Saloni.ca Archive

Αγίου Μηνά συνέχεια αναγνωρίσεων. Από τον Ευστάθιο Ασλανίδη

Φωτογραφία αταύτιστη που βρήκε η Κατερίνα Κουμλίδου από το αρχείο Gerard Guillard – Eric Allart, Θεσσαλονίκη κατά τον Α΄Π.Π. Βλέπουμε την Αγ. Μηνά ( Ιωάννου Τσιμισκή τότε) προς τα δυτικά περίπου από το ύψος της Βενιζέλου.

Η φωτογραφία συσχέτισης Εδώ μάλιστα φαίνεται το παλιό κτίριο του Stein, μετά την προσθήκη του ορόφου και του τρούλου από τον Αριγκόνι. Τον καιρό που βγήκε η φωτογραφία βέβαια πρέπει να είχε ήδη μετακομίσει στο γνωστό καινούργιο Stein της πλ. Ελευθερίας.

Να θυμηθούμε ότι η αποδελτίωση της Μακεδονίας το 1913 δίνει την έναρξη του καταστήματος στις 8 Σεπτεμβρίου.

Ο φωτογράφος στέκεται στη διασταύρωση των οδών Ιωάννου Τσιμισκή παλαιά σημερινή Αγίου Μηνά με Βενιζέλου και κοιτάζει δυτικά.

Δεξιά απόσπασμα από τη συλλογή Αλέξη Λαπούρτα και την έκθεση “Θεσσαλονίκης εμπόριον 1870-1970” στο πολιτιστικό της Πειραιώς

Μπροστά μας, δεξιά, πάνω απ΄τον κύριο που βλεπουμε πλάτη στην πρώτη φωτογραφία της ανάρτησης, πρέπει να διακρίνεται και η “νότια” όψη του μαγαζιού Δανιηλίδη.

Auguste Leon 13 Μαϊου 1913 για τα “Αρχεία του Πλανήτη” Ο μιναρές του Abdullah Kadi από την Θεοδώρου Γαζή. Ο μιναρές στο βάθος από την Φιλίππου

Βορειοανατολικά Από το Salonique, L incendie de 1917, του Ηλία Πετρόπουλου Προς την Αγ. Δημητρίου Από το Salonique, L incendie de 1917, του Ηλία Πετρόπουλου Προς την ίδια κατεύθυνση αλλά από πιο δυτικά επί της Αγ. Δημητρίου Βλέποντας νότια προς την Λέοντος Σοφού και το Γιουσούφ τζαμί. Επίσης εδώ μια κάρτα που αναγνώρισε ο Στάθης Ασλανίδης από το ίδιο σημείο ΝΔ Βλέποντας δυτικά Από το Salonique, L incendie de 1917, του Ηλία Πετρόπουλου

Θέα προς την πόλη με δύο σύμβολά της φαινομενικά και παραπλανητικά ισοϋψή. Σαν σύμβολα που ήταν, έπεσαν λίγο αργότερα και με μερικά χρόνια διαφορά.

[Θεσσαλονίκη;]. «Επτά Πύργιον *** Αγαπητά μας αδέλφια…σας ευχόμεθα καλά Χριστούγεννα και το Νέον Έτος αίσιον και ευτυχές…» Από τον Χρήστο Καββαδά. Η ευχή επίκαιρη πίσω από ανεπίκαιρη λήψη

Παιδιά μπροστά στον φακό και μέσα στο στούντιο του Paul Zepdji. Από τον Σπύρο Αλευρόπουλο

Έσκυψε και χάθηκε το βλέμμα

Λίγες οι φωτογραφίες της Αγ. Νικολάου από την Εγνατία μέχρι την Αγ. Δημητρίου. Μπαίνουν σε μια σειρά ανηφορίζοντάς την. Από το 1-11 σημειώνονται τα σημεία λήψης στο σχόλιο Από τον Σπύρο Αλευρόπουλο. 1. Εγνατία λίγο πριν το Σουλεϊμάν η Αγ. Νικολάου H. G. Dwight, περιοδικό National Geographic, τεύχος Σεπτεμβρίου 1916, λήψη Moore, άρθρο “Saloniki”

2. Έχουμε αφήσει πίσω μας την εκκλησία του Αγ. Νικολάου. Το σπίτι δεξιά είναι το τελευταίο πριν βγούμε στην Φιλίππου, όπου και κατευθύνεται ο κύριος στο βάθος

Λήψη του Gaston Chérau, χειμώνα 1915-16.

Για τον εντοπισμό της θέσης χρησιμοποίησα μια πανοραμική από το Φετχιέ 3. Μόλις έχουμε περάσει την (παλιά) Φιλίππου Εδώ, στο ίδιο σημείο, θα πρέπει να προστεθεί μια λήψη που πρόσθεσε πρόσφατα ο κ. Αθ. Νικόπουλος στις ΠΦΘ εδώ 4. Στο ίδιο σημείο και οι τρεις επόμενες Από το βιβλίο του Χρίστου Ζαφείρη “Η παρουσία των απόντων” 5.

6. Από την συλλογή Albarel αρ. AD11028Dv0761480 7. Λήψη του Auguste Léon στις 15/5/1913 και αναγνώριση Ασλανίδη στις ΠΦΘ Κοιτάζουμε προς την Εγνατία. 8. Λίγο πιο πάνω από την Αριστοτέλους (Ολύμπου) από το βιβλίο “Σε Α' πρόσωπο”, με φωτο συλλογής Γιακουμή 9. Στο ίδιο ύψος. Από ανάρτηση του Αλέξη Αθάνατου στις ΠΦΘ, φωτογραφία Κοντάκοφ, τέλη 19ου αι. Στο βάθος δεξιά μόλις διακρίνεται ένα σπίτι με σαχνισί που στηρίζεται σε ξύλινα δοκάρια που απέχουν λίγο από το έδαφος. 10. Το οποίο σπίτι βλέπουμε εδώ αριστερά. Σε αναγνώριση Ασλανίδη και ήδη αναρτημένη εδώ: https://archive.saloni.ca/534 Και εδώ κοιτάζουμε από την Αγ. Δημητρίου περίπου προς τα κάτω. Η συσχέτιση 11. Αγ. Νικολάου με Αγ. Δημητρίου. Η τεκμηρίωση είχε γίνει εδώ: https://archive.saloni.ca/534

Οι θέσεις των λήψεων με τους αριθμούς τους

Στην Εγνατία, μόλις έχουμε προσπεράσει τα λουτρά “Παράδεισος”, αριστερά ανοίγεται η οδός Αγ. Νικολάου και ο μιναρές που υψώνεται είναι του Σουλεϊμάν. Τρεις λήψεις σχεδόν από το ίδιο σημείο.

Ανάρτηση του ιδρυτή των ΠΦΘ, Ian Kehoe στην ίδια ομάδα το 2015. Διόρθωση από τον Ευστάθιο Ασλανίδη της προηγούμενης θέσης που είχε προτείνει ο Αθανάσιος Νικόπουλος. Ο φωτογράφος βρίσκεται στη Δημητρίου Πολιορκητού με Σπάρτακου και όχι με Δωδώνης, και κοιτάζει τη δύση. Η φωτογραφία συσχέτισης με τον αριθμό 8 στη Δημητρίου Πολιορκητού με Νικομάχου είχε συσχετιστεί από μία άλλη σειρά φωτογραφιών στις ΠΦΘ.

Ο μανάβης επί της Πολιορκητού. Η Σπάρτακου το πρώτο στενό δεξιά.

Η φωτογραφία στα αρχεία του Πλανήτη, χωρίς τις επισημάνσεις. Λήψη Auguste Leon, 1913 Βλέποντας την κατηφόρα της Δημ. Πολιορκητού στην γωνία με Νικομάχου.

Άρχισε να λειτουργεί σε μια παράγκα γύρω στο 1928, με πρωτοβουλία του προσφυγικού συλλόγου “Ένωσις”. Αξίζει να σημειωθεί ότι ένα μεγάλο μέρος της περιοχής πριν κατοικήθηκε από πρόσφυγες κι ονομαστεί Νεάπολης ήταν χωράφια κι αμπέλια των Μοδιάνο, τα οποία κληρονόμησε ο Ιακώβ Μοδιάνο. Το 1914 άρχισε μια σποραδική εγκατάσταση προσφύγων από την Ανατολική Θράκη και τη Μικρά Ασία. Μετά το 1922, η μικρασιατική καταστροφή προκάλεσε το μεγάλο προσφυγικό κύμα και τότε η πολυπληθής εγκατάσταση προσφύγων από τη πόλη Νέβσχιρ (Νεάπολη, στα ελληνικά) της Καππαδοκίας προκάλεσε τη ζήτηση οικοπέδων και την αντίστοιχη πώληση από τον Ι. Μοδιάνο.

Έτσι σ’ ένα συμβόλαιο αγοροπωλησίας ενός αριθμού οικοπέδων μεταξύ της “Ένωσις” και του Μοδιάνου, του 1928, κερδήθηκε η παραχώρηση από τον μεγαλογαιοκτήμονα και δυο επιπλέον οικόπεδα για το σχολείο και την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου. Και το 1929 άρχισε η οικοδόμηση του σχολείου, μέσα στα πλαίσια της, τότε, εκπαιδευτικής πολιτικής του Βενιζέλου. Η χρηματοδότηση ήταν 650.000 δρχ. από τον κρατικό προϋπολογισμό και 250.000 δρχ. από το Δήμο Θεσσαλονίκης. Το έργο ολοκληρώθηκε το 1931 κι άρχισε η εκπαιδευτική του λειτουργία από τα τέλη αυτής της χρονιάς ή στην αρχή της επόμενης, με πολλές ελλείψεις εξοπλισμού τα πρώτα χρόνια. Αρχικά το σχολείο αυτό , δηλ. από τη σχολική χρονιά 1929-30 μέχρι το 1935 ονομάζονταν 31ο Δημοτικό Σχολείο Θεσσαλονίκης. Μετά ονομάστηκε 1ο Δημοτικό Σχολείο Νεάπολης, γιατί το 1934 ο συγκεκριμένος συνοικισμός έγινε κοινότητα.

Πρώτος διευθυντής του σχολείου ήταν ο Ιωάννης Κέντρος ο οποίος γεννήθηκε το 1870, παρακολούθησε κάποιες τάξης Γυμνασίου. Και οι πρώτες δασκάλες: η Ευανθία Βαλάσσα (γεννήθηκε το 1897 και ήταν απόφοιτος του Αρσάκειου Παρθεναγωγείου Αθηνών), η Ευτυχία Κωστοπούλου (γεννήθηκε το 1900 και σπούδασε στο Μέγα Κεντρικόν Παρθεναγωγείον Σμύρνης) και η Βασιλική Παπανάγνου (γεννήθηκε το 1904 και σπούδασε στο Διδασκαλείο Λαμίας).

Από τον Νίκανδρο Καστανίδη

[πηγή: Βασ. Παρασκευόπουλος: 1ο Δημοτικό Σχολείο Νεάπολής 1928-2004-Ταξίδι στο χρόνο, στο βιβλίο “Τοπική Εκπαιδευτική Ιστορία”, επιμ. Χρ. Τζήκας, Θεσσαλονίκη 2009, σελ. 149-156]

Το 1ο Δημοτικό Σχολείο Νεάπολης το 1948 Αεροφωτογραφία της Νεάπολης την περίοδο της κατοχής

[Αναρτήθηκε από τον κ. Α. Ε. Νικόπουλο, στις ΠΦΘ, στις 2-11-2015] Μια τάξη του Δημοτικού Σχολείου Νεάπολης, το 1928 Η Β’ τάξη του 1ου Δημοτικού Σχολείου Νεάπολης, το 1954