αρκετές μέρες τον χρόνο . Ο λόγος , το κυβερνείο της Θεσσαλονίκης που τότε στεγαζόταν σε μια διώροφη πολυτελή βίλα κατασκευής του μεσοπολέμου εκεί δίπλα μας , επί της Βασ. Όλγας , δίπλα στο εξοχικό Καστέλα , απέναντι από το κτίριο του Α ´ Γυμνασίου που αναπαλαιώθηκε πρόσφατα . Έτσι η τσακαλοπαρέα δεν έχανε την ευκαιρία να στηθεί στο πεζοδρόμιο απέναντι , όταν έφταναν στο κυβερνείο για ύπνο και ξεκούραση . Τέτοιο θέαμα πού θα το ξανάβλεπε . Είχε φροντίσει να μάθει για όλα όσα θα συνέβαιναν τις μέρες εκείνες στην πόλη , με τους βασιλιάδες , τις βασίλισσες , τους πρίγκιπες και τις πριγκηπέσσες . Όπου μαθαίναμε ότι θα πήγαιναν εμείς πρώτοι και καλύτεροι μπροστά μπροστά στα πεζοδρόμια να βλέπουμε καλά . Τις εθνικές εορτές την 28η Οκτωβρίου κι άλλες μέρες εφ ´ όσον ήταν αναγκαία η παρουσία τους επισκεπτόταν την πόλη και αυτό συνέβαινε αρκετές φορές το χρόνο . Κατέφθαναν με τις πολυτελείς Rolls-Royce ντυμένοι με στολές με σιρίτια , με καπέλα με φτερά , με σπαθιά , με στραταρχηκές ράβδους οι άνδρες και πολυτελείς τουαλέτες οι γυναίκες . Προτιμούσαν να ταξιδεύουν με τα πολεμικά πλοία του Βασιλικού Ναυτικού που έμεναν αρόδο στον Θερμαϊκό , περιμένοντάς τους να εκπληρώσουν τις βασιλικές υποχρεώσεις τους και να τους επιστρέψουν πίσω . Εμείς στην άφιξή τους μπροστά στο Λευκό Πύργο εκεί στα σκαλάκια του , που υπάρχουν και σήμερα . Από νωρίς είχαν πάρει θέση κι οι αρχές της πόλης σε παράταξη με φράκα οι άνδρες και τουαλέτες οι γυναίκες , η μπάντα του ναυτικού παιάνιζε το βασιλικό εμβατήριο , ταρατατζούμ , ταρατατζουμ , περιμένοντας τις βενζινακάτους των πολεμικών πλοίων να αφιχθούν . Ο βασιλιάς και τα πριγκιπόπουλα με ένα σάλτο πηδούσαν στα σκαλάκια και τις γυναίκες να τις πιάνουν με αβροφροσύνη από το χεράκι μη τυχόν και παραπατήσουν από τον κυματισμό κι έχουμε και κανένα ατύχημα . Οι παρατρεχάμενοί τους παραδίπλα κι ο λαός πίσω από τα σχοινάκια να χειροκροτά με πάθος , μεγαλεία !!! Ξεχνούσε για λίγο τα χίλια προβλήματά που του φόρτωσαν δυό πόλεμοι και οι πάσης φύσεως πολιτικές καταστάσεις . Η παλιοπαρέα όμως είχε κι άλλο θέαμα να απολαύσει , γρήγορα γρήγορα τα μάζευε κι έτρεχε στη γειτονιά μας στο κυβερνείο , όπου θα πήγαιναν να ξεκουραστούν από το ταξίδι με το αντιτορπιλικό του πολεμικού ναυτικού . Στημένοι πρώτοι και καλύτεροι στο πεζοδρόμιο μπροστά στο Α ´ Γυμνάσιο περιμέναμε κι εκεί να απολαύσουμε την συνέχεια του θεάματος . Έφταναν κατάκοποι οι μεγάλοι , αλλά τα πριγκιπόπουλα σαν παιδιά ήταν μια χαρά το έριχναν στο παιχνίδι κατεβαίνοντας από τα πολυτελή αυτοκίνητα μπαίνοντας στον τεράστιο κήπο της βίλας , κι έριχναν και καμιά κλεφτή ματιά και σε μας . Ευτυχείς εμείς είμασταν μες την τρελή χαρά , μας χαιρέτησαν , μας χαιρέτησαν !!! Ξεχνούσαμε για λίγο την άθλια κατάστασή μας και νοιώθαμε πρίγκιπες μέσα στις πολυτελείς πανάκριβες. Rolls-Royce που βλέπαμε μπροστά μας . Είχαμε μάθει απ΄ έξω κι ανακατωτά τα μοντέλα αυτών των αυτοκινήτων σαν να ήταν κάτι καθημερινό , σαν να ήταν δικά μας , Νοιώθαμε και λίγο γείτονες με το όλο το βασιλικό σόι , που για μερικά βράδια κοιμόταν στην γειτονιά μας δίπλα μας , μερικά μέτρα από μας . ΄Έβλεπα στην TV στην κηδεία , τους δεκάδες εστεμμένους σοβαρούς κι αμίλητους να πλησιάζουν στο ρημαγμένο Τατόι αναλογιζόμενος και το δικό μας ρημαγμένο παλατάκι στο Καραμπουρνάκι και μ ΄έπιασε κατάθλιψη . Ευτυχώς η φωνή του μάστορα μ ΄έφερε στην πραγματικότητα . – Κυρ Γιώργο το αμάξι είναι έτοιμο …

Υ.Γ. Στις δύο φωτογραφίες που κατάφερα να βρω από το Κυβερνείο φαίνεται η μία από την πίσω πλευρά στον ήδη μπαζωμένο Θερμαϊκό η βίλλα δεξιά με τις καμάρες και εμπρός μια δική μου πετσοκομμένη όπου εγώ φυσικά λείπω το καλοκαίρι του 60 όπου φαίνεται μόνο η περίφραξη της βίλας με τα κάγκελα και δεξιά τα κεραμίδια του κινηματογράφου Απόλλων ...

Γιώργος Κωτσίδης

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid02BdVEY9UYWNQrY8m2rd5W2iW3b4mvo48SiwPxAA7BKXD3gZozJY4XSWqro4YGiu6ol