Πλατεία Μηνά Πατρίκιου (ή πάρκο Κρήτης). Η αεροφωτογραφία πιθανότατα είναι της δεκαετίας του 1970
[Αναρτήθηκε από τον κ. “Vasileios Chatzivasileiou” στις ΠΦΘ στις 16-1-2014]
Γύρω από το πάρκο Κρήτης. Η αεροφωτογραφία είναι του 1958
[Αναρτήθηκε από τον κ. “Christos Papanikolaou” στις ΠΦΘ, 8-10-2011]
Το σπίτι του Μηνά Πατρίκιου. Τοπογραφικό σχέδιο του 1940
Ο Μηνάς Πατρίκιος (1888-1960) εκλέχθηκε δήμαρχος Θεσσαλονίκης το 1925 και άσκησε τα καθήκοντα του από το 1926 μέχρι το 1929, με διάφορα εμπόδια. Επανεκλέχθηκε το 1954 στο ίδιο αξίωμα κι έμεινε δήμαρχος Θεσσαλονίκης μέχρι το 1959. Επίσης εκλέχθηκε βουλευτής με την Εθνική Προοδευτική Ένωση Κέντρου (ΕΠΕΚ) του Ν. Πλαστήρα το 1950 και το 1951. Για ένα μικρό διάστημα, από 11-9-1951 μέχρι 11-10-1951 υπήρξε υπουργός παιδείας.
Ο Μηνάς Πατρίκιος ήταν δικηγόρος, πρόσφυγας στη Θεσσαλονίκη από την Καλλικράτεια της Ανατολικής Θράκης.
Φωτογραφία Joseph Pigassou ν.150, ασπρόμαυρη μονή γυάλινη πλάκα, 6,5Χ9 εκ.
photo Joseph Pigassou n°150 sur plaque mono 65x90 NB
Θεόδωρος Φωτιάδης:
“Ο ψαράς που σκύβει στα βρεχάμενα της βάρκας
( μιά ωραιότατη κουρίτα),
μάλλον ξύνει την τραγάνα .
Καί ο άλλος που κάθεται στην βάρκα “κρατάει τα μπόσκα”.
Θαλασσινή έκφραση γι'αυτόν που χαζεύει,
χωρίς να συμμετέχει στην εργασία
Φωτογραφία Joseph Pigassou ν.183, ασπρόμαυρο φιλμ 3,5Χ5,5 εκ
photo Joseph Pigassou n°183 sur film 35x55 NB
Φωτογραφία Joseph Pigassou ν.191, ασπρόμαυρο φιλμ 3,5Χ5,5 εκ
photo Joseph Pigassou n°191 sur film 35x55 NB
Πριν δύο χρόνια, τέτοια μέρα, πρωτοπαρουσιάζαμε ανέκδοτες αυτοχρωμικές φωτογραφίες από την πολύτιμη συλλογή του Albert Kahn
Από το σύνολο των αυτοχρωμικών, λίγες απέμειναν που δεν έχει ακόμη εντοπιστεί το σημείο λήψης.
Σήμερα ο Στάθης Ασλανίδης μειώνει τον αριθμό τους κατά μία.
Σε λήψη του Léon Busy του 1918 στην οδό Σύλλα με Αμίλτωνος, λίγο κάτω από την Επταπυργίου.
Από το βιβλίο
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΟΙ ΠΡΩΤΕΣ ΕΓΧΡΩΜΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ 1913 & 1918, εκδ Ολκός
H φωτογραφία που δίνει την λύση είναι τραβηγμένη το 1957 από τον ολλανδό Οοrthuys Cas.
Η αναγνώριση και τεκμηρίωση του σημείου που απεικονίζει εδώ:
https://archive.saloni.ca/1130
Σύμμαχοι σκωτσέζοι παιανίζοντες ανάμεσα στον Λευκό Πύργο και το θέατρο του Κήπου.
Φωτογραφία Joseph Pigassou ν.065, ασπρόμαυρο φιλμ 3,5Χ5,5 εκ.
photo Joseph Pigassou n°065 sur film 35x55 NB
O Paul Albarel (δεξιά) ποζάρει μπροστά στον φακό του Pigassou μαζί με δυο ακόμη συντρόφους στη βόλτα.
Φωτογραφία Joseph Pigassou ν. 186, ασπρόμαυρο φιλμ 3,5Χ5,5 εκ.
photo Joseph Pigassou n°186 sur film 35x55 NB
Πηγαίνοντας προς την ξύλινη γέφυρα προφανώς για τον αγιασμό των υδάτων.
Φωτογραφία σε χαρτί που συνέλεξε ο Paul Albarel. Βρίσκεται στην Médiathèque du Grand Narbonne, με αρ. AD11- 1667.
photo ramenée par Paul Albarel – Médiathèque du Grand Narbonne AD11- 1667 tirage papier
Αταύτιστη φωτογραφία που αναρτήθηκε από την Myrto Pavloudi στην Α.Θ. Το ταμπελάκι της οδού κατάφερε και το διάβασε ο Παναγιώτης Μοσχίδης, οδός Στρυμώνος. Σε ποιο σημείο όμως; Την απάντηση στο ερώτημα για την ακριβή θέση μας τη δίνει ο Platon Kleanthidis σε παλιά ανάρτηση στις ΠΦΘ, και μέσω αυτού ο Στάθης Ασλανίδης:
Στρυμώνος 23.
Στην Παπαρρηγοπούλου, λίγο πάνω από την Εγνατία και στο ύψος του Βαρδάρι, η μικρή γραφική πλατεία του Πλατάνου σε λήψεις από την συλλογή Albarel, AD11- 1469, AD11- 1489
Από το αφιέρωμα: ο Joseph Pigassou στην Θεσσαλονίκη
Φωτογραφία σε χαρτί που συνέλεξε ο Paul Albarel. Βρίσκεται στην Médiathèque du Grand Narbonne, με αρ. AD11- 1469
photo ramenée par Paul Albarel – Médiathèque du Grand Narbonne AD11- 1469 tirage papier
Φωτογραφία σε χαρτί που συνέλεξε ο Paul Albarel. Βρίσκεται στην Médiathèque du Grand Narbonne, με αρ. AD11- 1489
photo ramenée par Paul Albarel – Médiathèque du Grand Narbonne AD11- 1489 tirage papier
Φωτογραφία σε χαρτί που συνέλεξε ο Paul Albarel. Βρίσκεται στην Médiathèque du Grand Narbonne, με αρ. AD11- 1496D
photo ramenée par Paul Albarel – Médiathèque du Grand Narbonne AD11- 1496D tirage papier
Αφορμή μια φωτογραφία από το Delcampe που αναρτήθηκε στην ομάδα Ottoman-era Monuments of Greece. Δείχνει την οδό Αιγύπτου στις αρχές της δεκαετίας του ’60 και πολλά από τα κτίρια υπάρχουν ακόμα. Στο κτίριο στο βάθος, ο κ. Πασβάντης εντόπισε τα ίχνη μιας κρήνης. Έτσι αποκτήσαμε και δεύτερη φωτό της κρήνης αυτής.
Η πρώτη (δεξιά) περιγραφόταν στην πηγή [Η.Πετρόπουλος, Η παλιά Θεσσαλονίκη] ως οδός Αιγύπτου κατά τις εργασίες διάνοιξης της Τσιμισκή.
Σε ανάρτησή της το 2014[Β. Παπαδόπουλος,ΠΦΘ], ο κ. Μίκος πολύ σωστά είχε αναγνωρίσει στο κτίριο της βρύσης τα χαρακτηριστικά του γνωστού «κομμένου» κτιρίου στην αρχή της Πολυτεχνείου, λίγο μετά τη γωνία με Κατούνη. Αυτό που δεν ξεκαθαρίστηκε όμως ήταν ο προσανατολισμός της φωτογραφίας, παρόλο που η αρχική εκτίμησή του ότι «βλέπει» προς δυτικά αποδεικνύεται επίσης σωστή.
Η ίδια φωτογραφία όπως δημοσιεύτηκε στην Μακεδονία με την είδηση της διάνοιξης στις 24/10/1963
Η θέση της κρήνης (κίτρινο) σε δυο αεροφωτογραφίες πριν την φωτιά. Το κόκκινο τόξο δείχνει τη γωνία λήψης της φωτογραφίας του Delcampe, το κίτρινο αυτής του Η. Πετρόπουλου.
Η κρήνη βρισκόταν στο τελευταίο σπίτι της οδού Αιγύπτου –της Μισίρ Τσαρσισί κατά τα Οθωμανικά χρόνια. Στη δυτική άκρη του ίδιου οικοδομικού τετραγώνου ήταν το τζαμί της Λόντζας, [που είχαμε παρουσιάσει εδώ https://archive.saloni.ca/297 ]
Όλα αυτά στην συνοικία Ιstira, έξω από τα τείχη που σταματούσαν στο ύψος της σημερινής Πλ. Εμπορίου και λίγο πάνω από την Ολυμπίου Διαμαντή, όπως φαίνεται και στο απόσπασμα από τον χάρτη «Διανομή νερού στην πόλη-Οθωμανική περίοδος» της Έλλης Γκαλά-Γεωργιλά (δεξιά). Εκεί κοντά σημειώνεται και η κρήνη Η5-4 (μια κρήνη με νερό από τον Χορτιάτη που έφτανε εκεί από τακσίμι κοντά στον Πρ.Ηλία ). Δεν ξέρω αν πρόκειται για την ίδια που απλώς τώρα με την φωτογραφική τεκμηρίωση πρέπει να μεταφερθεί στο «κίτρινο τετραγωνάκι» ή κάποια άλλη.
Στον χάρτη του Β. Δημητριάδη βλέπουμε καλύτερα την παλιά ρυμοτομία. Θέσεις με κρήνες δεν σημειώνονται, τις αναφέρει περιγραφικά στο κείμενο.
Η περιοχή σε αεροφωτογραφία μετά την πυρκαγιά [από την έκθεση «Θεσσαλονίκης Εμπόριον», Τράπεζα Πειραιώς, 2017]. Λίγα μόνον κτίρια έχουν καεί (π.χ. το τζαμί). Με κίτρινο σημειώνεται η θέση της βρύσης, σε κόκκινο πλαίσιο το κομμάτι του κτιρίου που διατηρείται ως σήμερα. Οι αριθμοί αντιστοιχούν στα παλιά οικοδομικά τετράγωνα.
Το αρχικό σχέδιο του Εμπράρ δεν κρατούσε σχεδόν τίποτα από την περιοχή. Με τα επόμενα ρυμοτομικά (1921, 1927, 1928) όσο πάει και μεγαλώνουν τα κομμάτια που διατηρούνται (ευτυχώς, κατ’ εμέ). Το 1961 –λίγο πριν αρχίσουν τα έργα- η πράξη τακτοποίησης έχει αυτή την εικόνα, που πάντως δεν αντιστοιχεί με αυτό που ακολουθήθηκε. Σημειωτέον ότι στο επίμαχο κτίριο (το 10) αναφέρονται δύο πολύ γνωστά επώνυμα της πόλης: Μποτόν και Σαϊας.
Η περιοχή γύρω στα 1930 από γης και αέρος –και αναρτήσεις των κ.Θ. Φωτιάδη και Δ. Μπράβου, αντίστοιχα. Η βούλα σημειώνει το κτίριο Β, στην ΝΔ γωνία Αιγύπτου με Ζαφειράκη.
Άλλη μια αποτύπωση της εποχής των έργων, από την έκδοση του ΥΠΕΧΩΔΕ «Λαδάδικα» και ανάρτηση του κ. Λαζαρίδη στις ΠΦΘ (2014).
Τα έργα έχουν προχωρήσει αλλά δεν έχουν ολοκληρωθεί. Το κομμάτι του σπιτιού όπου βρισκόταν η βρύση έχει γκρεμιστεί. Το υπόλοιπο είναι μισοκρυμμένο πίσω από τη διαφήμιση «Κορώνα» και μαζί με τα άλλα κτίρια του παλιού οικ. τετραγώνου 410 θα στεγάσει για δεκαετίες τα περίφημα «μπιφτεκάδικα». Το τέλος της Αιγύπτου είναι στην άλλη πλευρά του δρόμου πια.
Το σήμερα. Μετά τις εργασίες αναστύλωσης/αποκάλυψης στοιχείων. Στο ελάχιστο που απομένει από την ανατολική όψη του κτιρίου, διακρίνεται και λίγο από το τόξο κάποιου ανοίγματος. Η βρύση βρισκόταν ελάχιστα παραπίσω από το σημείο που το street view έχει απαθανατίσει μια λακκούβα με νερά...