Saloni.ca Archive

Η μικρή μας πόλη το 1889 στο κλασικό πανόραμα από τον μιναρέ της Αγ. Σοφίας σε ένωση τριών λήψεων από τους Schultz και Barnsley.

Στην πλατεία Ελευθερίας, δίπλα στο μέγαρο Stein, το Hotel d' Angleterre, και ακριβώς από κάτω το ζυθοπωλείο Πεντζίκη, πριν και μετά την πυρκαγιά του 1917. Για τις επιχειρήσεις των αδελφών Πεντζίκη εδώ: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=462920804197558&id=204212503401724&__tn__=-R

Στην πινακίδα του ζυθοπωλείου: “Πενζίκη” και ό,τι απέμεινε από την πυρκαγιά.

O Δ. Παπαδήμος αποκρυπτογραφείται ακόμα παραπάνω

Δυο από τις μη αναγνωρισμένες φωτογραφίες του από τη δεκαετία του ‘60 ενώνονται, και αποκαλύπτουν ότι... ... τελικά, η οδός Πρ. Ηλία τον είχε γοητεύσει ιδιαίτερα πολύ. Η σύγκριση με την φωτογραφία από την συλλογή Αλμπαρέλ το επιβεβαιώνει. Πρόσθετες λεπτομέρειες στην σύγκριση με την φωτό από την συλλογή Αλευρόπουλου. Το πράσινο τετραγωνάκι στο βάθος, δείχνει από τα πλάγια την δυτική όψη της νεόκτιστης τότε γωνιακής πολυκατοικίας της (νέας) οδού Προφήτη Ηλία με την Κασσάνδρου.

Άλλη μια φωτογραφία του Δημήτρη Παπαδήμου από την επίσκεψη του στη Θεσσαλονίκη τη δεκαετία του '60. Πάλι από την οδό Πρ. Ηλία, λίγο πάνω από την καταργημένη οδό Μεγακλέους. Από την Μάρα Νικοπούλου

Το συγκεκριμένο σπίτι και η αυλή του ήταν από τα πρώτα που εξαφανίστηκαν όταν άρχισε να ευθυγραμμίζεται η 'νέα' οδός, καθώς βρισκόταν εκεί που σήμερα είναι η μέση της διασταύρωσης Πρ. Ηλία με Λαπιθών. Στη φωτογραφία του Δ. Παπαδήμου το μισό (αν όχι ολόκληρο) δείχνει ήδη κενό.

Αριστερά πριν τη φωτιά όπως φαινόταν από τον μιναρέ του Αγ. Δημητρίου. Δεξιά, σε αεροφωτογραφία στα τέλη της δεκαετίας του '40.

Σε ζουμ πανοραμικής φωτογραφίας από τον μιναρέ του τζαμιού Μουσταφά μετά τη φωτιά, διακρίνουμε λίγο τη δυτική του πλευρά. [πηγή:University of Cambridge Digital Library]

Σχεδόν 50 χρόνια πριν το φωτογραφίσει ο Δ. Παπαδήμος, το σπίτι κρυβόταν πίσω από την μάντρα στο ύψος που κάθονται τα παιδιά

Συμπλήρωση στην πρόσφατη ανάρτηση για την οδό Πρ. Ηλία https://archive.saloni.ca/871 με δυο φωτογραφίες από το ΕΛΙΑ και την δεκαετία του '60. Φωτογράφος ο Δημήτρης Παπαδήμος.

Από την Μάρα Νικοπούλου.

Εδώ ο Δ. Παπαδήμος βρίσκεται στη γωνία Πρ. Ηλία με Λαπηθών και το δεύτερο σπίτι που βλέπουμε είναι αυτό που είχαμε «παρακολουθήσει» στην προηγούμενη ανάρτηση

Κι εδώ, σχεδόν από τη γωνία Πρ. Ηλία με Περσεφόνης προς τα κάτω. Τα ίδια παλιά σπίτια αλλά και μια ‘φωτογραφική’ επιβεβαίωση για το ότι η σημερινή Πρ. Ηλία δεν ακολούθησε ακριβώς την ίδια χάραξη, αλλά «ίσιωσε» και βγαίνει στην Κασσάνδρου ελαφρώς πιο δυτικά από την παλιά. Έτσι περίπου στο σημείο που βρισκόταν ο τουρμπές πίσω απ’ την Χρυσή Κρήνη, ορθώνονται ήδη την δεκαετία του ’60 νεόκτιστες πολυκατοικίες, την πίσω όψη των οποίων βλέπουμε εδώ.

Άλλες δυο φωτογραφίες του Δημήτρη Παπαδήμου από τη δεκαετία του ’60, συμπληρώνουν την εικόνα του κτιρίου στον αριθμό 3 της οδού Αμφιλοχίας που είδαμε στο μικρό αφιέρωμα για τον δρόμο με τα πολλά ονόματα https://archive.saloni.ca/161 Τότε το κτίριο ήταν σε εξαιρετική ακόμα κατάσταση. Από την Μάρα Νικοπούλου

Εδώ φωτογραφημένο από την Καμενιάτου, πριν ακόμα γκρεμιστεί το κτίριο στη νοτιοδυτική γωνία της με την Αμφιλοχίας, όπως μαρτυρά το σαχνισί που διακρίνεται αριστερά.

Και εδώ σε μια σπανιότερη γωνία λήψης όπου βλέπουμε και την δυτική του πλευρά.

Το σαχνισί που βλέπουμε στις φωτογραφίες του 1916 και της δεκαετίας του '60, αργότερα θα αντικατασταθεί από μια ταμπέλα.

Η κάρτα είχε αναρτηθεί στις ΠΦΘ από τον Θ. Νάτσινα (28/3/2016). Ξαναήλθε στην επιφάνεια πρόσφατα από ένα σχόλιο στην ίδια ομάδα. Ο κ. Αθανάσιος Νικόπουλος τότε και τώρα την “αναγνωρισε” ως “τον κήπο του Μπεχτσινάρ” ?! Τα στοιχεία τεκμηρίωσης απουσιάζουν και το τοπίο δεν φαίνεται να έχει καμία σχέση με το Μπεχτσινάρ, τουλάχιστον σύμφωνα με τις διαθέσιμες λήψεις. Αγνοούνται επομένως τα τεκμήρια της “αναγνώρισης”, την οποία ο Στάθης Ασλανίδης την θεωρεί άστοχη. Από τη θαλάσσια αύρα του Κήπου την μεταφέρει στο δροσερό αεράκι της Πλατείας του γνωστού Κουλέ Καφέ, Πλατεία Ρέμβης, με τα καφενεδάκια και τη μικρή αγορά. Η συσχέτιση με τα αποδεικτικά στοιχεία στις φωτογραφίες που ακολουθούν.

Η συσχέτιση με γνωστές κάρτες και λήψεις από το Κουλέ Καφέ.

Τρίτη επίσκεψη του χώρου επί της Βενιζέλου δίπλα στο Τίριγγ. Λίγο μετά την πυρκαγιά, χωρίς να χει ισοπεδωθεί ακόμη ο χώρος, εκεί που στην επιχρωματισμένη καρτ ποστάλ η Pina Menichelli δέσποζε στο πόστερ. Σκελετός μεν, εντυπωσιακού κτίσματος δε. Ισοπεδώθηκε πολύ γρήγορα μετά την πυρκαγιά. Οι άλλες αναρτήσεις: 1. https://archive.saloni.ca/828 και η ορίτζιναλ συσχέτιση του Στάθη Ασλανίδη: 2. https://archive.saloni.ca/646

Ραπτομηχανές από την φίρμα Jenny & Vock στην Θεσσαλονίκη. Μια τυχαία συνάντηση μ ένα δείγμα της παραγωγής τους μας οδήγησε στην αναζήτηση της εταιρείας. Ελάχιστα τα στοιχεία: Ως φίρμα υπάρχουν σίγουρα το 1901 -και προφανώς σχετικά γνωστή- γιατί μια ανακοίνωση για κάτι πωλήσεις αναφέρει ότι οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να απευθύνονται στους κυρίους Jenny & Vock (JdS, 10/6/1901). Το 1907 αγοράζουν δυο λαχνούς για ενίσχυση της κλινικής Χιρς. Πάλι αναφέρονται και οι δύο μαζί. Συμφωνα με την London Gazette (16/6/1916), η έδρα τους ήταν στην οδό Φράγκων. Η οικογένεια Vock μένει στην πόλη εδώ και πολλά χρόνια, σύμφωνα τουλάχιστο με μία αγγελία γάμου ενός μέλους της. Ο Γιάννης Σιδηρόπουλος είχε πρωτοαναφερθεί στην εταιρεία Jenny & Vock στις ΠΦΘ στα σχόλια εδώ με αφορμή ακριβώς την ίδια ραπτομηχανή: https://www.facebook.com/photo.php?fbid=757863557601417&set=p.757863557601417&type=1&theater Σε σχόλιο του Andreas Bouroutis, αποσαφηνίζεται ότι ήταν Οίκος Εισαγωγών-Εξαγωγών.

Αγγελία του γερμανικού προξενείου 14/3/1907 στην JdS. Η Therese Elisabeth Vock, κόρη του Emil γεννημένη στην πόλη της Θεσσαλονίκης πρόκειται να παντρευτεί....