Saloni.ca Archive

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=1039542846535348&id=204212503401724

Από τον Νίκανδρο Καστανίδη

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=1038616419961324&id=204212503401724

Αεροφωτογραφία γύρω από την πλατεία Αριστοτέλους, του 1932

Επιτέλους, κάπου 5,5 χρόνια μετά, μία εξαιρετική ιδιωτική φωτογραφία του κ. Ράπτη που αναρτήθηκε στις ΠΦΘ, επιβεβαιώνει ότι το ντονμέδικο ιδιωτικό σχολείο Feyziye (Φεϊζιέ ή όπως αλλιώς προφέρεται) βρισκόταν πολύ ψηλότερα απ' ό,τι το είχαν τοποθετήσει, και συγκεκριμένα εκεί που τώρα περνάει η Ολυμπιάδος, στο ύψος της Πολιορκητού. Από την Μάρα Νικοπούλου

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=1033436597145973&id=204212503401724

H φωτογραφία του κ. Ράπτη Πρόκειται για το δεξί από τα δυο κτίρια που βλέπουμε στη γνωστή φωτογραφία του Feyziye. Οι αλλαγές είναι κυρίως στα ανοίγματα, αλλά δεν αφήνουν αμφιβολία ότι είναι το ίδιο κτίριο. Εδώ όπως παρουσιάζεται στην ιστοσελίδα της μετεξέλιξης του σχολείου που λειτουργεί ακόμα στην Τουρκία.

Μερικές ματιές στο σχολείο και τo/τα κτίριο/α που στεγάστηκε. Ιδρύθηκε το 1885 από έναν από τους τρεις κλάδους των Ντονμέδων της Θεσσαλονίκης, τους Καρακάς, και επικεφαλής της Σχολικής Επιτροπής ήταν ο Μ. Τεβφίκ -σύμφωνα με την ιστοσελίδα του εκπαιδευτικού ιδρύματος που αποτελεί την μετεξέλιξή του, αλλά και την Journal de Salonique. Με τη χρονολογία υπάρχει ένα θέμα που θα δούμε άλλοτε. Ο άλλος κλάδος των ντονμέδων, οι Καπαντζή είχε ήδη ιδρύσει λίγα χρόνια νωρίτερα το Τερακί. [=Πρόοδος] Αρχικά το Feyziye (Φεϊζιέ, Φεϊζιγιέ, Φεϊζγιέ, Φεγιέ-το συναντάμε με διάφορους τρόπους γραφής) λεγόταν Feyz’i-Sibian, και η πρώτη του θέση ήταν δίπλα στην Καμάρα, όπως ανέφερε παλιότερα ένας απόγονος των Καρακάς στις ΠΦΘ, και διαφαίνεται επίσης και από ένα κείμενο της Journal de Salonique. Σύντομα, όμως, μετακόμισε στην Άνω Πόλη. Μία άλλη αναφορά του ίδιου περιπλέκει τα πράγματα, βάζοντας την πιθανότητα να υπήρχε και ‘ενδιάμεση’ θέση, λίγο χαμηλότερα από το Διοικητήριο. Παράλληλα, σε διάφορες εργασίες και βιβλία, η θέση κοντά στο Διοικητήριο (με σημερινούς όρους περίπου στην Ολύμπου, ανεβαίνοντας την Βενιζέλου δεξιά,), παρουσιάζεται ως πρώτη θέση του σχολείου. [Marc David Baer, The Donme, σ. 50]. Διατηρώ κάποιες αμφιβολίες, αλλά δεν είναι για τώρα. Όπως και να έχει, τα κτίρια που μας ενδιαφέρουν υπήρχαν ήδη από το 1889, όπως βλέπουμε στη φωτογραφία των Schultz & Barnsley, και μάλλον το σχολείο στεγαζόταν ήδη εκεί.

Η αναγνώριση είχε γίνει από τον κ. Νικόπουλο στις ΠΦΘ, που όμως τα τοποθετούσε χαμηλότερα και πιο ανατολικά, στην κατηργημένη -και καμένη το ’17- οδό Μεγακλέους που αντιστοιχεί περίπου στη συμβολή των νέων οδών Γκρατσίου και Μακ. Αμύνης. Ωστόσο, στην αεροφωτογραφία μετά τη φωτιά, τα δυο κτίρια ξέρουμε από τις φωτογραφίες στην επίσημη σελίδα του σχολείου διακρίνονται (με κόκκινο), ενώ η θέση που είχε αρχικά προσδιοριστεί σημειώνεται με μπλε. Στην πραγματική θέση μάς είχε οδηγήσει μια παρατήρηση του Στάθη Ασλανίδη αλλά και η έρευνα για το κτίριο με την κίτρινη βούλα που παρουσιάστηκε εντέλει εδώ: https://archive.saloni.ca/728 (Σίγουρα όσοι θυμούνται το κτίριο της αρχικής φωτό, θα θυμούνται και αυτό μιας και έζησε περίπου 20 χρόνια παραπάνω.) Το σχολείο, λοιπόν, βρισκόταν στο παλιό οικοδομικό τετράγωνο 447 και παρόλο που φέρεται να είχε μεταφερθεί στην Κωνσταντινούπολη ήδη από το 1912-13 (κατά τους Βαλκανικούς πολέμους, γράφει η ιστοσελίδα τους), στα κτηματολογικά στοιχεία μετά τη φωτιά καταγράφεται ακόμα ως «Οθωμανική Σχολή ‘Φεγιέ’». [στο Θ. Μαντοπούλου-Παναγιωτοπούλου & Ευ. Χεκίμογλου, Ιστορία της Επιχειρηματικότητας στη Θεσσαλονίκη, των, τόμος 2β, σ. 377]. Σημειώνεται επίσης το αριστερό κτίριο που σύμφωνα και με την πρόσφατη μαρτυρία του κ. Ράπτη ανήκε στους Κοέν, αλλά και μια περίεργη σύμπτωση με ερωτηματικό: στο ίδιο οικοδομικό τετράγωνο εμφανίζεται μια μικρή ιδιοκτησία στο όνομα «Τεφήκ» – κάποιοι συγγενείς του ιδρυτή Τεβφίκ, ίσως;

Την πορεία του σχολείου, αναλυτικά, θα την δούμε σε επόμενη ανάρτηση. Το 1952, οι διανοίξεις των νέων δρόμων στην περιοχή δεν έχουν ξεκινήσει.

Το 1975 έχουν προχωρήσει αρκετά, αλλά το κομμάτι της Ολυμπιάδος που θα καταπιεί το κτίριο του σχολείου είναι ακόμα κλειστό.

Δύο φωτογραφίες του παραλιακού μετώπου της Αρετσούς από τα τέλη της δεκαετίας του 1920, αρχές του 1930. Εντύπωση προκαλούν πόσο το παραλιακό μέτωπο ήταν χωρίς φύτευση και πόσο στενή ήταν η λωρίδα της παραλίας, σχεδόν συνολικά η θάλασσα έφτανε ως τα πρανή. Μπορούν να χρονολογηθούν κοντά στο 1930 καθώς στην πρώτη διακρίνεται η έπαυλη Βαρσαμή ημιτελής που κατασκευάστηκε μεταξύ 1925 και 1930 (“Ρύσιον των Αλιέων”, Τ. Ανδρεάδου & Μ. Νομικός, έκδοση Δ. Καλαμαριάς). Έτσι επιβεβαιώνεται η χρονολογία στη δεύτερη. Από τον Θόδωρο Νάτσινα

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=1033431090479857&id=204212503401724

Λεπτομέρεια της πρώτης φωτογραφίας στην μαούνα που κρύβει το παραλιακό μέτωπο – το περίεργο είναι που την μαούνα την σέρνει ένα άλογο!

Δεν φαίνεται να υπάρχει κάποιο κτίσμα στην περιοχή όπου βρίσκεται ο Χαμόδρακας, ο Ψαράς κλπ. Λεπτομέρεια από την δεύτερη φωτογραφία, Εδώ πλέον διακρίνονται κτίσματα στην περιοχή του Χαμόδρακα, κλπ καθώς και ο δρόμος προς τα κτίρια αυτά.

Διακρίνεται ολοκληρωμένη η έπαυλη Βαρσαμή αλλά ακόμα ένα κτίριο με πυργοειδή απόληξη στο κτήμα Γεωργιάδη. Διακρίνεται στο βάθος, πίσω από την έπαυλη Βαρσαμή, ένα πολύ μεγάλο κτίριο.

Ανάμεσα Δεινάρχου και Αχιλλέως ένας Γερμανός ανεβαίνει σ΄ ένα ταρατσάκι, κολλητά στα ανατολικά τείχη, και φωτογραφίζει σε προοπτική την πάνω πόλη. Αριστερά μας το σπίτι με την τετράριχτη, σήμερα Αχιλλέως 15. Έγχρωμη διαφάνεια. Την Αχιλλέως την είχαμε δει πρόσφατα εδώ: https://archive.saloni.ca/1583

Αναγνώριση από την Μάρα Νικοπούλου

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=1036726083483691&id=204212503401724

Το σημείο λήψης

Ήταν Μάρτης του 1962 και οι φοιτητές του Τμήματος Φυσικής ΑΠΘ σε αναβρασμό και κινητοποιήσεις. Η αιτία: ο αποκλεισμός τους στις προσλήψεις του ΟΤΕ στην ειδικότητα των φυσικών-ραδιοηλεκτρολόγων.

Από τον Νίκανδρο Καστανίδη

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=1036278990195067&id=204212503401724

ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ,30/3/1962, σελ. 7

Η πορεία των φοιτητών του Τμήματος Φυσικής ΑΠΘ στην Τσιμισκή και στο ύψος της Φιλικής Εταιρείας Η ίδια πορεία στην Τσιμισκή μπροστά στην εφημερίδα Μακεδονία Η ίδια πορεία στην Τσιμισκή μπροστά στην εφημερίδα Ελληνικός Βορράς Συγκέντρωση-διαμαρτυρία φοιτητών μπροστά στη Φυσικομαθηματική του ΑΠΘ, πιθανότατα μια από τις συγκεντρώσεις των φοιτητών του Φυσικού Τμήματος το Μάρτιο του 1962 Ο τότε πρόεδρος των φοιτητών του Τμήματος Φυσικής ΑΠΘ, το 1962 Μαχητικότατος στις διαδηλώσεις αυτές ο μετέπειτα πρύτανης του ΑΠΘ

YMCA. Πραγματική και πολύτιμη η προσφορά της ΧΑΝ στα πρώτα χρόνια ενεργοποίησης της στην Θεσσαλονίκη.

Με την επιλογή κατάλληλων ανθρώπων στις κατάλληλες θέσεις ανακούφισαν τον τοπικό πληθυσμό τους στρατιώτες τους πυροπαθείς και τους πρόσφυγες στα δύσκολα χρόνια μετά τον ΑΠΠ την Πυρκαγιά και την Μικρασιατική καταστροφή.

Είχε προηγηθεί η Χ.Α.Ν. Βρετανίας που ήρθε στη Θεσσαλονίκη από την αρχή του πολέμου. Για μεγάλο διάστημα η βάση της ήταν στον Κήπο του Μπες Τσινάρ. Εκεί άλλωστε βρισκόταν το βρετανικό στρατόπεδο της φρουράς Θεσσαλονίκης. Η καντίνα της ΧΑΝ στεγαζόταν σε αντίσκηνο και κάποιες άλλες εγκαταστάσεις σε ένα από τα κιόσκια του κήπου αυτό για τις μουσικές εκδηλώσεις. Αργότερα, προς το τέλος του πολέμου, εγκαταστάθηκε στην Ευζώνων μαζί με την Αμερικάνικη ΧΑΝ. Ένας από του επιφανείς ενοίκους εκεί ήταν ο συνθέτης Gustav Holst. Ήρθε στην πόλη το 1918 ενώ είχε μόλις τελειώσει τους “Πλανήτες”.

Tο 1918 εθελοντές αμερικανικών YMCA φτάνουν στην πόλη για να οργανώσουν τα “Σπίτια του Στρατιώτη”. Η έννοια της φιλανθρωπίας είχε εκείνα τα χρόνια πραγματικό νόημα. Ανεξάρτητα από την πιθανή “προπαγάνδα”, που προφανώς ήθελαν να περάσουν, το ζεστό αμερικάνικο χρήμα, η επιμονή τους στο κοσμικό περιβάλλον των αθλοπαιδιών, της μελέτης, του κινηματογράφου, της διασκέδασης και της σίτισης των ευεργετούμενων ήταν ουσιαστικά καλοδεχούμενη. Όλοι τους ήταν σπουδαγμένοι στα καλύτερα πανεπιστήμια. Από μια κοινωνία που πολιτισμικά βρισκόταν χρόνια μπροστά σε νέες παιδαγωγικές μεθόδους. Αρχικά κάλυψαν τις ανάγκες σίτισης και ψυχαγωγίας των ελληνικών και συμμαχικών στρατιωτικών δυνάμεων που πολεμούσαν στο Μακεδονικό Μέτωπο. Επακολούθησε το 1922. Τότε ενεργοποιούνται στην περίθαλψη των προσφύγων της Μικρασιατικής καταστροφής. Συνδρομή είχαν από ικανότατους Έλληνες που έσπευσαν να βοηθήσουν την προσπάθεια. Ήταν δύσκολα χρόνια, η δουλειά της ΧΑΝΘ έδινε αισιοδοξία. Εισάγουν το θεσμό των φροντιστηρίων ξένων γλωσσών και λογιστικής. Φτιάχνουν βιβλιοθήκες σε όλα τα σπίτια του Στρατιώτη. Μαθήματα γιά τα προσφυγόπουλα. Μέριμνα γιά τα ορφανά. Αθλοπαιδιές όλων των ειδών στην ημερήσια διάταξη. Μουσική εκπαίδευση ανώτατου επιπέδου.

Το 1923 ξεκινάει η πρώτη παιδική κατασκήνωση στο Μεγάλο Έμβολο. 1924 η πρώτη θρυλική κατασκήνωση στον Αϊ Γιάννη του Πηλίου. Η συμβολή της ΧΑΝΘ στο αθλητικό κομμάτι, ήταν για την Ελλάδα πρωτόγνωρη. Στην Θεσσαλονίκη παίχτηκε βόλεϊ, χάντμπολ και μπάσκετ γιά πρώτη φορά πανελλαδικά. Οι σύλλογοι της πόλης ευεργετήθηκαν με αθλητικό υλικό πρώτης διαλογής απευθείας από τη Αμερική. Από τα αρχεία της ΧΑΝΘ το περισσότερο φωτογραφικό υλικό.

Από τον Δαυίδ Μπράβο

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=1033417507147882&id=204212503401724

Το νέο κτήριο της ΧΑΝΘ. Ξεκίνησε να κτίζεται τον Φεβρουάριο του 1926. Ολοκληρώθηκε το 1934.

Το καλοκαίρι του 1933 ή 1934 η φωτογραφία. Το 1935 διαμορφώθηκε το πάρκο της ΧΑΝΘ, πίσω.

Νωρίτερα, τέλη της δεκαετίας του 1920, την ΧΑΝΘ την περιτριγύριζε η προσφυγική συνοικία της “Κάτω” Αγίας Φωτεινής. Εκεί που είναι σήμερα το Πάρκο, το Αρχαιολογικό Μουσείο και η Έκθεση υπήρχαν παράγκες προσφύγων. Τα Σπίτια του Στρατιώτη. Όλα σχεδόν δωρεάν. Κουρείο, Αλληλογραφία, Εστιατόριον, Καραγκιόζης, Κινηματογράφος, Σφαιριστήριον ... μεγάλη ανακούφιση γιά τους φαντάρους. Υπεύθυνος προμηθειών εστιατορίου και μπουφέ, ο στρατιώτης Καραγάπης. Τον ... αγάπησαν όλοι. Έκανε άψογη δουλειά. Ακριβώς από κάτω, στην οδό Βασ. Γεωργίου, το καλοκαίρι. YMCA. 28 Σπίτια του Στρατιώτη στην Θεσσαλονίκη του 1920. Οι τοποθεσίες που είχε γραφεία η ΧΑΝ το 1920 σημειωμένες στον χάρτη. Ο πρώτος διευθυντής της Χ.Α.Ν. Θεσσαλονίκης Ιούλιος Λ. Έυμος. Ulius Louis Amoss (1895-1961).

Με πανεπιστημιακή μόρφωση πάνω στις Καλές Τέχνες. Έκανε εξαιρετική και απόλυτα αξιολογική επιλογή των Ελλήνων συνεργατών του. Άνθρωπος με βαθειά κουλτούρα και γνήσιο ανθρωπισμό. Ιούλιος Λ. Έυμος. Ulius Louis Amoss (1895-1961)

Πρώτος διευθυντής της Χ.Α.Ν. Θεσσαλονίκης 2ος στην κάτω σειρά. Το 1921 ιδρύεται η ΧΑΝ Θεσσαλονίκης. Ονόματα φωτογραφίες και εξειδικεύσεις του Ανώτερου Διευθυντικού Προσωπικού της ΧΑΝΘ το 1923. Εδώ και στην επόμενη φωτογραφία. Ονόματα φωτογραφίες και εξειδικεύσεις του Ανώτερου Διευθυντικού Προσωπικού της ΧΑΝΘ το 1923. Εδώ και στην προηγούμενη φωτογραφία. Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΧΑΝΘ το 1923. Εδώ και στην επόμενη φωτογραφία. Ανάμεσα τους και ο πατέρας του Κλείτου Κύρου, πρόεδρος της επιτροπής Αθλητικού τμήματος Ο Κύρου δίνει αναλυτική αναφορά των αθλητικών δραστηριοτήτων γιά έναν μήνα του 1923. Εντυπωσιακή η αντιμετώπιση των νέων αθλητών. Θα την ζήλευαν μερικά σημερινά σωματεία. Στίβος, βόλευ, μπέιζμπολ, τέννις, κολύμπι μερικές από τις δραστηριότητες. Στις εγκαταστάσεις τις ΧΑΝΘ κολύμπησαν τον μήνα Ιούλιο πάνω από 9.000 φαντάροι. Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΧΑΝΘ το 1923. Εδώ και στην προηγούμενη φωτογραφία. Το προσωπικό της ΧΑΝΘ το 1923. Ανάμεσα τους και 2 γυναίκες ... πάλι καλά.

Οι κυρίες Ν. Παπαδοπούλου και Φ. Καλλία και εδώ. Στα τότε γραφεία της ΧΑΝ στην οδό Ευζώνων. Αθλοπαιδιές όλων των ειδών σε χαρακτηριστική φωτογραφία. Στάλθηκε στα κεντρικά της YMCA γιά να δείξει την πληθώρα των ενασχολήσεων με σπορ σαν δραστηριότητες στην Θεσσαλονίκη. Ολίγον και από μουσική εκπαίδευση δεξιά. Μουσική τάξη στην ΧΑΝΘ. 1923. Στην αυλή της τωρινής ΧΑΝΘ. “Αθλοπαιδιαί” με ένα τεράστιο τόπι. Πίσω η Αρμένικη Εκκλησία και η “Τσιμισκή”. Η οδός Διαλέττη, που δεν είχε επηρεαστεί από την μεγάλη πυρκαγιά, ανεβαίνει δίπλα στην εκκλησία. Μπάσκετ την δεκαετία του 20. Στην αυλή της ΧΑΝΘ.

Το μπάσκετ “εφευρέθηκε” το 1891 από την YMCA στην Μασαχουσέτη. Πρώτη φορά στην Ελλάδα το “δίδαξαν” εδώ στην Θεσσαλονίκη, από το 1918. Αγώνες δρόμου στο Πεδίο του Άρεως. Πίσω από τα παλιά γραφεία της ΧΑΝΘ στην Ευζώνων. Επάνω το Λυσέ. Υπαίθριος κινηματογράφος. Δωρεάν γιά τους φαντάρους στα 28 σπίτια του στρατιώτη που έστησε η YMCA σε όλη την πόλη, αλλά και γενικά γιά όλο το κοινό στο Πεδίο του Άρεως κάτω από το ΓΣΣ. Εναλλακτικά παιζόταν Καραγκιόζης αντί για ταινία. Σχολείο γιά προσφυγόπουλα. Μάθημα Αγγλικών. Συνέντευξη του Ιούλιου Έυμος. Γιά το σπίτι του Στρατιώτη δίπλα στον Λευκό Πύργο.

3 φορές την εβδομάδα κινηματογράφος, τις υπόλοιπες Καραγκιόζης ή κονσέρτα. Τζάμπα ξύρισμα, θεάματα τύπου μποξ, γεμάτο το αναγνωστήριο και η βιβλιοθήκη, τάβλι, ντόμινο, σκάκι. Δωρεάν χαρτική ύλη γιά αλληλογραφία, καντίνα με εξευτελιστικές τιμές και ρεστωράν με “βάζια γεμάτα λουλούδια”. Καθαρότερη κουζίνα της πόλης με τιμές της φτήνιας. “Πλουσιόταται μερίδες, εντράδες με μιάμιση δραχμή” φασολάδα 0,60.” “Πλουσιόταται μερίδες, εντράδες με μιάμιση δραχμή, μακαρόνια 0,50, φασολάδα 0,60.” Διθυραμβικά σχόλια γιά την δράση της ΧΑΝ και τον διευθυντή της. μετά τους στρατιώτες στράφηκαν στην εκπαίδευση και μόρφωση παιδιών. Εκτός από τα πρωτοεμφανιζόμενα στην Ελλάδα αθλήματα του μπάσκετ, χαντμπόλ και βόλευ πολλοί Θεσσαλονικείς έμαθαν κολύμβηση με την συμβολή της ΧΑΝ. Μαθήματα κολύμβησης αλλά και σχολή που έδινε πτυχίο Ναυαγοσώστη την δεκαετία του 1920. Πρωτοπόρα και σε αυτό η ΧΑΝ. Στην φωτογραφία οι 15 πρώτοι ναυαγοσώστες στην Ελλάδα. Ένα από τα 28 Σπίτια του Στρατιώτη στη Θεσσαλονίκη του 1920. Αναγνωστήρια στο “Σπίτι του Στρατιώτη”. Το 1922 εισάγουν τον θεσμό των οργανωμένων κατασκηνώσεων στην Αγία Τριάδα. Το 1924 η πρώτη Πανελλήνια Κατασκήνωση στον Αη Γιάννη του Πηλίου. Στον Αη Γιάννη του Πηλίου. 1.000.000 άτομα επισκέφτηκαν τις εγκαταστάσεις την ΧΑΝ περηφανεύεται δίκαια ο Ulius Amoss. Γράμμα του το 1921 προς την Αθηναική ΧΑΝ.

Δείχνει την προσωπική του ευαισθησία με την φράση “καλύτερο από όλα είναι η αγάπη του μέσου συνηθισμένου φαντάρου που όμως όταν τον συναντήσεις ιδιωτικά δεν είναι καθόλου “συνηθισμένος”. Ελλάδα και Γαλλία αναγνωρίζουν την ευεργετική συμβολή στο ηθικό των στρατευμένων των “Σπιτιών του Στρατιώτη”, ήδη από το 1920. Ο Ulius Amoss μιλάει γιά τους εξαιρετικούς Έλληνες συνεργάτες του με τα καλύτερα λόγια. Ο Amoss ψείριζε τα βιογραφικά των συνεργατών του ψάχνωντας να βρεί πάντα τους καταλληλότερους. Εδώ για την επιλογή στελεχών αναφέρει έναν έναν τους λόγους γιατί ήταν κατάλληλοι γιά τις θέσεις που τους προσφέρθηκαν. 1923. 68760 επισκέπτες πέρασαν μόνον από την κεντρική Λέσχη (και όχι τα παραρτήματα). Στην Βιβλιοθήκη 14180.

Κινηματογράφο μαζί με τις παραστάσεις στο Πεδίο του Άρεως παρακολούθησαν κοντά 20000.

Δημιούργησαν ορχήστρα και τμήμα εκμάθησης μουσικής. Οι άπειρες αθλητικές εκδηλώσεις της ΧΑΝ έναν κάποιον μήνα του 1923. Οι Αθλητικοί Σύλλογοι της πόλης και τα σχολεία επωφελήθηκαν από τις παροχές της ΧΑΝ σε αθλητικό υλικό πρώτης ποιότητας απευθείας από Αμερική. “Δίδασκαν” αθλήματα σε όποιον έδειχνε ενδιαφέρον. Εδώ αναλύουν τους κανόνες που παίζεται το βόλευ. 1923. Η πρώτη κατασκήνωση της ΧΑΝ. Στην Αγία Τριάδα.

Από οικογενειακό άλμπουμ του Theodoros Natsinas φωτογραφία στην κατασκήνωση. Πήλιο 1924. Κατασκήνωση μετά μουσικής. Υπεύθυνος μουσικής εκπαίδευσης στην ΧΑΝΘ του 1920 ο Α. Πολύτιμος.

Προσωπικό κατασκήνωσης της ΧΑΝΘ στο Πήλειο τέλη της δεκαετίας του 1920.

Ο Συμεών Μαυροσκούφης υπεύθυνος στα αθλητικά. Ήταν ο πρώτος Έλληνας στο Ηall of Fame του μπάσκετ γιά την γενική του συνεισφορά στο άθλημα. Αθλητής, προπονητής, διεθνής διαιτητής, καθηγητής σωματικής αγωγής, υπήρξε ένας από τους εκπροσώπους των οκτώ χωρών που συνυπέγραψαν το Μάιο του 1932 στη Γενεύη την ιδρυτική διακήρυξη της FIBA.

Ιδρυτής του πρώτου ιδιωτικού Γυμναστήριου στην Βόρειο Ελλάδα στην οδό Αγίας Σοφίας.

Ο Γκάλης παραμένει ο πρώτος και μοναδικός αθλητής-καλαθσφαιριστής που εντάχθηκε στο Ηall of Fame.

Παρακολούθηση αγώνων την “μπελ επόκ ” στο νέο γήπεδο. Σαν να βλέπεις ταινία της εποχής του μεσοπολεμικού Χόλυγουντ. Δεκέμβριο του 1926 το άρθρο. Έργα κατασκευής του Νέου κτηρίου. Ξεκίνησαν τον Φεβρουάριο του 1926 ίσως και λίγο νωρίτερα. Το κτήριο τελείωσε το 1934.

Μαρίνος Δελλαδέτσιμας ο μηχανικός-αρχιτέκτονας. Άλλο έργο του στην Θεσσαλονίκη το ξενοδοχείο Μεντιτερανέ. Διευθυντικά στελέχη της ΧΑΝΘ γύρω στο 1930.

“Υπό Ανέγερσιν” τέλη δεκαετίας του 20. Μπιλιάρδο μέσα στο παλιό κτήριο της Ευζώνων. Στα πρώτα γραφεία της YMCA στην Οδό Ευζώνων 19, γωνία με Βελισσαρίου, έμεινε το 1918 ο Βρετανός συνθέτης Gustav Holst. Κατά την διάρκεια της παραμονής του στην Θεσσαλονίκη παίχτηκαν γιά πρώτη φορά γιά το κοινό οι “Πλανήτες” στο Λονδίνο. Το ιστορικό της θητείας του Gustav Holst στην Θεσσαλονίκη το 1918. Πρόλαβε να δει την πρεμιέρα των “Πλανητών” στο Λονδίνο παιγμένη όμως σαν πρόβα για τους “ειδικούς”. Στο κοινό η Συμφωνία παρουσιάστηκε όσο ήταν στην Ελλάδα. Ο Βρετανός συνθέτης Gustav Holst (κάτω αριστερά) με συναδέλφους του στην ΧΑΝ στην οδό Ευζώνων. Τα πρώτα γραφεία της YMCA στην Θεσσαλονίκη. Οδός Ευζώνων 19, γωνία με Βελισσαρίου. Το κτήριο κτίστηκε σαν κατοικία του Ιακώβ Ρουμπέν. Στέγασε την ΧΑΝ από το 1918 μέχρι το 1933 Προσωπικό της ΧΑΝ έξω από το κτήριο της Ευζώνων το 1920. Ανέβηκε στο δίκτυο από τον Nikandros Kastanidis Ο Συμεών Μαυροσκούφης (αριστερά) αναλαμβάνει υποδιευθυντής φυσικής αγωγής της ΧΑΝΘ με διευθυντή του τον Αμερικάνο Lewis W. Reiss (δεξιά), απόφοιτο του Κολλεγίου του Springfield Μασσαχουσέτης, όπου επινοήθηκε το μπάσκετ το 1891. Ο Reiss είναι ο βασικός υπεύθυνος για την διάδοση και εξέλιξη του μπάσκετ στην Ελλάδα. Εκτιμώντας τα προσόντα, τον χαρακτήρα και τον ενθουσιασμό του Συμεών Μαυροσκούφη, κατάφερε να του εξασφαλίσει υποτροφία για σπουδές στην Φυσική Αγωγή και Παιδαγωγική στο Ινστιτούτο Ζάν-Ζάκ Ρουσσώ ( Institute Jean-Jacques Rousseau ) του Πανεπιστημίου της Γενεύης. Τα φαντάρια παίζουν τάβλι, ντάμα, σκάκι και άλλα επιτραπέζια. Άλλοι ρεμβάζουν μπροστά στο κύμα, φαίνεται και ένα πλεούμενο. Τραπεζάκια έξω. Οι περισσότεροι πάντως έχουν έρθει γιά την μουσική. Σπίτι του Στρατιώτη. Βασιλέως Γεωργίου, στην ευθεία του Λευκού Πύργου. DJing in Thessaloniki. 100 χρόνια πριν ! 🙂

Αναζήτηση υλικού σε μια προσπάθεια να ανταποκριθούμε σε αίτημα που ήρθε με μήνυμα στην 'Κοινότητα'. Αφορά την 'Οικία Μούσιου', και στο μήνυμα προσδιοριζόταν -μάλλον λανθασμένα- ανεβαίνοντας την Ιασωνίδου αριστερά. Απαλλοτριώθηκε, γράφουν, για να φτιαχτεί σχολική μονάδα. Και μάλλον πρόκειται για το σπίτι που βλέπουμε στο τέλος, σε φωτογραφία του 1889. Από την Μάρα Νικοπούλου

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=1033433197146313&id=204212503401724

Στην πράξη 975 του 1942, το επώνυμο “Μούσιου” τοποθετεί μια ιδιοκτησία με δυο κτίρια ακριβώς πίσω από την Κεντρική Αστική Σχολή. Δηλαδή, τότε όπως ανεβαίνουμε την Παλαιολόγου δεξιά -και σήμερα αριστερά της Αρριανού. Πιθανόν αυτό με την πράσινη βούλα στην αεροφωτογραφία του 1918. Και ακόμα πιο πιθανό, αυτό στην αεροφωτογραφία του 1975, με την πίσω πολυκατοικία επί της νέας Φιλίππου χτισμένη ήδη. Το 1978, έχει γκρεμιστεί. Μόνη πιθανότητα να βρεθεί είναι κάποιες “πλάγιες” φωτογραφίες Συνεχίζοντας το “μάντεμα”... Ενώ στην αερό του 1975, δείχνει να έχει τετράρριχτη στέγη, σ' αυτήν του 1938, η στέγη φαίνεται τρίρριχτη -και στα δυο κτίρια, με αντίθετη “φορά”, ας πούμε. Την βάζoυμε και σε αρνητικό για βοήθεια. Με μπλε βούλα το αρχοντικό στη νοτιοδυτική γωνία Παλαιάς Φιλίππου με Αρριανού, για προσανατολισμό. Με αυτό το δεδομένο, μήπως το 1889 η αρχική μορφή των σπιτιών ήταν αυτή που βλέπουμε εδώ; Αν κάποιοι παλιοί της γειτονιάς (ή του σχολείου) μπορούν να θυμηθούν τα παράθυρα του σπιτιού πίσω από το σχολείο, θα βοηθούσε πολύ! (παρακάτω και σε μεγέθυνση). Η μπλε βούλα πάλι το γωνιακό Π.Φιλίππου-Αρριανού.

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=1034097187079914&id=204212503401724

Και μία μοναδική με τους πρόσφυγες στο εσωτερικό της, από τον Γαλλικό Φωτογραφικό Τομέα Η οποία κυκλοφόρησε και ως καρτ ποστάλ

Ενώνουμε δύο φωτογραφίες από το αρχείο του Χάρη Βάρβογλη, με τον μικρό τυρολέζο “κλωνοποιημένο” να μας παρουσιάζει το πανόραμα από το μπαλκόνι του, Εγνατίας 134. Με την ευκαιρία ένας αποχαιρετισμός στα φετινά καρναβάλια της καραντίνας με αναδρομή στο μακρινό παρελθόν. Επιμέλεια Μάρα Νικοπούλου

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=1033425603813739&id=204212503401724

Στο συγκεκριμένο κομμάτι βλέπουμε ότι οι ‘νέες’ πολυκατοικίες είναι ακόμα ελάχιστες. Ελάχιστες όμως είναι και οι μεσοπολεμικές.

Με την ευκαιρία κάποια ρεπορτάζ της Journal de Salonique από τις αποκριάτικες γιορτές 60 χρόνια πριν. 1898: «Χτες, λόγω της αποκριάς των ορθοδόξων, μερικές γειτονιές της πόλης είχαν ασυνήθιστο κίνηση Χαρούμενοι μασκαράδες παρήλαυναν κατά μήκος της λεωφόρου Χαμιδιέ και στους δρόμους κοντά στην Αψίδα του Θριάμβου, αποτελώντας ένα γραφικό θέαμα. Το καλό κέφι και η απόλυτη τάξη δεν έπαψε να κυριαρχεί κατά τη διάρκεια της γιορτής» Κάποιες μέρες μετά, την τελευταία μέρα της Αποκριάς των ορθοδόξων «όλη η πόλη ήταν στο πόδι. Το απόγευμα μέχρι αργά το βράδυ, ένα συμπαγές πλήθος στριμωχνόταν στην μεγάλη οδό της Καλαμαριάς (=η Εγνατία στην ανατολική πλευρά της), την λεωφόρο Χαμιδιέ και την πλατεία Ιπποδρομίου. Λίγες οι μάσκες, όπως πάντα, αλλά πολλές ωραίες φατσούλες στα παράθυρα και τα μπαλκόνια». Το 1899, οι γιορτές για τις Απόκριες ακυρώνονται λόγω του πένθους για τον θάνατο του Ανδρέα Συγγρού. Η JdS έχει πολύ μεγάλο σχετικό άρθρο που το συνοδεύει και με Σημείωμα της Σύνταξης: «Υπενθυμίζουμε ότι ο κ. Συγγρός έχει κάνει, διάφορες φορές, σημαντικές δωρεές σε θρησκευτικά και σχολικά ιδρύματα των ορθοδόξων της πόλης μας. Επιπλέον, μετά τη μεγάλη πυρκαγιά του 1890, ήταν ο πρώτος που έστειλε βοήθεια κάθε είδους για τους πληγέντες της καταστροφής». Ενώ to 1904, η κατάσταση ήταν κάπου στη μέση. Υπήρχε κίνηση αλλά έλειπαν οι καλές μεταμφιέσεις. Μόνον μάσκες υπήρχαν. Σε κάποια φάση, είχαν σκεφτεί να διοργανώσουν μια γιορτή, με βραβεία κλπ. Αλλά μετά είπαν να το αναβάλλουν για του χρόνου και έδωσαν τα χρήματα που θα χρειάζονταν σε φιλανθρωπικά ιδρύματα. «Ορίστε μια αξιέπαινη απόφαση», καταλήγει η JdS. Τον επόμενο χρόνο, το 1905, ξεφάντωσαν -στις ίδιες γειτονιές- με μπόλικες σερπαντίνες και κονφετί. Και του χρόνου και στα δικά μας 😊