Saloni.ca Archive

Πρωτοεμφανιζόμενο απόσπασμα του ακριτικού δρόμου με την θαυμάσια θέα στην πόλη της Θεσσαλονίκης, από κινηματογράφηση γαλλικών επίκαιρων στο αρχείο της Images Défense (https://imagesdefense.gouv.fr). Βλέπουμε πιθανώς ένα πραματευτή με το γαϊδουράκι του καθώς και μια γυναίκα με τα παιδιά της. Στο βάθος διακρίνεται έστω αχνά η σιλουέτα της μονής Βλατάδων και ο χαρακτηριστικός πλάτανος στη γωνία των οδών Ακροπόλεως με Επταπυργίου στα κάστρα.

Για την σημερινή συγκριτική παράθεση της οδού Ποτίδαιας, κάποια λίγα μέτρα πιο μπροστά, δανειζόμαστε την πραγματικά πολύ όμορφη φωτογραφία της Κατερίνας Χατζηφωτεινού, η οποία αναρτήθηκε στην ομάδα «Άγνωστη Θεσσαλονίκη».

Αλέξανδρος Σαββόπουλος

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid02QJKKsjeEfwP73fwwykeddgdaWbzbTaFbD6djmSuYovvS9irc3SymRbyAoUWqnRWel

Η οδός Ποτίδαιας, λίγο πιο κάτω από τον πύργο του Τριγωνίου το 1916. Πρωτοεμφανιζόμενο απόσπασμα του ακριτικού δρόμου με την θαυμάσια θέα στην πόλη της Θεσσαλονίκης, από κινηματογράφηση γαλλικών επίκαιρων στο αρχείο της Images Défense (https://imagesdefense.gouv.fr).

Η οδός Ποτίδαιας σήμερα. Πολύ όμορφη φωτογραφία της Κατερίνας Χατζηφωτεινού, η οποία αναρτήθηκε στην ομάδα «Άγνωστη Θεσσαλονίκη».

Πάντα από το αρχείο του Christopher Railey μια υπέροχη φωτογραφία, μια μικροστιγμή στην Βλάλη με Αριστοτέλους, τον Απρίλιο του 1952. Ηλιόλουστο ανοιξιάτικο πρωινό με τη δροσιά του, δεν ξέρει τι να βάλει κανείς, μια κυρία πιο τολμηρή με κοντομάνικο φόρεμα, τα κοριτσάκια με τις κορδελίτσες στα μαλλάκια τους. Αστικό λεωφορείο της εποχής με χρώματα άγνωστα στους περισσότερους από μας. Το φορτηγό με την ξύλινη καρότσα ξεφορτώνει. Ζητάτε επιμόνως κλωστές ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ μας ζητάει το λιτό περίπτερο με τα απολύτως απαραίτητα. Εφημερίδες μόνον οι τοπικές: Το Φως, ο Ελληνικός Βορράς, η Μακεδονία. Τα δεντράκια υπόσχονταν καλύτερες μέρες για την πόλη.

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid02QwEHGEk4ToxVcAtGdnnqLuYVFt7D4EtB4SKtGQFbeT62QziEA1tv8uysdQzy6x9Ul

Το άκτιστο οικόπεδο απέναντι, μια είσοδος αποθήκης, αργότερα θα φιλοξενήσει τα πήλινα και θα παραμείνει σ' αυτήν την κατάσταση για ακόμα 30 χρόνια. Αριστερά πάει προς την θάλασσα.

Για προσανατολισμό μια κατοχική φωτογραφία. Στο βέλος η Βλάλη. Το κτίριο στη γωνία σήμερα με τρεις ορόφους πρόσθετους.

Ένα αναψυκτικό για τον δρόμο μέχρι την θάλασσα.

Το περίπτερο αυτό, πάντα λιτό και όμορφο, είχαμε την τύχη να το ξανασυναντήσουμε μαζί με την γυναίκα που το διαχειριζόταν. Την φωτογραφία συνόδευε ο τόπος και η ημερομηνία “Θεσσαλονίκη, 26-7-1949”.

Από την συλλογή του Χρήστου Καββαδά, αν δεν κάνουμε λάθος.

Μπροστά μας, η καμπύλη που σχηματίζεται στην γωνία της κατηφορικής οδού Μπουμπουλίνας με την Δημ. Πολιορκητού. Λίγο πιο πίσω η εκκλησία του Προφήτη Ηλία, η βίλα Μοσκώφ, το Καρίπειο Ίδρυμα Μελετών στην γωνία των οδών Ολυμπιάδος με Στ. Δραγούμη και τόσες άλλες ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες. Η φωτογραφία προέρχεται από το αρχείο Christopher Railey, και τραβήχτηκε από τον πατέρα του Constantine Railey.

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid0oNoAzraECZhvAcLhTZPSEcPSVjbtcKZUWGzqBRA8Wx5aGMeg8ThUnhguVymh9Tnkl

Με κίτρινο σημειώνεται ένα σημείο με ενδιαφέρον: η βίλα Μοσκώφ (σε μια ακόμη μακρινή λήψη από το ακριβοθώρητο αυτό σπίτι) και με κόκκινο το Καρίπειο Μέγαρο, γωνία Ολυμπιάδος με Στ. Δραγούμη, για προσανατολισμό.

Η βίλα Μοσκώφ διακρίνεται εδώ σε μια αεροφωτογραφία του 1952.

Όμορφες φωτογραφίες της πόλης από τον μακρινό Απρίλη του 1952 από το αρχείο του Christopher Railey. Οι φωτογραφίες αναρτημένες στο Liza's Photographic Archive of Greece – Φωτογραφικά άλμπουμ της Ελλάδας.

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid0cGMAW9XFjXPVkuTL8W9PAXYbgKuvc3fUnueH6NSte48Hm9PtQNKRRK2dj9e7CQful

Το Ολύμπιο Μέγαρο, το Μεντιτερανέ με την ανύπαρκτη κίνηση στον δρόμο. Στο μπαρ του ισογείου κατεβασμένα στόρια, τα κτίρια ακόμη δεν είχαν προλάβει να φρεσκαριστούν μετά την ταλαιπωρία της κατοχής.

Η παραλία πριν 70 χρόνια.

Ο Λαμπρόπουλος από την πλευρά της Τσιμισκή με τις ράγες του τραμ ακόμη στη θέση τους.

Από την μεριά του Λαμπρόπουλου και λίγο δυτικότερα μια ματιά στο απέναντι πεζοδρόμιο της Τσιμισκή με θέαση προς τα ανατολικά. Από αριστερά κατά σειρά το μέγαρο Εργάνη Τσιμισκή 19 ιδιοκτησίας Αθ. Μακρή (https://archive.saloni.ca/220) , το κεντρικό του Φλόκα στο 21 και στη γωνία με Κομνηνών το πρώην καμπαρέ Chez – Nous που λειτούργησε μέχρι το 1945 (https://archive.saloni.ca/1951)

Το τραμ θα διασχίσει την Τσιμισκή και από την Βασ. Γεωργίου θα τερματίσει στην Αποθήκη.

Και λίγο πιο δυτικά οι Αφοι Μανουσίδη στην Τσιμισκή.

Μια δεκαετία αργότερα βρίσκουμε τους Αδελφούς Μανουσίδη με τα είδη προικός, τα ελληνικά κασμήρια και τα εμπριμέ τα μεταξωτά στην Ερμού 21.

Σήμερα το γυάλινο κτίριο

Σταυρούλα Μαρκέτου και Χλόη Γρατσιάτου: δύο καθηγήτριες Φιλολογίας στο Α’ Γυμνάσιο Θηλέων, την περίοδο 1926-1932, συγγενείς καθηγητών του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Νίκανδρος Καστανίδης

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid02mmK5HPG5vZ24gnABTvyRdLLq8u3NKYxQxQvZZk7yqpG8kwLhBxwVmLvZ5yApGXGbl

Σταυρούλα Μαρκέτου (1897-1977) Γεννήθηκε το 1897 στο Αργοστόλι. Ο πατέρας της, Γεράσιμος, ήταν έμπορος και η μητέρα της ονομαζόταν Ειρήνη. Είχε 3 αδελφές, την Ευτυχία την Ελένη και τη Μαρία και 4 αδέλφια, τον Γεώργιο, τον Μιχάλη, τον Σπύρο και τον Παναγιώτη. Το 1912 τελείωσε το Παρθεναγωγείο στο Αργοστόλι και το 1917 πήρε απολυτήριο από το Γυμνάσιο της Αθήνας. Την ακαδημαϊκή χρονιά 1917-18 εγγράφεται στη Φιλοσοφική Σχολή του Παν. της Αθήνας και πήρε πτυχίο το 1921. Τον Οκτώβρη του 1922 διορίζεται στο 3ο Ελληνικό Σχολείο Θηλέων στην Αθήνα, μετά από 2 χρόνια μετατίθεται στο 1ο Ελληνικό Σχολείο Θηλέων της Αθήνας και το 1926 τοποθετείται στο Ανώτερο Παρθεναγωγείο της Θεσσαλονίκης, όπου έμεινε για λίγους μήνες. Αξίζει να σημειωθεί ότι το 1926 εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη και η μεγαλύτερη αδελφή της Ευτυχία με τον σύζυγό της Γεώργιο Γρατσιάτος, ο οποίος τότε διορίστηκε καθηγητής στη Φιλοσοφικήτου Παν. Θεσσαλονίκης. Τον Ιανουάριο του 1927 ανέλαβε τα καθήκοντά της ως καθηγήτρια Φιλολογίας στο 1ο Γυμνάσιο Θηλέων Θεσσαλονίκης, όπου παρέμεινε μέχρι το 1937 περίπου. Στο ενδιάμεσο, το 1929 πήρε άδεια για μετεκπαίδευση στα Παιδαγωγικά και πήγε στη Βιέννη όπου παρακολούθησε μαθήματα Θεραπευτικής Παιδαγωγικής. Δεν μπόρεσε να κερδίσει κάποια υποτροφία κι έτσι επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη. Καρπός, όμως, των γνώσεων που απέκτησε στη Βιέννη είναι η έκδοση, το 1930, του βιβλίου ”Νευρικά Παιδιά” που ήταν μετάφραση του αντίστοιχου βιβλίου του Erwin Wexberg (1889-1957), Αυστριακού ψυχίατρου-νευρολόγου συνεργάτη του Alfred Adler (1870-1937), του διαπρεπή Αυστριακού ψυχοθεραπευτή. Είναι αξιοσημείωτο ότι την περίοδο αυτή, συμμετείχε ενεργά στις συνεδριάσεις της ΟΛΜΕ, όπως και στις συνεδριάσεις για το σχεδιασμό της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης, το 1925, με τον Αλέξανδρο Δελμούζο και το Δημήτριο Γληνό. Από το 1937 μέχρι το 1942 εργάστηκε σε διάφορα ιδιωτικά σχολεία της Αθήνας και στο ΠΙΚΠΑ. Φαίνεται ότι είχε μια ασυμβατότητα με τη δικτατορία του Μεταξά. Το 1942 διορίστηκε καθηγήτρια των Παιδαγωγικών στην Παιδαγωγική Ακαδημία Θεσσαλονίκης, όπου μετά την απελευθέρωση, το 1944, παύτηκε σύμφωνα το διάταγμα περί της απόλυσης όλων των διορισθέντων την περίοδο της κατοχής. Το 1947 αναλαμβάνει ξανά υπηρεσία ως διευθύντρια του Πρότυπου Ειδικού Σχολείου της Αθήνας, αντικαθιστώντας την Ρόζα Ιμβριώτη (1897-1977). Στα τέλη Φεβρουαρίου 1977 απεβίωσε, από τροχαίο δυστύχημα στην Αθήνα. Εξέδωσε αρκετά βιβλία, λογοτεχνικά και παιδαγωγικά.

Χλόη Γρατσιάτου (1907-;;) Γεννήθηκε το 1907 στην Αθήνα. Ο πατέρας της, Γεώργιος, ήταν τότε επιθεωρητής Μέσης Εκπαίδευσης , από το 1914 μέχρι το 1926 ήταν εκπαιδευτικός σύμβουλος κι από το 1926 μέχρι το 1934, καθηγητής στη Φιλοσοφική Σχολή του Πα. Θεσσαλονίκης. Η μητέρα της ήταν η Ευτυχία Μαρκέτου-Γρατσιάτου, αδελφή της Σταυρούλας Μαρκέτου και της Μαρίας Μαρκέτου, καθηγήτριας Φυσικής στο Παν. Θεσσαλονίκης από το 1947 μέχρι το 1968. Αποφοίτησε από το Β’ Γυμνάσιο Θηλέων της Αθήνας, το 1923 και την ίδια χρονιά εγγράφεται στη Φιλοσοφική Σχολή του Παν. της Αθήνας. Πήρε πτυχίο το Μάιο του 1927 με λίαν καλώς. Την ακαδ. χρονιά 1928-29 διορίστηκε ως φιλόλογος στο Α’ Γυμνάσιο Θηλέων της Θεσσαλονίκης, όπου παρέμεινε μέχρι το 1932. Εντωμεταξύ είχε παντρευτεί το Ανδρέα Παπασπυρόπουλο, καθηγητή Μαθηματικών του Γ’ Γυμνασίου Αρρένων της Θεσσαλονίκης. Μετά την ακαδ. χρονιά 1931-32 μετατέθηκε στην Αθήνα, πιθανότατα στο Ζ’ Γυμνάσιο Θηλέων της Αθήνας. Το 1947 απολύθηκε, μαζί μ’ άλλους πολλούς “μη νομιμόφρονες”, από τη θέση της καθηγήτριας του Ζ’ Γυμνασίου Θηλέων της Αθήνας. Τότε ήταν χήρα. Ο σύζυγός της είχε εξοντωθεί από το καθεστώς της δικτατορίας του Μεταξά. Το 1948 συμμετείχε σε ομάδα συγγραφής βιβλίου για τον αναλφαβητισμό, μαζί με τη Ρόζα Ιμβριώτη, τον μετέπειτα β’ σύζυγό της Γιώργο Τουλουπάκη κ.ά. Δεν είναι γνωστή η δραστηριότητα της και οι ενασχολήσεις της τα επόμενα χρόνια, παρά μόνο ότι ήταν ενταγμένη στο διδακτικό προσωπικό του Γυμνασίου της Γλυφάδας την ακαδ. χρονιά 1956-57 κι ότι το 1969 συμμετείχε στο πένθος του ετεροθαλούς αδελφού της, Ιωάννης Γ. Γρατσιάτου.

Το Α’ Γυμνάσιο Θηλέων της Θεσσαλονίκης, το 1959

Το Α’ Γυμνάσιο Θηλέων της Θεσσαλονίκης, το 1959

[Από το αρχείο του κ. “Vagelis Kavalas”]

Η ανακύκλωση των εικόνων από την Θεσσαλονίκη που χρησιμοποιήθηκαν από τους στρατιώτες των συμμάχων του Α' Παγκοσμίου μερικές φορές είναι εντυπωσιακή. Μια κάρτα από την αγορά (ίσως από πριν το 1912) γίνεται ζωγραφική εικόνα και μπαίνει σε ένα ημερολόγιο του 1930 (!) που δημοσιεύθηκε στην περιοχή Indre-et-Loire στην κεντρική Γαλλία, και (από ό,τι καταλαβαίνω) χωρίς να διαφαίνεται κάποια σχέση με τη Θεσσαλονίκη. Πιθανόν να θυμούνταν οι εκδότες ή κάποιοι κάτοικοι της περιοχής την Θεσσαλονίκη από τον Πρώτο Παγκόσμιο.

Θόδωρος Νάτσινας

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid02hBiJsG76HsEaw6MfDBrmcsohtkNjt3XQX1xJbjTyBr1wayTEHdQJhxfkp7hE3G9Fl

Η πρωτότυπη, επιχρωματισμένη λήψη

Η τροποποιημένη εκδοχή της. Ο μαγαζάτορας έγινε πιο φιλόξενος

Ημερολόγιο του 1930

τραβηγμένη από το ξενοδοχείο Μεντιτερανέ. Διακρίνονται μπροστά οι δύο θερινοί κινηματογράφοι Ηλύσια και Ρεξ και απέναντι το Ρίο, το κτήριο όπου βρισκόταν η Alliance και αργότερα χτίστηκε το ξενοδοχείο Ηλέκτρα Παλλάς, ενώ ένα τραμ διασχίζει την οδό Τσιμισκή. Η φωτογραφία προέρχεται από το αρχείο Christopher Railey, και τραβήχτηκε από τον πατέρα του Constantine Railey, κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού επιστροφής που πραγματοποίησε μαζί με τον παππού του τον James Zackzanis Railey, στη γενέτειρά τους το χωριό Κρυόβρυση (παλαιά ονομασία Πουλιάνα), κοντά στην Ελασσόνα. Ο James Zackzanis Railey μάλιστα ήταν αυτός που χρηματοδότησε το έργο ύδρευσης της Κρυόβρυσης!

Στο youtube υπάρχει αναρτημένο ολόκληρο φιλμ του ταξιδιού της οικογένειας Railey στην Ελλάδα το 1952 βλ. (Το απόσπασμα μεταξύ 29:45-32:55 αφορά την Θεσσαλονίκη).

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid0WVcrmjcvSagK6zNMfJnVHvGATJDoTzyZtuKkVwudD6TXpSBfnJzyXJuDm7Wm4Y89l

Το τραμ Νο 1 της γραμμής Αποθήκης-Βενιζέλου επί της Λεωφόρου Νίκης μπροστά από τον Λευκό Πύργο γύρω στα μέσα της δεκαετίας του 1910.

Απόσπασμα από το ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ «Antoine the Fortunate» της Nefin Dinç βασισμένο στη ζωή του Γάλλο-Ούγγρου κινηματογραφιστή Antoine Köpe και της Ελληνίδας γυναίκας του Αιμιλίας Γαζιάδη. Ο Köpe γεννήθηκε ως Αυστροουγγρικός υπήκοος στην Κωνσταντινούπολη το 1897. Η ταινία καταγράφει την άνοδο και την πτώση της οικογένειάς του, που υπήρξαν μάρτυρες μιας ταραχώδους περιόδου που οδήγησε στη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και στη δημιουργία της σύγχρονης Τουρκίας. Περαιτέρω στοιχεία για την ταινία στην παραπομπή: https://vimeo.com/ondemand/antoinethefortunate

Αλέξανδρος Σαββόπουλος

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid0EhEj6PH8L7WGe1Ja9rbnwD3gVp6txVxcUBtaDXmivLaQx4L7dvT3YHABsqoNUfFWl

Ένα ακόμη απόσπασμα από το ντοκιμαντέρ της πλατείας Βενιζέλου. Διακρίνουμε στα γρήγορα τις ταμπέλες του Κριστάλ, του ξενοδοχείου Παρνασσός και στο βάθος της Βενιζέλου την σκεπαστή της οροφή.

Σπύρος Αλευρόπουλος

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid02RZAFe9h1jTrRZViuwtE7rTGgz3ybQguJL7ye7mWEfZbvn6bngMw23EzfMGyzXXE1l

Ο Γρηγορίου (στο βιβλίο του Χάνια και Ξενοδοχεία) το βρήκε σε οδηγό του 1932 (Μέγας Οδηγός Γαβριηλίδη του 1932) στην οδό Λαγκαδά 22. Μετά από 30 χρόνια βρισκόταν στο ίδιο σημείο

Δύσκολο να βρει κανείς φωτογραφίες που να πιστοποιούν το κτίριο του ξενοδοχείου. Σ' αυτήν όμως την συγκεκριμένη της περιόδου της κατοχής δακρίνω τη λέξη ξενοδοχείο στην πινακίδα (ζουμ στο πράσινο πλαίσιο).

Από την γωνία σχεδόν Λαγκαδά και Κολωνιάρη μια λήψη προς την πλατεία Βαρδάρη μας προσφέρει σχεδόν σ' όλο του το μήκος το κτίριο αυτό, του οποίου την χρήση υποθέτουμε.

Επάνω ο χώρος μέσα στο μουσουλμανικό νεκροταφείο.

Κάτω απόσπαμα αεροφωτογραφίας του 1930, δεξιά η προβολή στην σύγχρονη ρυμοτομία.

Μία αναφορά βρέθηκε, και αυτή κατά τύχη σε φύλλο της Μακεδονίας του 1930, για έναν ένοικο που έκλεψε έναν άλλο ένοικο.

Σπύρος Αλευρόπουλος

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid0HHcsnDugrh5TnCtudguENC1CKdAqC66Hf3KEAf3Uc4KLdFS1An35cu2b1fbCYWRrl

Στο απόσπασμα αυτό της κατοχικής φωτογραφίας σημειώνουμε την θέση του προπoλεμικού Σπλέντιτ/μεταπολεμικού Ίλιον, με όλα τα μαγαζάκια μπροστά στην οδό Λαγκαδά.

Ψάχνοντας τις διαθέσιμες εφημερίδες τα τελευταία χρόνια πριν την κατοχή δεν βρήκα να προβάλλονται έργα. Επί καθεστώτος Μεταξά σίγουρα δεν χρησιμοποιούνταν για συνδικαλιστικές συγκεντρώσεις. Δεν ξέρω επίσης αν λειτουργούσε κατά την κατοχή.

Το σίγουρο είναι εμφανίζεται στο πρώτο διαθέσιμο φύλλο της Μακεδονίας τον Μάρτιο του 1957 με 2 έργα ως κινηματογράφος β' προβολής.

Δύο ακόμη κατοχικές φωτογραφίες. Από την πλατεία Βαρδαρίου αριστερά η Λαγκαδά και πίσω από τα πρώτα κτίρια το Ίλιον

Μπαίνοντας στην Λαγκαδά μαγαζάκια. Ο κινηματογράφος με τα παράθυρα στην πλευρά προς τον δρόμο.

Τα έργα διαπλάτυνσης της Λαγκαδά. Το Ίλιον πλέον αναδεικνύεται ως το πρώτο κτίριο, στην γωνία Ειρήνης και Λαγκαδά, εξ ού και η ανακαίνισή του.

Χρονολογημένη φωτογραφία από τα έργα που προβάλλει, τέλευταία εβδομάδα Μαρτίου 1962. Περιέχεται στο βιβλίο του Ηλία Πετρόπουλου για την Παλιά Θεσσαλονίκη.

Μανάβικα από την πλευρά προς την πλατεία. Μεγάλες αφίσες με τα έργα που παίζει. Ήδη είχε αρχίσει να προβάλλει έργα με κάποιου είδους ερωτικό περιεχόμενο.

Αν καταλαβαίνω καλά από τα γράμματα αριστερά πρέπει να παίζει το “Αιμιλία η διεστραμμένη” με την Γκιζέλα Ντάλι. Εκείνη την εποχή, βγαίνοντας από την δικτατορία, κάνοντας μια πρόχειρη έρευνα στα έργα που παίζονταν, μάλλον δεν προκαλεί έκπληξη η συχνότητα της λέξης διαστροφή σ' όλες τις ποικιλίες της. Τα παραδείγματα είναι περιττά.

Λήψη του 1991. Από το πρωί, 2 έργα hard core. To 1997 γκρεμίστηκε.

Μια ακόμα φωτογραφία προς το τέλος της ύπαρξής του, Θεσσαλονίκη 13/2/1995, σε άρθρο σχετικά με κτίρια που εμποδίζουν την διαπλάτυνση σημαντικών οδών.

Η οικοδομή που το αντικατέστησε.

Το όνομα όμως δεν έχει ξεχαστεί – το κτίριο που το αντικατέστησε ονομάζεται “Μέγαρον Ίλιον” ενώ διαθέτει και ψητοπωλείο “Ίλιον”. Σημειωτέον ότι και το κτίριο που κτίστηκε στο Πάνθεον ονομάζεται μέγαρο “Πάνθεον”, και στο ισόγειο υπάρχει κουρείο “Πάνθεον”. Τα θρυλικά στέκια δεν ξεχνιούνται εύκολα!

Κι αυτός ο κινηματογράφος, συστατικός του μύθου της πλατείας, ήταν πηγή έμπνευσης για τους ζωγράφους της πόλης. Εδώ του Ντίνου Παπασπύρου

Του Λουκά Βενετούλια.