Saloni.ca Archive

Αναζητείται ποια ήταν η ακριβής του θέση. Η πρώτη ονομασία του καφενείου ήταν “Αστακηνός Κόλπος” σύμφωνα με άρθρο στην wikipedia.

H αρχική ανάρτηση από το https://www.facebook.com/groups/438457083849344/permalink/498146357880416/

Κοινοποιείται η ανάρτηση της Rozy Charitopoulou, μαζί με τις σχετικές φωτογραφίες του καφενείου:

Η μητέρα μου (Κάτια Χαριτοπούλου) με παρακάλεσε να την βοηθήσω να αναρτήσει το παρακάτω μήνυμα:

Καλησπέρα σας συντοπίτες, Παρόλο που λείπω πολλά χρόνια από την Θεσσαλονίκη και από την αγαπημένη μου Αρετσού, δεν έχω σταματήσει ποτέ να νοιάζομαι για τον τόπο των προγόνων μου. Θα ήθελα λοιπόν να μοιραστώ μαζί σας κάποιες σκέψεις που μου ήρθαν διαβάζοντας τα νέα – παλιά σχέδια για την Μαρίνα της Αρετσούς, που αποτελεί για όλους μας που προερχόμαστε από την περιοχή ένα ορόσημο πολύ σημαντικό. Στην πρώτη φωτογραφία βλέπετε τον παππού μου, Ανέστη Σακάρογλου μπροστά από το καφενείο μας «Ποσειδώνας» (2η φωτογραφία). Ο “Ποσειδώνας” ήταν αρχικά το καφενείο όπου ανέβαιναν οι ψαράδες της Αρετσούς το πρωϊ μόλις τελείωναν το άπλωμα των διχτυών τους, να πιούν τον πρώτο καφέ της ημέρας και να ζεσταθούν. Αρκετά αργότερα, ο ΕΟΤ αποφάσισε ότι αυτά τα καφενεία έπρεπε να απαλλοτριωθούν και ο εν λόγω χώρος να παραμείνει κενός για την άρτια εμφάνιση της περιοχής, όπως έγραφαν τα χαρτιά της απαλλοτρίωσης. Ο νομοθέτης, δηλαδή το κράτος, εννοούσε ότι το κομμάτι αυτό αποδίδεται στους κατοίκους για να μπορούν να απολαμβάνουν την θέα της θάλασσας και να κάνουν τον περίπατο τους απολαμβάνοντας την απρόσκοπτη θέα στην περιοχή και στον Όλυμπο. Αυτά έγιναν εν έτει 1972. Ας γυρίσω όμως λίγο στον παππού Ανέστη, ο οποίος ήταν εκλεγμένος Πρόεδρος και εκπροσωπούσε όλους τους Αρετσιανούς που ήρθαν πρόσφυγες από την Μ. Ασία. Επί της εποχής του μοιράστηκαν τα οικόπεδα στους πρόσφυγες και έτσι μπόρεσαν να κτίσουν από ένα σπιτάκι και να στεγάσουν τις ταλαιπωρημένες οικογένειες τους. Ο τόπος που τους δώσανε ήταν ένας ξερότοπος γεμάτος από κόκκαλα αλόγων και άλλων ψόφιων ζώων. Τον έφτιαξαν ένα στολίδι της Θεσσαλονίκης ζηλευτό από όλους. Ελπίζω αυτό το στολίδι, ο Δήμος και οι κάτοικοι του να μην επιτρέψουν να καταστραφεί με την αλόγιστη δόμηση στην παραλία και μέσα στην θάλασσα. Θα είναι πραγματικά κρίμα για αυτούς που μόχθησαν και έφτιαξαν αυτό το στολίδι, να έρθουν οι λεγόμενοι επενδυτές και να το καταστρέψουν, μόνο και μόνο ως σπονδή στον βωμό του χρήματος και της απληστίας. Ας πρυτανεύσει έστω και την τελευταία στιγμή η λογική και ας γίνει εκεί αυτό που όλοι ονειρευόμαστε: μια όμορφη, λειτουργική μαρίνα με ελεύθερους χώρους για τους δημότες και τους επισκέπτες, ένα πραγματικό στολίδι για την ευρύτερη περιοχή. Με τιμή,

Αικατερίνη (Κάτια) Χαριτοπούλου, το γένος Αντύπα, εγγονή του Ανέστη Σακάρογλου, ενός ανθρώπου που μόχθησε για αυτόν τον τόπο, με το όνειρο να θυμίζει η νέα πατρίδα την παλιά που αναγκάστηκαν να αφήσουν!

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/1053143748508591

Τριώροφο του 1912 στην Ναυάρχου Βότση 5 (δίπλα στον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό, στο λιμάνι)

Οι πρώτοι ιδιοκτήτες ήταν τα αδέλφια Σπύρος, Ιβάν και Μήτσε Σουρούτζιεβιτς (ή Σουρούγιεβιτς, Surujievic), Βουλγαρικής υπηκοότητας. [Είναι πιθανόν ο Σπύρος Σουρούτζιεβιτς να ήταν ο Σπύρος Σουρουτζής, που αναφέρεται στον οδηγό της Θεσσαλονίκης του 1911 μεταξύ των “Αποστολών Πρακτόρων” (Commissionaires, ένα είδος εμπορικών μεσαζόντων) και με γραφείο στον Φραγκομαχαλά.] Στην πυρκαγιά του 1917 κάηκε μόνο η στέγη του και λίγο στον τελευταίο όροφο.

Τα πρώτα χρόνια ήταν έδρα ασφαλιστικών εταιρειών, εκτελωνιστών παραγγελιοδόχων και εμπορίας ναυτιλιακών ειδών. Μεταξύ αυτών ήταν και η Ρώσικη Εταιρεία Ατμοπλοΐας και Εμπορίου. Στέγασε επίσης το προξενείο της Ισπανίας και μετά το 1930 το προξενείο της Ιαπωνίας και την ΕΛ.Π.Α. Θεσσαλονίκης. Στο ισόγειο λειτουργούσαν καφενεία και οινομαγειρεία για τους λιμενεργάτες. Την περίοδο της Κατοχής το κτίριο επιτάχθηκε από το ναζιστικό στρατό για να χρησιμοποιηθεί ως γερμανική αστυνομία και στον Εμφύλιο χρησιμοποιήθηκε για να στεγάσει ανταρτόπληκτους κι έτσι έγιναν παρεμβάσεις για τη δημιουργία δύο διαμερισμάτων ανά όροφο με κοινή κουζίνα και τουαλέτα. Το 1951 ανασκευάστηκε πλήρως η στέγη του. Κατά τη δεκαετία του ’50, οι όροφοί του χρησιμοποιήθηκαν ως διαμερίσματα και στις αρχές της δεκαετίας του ΄70 ως οίκος ανοχής. Το 1995, ο πρώτος όροφος κάηκε κι έπαθε μεγάλες ζημιές. Έτσι άρχισε η εγκατάλειψή του κι από το 2000 ερήμωσε. Ως τελευταίοι ιδιοκτήτες αναφέρονται οι αδελφοί Αναστάσιος και Δημήτριος Πετηκάκης.

Από τον Νίκανδρο Καστανίδη

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=1052769801879319&id=204212503401724

Πριν το 1917 Πριν το 1917 Πριν το 1917 Πριν το 1917 Πριν το 1917 Πριν το 1917 Πριν το 1917 Πριν το 1917 Το 1917

[Αναρτήθηκε από τον κ. Θ. Φωτιάδη στις ΠΦΘ, στις 22-9-2016] Αμέσως μετά την πυρκαγιά του 1917 Μετά το 1965 Μετά το 1965 Μετά το 1965. Από κάτω η ταβέρνα “Ο Λιμανιώτης” Το 2014 Σήμερα Και η πρόταση αποκατάστασης

Από τον Στέφανο Αϊβαζή το διπλανό του Τα καγκελα το 1916 τα ιδια μεχρι σημερα στο διπλανο κτιριο στην φωτο μου μ'εκεινη του 16.

Οι φωτογραφίες, όπως μας ενημερώνει ο αναρτήσας Χρήστος Καββαδάς, από το αρχείο Γεωργίου Τζηρίδου με την μεσολάβηση του ιστορικού και συγγενούς του τελευταίου Αντώνη Γώδη.

Από τον Σπύρο Αλευρόπουλο

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=1050340615455571&id=204212503401724

Ανάμεσα στο κτίριο του ΟΤΕ και την Αγία Θεοδώρα, επί της Ερμού, η οικία και το φαρμακείο Τζηρίδου δεξιά. Στο ισόγειο αριστερά κατάστημα επίπλων (επί παραγγελία) Χατζησταματίου, αν διαβάζω καλά) Το εσωτερικό του φαρμακείου Το φαρμακείο πρώτα ήταν στην Εγνατία, λίγο ανατολικότερα από την Σωκράτους (Άγιο Αθανάσιο)

Μακεδονία 16-7-1925 Τρεις μήνες πριν ο Αχιλλέας Τζηρίδης είχε αρραβωνιατεί

Μακεδονία 19-4-1925 Με καταγωγή μάλλον από την Στενήμαχο (Ασένοβγκραντ) διατέλεσε και πρόεδρος του Συλλογου

Μακεδονία 23-2-1927 Το φαρμακείο του ήταν χώρος συνεύρεσης των Ελλήνων προσφύγων από την Βουλγαρία

Μακεδονία 28-4-1928 Προσπάθησε και κατάφερε όπως φαίνεται την ενοποίηση των συλλόγων των από Βουλγαρίας Ελλήνων Εδώ υπογράφει ως πρόεδρος

Μακεδονία 16-1-1929 Διατέλεσε επίσης και πρόεδρος των φαρμακοποιών

Μακεδονία 5-12-1930 Πίσω από το κτίριο που είχε πρόσοψη στην Ερμού, ο αδελφός του Αχιλλέα, γυναικολόγος Γεώργιος Τζηρίδης είχε κτίσει την κλινική του Η εικόνα από την «Ελληνική Ιατρική», 1927, επίσης ανάρτηση Χρήστου Καββαδά. Πιο πριν είχε το ιατρείο του Ερμού 32 ενώ δεχόταν και στο φαρμακείο του αδελφού του

Μακεδονία 4-1-1926 Αργότερα δηλώνει ως έδρα της κλινικής του το ισόγειο κτίριο πίσω από το φαρμακείο του αδελφού του

Μακεδονία 1-6-1930 Ο Γεώργιος Τζηρίδης είχε ενδιαφέροντα πολιτικά και αυτοδιοικητικά πριν από τον αδελφό του. Το 1925 έχει πρόταση να κατέβει με τον συνδυασμό Αγγελάκη.

Μακεδονία 23-10-1925 Δηλώνει όμως την πίστη του στην Δημοκρατική παράταξη και κατεβαίνει με τον Πέτρο Συνδίκα, (πολιτική επιρροή Παπαναστασίου) Στις εκλογές αυτές βγήκε ο Πατρίκιος, πρώτος εκλεγμένος δήμαρχος της πόλης, ο οποίος συνάντησε πολλές δυσκολίες μέχρι τελικά να μπορέσει να ασκήσει τα καθήκοντά του.

Μακεδονία 25-10-1925 Το 1930 πεθαίνει η γυναίκα του.

Μακεδονία 10-10-1930 Λίγο πιο πριν, το 1929 κατέβηκε και ο Αχιλλέας Τζηρίδης,ως υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος στο ψηφοδέλτιο του Μιχάλη Κύρκου (πατέρα του Λεωνίδα). Στις εκλογές αυτές βγήκε ο φιλοβασιλικός Μάνος, για την εκλογή του οποίου κατηγορήθηκαν οι εβραίοι ψηφοφόροι της πόλης από την εφημερίδα.

Μακεδονία 1-8-1929 Την δεκαετία του 1960 το κτίριο φιλοξένησε τα φροντιστήρια Σουκιούρογλου (ανάρτηση Μαλαμίδη στις Μνήμες Θεσσαλονίκης). Λειτουργεί φαρμακείο στο ισόγειο, στην ίδια θέση, αλλά με την ονομασία Διδαγγέλου Μαρία

Αεροφωτογραφία με επίκεντρο την Παύλου Μελά, του 1961

Από τον Νίκανδρο Καστανίδη

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=1049703118852654&id=204212503401724

Ο πρώτος πίνακας δείχνει την επιβατική κίνηση του τραμ, τα έσοδα και τα κέρδη στη Θεσσαλονίκη από το 1893 ως το 1904. Ο δεύτερος τα έσοδα και τα κέρδη από το 1893 ως το 1909. Σημειωτέον ότι από το 1893 ως τον Ιούνιο του 1908 λειτουργούσε το ιππήλατο τραμ. Ενδιαφέρον έχει που δεν διαχωρίζει τα στοιχεία ο πίνακας. Πάντως παρουσιάζεται μια περίεργη αυξομείωση των εσόδων μεταξύ 1906 και 1909 που ίσως να οφείλεται σε κάποια διακοπή της λειτουργίας για την μετατροπή από ιππήλατο σε ηλεκτρικό; Ίσως να οφείλεται στην λειτουργία της θαλάσσιας συγκοινωνίας το 1906; Πάντως τα έσοδα του 1909 είναι σαφώς ανεβασμένα που δείχνει ότι το ηλεκτρικό τραμ είχε εδραιωθεί. Ενδιαφέρον επίσης έχει η τρομερή αύξηση των κερδών το 1904 – 533% αύξηση σε σχέση με το 1894 ενώ τα έσοδα αυξήθηκαν κατά 50%! Δημιουργική λογιστική ή κάτι άλλο έγινε;

Τα στοιχεία από τις περιοδικές εκδόσεις Manuel des sociétés anonymes fonctionnant en Turquie, του 1906 και του 1911.

Από τον Θόδωρο Νάτσινα

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=1048520198970946&id=204212503401724

Επίσης από τα στοιχεία των εκδόσεων μαθαίνουμε ότι η εταιρεία των ιππήλατων τραμ ήταν η ίδια που συνέχισε με τα ηλεκτρικά αφού έκανε κάποια συμφωνία με την εταιρεία παραγωγής του ηλεκτρικού η οποία ονομαζόταν Compagnie d' Electricite de Salonique et de Smyrne. Τα πρόσωπα της διοίκησης της εταιρείας των τραμ.

Έγχρωμη φωτογραφία της Αμφιπόλεως (σήμερα Φιλίππου) που απεικονίζει το κατοχικό χρώμα ενός από τα γραφικά σοκάκια του κέντρου της πόλης. Άλλες φωτογραφίες από τον δρόμο αυτό εδώ: https://archive.saloni.ca/991

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=1051015892054710&id=204212503401724

Από τον Ηλία Πετρόπουλο η φωτογραφία φέρει τον τίτλο. Κομποθέκλας. Διορθώνεται μόνον η γραμματική. Κομποθέκλα. (ευχαριστώ τον κ. Βάρβογλη) Απέναντί μας είναι το μεγάλο οικόπεδο στο νούμερο 2 ενώ στα νερά καθρεφτίζεται η πολυκατοικία που υπάρχει και σήμερα Βασ. Όλγας 100, στην γωνία με Κ. Γεωργάκη. Τα μαγαζιά στην Βασ. Όλγας 121 μόλις και διακρίνονται.

Από τον Σπύρο Αλευρόπουλο

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=1048521852304114&id=204212503401724

Η φωτογραφία του Πετρόπουλου. Μπροστά μας το οικόπεδο Σκαπέρδα Η πολυκατοικία που καθρεφτίζεται στο νερό στην Βασ. Όλγας 100. Και το μεγάλο οικόπεδο στην Κομποθέκλα με τον κάτοχο του τεράστιου οικοπέδου το 1934. Θωμάς Σκαπέρδας

κάτω από την Πλαστήρα, στο ύψος της Σκρα και ήταν ιδιοκτησίας της οικογένειας Καλέ. Από πληροφορίες του Γιώργου Τραμπούκη: Ο Γαβρίλης Καλές είχε την διαχείριση του κέντρου Ακρόπολις. Μετα νοικιάστηκε και συνέχισε με την ονομασία Χρυσό Πέταλο.

Από τον Θόδωρο Νάτσινα

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=1048577928965173&id=204212503401724

Η Θεσσαλονίκη χωρίς τον Δημοσθένη Δώδο (1948-2021)

Ένας σεμνός θεσσαλονικιός, πανεπιστημιακός δάσκαλός και μελετητής της ιστορίας της Θεσσαλονίκης έφυγε πρόωρα γι’ άλλες πολιτείες, αυτές της μνήμης και αναπόλησης. Ο παππούς του και συνονόματος του, με οικογενειακές ρίζες από το Αργυρόκαστρο της Βορείου Ηπείρου, φοίτησε στη Μαρούλειο Σχολή Σερρών και έγινε δημοδιδάσκαλος, όπου δίδαξε σε διάφορα σχολεία και ανέλαβε τη διεύθυνση στο δημοτικό σχολείο των Εκπαιδευτηρίων Κωνσταντινίδη. Ο πατέρας του Χαρίλαος ήταν δικηγόρος στη Θεσσαλονίκη. Ασχολήθηκε με την πολιτική και με ιδεολογικό προσανατολισμό προς τα προβλήματα και τους αγώνες των αγροτών. Το 1940, πολέμησε στο αλβανικό μέτωπο και τραυματίσθηκε. Την περίοδο της κατοχής εντάχθηκε στον ΕΛΑΣ. Μετά την απελευθέρωση ανέλαβε δημόσιες θέσεις και συνεργάστηκε με την ΕΔΑ. Μετά την επιβολή της χούντας το 1967 συμμετείχε στην οργάνωση της Δημοκρατικής Άμυνας, που αντιτάχθηκε στη δικτατορία. Η μητέρα του ήταν τραπεζική υπάλληλος που αποπέμφθηκε μετά τον Απρίλιο του 1967 και αποκαταστάθηκε το 1974. Η οικογένεια του Χαρίλαου Δώδου κατοικούσε στην περιοχή της Αγίας Τριάδος, στην οδό Αμαλίας 54. Ο Δημοσθένης σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στην Πάντειο και στο Βερολίνο. Όταν επιβλήθηκε η χούντα ήταν φοιτητής στην Αθήνα κι άρχισε να συμμετέχει στον αντιδικτατορικό αγώνα. Το 1969 τον συνέλαβαν για αντιδικτατορική δράση, βασανίστηκε και καταδικάστηκε σε κάθειρξη 25 ετών. Μετά την πτώση της δικτατορίας και την ολοκλήρωση των σπουδών του εργάστηκε για χρόνια στο Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών και στη συνέχεια στο ΑΠΘ, πρώτα στο Τμήμα Δημοσιογραφίας και από το 2001 στο Τμήμα των Πολιτικών Επιστημών, μέχρι το 2015 που συνταξιοδοτήθηκε. Ήταν χαρισματικός δάσκαλος και βαθύς γνώστης της πολιτικής ανάλυσης και της εκλογικής γεωγραφίας. Την περίοδο 2015-2019 ήτα αντιπρόεδρος του ΚΘΒΕ. Η σύζυγός του είναι εγγονή του Γιώργου Τσαρούχη και η κόρη του, που κάνει διατριβή στην ιστορία στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης, ήταν υποψήφια στις βουλευτικές εκλογές με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Μέσα στο έργο του συγκαταλέγονται και τα εξής βιβλία του: 1) Νεωτερικότητα και εκλογικά δικαιώματα (Επίκεντρο 2011), 2) Οι Εβραίοι της Θεσσαλονίκης στις εκλογές του ελληνικού κράτους 1915-1936 (Σαβάλας 2005), 3) Εκλογική γεωγραφία των μειονοτήτων (Εξάντας). Συμμετείχε επίσης στη συγγραφή συλλογικών έργων όπως 1) Άουσβιτς, το γεγονός και η μνήμη του (Καστανιώτης 2007), 2) Η κοινή γνώμη στην Ελλάδα 2001 (Λιβάνης 2000), 3) Εκλογική γεωγραφία των μειονοτήτων (Εξάντας), 4) Θεωρίες της δημοκρατίας (Σαββάλας 2004), 5) Η μεταμόρφωση της Θεσσαλονίκης, Η εγκατάσταση των προσφύγων στην πόλη [1920 – 1940] (Επίκεντρο 2010) κ.ά.

Από τον Νίκανδρο Καστανίδη

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=1049701685519464&id=204212503401724

Κτήριο της Οθωμανικής Διοίκησης Δημόσιου Χρέους (Düyun-ı Umumiye). Το υποκατάστημα ιδρύθηκε μετά το 1881 μέσα στο τότε λιμάνι. Ο οργανισμός απασχολούσε 5.500 υπαλλήλους. Είχε 720 υποκαταστήματα και τον έλεγχο του 30% των εσόδων του κράτους.

Από το 1913 το ίδιο κτήριο φιλοξένησε τα γραφεία της “Ελεύθερης Ζώνης”. Ξεκίνησε διώροφο. Μετά από πυρκαγιά τον Σεπτέμβριο του 1939 παραμένει μέχρι και σήμερα μονώροφο.

Σοβαρές στρατιωτικές ήττες υποχρέωσαν το οθωμανικό κράτος να ξεκινήσει διαδικασία μεταρρύθμισης και εκσυγχρονισμού γνωστή σαν Τανζιμάτ. Όλα ήταν θέμα οικονομικής μειονεκτικότητας. Είχαν αρχίσει να χρεώνονται άγρια με τον Κριμαϊκό Πόλεμο και αναγκάστηκαν να κηρύξουν πτώχευση το 1875. Το 1881 συμφώνησαν το χρέος να ελέγχεται από τον νέο θεσμό που τους επιβλήθηκε γνωστό σαν Οθωμανική Διοίκηση Δημόσιου Χρέους. Ήταν ένα επταμελές συμβούλιο Ευρωπαίων με προεδρία εναλλασσόμενη μεταξύ της Γαλλίας και της Βρετανίας. Έλεγχαν αυστηρά την οθωμανική οικονομία γιά την αποπληρωμή των δανείων. Χρησιμοποίησαν την θέση τους για να διασφαλίσουν την συνέχεια της διείσδυσης του ευρωπαϊκού κεφαλαίου σε ανατολικά εδάφη. Οι Τούρκοι τους μίσησαν γι αυτό, αλλά και γιά την επιβολή του “Μονοπωλίου Καπνού”.

Με τη λήξη των Βαλκανικών πολέμων και τον καθορισμό των συνόρων, το λιμάνι της Θεσσαλονίκης περιόρισε την ενδοχώρα του στην Ελληνική επικράτεια (περίπου 80 χλμ βόρεια της Θεσσαλονίκης). Επί Οθωμανών εξυπηρετούσε όλη την έκταση της Βαλκανικής χερσονήσου. Γιά την συνέχιση του φυσικού ρόλου του λιμανιού, η Κυβέρνηση ίδρυσε το 1914 την “Ελευθέρα Ζώνη”. Χώρος χωρίς τελωνειακή επίβλεψη και δασμούς ή άλλους φόρους εκτός των φορτοεκφορτωτικών και αποθηκευτικών.

Το μεγαλόπνοο σχέδιο έμεινε μετέωρο. Εφαρμόστηκε μεν αλλά αργότερα και αστεία. Το 1923 δηµιουργείται η Ελεύθερη Ζώνη που τελικά εγκαινιάστηκε το 1925 με τις συμβάσεις που υπογράφτηκαν μεταξύ Ελλάδας και Γιουγκοσλαβίας. Η αποκλειστικά Γιουγκοσλαβική Ζώνη λειτούργησε μέχρι το 1976. Μετά τη λήξη των παρατάσεων της σύμβασης το 1995, όλα τα εμπορεύματα της πρώην Γιουγκοσλαβίας διακινούνται από την Ελεύθερη Ζώνη.

Πριν ένα μήνα 9.3 2021 ψηφίστηκε και πέρασε στην εφημερίδα της κυβέρνησης επέκταση της “Ελευθέρας Ζώνης” 35.000 τμ ! Για να δούμε τι θα δούμε. Γιά διάφορες παράξενες ιστορίες απληστίας στην Ζώνη εδώ : https://www.typosthes.gr/thessaloniki/129540_ena-ergostasio-fantasma-sto-kentro-tis-thessalonikis-foto?fbclid=IwAR39cCy9qAHD3Gua-upmzBfcVpyivl8p7NHeCfEtM0CJZFFZ_703vPIta0w

Από τον Δαυίδ Μπράβο

Facebook: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=1048518972304402&id=204212503401724

Κτήριο της Οθωμανικής Διοίκησης Δημόσιου Χρέους. Το υποκατάστημα ιδρύθηκε μετά το 1881 μέσα στο τότε λιμάνι. Η φωτογραφία από τα εγκαίνια.

Από το 1913 το ίδιο κτήριο φιλοξένησε τα γραφεία της “Ελεύθερης Ζώνης”. Μόλις το 1925 άρχισε να λειτουργεί σαν τέτοια. Το κτήριο ξεκίνησε διώροφο αλλά απο τον Σεπτέμβριο του 1939 μετά απο πυρκαγιά κατέληξε μονώροφο. Εδώ την δεκαετία του 30 πριν την πυρκαγιά.

30ς. Εμποροκιβώτια της εποχής ... και το κάρο.

Αριστερά τα γραφεία της “Ελεύθερης Ζώνης”. Διώροφο μέχρι το 1939. Δεξιά ο σημερινός επιβατικός σταθμός.

Η πυρκαγιά τον Σεπτέμβριο του 1939. Τότε καταστράφηκε ο δεύτερος όροφος.

Το διάταγμα “Περί άδειας εγκαταστάσεως εν τη Ελευθέρα Ζώνη Λιμένος Θεσσαλονίκης (ΕΖΛΘ), βιοτεχνιών και βιομηχανιών” εκδόθηκε στις 22 Φεβρουαρίου 1932. Την ίδια χρονιά επιτράπηκε η εγκατάσταση βιομηχανίας κατασκευής υποδημάτων με σκοπό την εξαγωγή στο εξωτερικό, βιομηχανίας κατασκευής συρματοπλεγμάτων για αντιπλημμυρικά έργα για εξαγωγή ή εισαγωγή στο τελωνειακό έδαφος, εργοστασίου ετοίμων ενδυμάτων. Το 1933 εγκαταστάθηκε βιομηχανία κατασκευής αναπτήρων, μαχαιριδίων και πινεζών, ενώ το 1934 εργοστάσια βιομηχανίας ειδών γραφικής, κουμπιών από φυτικό ελεφαντοστό, κατασκευής πλεκτοβελόνων, σοκολάτας και ζαχαρωδών προϊόντων. Οι περισσότερες από αυτές τις εταιρίες σταμάτησαν να λειτουργούν την περίοδο της Κατοχής. 1916. Σήμερα. Πριν ένα μήνα 9.3 2021 ψηφίστηκε και πέρασε στην εφημερίδα της κυβέρνησης επέκταση της “Ελευθέρας Ζώνης” 35.000 τμ !