Saloni.ca Archive

Ομαδα ερευνας για την παλια Θεσσαλονικη

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/1142106459612319

Καλοκαίρι 1961 με το δήμαρχο Θεσσαλονίκης, Ιωάννη Παπαηλιάκη (1902-1974) στα πλαίσια λαϊκής συναυλίας. Καλοκαίρι 1962, ο Μίκης με τη Γιοβάνα σε λαϊκή συναυλία Ο Μίκης Θεοδωράκης στο ΑΠΘ, Μάιος 1963 Παρουσίαση για την ομιλία του Μίκη Θεοδωράκη σε συγκέντρωση της Νεολαίας Λαμπράκη στο “Παλλάς” , από την Μακεδονία της 17/11/1964. Αν μη τι άλλο, η Θεσσαλονίκη και ο Μίκης Θεοδωράκης «συνδέονται» με τον Επιτάφιο του Ρίτσου, εμπνευσμένο από τα γεγονότα του Μάη του 1936 και με την εξαιρετική μελοποίηση ποιημάτων του Μανώλη Αναγνωστάκη. Αναγόρευση του Μίκη Θεοδωράκη σε επίτιμο διδάκτορα του Τμήματος Μουσικής του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης, 2000 Στην ίδια εκδήλωση Αναγόρευση του Μ. Θεοδωράκη σε επίτιμο διδάκτορα του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, 2000 Ο Μίκης στην πλατεία Αριστοτέλους, 9-1-2011 Ομιλία του Μίκη Θεοδωράκη στην πλατεία Αριστοτέλους της Θεσσαλονίκης, 26 Σεπ 2013 Ένα μουσικό αποτύπωμα του Μίκη στη Θεσσαλονίκη, την περίοδο της πρώτης φάσης της πανδημίας του κορονοϊού το 2020, στο βίντεο

Προχθές μόλις είδαμε μια φωτογραφία της εισόδου της Λέσχης των Αξιωματικών δίπλα στον Λευκό Πύργο. Με βάση αυτή ο Θόδωρος Νάτσινας αναγνώρισε ακόμη μια της ίδιας εισόδου, από την αντίθετη κατεύθυνση. Η ιδιαίτερης διαμόρφωσης κυλινδρική είσοδος και η εσωτερική αυλή του κτιρίου που στέγασε την στρατιωτική λέσχη κατά τη διάρκεια του πρώτου παγκοσμίου πολέμου δεν αφήνουν καμία αμφιβολία. Η φωτογραφία από το βιβλίο “Οχυρωμένο στρατόπεδο, ανοχύρωτη πόλη” της κας Καραδήμου-Γερόλυμπου.

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/1140777486411883

Λευτέρης Ξεφτέρης (1947-2020), ένας Θεσσαλονικιός που έζησε στο κέντρο της πόλης. Μια φωτογραφική βιογραφία του με φόντο τη Θεσσαλονίκη σε βίντεο.

Από τον Νίκανδρο Καστανίδη

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/1140778213078477

Η ανάρτηση για τη σοκολατοποιία Φλόκα ίσως προκάλεσε μια νοσταλγική ανάμνηση του ζαχαροπλαστείου Φλόκα στη νότια πλευρά της διασταύρωσης: Τσιμισκή με Αγίας Σοφίας. Ήταν για πολλά χρόνια, το πολυτελές ζαχαροπλαστείο Φλόκα, από τη μια μεριά και το κατάστημα Ζήμενς, από την άλλη. Είναι μια καλή αφορμή για να αναδειχθεί αυτή η πλευρά της συγκεκριμένης πολύ κεντρικής διασταύρωσης της Θεσσαλονίκης.

Από τον Νίκανδρο Καστανίδη

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/1139487376540894

Σήμερα, ούτε ζαχ. Φλόκα, ούτε κατάστ. Siemens Στα μέσα της δεκαετίας του 1960 Το 1965 Γύρω στο 1970 Το ζαχαρ. Φλόκα (1957) και το κατάστ.. Siemens (περ. 1985) από την πλευρά της Αγίας Σοφίας 1949, πλημμυρισμένη η συγκεκριμένη διασταύρωση, χωρίς το ζαχ. Φλόκα, αριστερά και με το καφεν. Αστόρια, δεξιά.

Από το βιβλίο “Λες και ήταν χθες, Θεσσαλονίκη 1945-1960” του Α. Καριπίδη, University Studio Press, 2006, σελ. 124 1936, χωρίς το ζαχαρ. Φλόκα και το κατάστ. Siemens (στη θέση του ήταν το καφενείο Αστόρια) Από το εσωτερικό του ζαχ. Φλόκα στην διασταύρωση Τσιμισκή με Αγίας Σοφίας. Ο πρώτος αριστερά είναι ο Αθανάσιος (Νάσος) Δημ. Φλόκας. Τα τραπεζάκια του εν λόγω ζαχ. Φλόκα, από τη μεριά της Τσιμισκή

O Paul Zepdji δεν πουλούσε μόνον δικές του φωτογραφίες. Εδώ ο σουλτάνος Μουράτ Ε', είχε κυκλοφορήσει προφανώς πιο πριν από τους αδελφούς Abdullah στην Κωνσταντινούπολη.

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/989885068167793

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/1139481116541520

Η είσοδος της στρατιωτικής λέσχης δίπλα στον Λευκό Πύργο, εκεί που το 1939 θα κτιστεί το Βασιλικό Θέατρο. Δείτε σχετικά και το αφιέρωμά μας εδώ: https://archive.saloni.ca/472

Το ιστορικό παρελθόν της τοποθεσίας του υπό ολοκλήρωση οικοδομήματος στην Βασ. Ηρακλείου 45 Εκεί κτίζεται, τα τελευταία χρόνια, μια μεγάλη σύγχρονη πολυκατοικία που προορίζεται να γίνει πολυτελές ξενοδοχείο 5 αστέρων της εταιρείας Ledra Hotels. Η τοπογραφική του θέση είναι φορτισμένη με μια μακρά ιστορία η οποία μπαζώθηκε και το οικιστικό της παρελθόν θα περιπέσει στη σφαίρα της συλλογικής άγνοιας. Αρκετοί από τους εβδομηντάρηδες (ίσως και εξηντάρηδες) Θεσσαλονικείς μπορεί να θυμούνται την περιοχή, αν διεγερθεί λίγο η μνήμη τους με το εργοστάσιο σοκαλατοποιίας του Φλόκα. Είναι όμως τελείως άγνωστο το ιστορικό του υπόστρωμα που αναδείχτηκε από την αρχαιολογική ανασκαφή κι ανάλυση, την περίοδο 2009-2012.

Ας δούμε: 1. Το εργοστάσιο της σοκολατοποιίας Φλόκα με τη γύρω περιοχή, και

  1. Τα αρχαιολογικά ευρήματα στο υπέδαφός του

Από τον Νίκανδρο Καστανίδη

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/1137412463415052

Το υπό ανέγερση κτίριο στην Βασ. Ηρακλείου 45 (Ιούνιος, 2021)

Το εργοστάσιο Φλόκα στις αρχές της δεκαετίας του 1950. Δίπλα του φαίνεται το εργοστάσιο Αζύμων της Ισραηλινής κοινότητας. Το αρχικό εργοστάσιο Φλόκα κτίστηκε το 1924.Το 1929, ο Δημήτριος Φλόκας αγόρασε και το διπλανό κτίριο, που πιθανόν να ήταν αποθήκη καπνού.

Τα σχέδια του αρχικού κτιρίου της σοκολατοποιίας Φλόκα, επιμελήθηκε ο πολιτικός μηχανικός Κωνστ. Κοκορόπουλος.

Όπως φαίνεται από αεροφωτογραφία του 1944, το εργοστάσιο Φλόκα ήταν αρχικά τα δύο κτίρια της δεκαετίας 1920 ( με κόκκινο βέλος το α’ κτίριο και με πράσινο το β’ κτίριο), τα οποία συμπληρώθηκαν, κάποια στιγμή, με δύο επιπλέον κτίρια που αποτέλεσαν την πρόσοψη. Πιθανότατα τα κτίρια αυτά (με πορτοκαλί βέλος το ένα και με γαλάζιο το άλλο) δεν κτίστηκαν ταυτόχρονα.

Το εργοστάσιο Φλόκα αμέσως μετά το σεισμό του 1978. Αξίζει να σημειωθεί ότι έπαυσε να λειτουργεί το 1972.

Κάποια δημοφιλή προϊόντα του εργοστασίου Φλόκα.

Ο κενός χώρος από την κατεδάφιση του εργοστασίου Φλόκα, γύρω στο 2005

Μια γενική εικόνα των αρχαιολογικών ευρημάτων στη Βασ. Ηρακλείου 45 (δηλ. κάτω από το εργοστάσιο σοκολατοποιίας Φλόκα). Στη μέση διακρίνεται τμήμα ενός δρόμου με διεύθυνση ΒΑ-ΝΔ (σημειώνεται με τον αριθμό 1). Κάτω από το δρόμο υπήρχε, στον ίδιο άξονα, θολοσκέπαστος αποχετευτικός αγωγός. Ο δρόμος αυτός ταυτίστηκε με αυτόν που στην Οθωμανική περίοδο ονομαζόταν Kastilya Havrasi και θεωρείται ότι έχει τις ρίζες του στην Ρωμαϊκή περίοδο.

Στα αρχαιολογικά ευρήματα επισημαίνονται, στη μέση της αριστερής πλευράς του εν λόγω οικοπέδου, τμήματα τειχών κατοικίας της όψιμης αρχαιότητας με δάπεδο πλακόστρωτο και ψηφιδωτό (σημειώνεται με κόκκινο περίγραμμα). Πιο βόρεια, στα όρια με το οικόπεδο της Αγίας Θεοδώρας, σημειώνονται με μπλε τα ευρήματα μια άλλης κατοικίας του 1ου ή 2ου αιώνα μ.Χ. που ήταν στηριγμένη πάνω σε αρχαιότερη κατοικία. Της ίδια χρονολογίας θεωρούνται και τα υπολείμματα των τριών κλιβάνων, σ’ αυτή την πλευρά του συγκεκριμένου αρχαιολογικού χώρου. Στη δεξιά πλευρά εντοπίστηκε κτιριακό συγκρότημα με 8 χώρους (που οι δύο, στη μέση, είναι στρωμένοι με ασπρόμαυρα ψηφιδωτά στο δάπεδό τους) και θεωρούνται της πρώτης Βυζαντινής περιόδου (σημειώνεται με πράσινο). Το νότιο τμήμα του αποτέλεσε υαλουργείο τον 6ο αιώνα (σημειώνεται με κίτρινο).

Η μακέτα του πεντάστερου ξενοδοχείου που αναμένεται και υποκρύπτει στα θεμέλια του τα καταχωμένα και μερικά καθαιρεμένα αρχαιολογικά ευρήματα.

Στην περίπτωση αυτή ταιριάζει ο στίχος του Νίκου Γκάτσου (1911-1992) “Κοιμήσου Περσεφόνη στην αγκαλιά της γης, στου κόσμου το μπαλκόνι ποτέ μην ξαναβγείς”. Έτσι μήπως είναι προτιμότερο το τραγούδι “Ο εφιάλτης της Περσεφόνης” ( ), αντί της ταφόπλακας των συγκεκριμένων αρχαιολογικών ευρημάτων;;

Το εργοστάσιο σοκολατοποιίας δημιουργήθηκε αρχικά από τον Δημήτριο Αθ. Φλόκα (1880-1943) και στη συνέχεια συμμετείχε στην επιχείρηση ο αδελφός του Ευάγγελος Αθ. Φλόκας κι ο εξάδελφός του Κωνσταντίνος Ι. Τζιβόπουλος και πήρε την μορφή ανώνυμης εταιρείας, το 1934. Όλα δείχνουν ότι ο Δημήτριος Αθ. Φλόκας ήταν ο δυναμικός παράγοντας της οικογένειας Φλόκα. Αυτό ίσως οφείλεται στις ζαχαροπλαστικές του ικανότητες που απέκτησε σε πρωτοπόρα ζαχαροπλαστεία, δηλ. στα φημισμένα εργαστήρια ζαχαροπλαστικής στο Παρίσι, γύρω στο 1900. Έτσι έγινε ειδικός στη γαλλική ζαχαροπλαστική, που άνοιξε το δρόμο της ευρωπαϊκής ζαχαροπλαστικής στη Θεσσαλονίκη και διαφοροποιήθηκε από την κυρίαρχη, τότε, ανατολίτικη ζαχαροπλαστική (αυτή των σιροπιαστών και των χαλβάδων) της οθωμανικής Σέλανικ. Η πρωτοπορία του αυτή επέφερε μεγάλα κέρδη την περίοδο του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, τότε δηλ που η Μεγάλη Συμμαχική Στρατιά είχε για έδρα της τη Θεσσαλονίκη.

Μεταξύ των φημισμένων εργαστηρίων ζαχαροπλαστικής στο Παρίσι, που μαθήτευσε ο Δημήτριος Αθ, Φλόκας, ήταν κι αυτό του ζαχαροπλαστείου Marquise de Sévigné. Εδώ φαίνεται έμαθε τα κωκ και τα εκλέρ, που έκαναν θραύση στη Θεσσαλονίκη, την περίοδο του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Η βόρεια πλευρά της πλατείας Καλλιθέας και η αρχή της Ανδοκίδου από μια ασυνήθιστη γωνία λήψης. Αναρτήθηκε στις ΠΦΘ από τον κ. Βασίλη Σεραφίδη στις 22/6/2021 και, παρόλο που σχολιάστηκε επαρκώς, δεν της δόθηκε ‘διεύθυνση’. Θα ήταν κρίμα να παραμείνει αβάφτιστη.

Από την Μάρα Νικοπούλου

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/1137415386748093

Αντιγράφω την λεζάντα που είχε βάλει ο κ. Σεραφίδης «Στη γειτονιά των Ταξιαρχών το 1916, τσαγκάρης και μικρό καφενείο…». Και συμπληρώνω ότι ο φωτογράφος στέκεται σχεδόν ανάμεσα Απ. Παύλου και Ανδοκίδου και βλέπει προς την Ηροδότου- όπου και ανήκει η πόρτα που βλέπουμε τέρμα αριστερά. Παρόλο που ο Ταξιάρχης είναι παρών στο βάθος, το σημείο της φωτό είναι στα όρια δυο άλλων παλιών συνοικιών: της Μεσούντ Χασάν και της Αχμέντ Σουμπασί. Πηγή δεν αναφερόταν.

Το καφενείο, το κλειστό μαγαζάκι πίσω από τον τσαγκάρη και το σπίτι με τα τρία παράθυρα στο ανατολικό πεζοδρόμιο της Ανδοκίδου παρόντα και στην κάρτα σύγκρισης.

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/1096128060876826

Κατοχική λήψη στην γωνία Εγνατίας με Σωκράτους. Κτίσματα έκρυβαν τον Άγ. Αθανάσιο (αριστερά), ενώ παραπίσω διακρίνεται η οικία Τσατσαπά που είχαμε δει εδώ: https://archive.saloni.ca/1180 (Αναγνώριση λήψης από τον Γιάννη Σιδηρόπουλο στις ΠΦΘ).

Παραμένουμε στο άλμπουμ της νοσοκόμας Mary Gladwin, αυτή τη φορά με μία φωτογραφία της θέας προς την ‘Αίγλη’, τον καμένο Άγιο Δημήτριο και την πόλη. Αλλά και για να δούμε τα ίχνη μίας κρήνης που δεν έχει συζητηθεί, καθώς και λίγες εικόνες από το εξαιρετικό σπίτι απ’ όπου τραβήχτηκε.

Από την Μάρα Νικοπούλου

Facebook: https://www.facebook.com/thessalonikilostcity/posts/1135335360289429

«Η Θεσσαλονίκη από ένα σπίτι ψηλά στον λόφο», γράφει η λεζάντα, μάλλον δια χειρός της ίδιας της Gladwin που έχει δυσνόητο γραφικό χαρακτήρα και γράφει πάντα το Σαλόνικα με “c”. ΄Κάποιες στέγες, οι θόλοι του λουτρού της Αίγλης, ο Άγιος Δημήτριος. Σημείο λήψης είναι το αρχοντόσπιτο που βλέπουμε στη συνέχεια σε άλλες φωτογραφίες του άλμπουμ. Μερικές από αυτές ταυτοποιήθηκαν από τον κ. Αθανάσιο Νικόπουλο σε μια ανάρτηση της ΠΦΘ που ευτύχησε να συμπληρωθεί με φωτογραφίες συγγενών του τελευταίου ιδιοκτήτη και μαρτυρίες παλιού κατοίκου και γειτόνων

Βλέπουμε την δυτική πλευρά της αυλής του σπιτιού που βρισκόταν πολύ κοντά στο Αλατζά Ιμαρέτ, με πλάτη στην Γρανικού και είσοδο από μία πάροδο της Καμενιάτου. Ο κ. Νικόπουλος που το αναγνώρισε σε μία άλλη φωτογραφία της αυλής και έκανε την ανάρτηση [ΠΦΘ, 9/3/2020], ανέβασε και αυτήν εδώ σχολιάζοντας την «εκπληκτικά, ασυνήθιστη βρύση με τα πιθάρια». Ομολογώ ότι δυσκολεύτηκα να αντιληφθώ τι εννοεί γιατί δεν είναι καθαρό. Εξάλλου το μάτι μου τράβηξε η γάτα στο τραπεζάκι στο βάθος…

Από άλλο σημείο λήψης, δυο πιθάρια και μία -μάλλον μαρμάρινη- γούρνα μπροστά τους, και σ’ αυτή τη φωτό που ανέβασε ο κ. Σεραφίδης κάποιους μήνες μετά [ΠΦΘ,9/9/2020], πάλι από το ίδιο άλμπουμ της Gladwin. Εδώ όντως διακρίνεται πιο καθαρά ότι η σύνθεση με τα πιθάρια θυμίζει «βρύση». Και από την ίδια την Gladwin μαθαίνουμε ότι, σύμφωνα με την ιδιοκτήτρια του σπιτιού το 1917, “τα πιθάρια τα χρησιμοποιούσε ο τούρκος πασάς που έχτισε το σπίτι για να αποθηκεύει το χιόνι που του έφερναν από τον Όλυμπο[sic!] ώστε να έχει δροσερά σερμπέτια το καλοκαίρι” Ίσως εννοούσε πάγο απ' τον Χορτιάτη ή ίσως ήταν απλώς ένας θρύλος που συνόδευε το σπίτι... Δεν ξέρουμε. Δεν είναι ξεκάθαρο επίσης αν το 1917 ή και μετά χρησιμοποιείται και με καναλάκια για το πότισμα των πολλών δέντρων που είχε, σύμφωνα με όλες τις μαρτυρίες, ο κήπος. Από σχόλιο του κ. Νίκου Μουρατίδη επίσης μαθαίνουμε ότι ήταν από τα σπίτια που είχαν νερό ήδη με πήλινους σωλήνες από την οθωμανική περίοδο της πόλης.

Η τότε ανάρτηση στις ΠΦΘ εμπλουτίστηκε με διάφορες φωτογραφίες (της δεκαετίας ’50 ή ‘60) από το αρχείο του κ. Στέφανου Παρασκευόπουλου, εγγονού του ιδιοκτήτη Κ. Ζωγραφάκη, που όμως έμειναν ασχολίαστες ως προς το περιεχόμενό τους. Εδώ μία από αυτές όπου, πίσω από τον λοξό κορμό του πεύκου, διακρίνεται κρήνη, με κάτι που πρέπει να ήταν η ‘θεσούλα’ για το τάσι ψηλά αριστερά. Το πιθανότερο να είχε μετατραπεί σε κάτι άλλο πια (με είσοδο από την άλλη πλευρά) και πιθανότατα δεν ήταν σε λειτουργία ούτε το 1917, την χρονιά που κατοικούσε εκεί η Γκλάντγουιν. Η φωτό δείχνει κομμάτι από την νότια όψη του σπιτιού και την δυτική μάντρα. Η πόρτα ίσως είναι αυτή προς το δρομάκι που συνέδεε το σπίτι με την οδό Καμενιάτου.

Στον χάρτη από την εξαιρετική εργασία της κ. Γκαλά-Γεωργιλά «Δρόμοι του Νερού» (όπου αποτυπώνονται και αποκρυπτογραφούνται κατά το δυνατόν, οι καταγραφές του Β. Δημητριάδη) σημειώνω με πράσινη βούλα την πολυκατοικία που χτίστηκε στη θέση του αρχοντόσπιτου. Δυστυχώς, δεν βρίσκουμε κάτι ξεκάθαρο -το αντίθετο. Αντιγράφουμε τις αναφορές για τους δυο πιο κοντινούς δείκτες: « Η22-3 Κρήνη Delik Taş (Τρυπημένης Πέτρας -πιθανόν κοντά στον Αγ. Δημήτριο) (ενδεχομένως να πρόκειται για το taksim Delik Taş 25)» Για το ίδιο το ταξίμ Η25: «Περιοχή Αγ. Δημητρίου. Υδρεύονταν: 6 τουρκικά σπίτια και 3 κρήνες» από τις οποίες σημειώνεται μόνον η μία -νότια του λουτρού. Από φωτογραφίες, πάντως, ξέρουμε καλά πια ότι υπήρχαν και πολλές κρήνες που δεν αναφέρονται στα στοιχεία που είχε βρει και καταγράψει ο Β. Δημητριάδης.

Επιστροφή στο άλμπουμ της Gladwin, με μία σύνθεση τριών φωτογραφιών με στοιχεία της αυλής και της πρόσοψης του σπιτιού -οι δυο είναι τραβηγμένες από την πλευρά της πόρτας που είδαμε παραπάνω, στην φωτό με την κρήνη. Η δεξιά, όπου φαίνεται και ο μιναρές του Αλατζά Ιμαρέτ, έχει αναρτηθεί στις ΠΦΘ. Είναι αυτή που επέτρεψε και την αναγνώριση του σπιτιού από τον κ. Νικόπουλο. Η αριστερή, επίσης. Η μεσαία δεν είχε δημοσιευτεί, και σ' αυτην βλέπουμε ξανά την ίδια την Γκλάντγουιν όρθια στην είσοδο, αλλά και το κοριτσάκι που εικονίζεται στην αριστερή, μαζι με την κυρία που είδαμε μπροστά από το Αλατζά Ιμαρέτ και έναν κύριο με πένθος στο μανίκι. Με τα πρόσωπα, θα ασχοληθούμε περισσότερο άλλοτε. Για την ώρα, κρατάμε ότι οι φωτογραφίες αυτές είναι βγαλμένες σε διαφορετικές εποχές (στην αριστερή και τη μεσαία τα δέντρα είναι φυλλωμένα, στην δεξιά όχι).

Και εδώ βλέπουμε το σπίτι -και την σχέση του με το Αλατζά, την Αίγλη και τον Αγ. Δημήτριο- σε πανοραμική από την αντίθετη πλευρά της αρχικής, από τα τέλη της δεκαετίας του ’40.