Μια φωτογραφία στην πλατεία Αγοράς (Ουν Καπάν) μετά την πυρκαγιά, βλέποντας προς την Βατικιώτου.
Η φωτογραφία έχει στο κέντρο της τα απομεινάρια ενός κτίσματος στο σπάσιμο ακριβώς της Βατικιώτου εκεί που έτεινε να συναντήσει την Αγ. Νικολάου.
Φωτογραφία του Lowell Thomas του 1918, η οποία δείχνει το ίδιο σημείο. Μετά την ερήμωση, η αγορά προσπαθεί να ξαναζήσει.
Η αναγνώριση από τον κ. Νικόπουλο
Η θέση του κτίσματος (αριστερά) είχε εντοπιστεί από τον Ευστ. Ασλανίδη εδώ:
Μετά την πυρκαγιά η εικόνα ήταν αυτή.
Από την ανάρτηση για την πλατεία εδώ:
https://archive.saloni.ca/36
Ο δρόμος αυτός έχει φωτογραφηθεί πολύ, αλλά συνήθως από κάτω προς τα πάνω. Εδώ δυο λήψεις του από πάνω προς τα κάτω.
Συσχετίζονται με την οδό Προφήτου Ηλία.
Από την Μάρα Νικοπούλου
Γι αυτήν, από την Συλλογή Paul Albarel, ο Στάθης Ασλανίδης είχε προτείνει την Πρ. Ηλία. Αλλά καθώς ήταν πολύ θαμπή, μπόρεσε να συσχετιστεί με σιγουριά μόνον όταν βρέθηκε και η επόμενη.
Εδώ το πλάνο πιάνει από λίγα μέτρα πιο χαμηλά, ενώ αριστερά βλέπουμε τη γωνία Πρ. Ηλία με Περσεφόνης.
Η σύγκριση των δυο φωτό δεν αφήνει καμία αμφιβολία ότι δείχνουν τον ίδιο δρόμο.
Αλλά και ο συσχετισμός με τις φωτογραφίες από την αντίθετη κατεύθυνση, δεν αφήνει αμφιβολία ότι πρόκειται για την Πρ. Ηλία. Αριστερά, από ημερολόγιο του 2007 σε κείμενα Σερέφα και φωτογραφίες από τη συλλογή Γιακουμή και με τίτλο “Ξένοι στη Θεσσαλονίκη του Μεγάλου Πολέμου 1915-1918” εκδόσεις Μεταίχμιο. Δεξιά, ζουμ από φωτογραφία του Ζοζέφ Πιγκασού.
Δανειζόμαστε μια φωτογραφία που έβαλε ο κ. Κλεανθίδης στις ΠΦΘ με το σπίτι «3» των προηγούμενων φωτογραφιών, στην Πρ. Ηλία 10, όπως ήταν το 1982.
Έζησε αρκετά χρόνια ακόμα, και ήταν το τελευταίο του δρόμου, ορατό στις αεροφωτογραφίες του google τον Μάρτιο 2008. Αριστερά, όρθιο ακόμα σε φωτογραφία του Στάθη Ασλανίδη. Δεξιά, η μπουλντόζα είναι για έργα δρόμου μάλλον, αλλά δεν αργεί να έρθει και για το σπίτι. [Από ανάρτηση Γ. Δελή στο Γειτονιές, φίλοι και αναμνήσεις Θεσ/νίκης]
“Η γειτονιά που έζησε ο καθένας μας είναι αυτό που γνωρίζει καλά και είναι απίθανο να μην έχει ενδιαφέρον γι’ αυτήν. Σίγουρα κάτι έχει, κάτι έχει βρει και κάτι σχετικό ψάχνει. Γιατί δεν προσπαθεί να την αναδείξει, παρουσιάζοντας όσες εικόνες έχει στη διάθεσή του (και ελπίζοντας να συμπληρωθούν από τους υπόλοιπους με άλλες παρόμοιες που δεν έχει);; Ίσως κάποιοι από διστακτικότητα ή σεμνοτυφία να το αποφεύγουν. Ας ξεπεράσουμε αυτούς τους ανασταλτικούς παράγοντες και να φωτίσουμε με τις δικές μας εμπειρίες και εικόνες τις διάφορες γωνιές της Θεσσαλονίκης που βιώσαμε και γνωρίζουμε καλά.
Με μια αφορμή που μου δόθηκε έκανα μια τέτοια προσπάθεια: βίντεο-“Ξεδιπλώνοντας τη βιωματική τοπογραφία της παιδικής μου ηλικία” Στον ένα ή τον άλλο βαθμό ο καθένας από μας μπορεί να κάνει κάτι παρόμοιο”.
Φιλίππου με Αρριανού γωνία, δεκαετία του 1930.
Αναγνώριση από την Μάρα Νικοπούλου.
Ο δρόμος που κατεβαίνει είναι η Αρριανού, δεξιά η (παλιά) Φιλίππου. Ανήκει σε μια σειρά φωτογραφιών που έβγαλαν Ολλανδοί τουρίστες την δεκαετία του 1930 στην πόλη μας
Και εδώ η νότια και η ανατολική πλευρά του σπιτιού από την Αρριανού από την συλλογή του ΕΛΙΑ
Φωτογραφία του Δημητρη Παπαδήμου
Στην πανοραμική από τον Αγ. Παντελέημονα, βλέπουμε την νότια πλευρά.
Από την αυλή του Ελληνικού Παρθεναγωγείου στην οδό Σωκράτους, το κτίσμα σε κατάσταση εγκατάλειψης. Μέσα της δεκαετίας του 1930.
Εμφανίστηκε σήμερα, και είναι μια μοναδική μέχρι στιγμής καθαρή λήψη του σημαντικού αυτού κτιρίου από κοντά.
Συμπληρώνει την ανάρτησή μας που έγινε για το Παρθεναγωγείο στην ΘΧΠ πριν 4 μέρες.
Αναγνώριση από την Μάρα Νικοπούλου.
Ίδια σπασίματα στις στέγες, στρογγυλεμένη η υπόλοιπη... Το Παρθεναγωγείο στη Σωκράτους.
Hροδότου 17, το κτίριο που στεγάζει τώρα την Εφορεία Νεωτέρων Μνημείων. Η φωτογραφία από άλμπουμ του Φώτη Καζάζη με λανθασμένη λεζάντα (“Άνδρας περπατάει στην οδό Αθηνάς, 1968) αναρτήθηκε στις ΠΦΘ από τον κ. Akis Vidiniotis (24/4/2016) και μεταφέρθηκε στη σωστή της θέση από τον Στάθη Ασλανίδη με την απόδειξη που ακολουθεί.
Η φωτογραφία συσχέτισης (αριστερά) είναι τραβηγμένη μέσα απ’ το προαύλιο του Αγ. Νικολάου του Ορφανού. Ένας λόγος που έστειλε τις «έρευνες» στο σημείο ήταν η σκιά του σταυρού που διακρίνεται στην αρχική (τη δεξιά φωτό)
H φωτογραφία ανέβηκε το 2014 στις ΠΦΘ από τον Γ.Μανιό και η ταμπέλα στην αριστερή γωνία έδινε τον δρόμο με τους κυβόλιθους: Αγ. Δημητρίου. Το ερώτημα αφορούσε τον ανηφορικό δρόμο με το καλντερίμι. Κάποια στοιχεία του οδήγησαν την Μάρα Νικοπούλου στην Ευριπίδου...
Ευριπίδου με Αγ. Δημητρίου.
H φωτό δεν έγραφε πηγή, οπότε αν την ξέρει κάποιος, παρακαλώ πολύ να την συμπληρώσει. Η χρονολόγηση που αναφέρθηκε είναι 1918-1919.
Και ελάχιστα πιο κάτω
Το πρόσθετο υποστηρικτικό υλικό από τον Adrian Wright τον «τοποθέτησε» με σιγουριά.
Μετά, στην ίδια συζήτηση, ο κ. Νικόπουλος πρόσθεσε και μια λήψη του 1930 από τον Paul Collart, κι έτσι «κλείσαμε» το κομμάτι της Ευριπίδου από την Αγ. Δημητρίου ως το τέλος της στην Κασσάνδρου.
Η φωτογραφία του Collart χρησιμεύει και για να ξαναφέρει στη θέση της και μια φωτογραφία (του Λυκίδη, αν δεν κάνω λάθος) που κατά καιρούς έχει αναρτηθεί και στις ΠΦΘ και στην ΑΘ και έχει «παίξει» ανάμεσα σε Αγ. Δημητρίου με Ευριπίδου και Αγ. Δημητρίου με Αισχύλου. Ισχύει σίγουρα το πρώτο, καθώς το μπαλκόνι της ΒΑ γωνίας στου Collart –αριστερά, σε αυτήν– είναι σαφώς το ίδιο. Διακρίνεται μάλιστα και η αρχή από την ταμπέλα “Ακαδημία Χορού” που εδώ φαίνεται ολόκληρη.
Γεώργιος Κ. Χατζηκυριακού (1863-1933),
μια αξιοσημείωτη προσωπικότητα της Θεσσαλονίκης.
Από τον Νίκανδρο Καστανίδη.
Βιογραφικό και ενδεικτικά βιβλία που συνέγραψε στις φωτογραφίες που ακολουθούν.
Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1863. Ο πατέρας του ήταν πλοιοκτήτης, κατάγονταν από τα Ψαρά και μετεγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη, στα μέσα του 19ου αιώνα, όπου παντρεύτηκε Θεσσαλονικιά.
Φοίτησε στο Γυμνάσιο της Θεσσαλονίκης και σπούδασε στο Φυσικομαθηματικό Τμήμα της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Δίδαξε Φυσικές Επιστήμες στο Γυμνάσιο των Σερρών και με την έναρξη του Μακεδονικού Αγώνα, το 1904, τοποθετήθηκε στο Γενικό Προξενείο Ελλάδος στη Θεσσαλονίκη ως επιθεωρητής των Ελληνικών Σχολείων της Μακεδονίας, με πρόταση του προξένου Λάμπρου Κορομηλά, Οι υπηρεσίες που προσέφερε στο Μακεδονικό Αγώνα με την ιδιότητα του επιθεωρητή ήταν σημαντικότατες. Εκτός από τις μυστικές αποστολές που αναλάμβανε, είχε και μια άμεση εποπτεία από τις καταστάσεις των ελληνικών πληθυσμών στις περιοχές της Μακεδονίας, παράλληλα ερχόταν σε επαφή και με τους παράγοντες των ελληνικών κοινοτήτων. Αυτές οι δραστηριότητες του ήταν πολύτιμες, τότε, στους ιθύνοντες του Μακεδονικού Αγώνα.
Την περίοδο εκείνη παντρεύτηκε τη Χαρίκλεια Ζαλτάνου, κόρη του Βασίλη Ζαλτάνου, υφασματέμπορου με έδρα το Άμστερνταμ. Η οικογενειακή κατοικία του ήταν στην οδό Σερρών, δίπλα στο Παπάφειο ορφανοτροφείο.
Το 1909 που επανεκδόθηκε, για λίγο, η εφημερίδα “Αλήθεια” ο Γ. Χατζηκυριακού ήταν διευθυντής και ιδιοκτήτης της, ο οποίος θεωρείται κι ως πρώτος αρθρογράφος της Θεσσαλονίκης. Όταν διακόπηκε η έκδοση της “Αλήθειας” συνεργάστηκε με την “Νέα Αλήθεια”.
Το 1910 εμφανίζεται ως διευθυντής και μιας άλλης εφημερίδας της “Οικονομικής Επιθεώρησις” . Τη χρονιά αυτή εκλέχθηκε στη δημογεροντία της Ελληνικής κοινότητας και διετέλεσε γραμματέας της εφορείας των Ελληνικών σχολείων.
Μετά την επικράτηση των Νεότουρκων, το 1909, απελάθηκε από τη Θεσσαλονίκη για την πολύπλευρη εθνική του δράση. Επέστρεψε το 1912 κι διορίστηκε Γενικός Επιθεωρητής Εκπαιδεύσεως Μακεδονίας.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1920 διορίστηκε δημοτικός σύμβουλος στη Θεσσαλονίκη και στις εκλογές του 1923 εκλέχθηκε βουλευτής με τους Φιλελευθέρους του Βενιζέλου. Από τη θέση του αυτή έκανε αρκετές κοινοβουλευτικές παρεμβάσεις για τη λειτουργία του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Τον Ιούνιο του 1925 έγινε, για λίγες μέρες, υπουργός Παιδείας στη κυβέρνηση του Πάγκαλου.
Γύρω στο 1930 ήταν πρόεδρος του Συλλόγου Μακεδονομάχων “Παύλος Μελάς”.
Απεβίωσε το 1933
Σύμφωνα με τον Κ. Τομανά “...έμενε στην οδό Σερρών, απέναντι από την δυτική πόρτα της αυλής του Παπάφειου.”
Η φωτογραφία του Παπάφειου είναι το 1917
Ένα από τα βιβλία του Γ. Χατζηκυριακού
Ένα ακόμη από τα βιβλία του Γ. Χατζηκυριακού