Η φωτογραφία αριστερά του Λυκίδη (μεσοπολεμική), αναρτημένη από τον Βαγγέλη Καβάλα στις ΠΦΘ ήρθε να ταιριάξει με μια που βρέθηκε σ΄ένα άλμπουμ Άγγλου στρατιωτικού (πριν τη φωτιά). Το άλμπουμ αυτό υποδείχτηκε από τον Αλέξη Αθάνατο στις ΠΦΘ και βρίσκεται εδώ: https://cudl.lib.cam.ac.uk/view/MS-ADD-10082-00012/36
Ο φωτογράφος και στις δυο βρίσκεται στη συμβολή της οδού Στεφάνου Τάττη (Μεθοδίου) με Κεραμοπούλου (Κομνηνών), σε παρένθεση τα παλιά ονόματα των οδών. Μ άλλα λόγια βρισκόμαστε λίγο πάνω από την εκκλησία της Αγ. Σοφίας, στο κέντρο της πόλης.
Ο εντοπισμός της δεύτερης φωτογραφίας, η συσχέτιση και τελικά η ταύτιση από τον Ευστάθιο Ασλανίδη.
Το σπίτι του χρηματιστή Βικέντιου Τσελεπίδη (που δολοφονήθηκε το 1922 στην οδό Ιωαννίνων), στη σημερινή Κωνσταντινουπόλεως 21-23 (εντοπισμός από κ. Νικόπουλο στις ΠΦΘ).
[Από το βιβλίο “Η Θεσσαλονίκη εκτός τειχών”, του Β. Κολώνα, (University Studio Press, 2014), σελ. 72.
Λίγες μέρες μετά το κίνημα της Εθνικής Άμυνας στη Θεσσαλονίκη Γάλλοι στρατιώτες παίρνουν θέση σ ένα σημείο της πόλης. Το σημείο αυτό στη φωτογραφία (από τα γαλλικά αρχεία στο http://www.culture.gouv.fr) αναγνωρίζεται από τον Δαβίδ Μπράβο ως γωνία Βασ. Γεωργίου και Έδισον, όπου σήμερα το λυόμενο του Α' Λύκειου, ακριβώς απέναντι από το περίπτερο του ΓΣΣ.
Είναι το κτήριο Διοίκησης “Τροχιοδρόμων και Ηλεκτροφωτισμού”, η ΔΕΗ δηλαδή εκείνης της εποχής.
Υπάρχει και μια παλιότερη (τα πρώτα χρόνια της κυκλοφορίας των ηλεκτρικών τραμ) που πρέπει να είναι περίπου στο ίδιο σημείο. Διακρίνεται και ένας πύργος ψύξης στο βάθος. Είτε κατεδαφίστηκε αυτό το κτίριο είτε ήταν δίπλα σε αυτό της αρχικής ανάρτησης.
Και μια ακόμα όπου φαίνεται ολόκληρη η επιγραφή Εταιρεία τροχιοδρόμων και ηλεκτροφωτισμού Θεσσαλονίκης (ΕΤΗΘ).
Εδώ το ίδιο σημείο, σε φωτογραφία από το συλλογικό έργο “Οι τροχιόδρομοι Θεσσαλονίκης, Βόλου και Καρλοβασίων Σάμου” του Μουσείου Φωτογραφίας “Χρήστος Καλεμκερής” του Δήμου Καλαμαριάς.
Στην φωτογραφία της Εγνατίας, που προέρχεται από το βιβλίο του Πολ. Ενεπεκίδη “Η ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ 1875 – 1912”, ο Ευστάθιος Ασλανίδης αναγκάστηκε να αφαιρέσει κάποια κτίρια αριστερά, για να μπορέσει να δείξει σε ποιο σημείο βρισκόμαστε, εύκολα αναγνωρίσιμο στη φωτογραφία του Pigassou. Έτσι γίνονται σαφείς και οι σημαντικές οικιστικές αλλαγές που σημειώθηκαν στο μέτωπο της Εγνατίας τις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα. Βρισκόμαστε λοιπόν σχεδόν στο ύψος του Bey Hamami (λουτρά Παράδεισος) και μετά υψώνεται ο μιναρές του Σουλεϊμάν
Ο δρόμος μεταξύ παλιάς Φιλοσοφικής και πλατείας Χημείου
Διαμορφώθηκε το 1957 περίπου και καταργήθηκε το πρώτο του τμήμα (αυτό που αντιστοιχούσε στην πλευρά της Φιλοσοφικής) το 1980 περίπου.
Επιμέλεια του Νίκανδρου Καστανίδη.
Ο δρόμος μεταξύ παλιάς Φιλοσοφικής και πλατείας Χημείου
Διαμορφώθηκε το 1957...
Ένα δάχτυλο μπροστά στο φακό μπορεί να κάνει μια φωτογραφία να είναι λιγότερο ελκυστική. Σήμερα κάποιοι ίσως να την πετούσαν. Ευτυχώς το ΕΛΙΑ την αποθησαύρισε. Πλατεία Εμπορίου κοιτάζοντας την Εδέσσης και τη δύση. Η Εδέσσης έχει αναδείξει το καλαίσθητο μέγαρο Νάτσινα ή Εμνιέτ Χαν (Εδέσσης 3) και το Κύρτση Χαν (Εδέσσης 5) τα οποία παρ' ελπίδα διατηρούν την αρχική τους μορφή και αναγνωρίζονται από τον Ευστάθιο Ασλανίδη δεξιά στη φωτογραφία.
και το παρόν
Πρωτοαναρτήθηκε από τον κ. Σεραφίδη στις ΠΦΘ. Εδώ παρουσιάζεται ολοκληρωμένη η στερεοσκοπική λήψη της Εγνατίας (σε συνένωση των 2 επιμέρους), με αναγραμμένη ημερομηνία 19/6/1902. Ο συνδυασμός της με δύο φωτογραφίες του Paul Albarel, μας δίνει αποδεδειγμένα πια μια όψη αυτού του σημείου της Εγνατίας και από το νότιο μέτωπό της.
Οι ταυτίσεις από τον Ευστάθιο Ασλανίδη.
Οι πληροφορίες για την ύπαρξη του ξενοδοχείου από τον Δημητριάδη “Τοπογραφία της Θεσσαλονίκης κατά την εποχή της Τουρκοκρατίας 1430-1912”
Εγνατία βλέποντας δυτικά
Πίσω από την εκκλησία του Γρηγορίου Παλαμά (γωνία Αγίας Σοφίας και Μητροπόλεως) ήταν το μητροπολιτικό μέγαρο (έργο του Ε. Τσίλλερ, 1892). Το μέγαρο αυτό είχε μια περίφραξη, με μαντρότοιχο, από την ανατολική και βόρεια πλευρά του (Βογατσικού και Μητροπόλεως). Η περίφραξη αυτή φαίνεται σε φωτογραφία των αρχών της δεκαετίας του 1920 και διατηρήθηκε μέχρι το 1965-6, που κατεδαφίστηκε, μαζί με το μητροπολιτικό μέγαρο, για να κτιστούν τα σημερινά γραφεία της Μητρόπολης Θεσσαλονίκης.
Ένα ιστορικό κτίριο στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, που σήμερα στεγάζει το Μουσείο του Μακεδονικού Αγώνα.
Το νεοκλασικό κτίριο που βρίσκεται στη γωνιά Αγίας Σοφίας και Προξένου Κορομηλά, κτίστηκε το 1893 με αρχιτεκτονικά σχέδια του Έρνεστ Τσίλλερ (1837-1923) και χρηματοδότηση του Ανδρέα Συγγρού (1830-1899). Τα μορφολογικά του χαρακτηριστικά δεν έχουν τίποτα το επιδεικτικό και γι’ αυτό δεν προβάλλεται στις ιστορικές αρχιτεκτονικές αναπαραστάσεις της Θεσσαλονίκης. Έχει, όμως, ενδιαφέρουσες εναλλαγές χρήσης στην πορεία του χρόνου: από Γενικό Προξενείο της Ελλάδος σε Γεωργική Τράπεζα Μακεδονίας, σε Δημοτικό Σχολείο (15ο, 43ο), για να καταλήξει σήμερα Μουσείο του Μακεδονικού Αγώνα. Ωστόσο παραμένουν άγνωστες ή ελάχιστα γνωστές οι αξιοποιήσεις του σε κάποιες χρονικές περιόδους. Π.χ. ποια ήταν η χρήση του μετά την απελευθέρωση; ή τα χρόνια της κατοχής;
Ένα αφιέρωμα που επιμελήθηκε ο Νίκανδρος Καστανίδης.