Saloni.ca Archive

Περιοχή στην ανατολική πλευρά της Νέας Κρήνης, το 1976. Στη διασταύρωση της Πολυβίου με την Ησιόδου, περίπου. [Από τη μελέτη του ΤΕΕ Κεντρικής Μακεδονίας, με θέμα: Χωροθέτηση Υπαίθριων Πολιτιστικών Εκδηλώσεων στη Θεσσαλονίκη]

Νίκανδρος Καστανίδης

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid0QZg1NnMTD7exSyPFQNSt82dr5zh8KjydP1iqswPGA2LzD66nrmhQPZQhj1HFNJhVl

Περιοχή που θα στρέψουμε την προσοχή μας

Από την Ησιόδου προς τα δυτικά, λίγο πιο πάνω από την Πολυβίου

Στην Ησιόδου, λίγο πιο πάνω από την Πολυβίου

Η οκταώροφη πολυκατοικία στην Ησιόδου, σήμερα

Στη σημερινή οδό Φρύνης, λίγο πιο κάτω από την Πολυβίου

Οι επισημάνσεις των κτιρίων των φωτογραφιών του 1976 σε σημερινή αεροφωτογραφία της περιοχής

Σε αναζήτηση στις εφημερίδες και στους καταλόγους εμφανίζεται μ αυτό το όνομα τουλάχιστον από τα τέλη της δεκαετίας του 1950 και έπειτα.

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid02quCkvfAfv7PsDSn1BBZgCB8cSRKnw13WsHz1pFRzGiSkjst3RBQn8T6tcHMYBk9zl

Φωτογραφία που περιέχεται στο βιβλίο Η πόλη μας των Καλογερόπουλου-Ανδρεάδη

Στην γωνία Αισώπου με Οδυσσέως ένα μεγάλο κτίσμα, κάτω από το χάνι Κορυτσά.

Απόσπασμα αεροφωτογραφίας από το βιβλίο της Αλ. Γερόλυμπου για την πυρκαγιά.

Ο Mercatali, για ακόμα μια φορά, περπατάει στην Νίκης και στην Κουντουριώτη και φωτογραφίζει ό,τι του τραβάει την προσοχή.

Τραμ σταματημένο μπροστά στην Messagerie για να ανέβουν επιβάτες (είχε στάση εκεί επομένως)

Καΐκι που κατέβασε κανάτες και τις πουλούσε στην προκυμαία

Τον γνωστό λεμονατζή (στις σημειώσεις τον αναφέρει ως πωλητή καφέ)

Εργάτες (ή αιχμάλωτοι) κατασκευάζουν ή επισκευάζουν το οδόστρωμα της Κουντουριώτη μπροστά από το 2ο τελωνείο

Μια ομιλία σε πλήθος στο Σπλέντιτ

Θόδωρος Νάτσινας

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid029NM4g2k3qK5zqwiYFcJk7UkRHENoMhqo6uvaCdXD4sU1m6YFBzofpXS1ZtLtT9CNl

Δύο ξενοδοχεία στις αρχές της Εγνατίας κοντά στην Πλατεία Βαρδαρίου αναδεικνύονται μέσα από δύο φωτογραφίες. Η πρώτη από το Γαλλικό υπουργείο πολιτισμού (https://www.pop.culture.gouv.fr/) και η δεύτερη γνωστή της συλλογής Albarel που είχαμε δει εδώ: https://archive.saloni.ca/1174.

Τα ξενοδοχεία “Βυζάντιον” και “Παρισίων” στα νούμερα 7 και 9 της λεωφόρου αντίστοιχα φιλοξένησαν πλήθος κόσμου τη δεύτερη και τρίτη δεκαετία του 20ου αιώνα.

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid02noSgq4sdpcywU1JGEztL5F49WhSKku7hUPsQDwKaehhjykqF3umqEMqbEi8Kqroil

Ο Chérau Gaston οπερατέρ Κ της Γαλλικής στρατιάς της Ανατολής καταγράφει τις καταστροφές του εναέριου βομβαρδισμού των Γερμανών τον Ιανουάριο του 1916. Πηγή: https://www.pop.culture.gouv.fr/ Κωδικός αναφοράς: APOR032507

Το επβλητικό “Ξενοδοχείο των Παρισίων” μεταξύ των οδών Ιπποκράτους προς Παπαρρηγοπούλου.

Αναγραφή των οδών και ανάδειξη των ξενοδοχείων στη φωτογραφία από τη συλλογή του Paul Albarel.

Η θέση των ξενοδοχείων στο απόσπασμα της αεροφωτογραφίας από το Μορφωτικό Ίδρυμα της Εθνικής Τράπεζας. Πιθανόν το ξενοδοχείο των Παρισίων καταλαμβάνει και τα κτήρια στο βόρειο τμήμα του οικοδομικού τετραγώνου αλλά ελλείψει τοπογραφικού διαγράμματος της εποχής δεν μπορεί να διευθετηθεί.

Οι επιχειρηματίες από το τελευταίο τέταρτο του 19ου αιώνα διεκδίκησαν το όνομα “Βυζάντιον” ως τίτλο του ξενοδοχείου τους. Το βρίσκουμε στο χάνι Μουσούρη, στη θέση “Παλαιά Ψαράδικα”, στην Εγνατία 7 μέχρι το τέλος της τρίτης δεκαετίας (φωτογραφία), στο 42 της ίδιας οδού να παίρνει τη θέση του ξενοδοχείου “Πανελλήνιον” και σήμερα να βρίσκεται άνωθεν της περιφερειακής στον Δήμο Πολίχνης.

Για το ξενοδοχείο των Παρισίων, Hotel de Paris υπάρχουν λιγότερες πληροφορίες που περιορίζονται στην δεύτερη και τρίτη δεκαετία του 20ου αιώνα. Σύμφωνα με το νέο σχέδιο πόλης ρυμοτομήθηκε για την διάνοιξη της Πλατείας Βαρδαρίου.

Το παλαιό οικοδομικό τετράγωνο 379 όπως το είχε ορίσει η κτηματική ομάδα στη σύγχρονη ρυμοτομία με τις θέσεις των ξενοδοχείων κατά προσέγγιση. Η τοποθέτηση έγινε σύμφωνα με το layer στον πολύτιμο χάρτη του Leo Dri (Κιθαρωδός). Πηγή της αεροφωτογραφίας το Bing και το διάγραμμα από τον χάρτη του σχεδίου πόλεως του 1919 στο πόρταλ του Δήμου Θεσ/νίκης.

Πρωτοχρονιά του 1917, ο Πιερ Μασάρ, ο Οπερατέρ C του Φωτογραφικού Τομέα, αποτυπώνει τον μιναρέ του Suluca (Όσιος Δαυίδ) και τον μεγάλο πλάτανο που βρισκόταν στη συμβολή των οδών Επιμενίδου με Φωτίου. Σύμφωνα με τον Β. Δημητριάδη η οθωμανική ονομασία της συνοικίας Suluca (Τόπος Νερών), προερχόταν από τα άφθονα νερά που είχε χάρη στον υδραγωγείο του Μουράτ Β’. Δεξιά, βλέπουμε, από το πλάι, την περίφημη κρήνη Τσουρ-Τσουρ. Ίσια μπροστά, το μισοσοβατισμένο σπίτι, υπάρχει ακόμα και στεγάζει τον Σύλλογο Αρχιτεκτόνων Θεσσαλονίκης.

Το σημείο ήταν ιδιαίτερα ελκυστικό για τους φωτογράφους κι έτσι έχουμε δει κι άλλες φωτογραφίες με σχεδόν ίδιο καδράρισμα (εδώ: https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=575670619589242&id=204212503401724)

[Πηγή: https://www.pop.culture.gouv.fr, κωδικός φωτογραφίας: APOR083682)

Μάρα Νικοπούλου

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid0pUKAr4DtiZzGHHgdHbv8xH7JmtVMPUztcKp113ipzyFbpMp3egiM5bNFXPUD83EQl

Ο μεγάλος πλάτανος που βρισκόταν στη συμβολή των οδών Επιμενίδου με Φωτίου, με τον μιναρέ του Suluca (Όσιος Δαυίδ). Στα δεξιά βλέπουμε, από το πλάι, την κρήνη Τσουρ-Τσουρ.

Το ίδιο σημείο σήμερα. Το εκπληκτικό είναι ότι το νερό της κρήνης Τσουρ-τσουρ που βρισκόταν στη θέση που τώρα βλέπουμε την πέτρινη μάντρα, κυλάει ακόμα μέσα από τον βράχο.

Ένα απόσπασμα από κινηματογράφηση των Γαλλικών Επίκαιρων (https://imagesdefense.gouv.fr), απεικονίζει τις ζημιές που προκάλεσε βόμβα που έριξε το Ζέππελιν στον κήπο του Διοικητηρίου. Ο φακός στραμμένος από τον εσωτερικό χώρο, προς την νοτιανατολική πύλη του Διοικητηρίου προσφέρει μια ασυνήθιστη ματιά των απέναντι γειτονικών κτηρίων της πλατείας Διοικητηρίου.

Την νύχτα της 1ης Φεβρουαρίου 1916, σύμφωνα με το Γρηγοριανό ημερολόγιο, στις 02:45 το γερμανικό Ζέππελιν LZ 85, αφού έριξε βόμβες στην ευρύτερη περιοχή της προκυμαίας, υπό τον κλοιό συνεχόμενων συμμαχικών κανονιοβολισμών (βλ. https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/1268570436965920), στράφηκε ανατολικότερα στοχεύοντας το Διοικητήριο και ρίχνοντας δύο βόμβες, οι οποίες αστόχησαν οριακά χωρίς να προκαλέσουν ανθρώπινα θύματα. Μία από αυτές έπεσε στον κήπο της νοτιοανατολικής πλευράς του Διοικητηρίου μπροστά από την πλατεία Διοικητηρίου, ενώ θρυμματίστηκαν τα τζάμιά του, όπως και του κτηρίου όπου υπήρχαν τα γραφεία του τμήματος της καταδιώξεως, καθώς και των γύρω καταστημάτων και οικιών.

Αλέξανδρος Σαββόπουλος

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid0pUKAr4DtiZzGHHgdHbv8xH7JmtVMPUztcKp113ipzyFbpMp3egiM5bNFXPUD83EQl

Ο κατεστραμμένος από την βόμβα κήπος και προαύλιος χώρος του Διοικητηρίου. Ο φακός στραμμένος προς την νοτιανατολική πύλη του Διοικητηρίου μας δίνει μια όχι και τόσο συνηθισμένη απεικόνιση των απέναντι κτηρίων της πλατείας Διοικητηρίου. Απόσπασμα από τα Γαλλικά Επίκαιρα https://imagesdefense.gouv.fr.

Αξιωματούχοι μπροστά από τον κρατήρα της βόμβας στον κήπο του Διοικητηρίου. Φωτογραφία από την γαλλική εφημερίδα Le Miroir τον Φεβρουάριο του 1916.

Πλήθος κόσμου και περαστικών στην πλατεία Διοικητηρίου μπροστά από την κεντρική πύλη του Διοικητηρίου, το πρωινό της 1ης Φεβρουαρίου 1916, προσπαθεί να εκμαιεύσει μια ματιά στο εσωτερικό χώρο και να πληροφορηθεί τι ακριβώς έχει συμβεί. Φωτογραφία από τα αρχεία του Γαλλικού υπουργείου πολιτισμού (https://www.pop.culture.gouv.fr).

Στην αεροφωτογραφία περίπου στα 1940, επισημαίνεται η κατοικία του Γρατσιάτου στην οδό Φιλικής Εταιρείας 3. Η συγκεκριμένη οικία κτίστηκε το 1909 και ήταν ιδιοκτησίας Σκαπέρδα.

Νίκανδρος Καστανίδης

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid0ZfvSZrNDtdyzEU7an984XZkbx5Kw19hx1cCuveaH4S81BETWQwguEyJBTYXkwnd2l

Φιλικής Εταιρείας 3, γύρω στο 1940 (κτίστηκε το 1909 και ήταν ιδιοκτησία Σκαπέρδα)

Επετηρίδα του Παν. Θεσσαλονίκης 1940-41, όπου φαίνεται η διεύθυνση του καθ. Ι. Γ. Γρατσιάτου. Όπως διαπιστώνεται κι από τις προηγούμενες Επετηρίδες, μετακόμισε από τη Βασ. Όλγας (ή Δημοκρατίας) 158 στη Φιλικής Εταιρείας 3 το 1938. Πιθανότατα παρέμεινε εκεί και την περίοδο της κατοχής. Το 1948 έμενε στη Φιλικής Εταιρείας 41. Harry Varvoglis: Ο Νίκος Εμπειρίκος έμενε Φιλικής Εταιρείας 37, πριν μετακομίσει στη γωνία πλατείας Αριστοτέλους και παραλίας, δίπλα στον θερινό κινηματογράφο ΗΛΥΣΙΑ.

Ιωάννης Γ. Γρατσιάτος (1901-1969). Γεννήθηκε στο Αργοστόλι, σπούδασε στο ΕΜΠ Ηλεκτρολόγος-Μηχανολόγος και έκανε διδακτορικό στο Παν. του Μονάχου το 1928 με τον Arnold Sommerfeld (1868-1951). Το 1929 διορίστηκε επιμελητής στο Μαθηματικό Σπουδαστήριο του Παν. Θεσσαλονίκης, το 1931 έγινε εντεταλμένος υφηγητής, το 1937 εκλέχτηκε έκτακτος καθηγητής της Μαθηματικής και Θεωρητικής Μηχανικής και το 1940 εκλέχτηκε τακτικός καθηγητής της Θεωρητικής Μηχανικής. Ήταν γιός του Γεωργίου Κ. Γρατσιάτου (1868-1934), καθηγητή στο Τμήμα Φιλολογίας του Παν. Θεσσαλονίκης από το 1926

Ο πατέρας του Γεώργιος Κ. Γρατσιάτος.

Η αναγγελία της κηδείας του πατέρα του (“Μακεδονία”, 21-7-1934, σελ. 3), όπου αποκαλύπτονται κάποιες απρόσμενες συγγενικές σχέσεις. Συγκεκριμένα η σύζυγος του πατέρα του, δηλ. η Ευτυχία Γρατσιάτου, ήταν δεύτερη σύζυγος του και το γένος Μαρκέτου. Αυτό σημαίνει ότι η Ευτυχία Μαρκέτου-Γρατσιάτου ήταν μητριά του Ιωάννη Γ. Γρατσιάτου και μεγαλύτερη αδελφή της καθ. Μαρίας Μαρκέτου-Πυλαρινού. Ο Ιωάννης Γ. Γρατσιάτος ήταν εξ αγχιστείας συγγενής με τη Μαρία Μαρκέτου-Πυλαρινού.

Αεροφωτογραφία της οικίας στην Βασ. Όλγας 158, όπου διέμενε ο Ιωάννης Γ. Γρατσιάτος, μαζί με τον πατέρα του και τη μητριά του, μέχρι το 1938.

Μια φωτογραφία του 1917, όπου φαίνεται, από πίσω, το σπίτι της Βασ. Όλγας 158, που έμενε, αργότερα, ο Γεώργιος Κ. Γρατσιάτος με τη σύζυγό του Ευτυχία και το γιο του Ιωάννη. [Η φωτογραφία αυτή αναρτήθηκε από τον κ. Α. Ε. Νικόπουλο στις ΠΦΘ, στις 8-5-2015]

Το οικοδόμημα της Φιλικής Εταιρείας 3, μερικά χρόνια αργότερα, το 1955 περίπου.

Πορτρέτο του Ιωάννη Γ. Γρατσιάτου από το ζωγράφο Χρόνη Μπότσογλου (1941-2022)

Την ίδια περίοδο που μετακόμισε ο Ιωάννης Γ. Γρατσιάτος στην Φιλικής Εταιρείας 3, μετακόμισε και η υφηγήτρια, τότε, Μαρία Μαρκέτου στην Ρωμανού 7, δηλ. σε πολύ κοντινή απόσταση.

Η Μαρία Μαρκέτου Φυσικός που δίδαξε στο Παν. Θεσσαλονίκης από το 1929 ως επιμελήτρια έως το 1968 ως καθηγήτρια. Τα νέα βιογραφικά της στοιχεία που προέκυψαν : Ο πατέρας της ήταν ο Γεράσιμος Μαρκέτος και η μητέρα της η Ειρήνη. Η οικογένεια Μαρκέτου ήταν ευγενικής καταγωγής και αναφέρεται το Libro d’ oro της Κεφαλονιάς. Ο πατέρας της ήταν έμπορος και το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του ταξίδευε. Είχε τρεις μεγαλύτερες αδελφές, την Ευτυχία, την Ελένη και τη Σταυρούλα και δύο μεγαλύτερα αδέλφια, τον Γεώργιο και τον Μιχαήλ, που εργάζονταν στο εξωτερικό [ο ένας εξ αυτών επέστρεψε (γύρω στο 1910) και εργαζόταν στον Πειραιά]. Η αδελφή της Σταυρούλα Μαρκέτου (1897-1977) ήταν φιλόλογος-παιδαγωγός και συγγραφέας λογοτεχνικών και παιδαγωγικών βιβλίων. Υπηρέτησε ως καθηγήτρια φιλολογίας στο Ανώτερο Παρθεναγωγείο Θεσσαλονίκης, το 1926, στο Α’ Γυμνάσιο Θηλέων Θεσσαλονίκης, την περίοδο 1927-1937 και ως καθηγήτρια παιδαγωγικών στην Παιδαγωγική Ακαδημία Θεσσαλονίκης, την περίοδο 1942-44.

Η διεύθυνση της Μαρίας Μαρκέτου, όπως φαίνεται από την Επετηρίδα του Παν. Θεσσαλονίκης, το 1940.

Η διατριβή του Ιωάννη Γ. Γρατσιάτου στο Παν. του Μονάχου.

Το βιβλίο των πανεπιστημιακών του μαθημάτων. Harry Varvoglis: Ο Σιάπκας υπήρξε στη συνέχεια αναπληρωτής καθηγητής του Τομέα Στερεάς Κατάστασης του Τμήματος Φυσικής του ΑΠΘ.

Μια προσωπογραφία του Ιωάννου Γ. Γρατσιάτου που φιλοτέχνησε ο ζωγράφος Λάζαρος Πάντος.

Ο Ιωάννης Γ. Γρατσιάτος ήταν ιδιόρρυθμος άνθρωπος. Μια από τις απρόσμενες συμπεριφορές του ήταν η δημόσια καταγγελία του για την κατάπτωση της Ελληνικής Παιδείας, το 1959 [βλ. “Μακεδονία”, 22-12-1959, σελ. 5].

Στο τέλος της Παπακυριαζή, γωνία με Κρήτης, απέναντι ακριβώς από το παρκάκι βρισκόταν το σπίτι της οικογένειας Άλβο.

Το σπίτι κτίστηκε το 1922 από τους άδελφούς Simon και Joseph Alvo ήταν μόλις το δεύτερο σ' αυτόν τον δρόμο. Ήταν ένα μεγάλο σπίτι με κήπο και κηπουρό. Εκεί στην αρχή εγκαταστάθηκαν οι γονείς των αδελφών Άλβο. Τα παιδιά του Simon γεννήθηκαν σε σπίτι που νοίκιαζαν στην Κορομηλά και αρκετά αργότερα εγκαταστάθηκαν στο σπίτι της Παπακυριαζή.

Για την ζωή των Άλβο γνωρίζουμε αρκετά πράγματα από την εκτενή αφήγηση του Χαϊμ (Mico) Άλβο, γιου του Simon, που βρίσκεται δημοσιευμένη εδώ: https://www.centropa.org/biography/mico-alvo, απ όπου και οι φωτογραφίες της ανάρτησης.

Η οικογένεια διατηρούσε κατάστημα στην Φράγκων πριν την πυρκαγιά και μετά άνοιξαν στην Ίωνος Δραγούμη 22 (τότε Μεγ. Αλεξάνδρου) ένα πολυώροφο κατάστημα με μηχανικό τον Ζακ Μοσέ, που υπαρχει ακόμη. Είχε το στυλ των γκαλερί Λαφαγιέτ, των οποίων θαυμαστής ήταν ο πατέρας του, με άνοιγμα στη μέση. Ήταν το πρώτο που έφερε ηλεκτρικές κουζίνες στην πόλη. Οι γερμανοί το λεηλάτησαν και το παρέδωσαν σε συνεργάτη τους, κάποιον Καρατζά.

Επίσης είχαν ένα εργοστάσιο με σιδηρικά είδη, “Αφοι Άλβο”, στη συνοικία Χιρς. Ο ίδιος άρχισε να σπουδάζει στο Πολυτεχνείο, στην Αθήνα. Ο πόλεμος έφερε τα πάνω κάτω στην οικογένεια. Ήδη από τα γεγονότα του Κάμπελ είχαν καταλάβει ότι η ατμόσφαιρα στην πόλη απέναντι στους εβραίους είχε αλλάξει αλλά δεν ήταν από αυτούς πού έφυγαν. Το σπίτι καταλήφθηκε από τους Γερμανούς.

Στην διάρκεια της κατοχής αυτός και ο αδελφός του Danny διέφυγαν και γλίτωσαν με περιπετειώδη τρόπο. Οι γονείς του και η αδελφή τους Rosa όχι.

Μετά τον πόλεμο προσπάθησαν να ανακτήσουν την περιουσία τους. Μόλις το 1951 πήραν το μαγαζί, το εργοστάσιο είχε καταστραφεί εντελώς και το πούλησαν ως οικόπεδο. Το κατάστημα άρχισε να πουλάει είδη σιδηρικών και είδη υγιεινής. Για κάμποσα χρόνια ήταν ένα από τα δύο σημαντικότερα καταστήματα ειδών υγιεινής με παρουσία και στην Αθήνα. Το άλλο ηταν του Μπακατσέλου. Την δεκαετία του 1970 άνοιξαν αποθήκη με είδη υγιεινής στην Λαγκαδά, απέναντι από το συμμαχικό νεκροταφείο.

Το σπίτι τους στην Παπακυριαζη μεταπολεμικά ήταν στέγη για 12 οικογένειες προσφύγων από την Ανατολική Μακεδονία. Συμβίωνε μαζί τους και τους βοήθησε να φύγουν για τα μέρη τους. Η διαδικασία όμως επανάκτησης του σπιτιού από τους πρόσφυγες κράτησε χρόνια.

Ο θείος του Joseph το 1932 έφυγε για την Παλαιστίνη κρατώντας το μερίδιό του στις επιχειρήσεις. Από την οικογένεια της θείας του Όλγας σώθηκε μόνο μία κόρη η οποία είχε παντρευτεί Ίσπανό και είχε πάρει την ισπανική υπηκοότητα Ο θείος του Daniel, που ήταν λογιστής, μπόρεσε κι αυτός με την οικογένειά του να διαφύγει από το γκέτο και να σωθεί. Η θεία του Rebecca με την οικογένειά της σκοτώθηκε στο Άουσβιτς Ο θείος του Solomon διέφυγε και σώθηκε στην Αθήνα.

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid02ch6SYwhfQUUz9GthwUFipQsZuEaCB3cs24jSuLDWfkjHcbFQ2o2x5K9KMZsBSejzl

Το σπίτι με τον κήπο μπροστά του.

Τα δυο αδέλφια Μίκο και Ντάνυ στον κήπο του σπιτιού τους.

Φωτογραφία μιας θείας του την ημέρα του γάμου της.

Οι θείοι του Μίκο (από την πλευρά της μητέρας του) Sento Saltiel και Mathilde με φίλο της οικογένειας. Μετά τον πόλεμο έμεναν για λίγο στο σπίτι της Παπακυριαζή. Εδώ στο μπαλκόνι του ορόφου.

Το 1922 στον οδηγό Sam, στο Gallica, αναφέρονταν τα αδέλφια Alvo (ο πατέρας με τον θείο του Μίκο) να δραστηριοποιούνται ακόμη στην οδό Φράγκων

Η απόδειξη είναι από τον Ιούνιο του 1922, Μεγ. Αλεξάνδρου 55 αναφέρει. Πρέπει να είναι από το μεσοδιάστημα όταν μετακομίσανε από την Φράγκων μέχρι να ανοίξει το καινούριο πολυώροφο κατάστημά τους στα ζυγά νούμερα. Ο ίδιος αναφέρει ότι το κατάστημά τους αυτό άνοιξε το 1922.

Αναφορά το 1932 σε ένα συμβάν στο εργοστάσιο, το συρματουργείο, όπως αναφέρει.

Με βέλος το σπίτι των Άλβο το 1959. Αεροφωτογραφία συλλογής Βαγγέλη Καβάλα

Κι ακόμη πιο παλιά, το 1939, από το βιβλίο του Κολώνα για την Θεσσαλονίκη εκτός των τειχών.

Ίωνος Δραγούμη 22, το παλιό κατάστημα των Άλβο. Ο ίδιος αναφέρει στην αφήγησή του ότι στο ισόγειο βρίσκεται η τράπεζα.

Τον Μάρτιο του 1970 ένα κοριτσάκι ποζάρει με το καινούριο ποδήλατό του, εκεί που είναι σήμερα η πολυκατοικία Κρήτης 20Α

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid02pf8CGu3RCAJGmXuqBVu7XayfnvSmmWUiRsHEmEVEhLczwNYGHjwqzfGqGH1D1HA5l

Μπροστά μας βλέπουμε τα δύο σπίτια λίγο πριν γκρεμιστούν την δεκαετία του 80. Η πόρτα και το παράθυρο ανήκουν σ' αυτό με την μικρότερη πρόσοψη στην Κρήτης, το αριστερά δεν φαίνεται ολόκληρο. Η οικοδομή στο 20Α σήμερα πιάνει το χώρο και των δύο.

Πράξη 396 του 1932 Φαίνονται τα 2 σπίτια που θα αποτελέσουν την οικοδομή στο 20Α Απόστολος Καλιομής και Χρήστος Κυριακόπουλος οι ιδιοκτήτες τους.

Τα σημεία λήψης. Με κόκκινο η πρώτη του 1970 με κίτρινο η δεύτερη. Με Χ σημειωμένο το σπίτι του Χρ. Κυριακόπουλου με το μεγάλο βάθος στην αυλή του.

Αεροφωτογραφία του 1939, από το βιβλίο του Κολώνα για την Θεσσαλονίκη εκτός των τειχών.

Φωτογραφίες από την αυλή του σπιτιού την δεκαετία του 1960

Ο Χρήστος Κυριακόπουλος στην αυλή πίσω από το σπίτι του

Από την τέμπερα της Λευκής Χριστίδου που ανέβασε ο Θόδωρος Νάτσινας μπορούμε να δούμε και το χρυσοχοείο που διατηρούσε ο Χρήστος Κυριακόπουλος επί 60 σχεδόν χρόνια, προπολεμικά μέχρι την δεκαετία του 1980, έχοντας υπερβεί τα 90 χρόνια ζωής ο ίδιος. Μοναστηρίου 1.

Σήμερα οι πολυκατοικίες ανάμεσα στην Παπακυριαζή δεξιά και την Καρκαβίτσα αριστερά.

Τμήμα της παραλίας ανατολικά της Αγίας Σοφίας, στις αρχές του 20ου αιώνα, με την επισήμανση ότι ο τρούλος της Μητρόπολης να μην έχει κτιστεί ακόμη

Νίκανδρος Καστανίδης

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/pfbid0SUdWsTXNbQiPBRhceUoRmAB3LbFGCtmuFM6fJvQvuSfb6ca1SmsAYZXefZA46NsEl