Ίσως η πιο κοντινή φωτογραφία της νότιας όψης του σπιτιού που διατηρείται ακόμα -με τις όποιες αλλαγές- στην Απ. Παύλου, λίγα μέτρα πάνω από την Αθηνάς. Το βλέπουμε όπως το αποτύπωσε τον Μάρτιο 1917 ο οπερατέρ KF του Γαλλικού Φωτογραφικού Τομέα. Ο κορμός του τεράστιου πλατανιού μισοκρύβει την κρήνη που θα δούμε παρακάτω.
Από την αντίθετη κατεύθυνση, πάλι από φωτογράφο της Γαλλικής Στρατιάς, το είχαμε δει εδώ: https://archive.saloni.ca/453 Από την κρήνη φαίνεται μόνο μία ακρούλα της.
Φαίνεται όμως ολοκάθαρα σ’ αυτή τη φωτό του «Οπερατέρ Α», τραβηγμένη το καλοκαίρι του 1918, πλαισιωμένη από ένα τσούρμο κοριτσάκια της γειτονιάς.
Επιστρέφουμε στο σπίτι με την εικόνα του το 2014, που δεν διαφέρει πολύ από την τωρινή. Η αλλαγή στέγης (πιθανότατα απαραίτητη για να διασωθεί) εξαφάνισε το ζωγραφιστό διακοσμητικό μοτίβο από κάτω. Τα παράθυρα μειώθηκαν κατά ένα και τετραγωνίστηκαν, μειώνοντας κάπως το εντυπωσιακό εφέ που έδιναν οι στρογγυλάδες τους και τα μικρά τζαμλίκια. Παρ’ όλ’ αυτά, μαζί με το γωνιακό που επίσης υπάρχει ακόμα, είναι μια όαση έτσι όπως διατηρούνται περιτριγυρισμένα από άθλιες πολυκατοικίες του ’60 και νεοπαραδοσιακά των ‘90ς
Φωτογραφία γύρω στα 1916 με 1917, στα πέριξ της Ακροπόλεως μπροστά από την βυζαντινή Κινστέρνα, στο στενό που περνούσε από την βρύση της γωνίας των σημερινών οδών Παπαρέσκα και Ζάππα.
Μια εξαιρετική φωτογραφία. “Θεσσαλονίκη. Ταράτσα της εκκλησίας της Αγίας Παρασκευής [Αχειροποίητος], κατηλειμμένη από πρόσφυγες της Μακεδονίας” γράφει στη λεζάντα η πηγή. Δεξιά, βλέπουμε τον μιναρέ του Τσαρσαμπά.
Το βάθος της λήψης, χρησιμοποιήσαμε χθες όταν μιλήσαμε για την είσοδο της μονής Βλατάδων και το καφενεδάκι εκεί πάνω.
Σε ζουμ του πολυ ωραίου φόντου από μια λήψη του Οπερατέρ Τ, βλέπουμε την είσοδο όπως φαινόταν από μακριά. Αριστερά, μάλλον φαίνεται και το καφενεδάκι που είχαμε δει λίγες μέρες πριν.
Και μια και ο λόγος για το καφενεδάκι που το είχαμε δει εδώ: https://archive.saloni.ca/1819
μια σύνθεση του Θόδωρου Νάτσινα δύο λήψεων, με επαναλαμβανόμενο βέβαια το δέντρο, αλλά με σύνθεση της καταπληκτικής θέας που απολάμβαναν οι επισκέπτες.
Ο φάρος κατασκευάστηκε το 1864 από την γαλλική Εταιρεία Οθωμανικών Φάρων. Σύμφωνα με ό,τι έχω εντοπίσει ως τώρα, αποτελεί την πρώτη υποδομή που κατασκευάστηκε στην ευρύτερη περιοχή της Θεσσαλονίκης για την αντιμετώπιση των προβλημάτων (ή διευκόλυνση της διεξαγωγής) των μεταφορών με τα νέα μέσα που αρχίζουν να πιέζουν την περίκλειστη Θεσσαλονίκη.
Η πρώτη εικόνα από την περίοδο του Α΄ΠΠ, η δεύτερη πιο σύγχρονη όπου φαίνεται η επέκταση που έγινε κάποια στιγμή στο βοηθητικό κτίριο του φάρου.
Η πρώτη εικόνα από το φιλμ που ανάρτησε ο κος Αϊβάζης σε σχόλιο στη σελίδα της ΘΧΠ.
Πρωτοχρονιά του 1917, ο οπερατέρ C της Γαλλικής Στρατιάς, κεντράρει στο τεράστιο δέντρο που υπήρχε σχεδόν στην γωνία Θεοφίλου με Επιμενίδου. «Στους δρόμους της πόλης. Η τουρκική συνοικία. Σπίτια», γράφει η λεζάντα στην πηγή [https://www.pop.culture.gouv.fr/], χωρίς παραπάνω πληροφορίες. Το σημείο αποκαλύπτεται, σε πρώτη φάση, χάρη στα κλαδιά του δέντρου και μετά επιβεβαιώνεται με τα στοιχεία που ακολουθούν.
Αν και από διαφορετική γωνία λήψης, τα κλαδιά δείχνουν ότι πρόκειται για το ίδιο δέντρο.
Ως σημείο ελέγχου της ταύτισης, το πορτοκαλί σπίτι – που το βλέπουμε και από την αντίθετη κατεύθυνση. Βρισκόταν στην Επιμενίδου (κίτρινο) λίγο κάτω από την ένωσή της με την Μπουμπουλίνας (μπλε). Δεν σώζεται.
Στην αεροφωτογραφία, προστίθεται με κόκκινο η Θεοφίλου. Η πράσινη βούλα δείχνει περίπου το σημείο που υπήρχε το δέντρο.
H φωτογραφία της πρώτης σύγκρισης, ολόκληρη και καθαρή. Ανάμεσα στα κλαδιά του δέντρου διακρίνεται ο Πρ. Ηλίας. Τα διώροφα αριστερά και δεξιά υπάρχουν ακόμα! Γι’ αυτό και την είχαμε «χρησιμοποιήσει» στην 1η φωτοπεριήγηση που είχε οργανώσει το 2015 ο Ian Kehoe με τους τότε διαχειριστές των ΠΦΘ.
Και η φωτογραφία της δεύτερης σύγκρισης, πάλι από τα γαλλικά αρχεία.
Γοητευτικές ανηφοριές της άνω πόλης.
Η οδός Δημητρίου Πολιορκητού στο ύψος της Μπουμπουλίνας. Για πρώτη φορά βλέπουμε τη Δημητρίου Πολιορκητού προς ανατολικά στο σύνολό της με τον φακό να φτάνει μέχρι τη σημερινή οδό Δωδώνης. Δύο φωτογραφίες του Albert Kahn είχαν ταυτιστεί στην ομάδα αποκαλύπτοντας τμήματα της οδού. https://archive.saloni.ca/860.
Η φωτογραφία ανήκει στην Σκοτσέζα νοσοκόμα Annie .J. Allan από το μακρινό 1916 και βρίσκεται στη ψηφιακή συλλογή του Royal College of Physicians and Surgeons of Glasgow. Παρουσιάσθηκε τον Φεβρουάριο του 2021 από τον Γιάννη Σιδηρόπουλο στις ΠΦΘ ασχολίαστη.
Η κρήνη με τον γρύπα. Αγ. Σοφίας και Ολύμπου σήμερα, Αριστοτέλους παλιότερα.
Ακόμη 3 φωτογραφίες προστίθενται από την κρήνη αυτή, η οποία είχε αναγνωριστεί από τον Στάθη Ασλανίδη εδώ: https://archive.saloni.ca/398, όπου περιέχεται και η παλαιότερη λήψη της του Gaston Cherau τον χειμώνα του 1915
Δύο γενικές παρατηρήσεις σχετικά με τις λήψεις
α. Είναι νεότερες. όπως είπαμε, σε σχέση με την λήψη του Gaston Cherau: Ο γρύπας έχει εξαφανιστεί μετά την λήψη του Cherau,
β. το σκούρο χρώμα του -και τα σκούρα “τουβλάκια” που εμφανίζονται σε κάποιες από τις άλλες, μάλλον ήταν αποτέλεσμα “εικαστικής παρέμβασης” του τσαγκάρη για να ομορφύνει το στέκι του.
Η Αγ. Σοφίας λίγο πριν την Ολύμπου προς τα πάνω. Στο βάθος αριστερά διακρίνεται η κρήνη. Οπερατέρ Kj (Paul Jouve). Ημερομηνία λήψης σύμφωνα με την πηγή: 21/4/1916
Εντάσσεται εμβόλιμη στο φωτογραφικό οδοιπορικό, όταν ανηφορίσαμε την Αγ. Σοφίας και συγκεκριμένα εδώ:
https://archive.saloni.ca/396