Saloni.ca Archive

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/1139481116541520

Η είσοδος της στρατιωτικής λέσχης δίπλα στον Λευκό Πύργο, εκεί που το 1939 θα κτιστεί το Βασιλικό Θέατρο. Δείτε σχετικά και το αφιέρωμά μας εδώ: https://archive.saloni.ca/472

Το ιστορικό παρελθόν της τοποθεσίας του υπό ολοκλήρωση οικοδομήματος στην Βασ. Ηρακλείου 45 Εκεί κτίζεται, τα τελευταία χρόνια, μια μεγάλη σύγχρονη πολυκατοικία που προορίζεται να γίνει πολυτελές ξενοδοχείο 5 αστέρων της εταιρείας Ledra Hotels. Η τοπογραφική του θέση είναι φορτισμένη με μια μακρά ιστορία η οποία μπαζώθηκε και το οικιστικό της παρελθόν θα περιπέσει στη σφαίρα της συλλογικής άγνοιας. Αρκετοί από τους εβδομηντάρηδες (ίσως και εξηντάρηδες) Θεσσαλονικείς μπορεί να θυμούνται την περιοχή, αν διεγερθεί λίγο η μνήμη τους με το εργοστάσιο σοκαλατοποιίας του Φλόκα. Είναι όμως τελείως άγνωστο το ιστορικό του υπόστρωμα που αναδείχτηκε από την αρχαιολογική ανασκαφή κι ανάλυση, την περίοδο 2009-2012.

Ας δούμε: 1. Το εργοστάσιο της σοκολατοποιίας Φλόκα με τη γύρω περιοχή, και

1. Τα αρχαιολογικά ευρήματα στο υπέδαφός του

Από τον Νίκανδρο Καστανίδη

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/1137412463415052

Το υπό ανέγερση κτίριο στην Βασ. Ηρακλείου 45 (Ιούνιος, 2021)

Το εργοστάσιο Φλόκα στις αρχές της δεκαετίας του 1950. Δίπλα του φαίνεται το εργοστάσιο Αζύμων της Ισραηλινής κοινότητας. Το αρχικό εργοστάσιο Φλόκα κτίστηκε το 1924.Το 1929, ο Δημήτριος Φλόκας αγόρασε και το διπλανό κτίριο, που πιθανόν να ήταν αποθήκη καπνού.

Τα σχέδια του αρχικού κτιρίου της σοκολατοποιίας Φλόκα, επιμελήθηκε ο πολιτικός μηχανικός Κωνστ. Κοκορόπουλος.

Όπως φαίνεται από αεροφωτογραφία του 1944, το εργοστάσιο Φλόκα ήταν αρχικά τα δύο κτίρια της δεκαετίας 1920 ( με κόκκινο βέλος το α’ κτίριο και με πράσινο το β’ κτίριο), τα οποία συμπληρώθηκαν, κάποια στιγμή, με δύο επιπλέον κτίρια που αποτέλεσαν την πρόσοψη. Πιθανότατα τα κτίρια αυτά (με πορτοκαλί βέλος το ένα και με γαλάζιο το άλλο) δεν κτίστηκαν ταυτόχρονα.

Το εργοστάσιο Φλόκα αμέσως μετά το σεισμό του 1978. Αξίζει να σημειωθεί ότι έπαυσε να λειτουργεί το 1972.

Κάποια δημοφιλή προϊόντα του εργοστασίου Φλόκα.

Ο κενός χώρος από την κατεδάφιση του εργοστασίου Φλόκα, γύρω στο 2005

Μια γενική εικόνα των αρχαιολογικών ευρημάτων στη Βασ. Ηρακλείου 45 (δηλ. κάτω από το εργοστάσιο σοκολατοποιίας Φλόκα). Στη μέση διακρίνεται τμήμα ενός δρόμου με διεύθυνση ΒΑ-ΝΔ (σημειώνεται με τον αριθμό 1). Κάτω από το δρόμο υπήρχε, στον ίδιο άξονα, θολοσκέπαστος αποχετευτικός αγωγός. Ο δρόμος αυτός ταυτίστηκε με αυτόν που στην Οθωμανική περίοδο ονομαζόταν Kastilya Havrasi και θεωρείται ότι έχει τις ρίζες του στην Ρωμαϊκή περίοδο.

Στα αρχαιολογικά ευρήματα επισημαίνονται, στη μέση της αριστερής πλευράς του εν λόγω οικοπέδου, τμήματα τειχών κατοικίας της όψιμης αρχαιότητας με δάπεδο πλακόστρωτο και ψηφιδωτό (σημειώνεται με κόκκινο περίγραμμα). Πιο βόρεια, στα όρια με το οικόπεδο της Αγίας Θεοδώρας, σημειώνονται με μπλε τα ευρήματα μια άλλης κατοικίας του 1ου ή 2ου αιώνα μ.Χ. που ήταν στηριγμένη πάνω σε αρχαιότερη κατοικία. Της ίδια χρονολογίας θεωρούνται και τα υπολείμματα των τριών κλιβάνων, σ’ αυτή την πλευρά του συγκεκριμένου αρχαιολογικού χώρου. Στη δεξιά πλευρά εντοπίστηκε κτιριακό συγκρότημα με 8 χώρους (που οι δύο, στη μέση, είναι στρωμένοι με ασπρόμαυρα ψηφιδωτά στο δάπεδό τους) και θεωρούνται της πρώτης Βυζαντινής περιόδου (σημειώνεται με πράσινο). Το νότιο τμήμα του αποτέλεσε υαλουργείο τον 6ο αιώνα (σημειώνεται με κίτρινο).

Η μακέτα του πεντάστερου ξενοδοχείου που αναμένεται και υποκρύπτει στα θεμέλια του τα καταχωμένα και μερικά καθαιρεμένα αρχαιολογικά ευρήματα.

Στην περίπτωση αυτή ταιριάζει ο στίχος του Νίκου Γκάτσου (1911-1992) “Κοιμήσου Περσεφόνη στην αγκαλιά της γης, στου κόσμου το μπαλκόνι ποτέ μην ξαναβγείς”. Έτσι μήπως είναι προτιμότερο το τραγούδι “Ο εφιάλτης της Περσεφόνης” ( ), αντί της ταφόπλακας των συγκεκριμένων αρχαιολογικών ευρημάτων;;

Το εργοστάσιο σοκολατοποιίας δημιουργήθηκε αρχικά από τον Δημήτριο Αθ. Φλόκα (1880-1943) και στη συνέχεια συμμετείχε στην επιχείρηση ο αδελφός του Ευάγγελος Αθ. Φλόκας κι ο εξάδελφός του Κωνσταντίνος Ι. Τζιβόπουλος και πήρε την μορφή ανώνυμης εταιρείας, το 1934. Όλα δείχνουν ότι ο Δημήτριος Αθ. Φλόκας ήταν ο δυναμικός παράγοντας της οικογένειας Φλόκα. Αυτό ίσως οφείλεται στις ζαχαροπλαστικές του ικανότητες που απέκτησε σε πρωτοπόρα ζαχαροπλαστεία, δηλ. στα φημισμένα εργαστήρια ζαχαροπλαστικής στο Παρίσι, γύρω στο 1900. Έτσι έγινε ειδικός στη γαλλική ζαχαροπλαστική, που άνοιξε το δρόμο της ευρωπαϊκής ζαχαροπλαστικής στη Θεσσαλονίκη και διαφοροποιήθηκε από την κυρίαρχη, τότε, ανατολίτικη ζαχαροπλαστική (αυτή των σιροπιαστών και των χαλβάδων) της οθωμανικής Σέλανικ. Η πρωτοπορία του αυτή επέφερε μεγάλα κέρδη την περίοδο του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, τότε δηλ που η Μεγάλη Συμμαχική Στρατιά είχε για έδρα της τη Θεσσαλονίκη.

Μεταξύ των φημισμένων εργαστηρίων ζαχαροπλαστικής στο Παρίσι, που μαθήτευσε ο Δημήτριος Αθ, Φλόκας, ήταν κι αυτό του ζαχαροπλαστείου Marquise de Sévigné. Εδώ φαίνεται έμαθε τα κωκ και τα εκλέρ, που έκαναν θραύση στη Θεσσαλονίκη, την περίοδο του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Η βόρεια πλευρά της πλατείας Καλλιθέας και η αρχή της Ανδοκίδου από μια ασυνήθιστη γωνία λήψης. Αναρτήθηκε στις ΠΦΘ από τον κ. Βασίλη Σεραφίδη στις 22/6/2021 και, παρόλο που σχολιάστηκε επαρκώς, δεν της δόθηκε ‘διεύθυνση’. Θα ήταν κρίμα να παραμείνει αβάφτιστη.

Από την Μάρα Νικοπούλου

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/1137415386748093

Αντιγράφω την λεζάντα που είχε βάλει ο κ. Σεραφίδης «Στη γειτονιά των Ταξιαρχών το 1916, τσαγκάρης και μικρό καφενείο…». Και συμπληρώνω ότι ο φωτογράφος στέκεται σχεδόν ανάμεσα Απ. Παύλου και Ανδοκίδου και βλέπει προς την Ηροδότου- όπου και ανήκει η πόρτα που βλέπουμε τέρμα αριστερά. Παρόλο που ο Ταξιάρχης είναι παρών στο βάθος, το σημείο της φωτό είναι στα όρια δυο άλλων παλιών συνοικιών: της Μεσούντ Χασάν και της Αχμέντ Σουμπασί. Πηγή δεν αναφερόταν.

Το καφενείο, το κλειστό μαγαζάκι πίσω από τον τσαγκάρη και το σπίτι με τα τρία παράθυρα στο ανατολικό πεζοδρόμιο της Ανδοκίδου παρόντα και στην κάρτα σύγκρισης.

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/1096128060876826

Κατοχική λήψη στην γωνία Εγνατίας με Σωκράτους. Κτίσματα έκρυβαν τον Άγ. Αθανάσιο (αριστερά), ενώ παραπίσω διακρίνεται η οικία Τσατσαπά που είχαμε δει εδώ: https://archive.saloni.ca/1180 (Αναγνώριση λήψης από τον Γιάννη Σιδηρόπουλο στις ΠΦΘ).

Παραμένουμε στο άλμπουμ της νοσοκόμας Mary Gladwin, αυτή τη φορά με μία φωτογραφία της θέας προς την ‘Αίγλη’, τον καμένο Άγιο Δημήτριο και την πόλη. Αλλά και για να δούμε τα ίχνη μίας κρήνης που δεν έχει συζητηθεί, καθώς και λίγες εικόνες από το εξαιρετικό σπίτι απ’ όπου τραβήχτηκε.

Από την Μάρα Νικοπούλου

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/1135335360289429

«Η Θεσσαλονίκη από ένα σπίτι ψηλά στον λόφο», γράφει η λεζάντα, μάλλον δια χειρός της ίδιας της Gladwin που έχει δυσνόητο γραφικό χαρακτήρα και γράφει πάντα το Σαλόνικα με “c”. ΄Κάποιες στέγες, οι θόλοι του λουτρού της Αίγλης, ο Άγιος Δημήτριος. Σημείο λήψης είναι το αρχοντόσπιτο που βλέπουμε στη συνέχεια σε άλλες φωτογραφίες του άλμπουμ. Μερικές από αυτές ταυτοποιήθηκαν από τον κ. Αθανάσιο Νικόπουλο σε μια ανάρτηση της ΠΦΘ που ευτύχησε να συμπληρωθεί με φωτογραφίες συγγενών του τελευταίου ιδιοκτήτη και μαρτυρίες παλιού κατοίκου και γειτόνων

Βλέπουμε την δυτική πλευρά της αυλής του σπιτιού που βρισκόταν πολύ κοντά στο Αλατζά Ιμαρέτ, με πλάτη στην Γρανικού και είσοδο από μία πάροδο της Καμενιάτου. Ο κ. Νικόπουλος που το αναγνώρισε σε μία άλλη φωτογραφία της αυλής και έκανε την ανάρτηση [ΠΦΘ, 9/3/2020], ανέβασε και αυτήν εδώ σχολιάζοντας την «εκπληκτικά, ασυνήθιστη βρύση με τα πιθάρια». Ομολογώ ότι δυσκολεύτηκα να αντιληφθώ τι εννοεί γιατί δεν είναι καθαρό. Εξάλλου το μάτι μου τράβηξε η γάτα στο τραπεζάκι στο βάθος…

Από άλλο σημείο λήψης, δυο πιθάρια και μία -μάλλον μαρμάρινη- γούρνα μπροστά τους, και σ’ αυτή τη φωτό που ανέβασε ο κ. Σεραφίδης κάποιους μήνες μετά [ΠΦΘ,9/9/2020], πάλι από το ίδιο άλμπουμ της Gladwin. Εδώ όντως διακρίνεται πιο καθαρά ότι η σύνθεση με τα πιθάρια θυμίζει «βρύση». Και από την ίδια την Gladwin μαθαίνουμε ότι, σύμφωνα με την ιδιοκτήτρια του σπιτιού το 1917, “τα πιθάρια τα χρησιμοποιούσε ο τούρκος πασάς που έχτισε το σπίτι για να αποθηκεύει το χιόνι που του έφερναν από τον Όλυμπο[sic!] ώστε να έχει δροσερά σερμπέτια το καλοκαίρι” Ίσως εννοούσε πάγο απ' τον Χορτιάτη ή ίσως ήταν απλώς ένας θρύλος που συνόδευε το σπίτι... Δεν ξέρουμε. Δεν είναι ξεκάθαρο επίσης αν το 1917 ή και μετά χρησιμοποιείται και με καναλάκια για το πότισμα των πολλών δέντρων που είχε, σύμφωνα με όλες τις μαρτυρίες, ο κήπος. Από σχόλιο του κ. Νίκου Μουρατίδη επίσης μαθαίνουμε ότι ήταν από τα σπίτια που είχαν νερό ήδη με πήλινους σωλήνες από την οθωμανική περίοδο της πόλης.

Η τότε ανάρτηση στις ΠΦΘ εμπλουτίστηκε με διάφορες φωτογραφίες (της δεκαετίας ’50 ή ‘60) από το αρχείο του κ. Στέφανου Παρασκευόπουλου, εγγονού του ιδιοκτήτη Κ. Ζωγραφάκη, που όμως έμειναν ασχολίαστες ως προς το περιεχόμενό τους. Εδώ μία από αυτές όπου, πίσω από τον λοξό κορμό του πεύκου, διακρίνεται κρήνη, με κάτι που πρέπει να ήταν η ‘θεσούλα’ για το τάσι ψηλά αριστερά. Το πιθανότερο να είχε μετατραπεί σε κάτι άλλο πια (με είσοδο από την άλλη πλευρά) και πιθανότατα δεν ήταν σε λειτουργία ούτε το 1917, την χρονιά που κατοικούσε εκεί η Γκλάντγουιν. Η φωτό δείχνει κομμάτι από την νότια όψη του σπιτιού και την δυτική μάντρα. Η πόρτα ίσως είναι αυτή προς το δρομάκι που συνέδεε το σπίτι με την οδό Καμενιάτου.

Στον χάρτη από την εξαιρετική εργασία της κ. Γκαλά-Γεωργιλά «Δρόμοι του Νερού» (όπου αποτυπώνονται και αποκρυπτογραφούνται κατά το δυνατόν, οι καταγραφές του Β. Δημητριάδη) σημειώνω με πράσινη βούλα την πολυκατοικία που χτίστηκε στη θέση του αρχοντόσπιτου. Δυστυχώς, δεν βρίσκουμε κάτι ξεκάθαρο -το αντίθετο. Αντιγράφουμε τις αναφορές για τους δυο πιο κοντινούς δείκτες: « Η22-3 Κρήνη Delik Taş (Τρυπημένης Πέτρας -πιθανόν κοντά στον Αγ. Δημήτριο) (ενδεχομένως να πρόκειται για το taksim Delik Taş 25)» Για το ίδιο το ταξίμ Η25: «Περιοχή Αγ. Δημητρίου. Υδρεύονταν: 6 τουρκικά σπίτια και 3 κρήνες» από τις οποίες σημειώνεται μόνον η μία -νότια του λουτρού. Από φωτογραφίες, πάντως, ξέρουμε καλά πια ότι υπήρχαν και πολλές κρήνες που δεν αναφέρονται στα στοιχεία που είχε βρει και καταγράψει ο Β. Δημητριάδης.

Επιστροφή στο άλμπουμ της Gladwin, με μία σύνθεση τριών φωτογραφιών με στοιχεία της αυλής και της πρόσοψης του σπιτιού -οι δυο είναι τραβηγμένες από την πλευρά της πόρτας που είδαμε παραπάνω, στην φωτό με την κρήνη. Η δεξιά, όπου φαίνεται και ο μιναρές του Αλατζά Ιμαρέτ, έχει αναρτηθεί στις ΠΦΘ. Είναι αυτή που επέτρεψε και την αναγνώριση του σπιτιού από τον κ. Νικόπουλο. Η αριστερή, επίσης. Η μεσαία δεν είχε δημοσιευτεί, και σ' αυτην βλέπουμε ξανά την ίδια την Γκλάντγουιν όρθια στην είσοδο, αλλά και το κοριτσάκι που εικονίζεται στην αριστερή, μαζι με την κυρία που είδαμε μπροστά από το Αλατζά Ιμαρέτ και έναν κύριο με πένθος στο μανίκι. Με τα πρόσωπα, θα ασχοληθούμε περισσότερο άλλοτε. Για την ώρα, κρατάμε ότι οι φωτογραφίες αυτές είναι βγαλμένες σε διαφορετικές εποχές (στην αριστερή και τη μεσαία τα δέντρα είναι φυλλωμένα, στην δεξιά όχι).

Και εδώ βλέπουμε το σπίτι -και την σχέση του με το Αλατζά, την Αίγλη και τον Αγ. Δημήτριο- σε πανοραμική από την αντίθετη πλευρά της αρχικής, από τα τέλη της δεκαετίας του ’40.

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/1133747393781559

Την κομψότατη κυρία με το καπέλο την βλέπουμε και σε άλλη φωτογραφία του άλμπουμ. Μένει να βρούμε το όνομά της. Εδώ, δείχνει να μοιράζει κάτι από το καλαθάκι που κρατάει. Τα παιδιά είναι πιθανότατα προσφυγάκια από τη Σερβία, καθώς αυτός ήταν ο ‘τομέας’ της Γκλάντγουιν (και μεγάλου μέρους του Αμερικανικού Ερυθρού Σταυρού εκείνα τα χρόνια στη Θεσσαλονίκη, που διέθετε ένα ‘ταμείο’ για την ανακούφιση των Σέρβων προσφύγων). Το κτίριο πίσω κάνει μια γωνία και το κάτω μέρος του (γύρω από τα ημιϋπόγεια παράθυρα) έχει διακοσμητικό μοτίβο. Η τεκμηρίωση του σημείου παρακάτω.

Σε μεγεθυμένο απόσπασμα φωτογραφίας του 1916-17 από το αρχείο του Α. Κορλιακόφ (από ανάρτηση του κ. Γρηγόρη Μπρέντα), βλέπουμε μερικά από τα στοιχεία που τεκμηριώνουν την τοποθέτηση. Ο σχετικά κενός χώρος πίσω, το σπίτι με τα παράθυρα (κόκκινο), η μάντρα με τα δύο ανοίγματα που αχνοφαίνονται και ένα σημάδι δυτικά τους (μπλε), η μεγαλύτερη πόρτα με το ασβέστωμα γύρω της (πράσινο). Το κτίριο βέβαια είναι το γνωστό μακρόστενο κτίριο βόρεια της φιάλης του Αλατζά (κίτρινη βούλα) που μέρος του επέζησε ως την δεκαετία του ’90 και το κόκκινο τόξο δείχνει την γωνία λήψης της αρχικής φωτό.

Σε επόμενη σελίδα του άλμπουμ, το ξαναβλέπουμε – τα πλαίσια των παραθύρων, το διακοσμητικό μοτίβο στον τοίχο και οι σιδεριές ταιριάζουν.

H ανατολική πλευρά του κτιρίου -αυτή που βλέπουμε στην αρχικη φωτό- σε ζουμ φωτογραφίας του J. Pigassou, και η εικόνα του στα τέλη της δεκαετίας του ’40, όταν στέκει ακόμα ολόκληρο, όπως και η φιάλη του Αλατζά Ιμαρέτ. Σίγουρα μέρος του συγκροτήματος του Ιμαρέτ, δεν νομίζω να είχε ξεκαθαριστεί ποτέ αν ήταν το κτίριο που στέγαζε το ίδιο το πτωχοκομείο, το σχολείο ή το σπίτι του Χότζα. Το τελευταίο δεν μου φαίνεται πολύ πιθανό, για λόγους «αρχιτεκτονικής», ας πούμε. Για το σχολείο, ξέρουμε από τον Σ. Δημητριάδη ότι το 1906 ήταν μισοκατεστραμμένο. Το συγκεκριμένο κτίριο χτίστηκε μετά το 1906 σε θέση άλλου, σαφώς πιο ερειπωμένου. Άρα μπορεί να ήταν αυτό. Όπως και να έχει, κατά τον Α’Παγκόσμιο σίγουρα είχε να κάνει με πρόσφυγες αλλά/και με τον Ερυθρό Σταυρό. Είτε ως ξεκάθαρη στέγαση, είτε ως χώρος συσσιτίου, είτε ακόμα και ως χώρος κάποιου είδους εργαστηρίων, όπως αυτά που ξέρουμε ότι έστηνε ο Ερυθρός Σταυρός -το γνωρίζουμε και από κείμενα της ίδιας της Gladwin για άλλα μέρη, π.χ. την Καβάλα. Δυστυχώς, δεν αναφέρει λεπτομέρειες για αυτά της Θεσσαλονίκης. Πάντως, η φωτογράφιση μπροστά του δεν είναι τυχαία. Με δεδομένη την φιάλη που υπήρχε εκεί, σίγουρα παιδεύτηκαν για να μπορέσουν να χωρέσουν και να φωτογραφηθούν με αυτό στο φόντο (εξού και το κάπως πλάγιο πλάνο), ενώ η πλατεία προσέφερε άλλα, πιο βολικά σημεία.

Η φιάλη με το κτίριο πίσω, όπως φαίνονται σε μια πιο «τουριστική» φωτό του άλμπουμ της Γκλάντγουιν. Ο φωτογράφος βγάζει και την καπελοφόρα σκιά του όσο τραβάει τον φίλο του παρέα με μερικά πιτσιρίκια που ποζάρουν.

Δεκαετίες αργότερα, πιτσιρικάδες ποζάρουν και παίζουν μπροστά στον φακό του Σωκράτη Ιορδανίδη με φόντο ό,τι έχει απομείνει από το κτίριο της αρχικής. Η σκάλα της νότιας εισόδου του έχει μετατραπεί σε βεραντάκι.

Δυστυχώς, χωρίς το χαρτογραφικό πόρταλ του Δήμου πια, δεν μπόρεσα να βρω κάτι για το ιδιοκτησιακό καθεστώς στα τελευταία χρόνια της ζωής του.

Το 1963, οι εργαζόμενοι στην αστική συγκοινωνία της πόλης ζητούν δίκαιο και “καθαρό” κανονισμό εργασίας. Στην γωνία Ολύμπου με Παπαγεωργίου βλέποντας προς το Διοικητήριο Από το βιβλίο του Ηλία Πετρόπουλου “Old Salonica”

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/1082274095595556

Πλάτωνος 10, το 1962, ένα ατύχημα. Το Πειραματικό δεξιά πιο πάνω. Το σπίτι δεξιά, σύμφωνα με τις πράξεις τακτοποίησης 1931 αλλά και 1953 ανήκε στην οικογ. Κώνστα. Ο δρόμος μετά απ' αυτό ήταν η παλιά Φιλίππου, σήμερα Δελμούζου Από το βιβλίο του Ηλία Πετρόπουλου Old Salonica.

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/1082507315572234

Α΄ Έκθεση Θεσσαλονίκης-Η Οργανωτική της Επιτροπή Από τον Νίκανδρο Καστανίδη και τον Δαυίδ Μπράβο

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/1103053960184236

“Από τη δημοσίευση “1η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης 1926” του Γ. Κωνσταντινίδη και της Ε. Δούκα, εφ. Μακεδονία 11-9-2016” “Από τη δημοσίευση “1η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης 1926” του Γ. Κωνσταντινίδη και της Ε. Δούκα, εφ. Μακεδονία 11-9-2016” Αναφέρεται ο Μοσέρι. Από τον Ιούλιο του 1926 ήταν μαζί με τον Ζωζέφ Μπενσουζάν οι Ισραηλίτες εκπρόσωποι στην Οργανωτική Επιτροπή. Οι βασικοί συντελεστές και αυτοί που πρωταρχικά έριξαν την ιδέα της Έκθεσης ήταν αυτοί που σημειώνονται: Γερμανός, Βαρλαμίδης, Μαυρογορδάτος, Λούβαρης, Λευθεριώτης Κουκουμπάνης, Γρηγοριάδης, Δαρβέρης, Βέρρου, Δημητρίου, με προεδρεύοντα τον πρώτο.

Στην υλοποίηση του εγχειρήματος, πρωτοκαθεδρία πήραν οι της “οργανωτικής”

Μερικές ακόμα φωτογραφίες από την θεμελίωση του Νέου Σιδηροδρομικού Σταθμού στις 26/10/1937 – αποτέλεσμα του ψαξίματος για την αψίδα που στήθηκε για τη θεμελίωση. Στην πρώτη φαίνεται η αψίδα που στήθηκε για την υποδοχή του Γεωργίου Β'. Προέρχεται από το Φως της 27/10/1937. Η φωτογραφία στην ίδια σελίδα είχε και την φωτογραφία του “θεμέλιου λίθου” και το σχέδιο της υποτιθέμενης μορφής του σταθμού. Άφησα την εικόνα και με τις τρεις για να υπάρχουν όλες μαζί. Οι υπόλοιπες είναι από την τελετή και από την γιορτή με τους σιδηροδρομικούς. Από τον Θόδωρο Νάτσινα Το πρώτο μέρος εδώ: https://write.as/saloni-ca/1763

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/1133173263838972