Ομαδα ερευνας για την παλια Θεσσαλονικη
Πλατεία Μακεδονομάχων, χωρίς “ήρωες” το 1961. Μονίμως εργοτάξιο από το 1983. Μια πόλη που δεν αγαπάει τον εαυτό της. Με ανύπαρκτη – ανίκανη ηγεσία διαχρονικά. Ακόμα και η καινούργια προβλεπόμενη διαρρύθμιση της, όοοοοοταν τελειώσουν τα έργα του μετρό δεν θα έχει τα αστικά χαρακτηριστικά πλατείας με κοινωνικό χαρακτήρα. Άλλη μια χαμένη υπόθεση σε βάρος μας.
Όλα τα παγκάκια πιασμένα. Νεκροφόρα μπροστά στην Αχειροποίητο. Κάνα δυό ελαιοχρωματιστές στο κλασσικό τους πόστο στην Εγνατία.
Αρχές 1960. Ο κυκλικός κόμβος μπροστά στον Λ. Πύργο πριν μπει εκεί το συντριβάνι, το θέατρο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών τελειωμένο, ένας υπαίθριος φωτογράφος βρήκε καταφύγιο στον ίσκιο και περιμένει πελατεία διαβάζοντας εφημερίδα. Για τον κόμβο στην πλατεία εδώ: https://archive.saloni.ca/1949 Για τα σχέδια και το κτίσιμο του θεάτρου της ΕΜΣ εδώ: https://archive.saloni.ca/339 https://archive.saloni.ca/340
Με την ματιά του Erich Rinka η περιοχή της Καμάρας κατά την κατοχή σε τρεις λήψεις
Πηγή: deutschefotothek.de
Η είδηση είναι πως ο μεγαλύτερος σύγχρονος συλλέκτης φωτογραφιών της Οθωμανικής Περιόδου, Pierre de Gigord, παραχώρησε μέρος της συλλογής του που αφορά την Θεσσαλονίκη στο Παρισινό “Μουσείο Τέχνης και Ιστορίας του Ιουδαϊσμού”. “Musee d'art et d'histoire du Judaisme”
Απόφοιτος της Εθνικής Σχολής Διακοσμητικών Τεχνών, μεγάλος ταξιδιώτης με πάθος για την Ανατολή, ο Pierre de Gigord συγκέντρωσε από τη δεκαετία του 1980 την πιο πλούσια ιδιωτική συλλογή παλιών φωτογραφιών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Περιμένουμε σύντομα κι άλλα διαμάντια σαν αυτήν με τα κιόσκια στην Νίκης, την πρώτη που κυκλοφόρησε.
“Θεσσαλονίκη η Ιερουσαλήμ των Βαλκανίων 1870 – 1920”. Από 19 Σεπτεμβρίου του 2023 μέχρι 21 Απριλίου του 2024. “Μουσείο Τέχνης και Ιστορίας του Ιουδαϊσμού” Παρίσι.
Φωτογραφία μετά την φωτιά, ο φωτογράφος βρίσκεται σε έναν δρόμο μεταξύ Αγ. Σοφίας και Αγ. Νικολάου, μάλλον στο ύψος της σημερινής Ερμού, και κοιτάζει βόρεια. Διακρίνονται τα ερείπια του Αγ. Νικολάου του Τρανού και καμιά δεκαριά μιναρέδες.
Νίκανδρος Καστανίδης
Η Καμάρα λίγο πριν το 1890 (με μια βελτιωτική παρέμβαση του Ι. Βλαχόπουλου)
[Από το περιοδ. “CLARA Chronicle” 2019, No 1, σελ. 6]
Μια ακόμη φωτογραφία της Καμάρας από την ίδια πηγή, δηλ. το βιβλίο : L'arc de triomphe de Salonique (1890) του δανού αρχαιολόγου Karl Frederik Kinch (1853-1921)
Μιά πλευρά της Καμάρας τη δεκαετία 1900-1910, περίπου, και πιο συγκεκριμένα ο νότιος πεσσός της από ανατολικά (όπως επισημαίνει ο Ι. Αρτόπουλος)
Στο κείμενο αποδίδεται, λανθασμένα, στον Λυκίδη,
“CLARA Chronicle” 2019, No 1, p. 4.
Κατοχική λήψη από τον Λευκό Πύργο. Μπροστά μας η Φιλικής Εταιρείας Άλλες λήψεις από το ίδιο σημείο εδώ: https://archive.saloni.ca/1084
Μετά από την ολοκλήρωση των κτιρίων της Φυσικομαθηματικής όλα ήταν εύκολα. Ήδη χτιζόταν η Ιατρική, η Κτηνιατρική και η Πολυτεχνική, και το επόμενο έτος θεμελιώθηκε η Νομική. Τελειώνω αυτή τη σειρά αναρτήσεων με μια προσωπική νότα. Παρακολούθησα την τελετή των εγκαινίων από τα “ορεινά”, το άνω διάζωμα του αμφιθεάτρου της Φυσικομαθηματικής, και θυμάμαι πολύ ζωντα το τέλος της ομιλίας του πατέρα μου. “Αισθάνομαι σαν ιδιαίτερη εύνοια της τύχης ότι σε μένα, καθηγητή της Φυσικομαθηματικής Σχολής, έλαχεν η υψηλή τιμή να παραδώσω σαν Πρύτανις του Πανεπιστημίου στον προορισμό τους τα ολοκληρωμένα κτίρια της Σχολής μου. Κι εύχομαι να με αξιώσει ο Θεός -εδώ έσπασε η φωνή του, αλλά συνήλθε γρήγορα- να δω ολοκληρωμένη την Πανεπιστημιούπολή μας, την πρώτη ελληνική Πανεπιστημιούπολη. Μία χίμαιρα πριν από 10 χρόνια, ένα όνειρο δασκάλων, μια χειροπιαστή πραγματικότητα σήμερα κι ένα ολοκληρωμένο έργο στα λίγα αυτά χρόνια.”
Χάρης Βάρβογλης
Η ομιλία του πρύτανη στα εγκαίνια. Από αριστερά με το χέρι στο πρόσωπο ο υπουργός Βόρειας Ελλάδας Αύγουστος Θεολογίτης, ο Καραμανλής, ο υπουργός Παιδείας Γεώργιος Βογιατζής, ο υφυπουργός Εθνικής Αμύνης Γεώργιος Θεμελής και ο αντιστράτηγος του Γ' ΣΣ Παπαγεωργόπουλος. Πίσω διακρίνονται ο Ζαρντινίδης (με το μουστάκι) και δίπλα του ο Σάββας Παπαπολίτης.
Τα εγκαίνια του κτιρίου της Φυσικομαθηματικής Σχολής είχαν πραγματοποιηθεί κατά τη διάρκεια της Φοιτητικής Εβδομάδας του 1961. Στο πλαίσιο αυτό είχε οργανωθεί και μια βραδιά παραδοσιακών χορών στην πλατεία του Χημείου. Στην πρώτη σειρά καθημένων, τρίτος από δεξιά, είμαι εγώ. Αριστερά μου η μητέρα μου, ο Εμπειρίκος, ο Μακρής, άγνωστος και ο πατέρας μου.